ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่6 'หยาง หานตง'

ชื่อตอน : บทที่6 'หยาง หานตง'

คำค้น : บทที่6, หยาง หานตง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 539

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2562 13:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่6 'หยาง หานตง'
แบบอักษร

บทที่6 หยาง หานตง​​​

 "เอ่อออ.... คุณชายเจ้าคะ..."    

"มีอะไร!"  

ข้าที่ยังอารมณ์ขุ่นมัวกระแทกก้นลงบนเก้าอี้โรงน้ำชา พลางหยิบพัดของหลิงหลิงขึ้นมาพัดให้คลายอารมณ์หัวร้อน!   

"คือว่า...... มีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกคุณชายน่ะเจ้าค่ะ...... " 

หลิงหลิงหน้างอก้มลงเหมือนสำนึกผิดอะไรสักอย่าง ว่าแต่...... ทำไมหน้าผากหลิงหลิงแดงเถือกแบบนั้นล่ะ......     

"มีอะไรก็ว่ามาสิ!!  คงไม่มีเรื่องอะไรจะน่าโมโหกว่าเมื่อกี้แล้วล่ะน่า!" 

ข้าพูดแล้วก็นึกไปยังเหตุการณ์เมื่อครู่     'แหม!!!!!  มันน่านัก! รู้อย่างงี้วิ่งเข้าไปขยี้ซาลาเปาบนหัวเจ้านั่นกับมือตัวเองเสียดีกว่า!!'    

"คือว่า......      

ย้อนไปเมื่อสักครู่ 

................พลันเฟินฉางก้าวขาสะบัดออกไปจนลับตา หลังจากประทุษร้ายบุรุษใบหน้าเย็นชาเรียบร้อยแล้ว   หลิงหลิงก็รีบก้มลงโน้มตัวเอาหัวโขกพื้นทันที    

"ขออภัยเจ้าค่ะท่านอ๋อง!! นายของข้ามีตาหามีแววไม่!  เมื่อครู่มิใช่ความต้องการของนายน้อยเจ้าค่ะ แต่นายข้าความจำสูญสิ้น ได้โปรดให้อภัยด้วยเจ้าค่ะ!!!!!!!!" 

ว่าแล้วหลิงหลิงก็เอาหัวโขกพื้นอีกที   บุรุษที่เป็นเหมือนเจ้าชีวิตตรงหน้านางยกมือขึ้นปรามเป็นเชิงว่าให้หยุดโขกหัวกับพื้นเสียที ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก   

"ไม่ต้องทำเช่นนั้นหรอก ข้าจะไม่เอาความผู้ไม่รู้.... เป็นข้าที่ผิดเอง ที่ไปชิงของของนายเจ้า ข้าก็พอรู้ว่าแต่เดิม... ลูกท่านขุนนางใหญ่ตระกูลลู่นั้น.........  มิได้มีกริยาเช่นนี้ นับว่าแปลกตาไปอย่างมาก......  แล้วข้าต้องขออภัยทุกท่านในที่นี้เสียด้วย..... โปรดอย่าได้ถือสาหาความกับความสะเพร่าของข้าเลย............ 

".......เอาล่ะ! ข้ากำลังรีบ เจ้ากลับไปหานายเจ้าเสียเถอะ...." 

หลิงหลิงรีบทำความเคารพจนร่างสูงองอาจนั่นลับสายตาไป แล้วหลิงหลิงจึงลุกขึ้นวิ่งไปหานายน้อยของตนทันทีทันใด...... 

 "ก็คือ.... บุรุษเมื่อครู่........ เป็นอ๋องเจ้าค่ะ..."  หลิงหลิงเขยิบหน้าเข้ามาที่หูข้าแล้วกระซิบความสรุปหลังจากที่เล่าเรื่องทั้งหมดนั่นให้ข้าฟัง    "เหอะ! ก็แค่อ๋อง!!.................. ว่าแต่....... มันคืออะไรหรอ??????"  

หลิงหลิงหน้ายู่ใส่ข้าทันที  นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเข้ามากระซิบอีกครั้ง  

"โอรสของฮ่องเต้เจ้าค่ะ....."   

"อ๋อออออออออ~~....... .  .  .  ห๊าาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!!!!!" 

ข้าสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นยืนทันที นี่ข้าหาเรื่องใส่ตัวเสียแล้ว! 

อ๋องเลยนะ!! ลูกฮ่องเต้เลยนะ!!!!  โอ๊ยยยยยยยตายยยยยยแล้ววววววววววววววว~~~   

ข้ารู้สึกตัวอีกทีเมื่อรับรู้ได้ถึงสายตารอบๆที่มองมาอย่างสนอกสนใจ ข้าจึงได้หยุดโวยวายแล้วหันไปก้มหัวนิดๆไปรอบๆ เพื่อเป็นการขออภัย ก่อนจะนั่งลงเหมือนเดิม หันกลับไปกระซิบหลิงหลิงบ้าง   

"แล้วข้าจะทำยังไงดีล่ะ..... ข้าจะไม่โดนลอบสังหารใช่มั้ยเนี่ย!" 

ขนลุกขนพองเมื่อนึกถึงเจ้าอ๋องไร้มารยาทนั่น แต่ก็อดที่จะรักตัวกลัวตายไม่ได้ ก็ดูสิ! เป็นถึงอ๋องก็คงฆ่าคนได้ง่ายๆล่ะสิ หึ!!  ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด...  

"ไม่เป็นเช่นนั้นหรอกเจ้าค่าา~ ท่านอ๋องผู้นี้มิเหมือนองค์อื่นๆนะเจ้าคะ ถึงจะเย็นชาไปบ้าง แต่ก็ปลีกวิเวกไม่สุงสิงกับใคร ชอบอยู่เงียบๆ ถึงขนาดที่ว่าพระองค์ไม่มีใจจะแย่งชิงบัลลังก์กับพี่น้ององค์ไหนเลยเจ้าค่ะ ทั้งที่ออกจะมีสิทธิมากกว่าทุกองค์แท้ๆเชียว..."   หืื้ื้ื้ื้ื้ื้ื้ื้ื้ื้ื้ืมมมมมม??? 

"ทำไมถึงมีสิทธิมากกว่าองค์อื่นหรอ..."   

"เป็นองค์โปรดน่ะเจ้าค่ะ..... แล้วก็ยังมีคุณงามความดีเมื่อตอนแคว้นเยว่ของเราโดนโจมตีจากต่างแคว้น ก็ได้กลยุทธ์ของ*จวิ้นอ๋ององค์นี้ล่ะเจ้าค่ะ ทำให้แคว้นเยว่ชนะศึก และผ่านพ้นไปได้.... "   

"แต่ถ้าเป็นแค่จวิ้นอ๋องก็ไม่น่าจะมีสิทธิมากมายนี่นา....."  

ข้านึกตามพลางพูดความรู้สึกนึกคิดของตัวเองออกมา ก็ยังมีทั้งองค์รัชทายาททั้ง*ชินอ๋องไม่ใช่หรอ  

"เอ่อ.........."  หลิงหลิงเข้ามากระซิบใกล้กว่าเดิม ข้าจึงเอียงหูไปรับฟังคำพูดของหลิงหลิง  

"......มีข่าวลือไปทั่วบ้านเมืองเลยเจ้าค่ะ ว่าองค์รัชทายาทกับชินอ๋องนั้นยื้อแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ผลัดกันลอบสังหารทุกเมื่อที่มีโอกาสเลยเจ้าค่ะ......."  

ข้าพยักหน้าอย่างเข้าใจคำกระซิบของหลิงหลิง    

มิน่าล่ะหลิงหลิงถึงได้พูดเบานัก ถ้าพูดดังไปคงจะร้ายแรงสินะ......    

"แล้วจวิ้นอ๋องชื่ออะไรอ่ะ เจ้ารู้มั้ยหลิงหลิง...."    

"นามว่า 'หยาง หานตง'เจ้าค่ะ เชื่อข้าน้อยหรือไม่เจ้าคะ ว่าแค่ได้ยินชื่อก็หนาวแล้วล่ะเจ้าค่ะ คึคึ~"   

"คึคึคึ~~  ข้าเข้าใจแล้วๆ... ครั้งนี้ถือว่าฟาดเคราะห์ไป ขออย่ากันได้เจอกันอีกเลย!" ข้าว่าพลางตัดอารมณ์ร้อนๆในหัวตัวเองออกไป  

.   

.   

.     

หลังจากพักจนหายหัวร้อน ข้ากับหลิงหลิงก็จ่ายค่าขนมทานเล่นและค่าน้ำชาให้เจ้าของร้าน ก่อนจะพากันเดินออกมา     

หลิงหลิงสอนข้าเรื่องการจ่ายเงินทั้งหมด จากนั้นข้าก็แทบลืมหลิงหลิงไปเสียสนิท เข้าร้านนู้น แวะร้านนี้ จนของกินเต็มไม้เต็มมือไปหมด     

หลิงหลิงที่วิ่งตามมาก็ได้แต่หอบเหนื่อย ได้พักหายใจหายคอไม่ทันไร นางก็ต้องวิ่งต่อ เพราะคุณชายของนางวิ่งไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เปลี่ยนจากคนเดิมไปเป็นคนละคน ซุกซนจริงเชียว!     

.     

.    

.        

พอเดินมาได้ทั่วจนพอใจแล้ว ก็รีบไปหาที่นั่งพักนั่งกินของที่ซื้อมา เป็นร้านน้ำชาเล็กกว่าร้านที่ไปครั้งแรก แต่ที่นี่ดูสงบกว่ามาก    

"ฮ้าาา~~... เหนื่อยจังเลย นั่งพักก่อนเร็วหลิงหลิง"  

ข้าตบที่นั่งข้างๆข้า แต่หลิงหลิงเลือกจะนั่งข้างล่าง ข้าก็เหนื่อยจะพูดเลยยอมแพ้แล้วนั่งกินของที่ไปซื้อมาอย่างเอร็ดอร่อย      

"หลิงหลิงเองก็กินบ้างสิ"  

ข้ายื่นถุงขนมจีบกับถุงขนมแป้งทอดไป หลิงหลิงรับไปอย่างนอบน้อมแล้วกินไปพร้อมๆกับข้า     

เมื่อสวาปามของทุกอย่างเข้าท้องเสร็จแล้ว ก็พอดีกับที่ท้องฟ้าไร้แสงตะวัน มีแสงจันทร์เต็มดวงสีนวลส่องสว่างแทน 

ตอนนี้คงได้เวลากลับจวนแล้วสิ.....  ข้ายังไม่หายเบื่อเลย.....     

ตาหลิงหลิงสบกับใบหน้าของนายตนที่บัดนี้ ดูหงอยเหงาเหมือนเด็กน้อยๆที่โดนกักตัวไม่ให้ออกไปวิ่งเล่นเสียจริง 

และเพื่อเป็นการทำให้คุณชายของนางหายเศร้า หลิงหลิงจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า   

"ไว้วันหลังมาชมเมืองใหม่นะเจ้าคะ วันนี้คุณชายเที่ยวเล่นสำราญพอสมควรแล้ว กลับจวนเถอะเจ้าค่ะ หากยังอยู่ต่อ...ท่านขุนนางใหญ่จะมิรู้สึกเป็นห่วงหรือเจ้าคะ...."   

เฟินฉางถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะพยักหน้าให้หลิงหลิง แล้วลุกขึ้นยืนก้าวเดินนำหลิงหลิงกลับไปจวนเสียที    

ตอนนี้ข้ากำลังนอนอยู่บนเตียงอุ่นๆหลังเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ พลางนึกคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้....     

.......'หยาง หานตง'..............เป็นชื่อที่ต้องฟังแล้วรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วกระดูก แต่พอมานึกดูดีๆแล้ว ข้ากลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก.......   

.   

.   

.   

.   

#-#

มาแล้วเจ้าค่าาาา มัวแต่ไปนั่งดูคำผิดจนไม่ได้อัพ มาแล้วนะเจ้าคะ ข้อตกลงเหมือนเดิมเจ้าค่ะ ถ้ามีเม้นเป็นที่พอใจมากเท่าไหร่ กำลังใจแต่งมาเท่านั้นเลยจ้าาาาา มีคำผิดก็บอกเน้อออ ไปละจุ๊บๆ


ความคิดเห็น