email-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์น่ารักๆและนักอ่านที่สนับสนุนทุกคนนะคะ 🎀🍀🎊😂☺️🐰🍓☀️🍄🔆🎄🕌☀️🎁👑

ชื่อตอน : HOW BAD CAN I BE : บทนำ

คำค้น : เลว,ร้าย,แรง

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2562 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HOW BAD CAN I BE : บทนำ
แบบอักษร


HOW BAD CAN I BE

บทนำ


[ดาหลัน : บรรยาย]



ซ่า...!!

น้ำเย็นๆถูกสาดเข้ามาที่ใบหน้าฉันอย่างจังด้วยน้ำมือเพื่อนร่วมชั้นเรียนสามคน ที่ชื่อ เกรซ แพท และก็ มิ้นท์

ฉันได้แต่เบนหน้าหนีทั้งๆที่กรอบหน้ามันชาร้าวไปถึงหัวใจ ฉันถูกแกล้งแบบนี้เป็นประจำ แต่มันก็ยังไม่ชินสักที

“เมื่อไหร่แกจะลาออกไปให้พ้นๆ สายตาฉันยะ! รู้มั้ยทุกครั้งที่ฉันเห็นหน้าคนอย่างแก มันทำให้ฉันอารมณ์เสีย!”

มิ้นท์แผดเสียงใส่ฉันที่นั่งกองอยู่กับพื้นอย่างหมดสภาพ ใบหน้าฉันมีแต่รอยนิ้วมือเต็มไปหมด

ฉันได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองแน่น ในหัวฉันคิดแค่ว่าจะไม่ลาออกเด็ดขาด ถึงแม้ใจฉันมันอยากจะหนีไปจากตรงนี้ซะให้รู้แล้วรู้รอด

อีกแค่ปีเดียว....ปีเดียวฉันก็จะเรียนจบแล้ว

อดทนหน่อยนะดาหลัน!

“นังนี่มันหน้าด้านหน้าทนจะตายไป ถ้าเป็นคนอื่นถูก Bully ขนาดนี้ ลาออกไปตั้งนานแล้วย่ะ”

เกรซพูดเสริม พร้อมกับยกเท้ามาเตะขาฉันทีนึงพอให้ฉันได้สะดุ้งและขยับตัวหลบ

“แบบนี้มันน่าเบื่อ...พรุ่งนี้ค่อยมาต่อก็แล้วกัน”

แพทเอ่ยพร้อมกับเหยียดมองมาที่ฉันด้วยสายตาดูถูก ก่อนที่ฉันจะต้องเบิกตากว้างกับประโยคถัดมา

“ถ้ายังไม่กลัวหัวหดจนรีบไปลาออกซะก่อน...พรุ่งนี้ฉันจะทำให้แกล่อนจ้อนไปทั่วมหาลัยเลยคอยดูสิ”

พลั่ก!

โอ๊ย!

ฉันถูกถีบจนกระเด็นมาติดโต๊ะ ร่างกายบอบช้ำของฉันมันปวดร้าวไปทั่ว เสียงหัวเราะของผู้หญิงสามคนนั้นดังลั่น ก่อนที่พวกเธอจะเดินออกไปโดยไม่แยแสหรือสนใจว่าฉันจะเป็นยังไงสักนิด...

น้ำตาที่กลั้นไว้มันหลั่งไหลออกมาเงียบๆ ฉันก้มมองสภาพตัวเองแล้วถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า....

ฉันจะทนต่อไปอีกทำไมกันนะ....ทำไมไม่ตายๆไปซะ

แต่....

ภาพครอบครัวของฉันก็ผุดขึ้นมาขัดขวางความคิดโง่ๆของฉันตลอด....พ่อ แม่ พี่ชาย คงเสียใจและผิดหวังในตัวของฉันมากถ้าฉันคิดสั้นแบบนั้น

ฉันมันไม่เอาไหนซะเลย!

ฉันพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างยากลำบาก พยายามจัดการเสื้อผ้าที่มันยับยู่ยี่ให้มันเรียบร้อย ก่อนจะเช็ดใบหน้าตัวเองที่มีแต่รอยช้ำ

“พรุ่งนี้จะเอาตัวรอดยังไงดีเนี่ย”

ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ชีวิตมหาลัยของฉันเหมือนอยู่ในสนามรบไม่มีผิด ในแต่ละวันฉันต้องคิดวิธีเอาตัวเองให้รอดและเจ็บตัวให้น้อยที่สุด

มันไม่สนุกเลยสักนิดเดียว...

ฉันลากสังขารสภาพยับเยินออกมาจากมหาลัยเฮงซวยนี้จนได้ ตลอดทางมีแต่คนมองแล้วหันไปซุบซิบนินทากันจนฉันรำคาญ

“ดาหลัน”

“........”

ฉันหยุดชะงักทันทีที่มีคนเรียกชื่อ ค่อยๆหันไปมองเจ้าของเสียงทุ้มนั่นช้าๆอย่างไม่เข้าใจ

“เหมือนหมาทุกวันเลยนะเธอน่ะ”

ร่างสูงมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะแสยะยิ้ม เขาจัดว่าหน้าตาดูดีออกไปในทางที่หล่อมากเลยทีเดียว คิ้วเข้มๆกับสายตาดุดันนั่นทำให้ฉันรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก แต่ฉันก็ได้แค่ทำหน้าไม่เข้าใจ

เพราะฉันไม่รู้จักเขาน่ะสิ!

“นายเป็นใคร”

“ฉันชื่ออสุรา”

“.......”

ฉันทำหน้ามึนหนักกว่าเก่า มาแนะนำตัวให้ฉันรู้จักเพื่ออะไร ผู้หญิงที่อ่อนแอและสภาพเลอะเทอะแบบนี้มีแต่คนรังเกียจกันทั้งนั้น

“เธอทำหน้าเหมือน...เธอไม่รู้จักฉัน?” เขาเลิกคิ้วขึ้นสูง

“เออ”

“ว่าไงนะ”

“ฉันไม่-รู้-จัก-นาย” เขาทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย

“........”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันกลับนะ”

พูดจบฉันก็หันหลังเดินต่อ เพราะฉันไม่ค่อยอยากจะสนทนากับคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่ อีกทั้งต้องรีบกลับให้ถึงบ้านก่อนที่พี่ชายฉันจะมาเห็นฉันในสภาพแบบนี้ด้วย

ถ้าพี่รู้มีหวังมหาลัยแตกแน่!

“ยัยโง่ เธอบ้ารึไงถึงกล้าหันหลังให้คนอย่างฉัน”

เสียงสบถคำรามจากผู้ชายที่ชื่ออรุสาดังตามหลังฉันมาก่อนที่แขนฉันจะถูกกระชากให้ฉันหันกลับไปอย่างแรง

ทำไมฉันถึงได้เจอแต่เรื่องแย่ๆซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้นะ!

“นะ...นายต้องการอะไร”

“ต้องการเป็นผัวเธอ”

“ห๊ะ!?”

เขาพูดด้วยใบหน้าราบเรียบก่อนที่มุมปากของเขาจะแสยะยิ้มอีกครั้ง

“ฉันต้องการให้เธอมาเป็นแฟนฉัน”

“อย่ามาล้อเล่น!”

“หน้าฉันมันดูล้อเล่นรึไง...ดาหลัน”

เขาทำหน้าจริงจังจนฉันใจสั่น เขาทำให้ฉันกลัว...

“มะ...ไม่ ฉันไม่เป็น”

“ถ้าเธอปฏิเสธฉัน...เธอจะต้องเสียใจ”

“........”

“เพราะฉันจะใช้ยัยสามคนที่รุมแกล้งเธอวันนี้มาตบเธอทุกวัน”

“สารเลว”

ฉันไม่รู้ว่าเขารู้ได้ยังไง หรือเขารู้จัก เกรซ แพท มิ้นท์ ฉันเองก็ไม่แน่ใจ แต่การที่เขาพูดแบบนี้กับฉันได้ทั้งๆที่เราเพิ่งจะเจอหน้ากันครั้งแรก...มันก็มีแค่คนเลวๆเท่านั้นแหละ!

“เลวงั้นเหรอ?”

“.........”

“แต่ถึงจะเลวแค่ไหน...ฉันก็ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายแฟนตัวเองหรอกนะ”

“........”

“ดาหลัน ฉันให้เธอเลือก..”

เขาบีบไหล่เล็กๆของฉันทั้งสองข้าง แล้วพูดด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา

“จะคบกับฉันดีๆหรือ...อยากถูกตบทุกวัน”

“ไม่คบกับนายฉันก็ถูกตบทุกวันอยู่แล้ว”

ฉันเอ่ยเสียงแผ่ว เพราะทุกวันนี้ฉันก็ถูกแกล้งอยู่ทุกวันเป็นประจำ ทำไมฉันจะต้องมาคบกับผู้ชายคนนี้ให้หนักใจด้วยล่ะ

“หึ..เธอไม่ถูกตบหรอกว่ะ...ดาหลัน”

“.......”

“แต่จะถูกจูบมากกว่า”

เขาพูดทั้งๆที่ใบหน้าตายด้านแบบนี้ได้ยังไงนะ แถมยังก้มหน้าลงมากระซิบข้างหูฉันจนฉันขนลุกซู่

“ฉันขอคำตอบพรุ่งนี้....คิดดีๆล่ะ เพราะเธอจะกลายเป็นผู้หญิงที่โชคดีหรือโชคร้ายที่สุดมันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ”

“จะอย่างไหนมันก็เฮงซวยเหมือนกันนั่นแหละ”

“.......”

“นายมันก็ไม่ต่างอะไรกับคนพวกนั้นสักนิด...สนุกนักรึไงมาเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น”

อยู่ๆน้ำตามันก็ค่อยๆไหลออกมา ฉันยกมือขึ้นปาดมันออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็วภายใต้สายตาดุดันของคนตรงหน้าที่เริ่มอารมณ์เสีย

“เธอมันโง่”

เขาเอ่ยหน้านิ่งแล้วยัดเศษกระดาษใส่มือฉันอย่างถือวิสาสะก่อนที่เขาจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉันยืนทื่อสับสนไปหมด คลี่เศษกระดาษในมือออก มันเขียนไอดีไลน์ของเขาเอาไว้พร้อมกับข้อความสั้นๆที่ทำให้ฉันอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ

‘อยากถูกแกล้งทุกวันรึไง หัดสู้ซะบ้างสิวะ ถ้าชอบแบบ SM มากนักก็มาเป็นเมียฉันซะสิ...ดาหลัน’




เรื่องใหม่ ฝากคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ^^

ความคิดเห็น