facebook-icon

ต้นฉบับนิยายของ 'Love Alert' ซีรีส์เกาหลีเรื่องล่าสุดของ 'ยุนอึนฮเย'

​ตอนที่ 19-1 ในที่สุดก็เจอเด็กคนนั้นแล้วเหรอ

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 19-1 ในที่สุดก็เจอเด็กคนนั้นแล้วเหรอ

คำค้น : ระวังหัวใจจะไหวหวั่น นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 17:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 19-1 ในที่สุดก็เจอเด็กคนนั้นแล้วเหรอ
แบบอักษร

ตอนที่ 19 ในที่สุดก็เจอเด็กคนนั้นแล้วเหรอ

“ฉันไม่ไปอเมริกาแล้ว กลับบริษัทกันเถอะ”

คำพูดเพียงคำเดียวที่จริงจังและเด็ดขาดของยูจอง ทำให้ฮยอนซูและซูจีพูดอะไรไม่ออกจึงได้แต่ตามหลังยูจองไป มินอายังไม่รู้ว่ายูจองรู้ข่าวของตัวเองกับอูฮยอนแล้ว เธอกำลังพานักข่าวนัมวิ่งไปตามทางเดินผู้โดยสารขาออกเพื่อเก็บข่าวการเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกาของยูจองตามกลยุทธของแชกยอง ส่วนจีฮุนเดินทางมาสนามบินเพื่อมารับประธานลีจองรันคู่หมั้นของเขา แต่ก็เห็นมินอาวิ่งไปทางประตูเกท

“ขนาดบริษัทยังไม่รู้ว่าฉันจะมารับคุณจองรันที่สนามบินเลยนะ จูมินอานี่เจ๋งนะเนี้ย รู้แล้วก็เลยมาสืบข่าวหรือไง จู่ๆ เจอกันก็เลยรีบหนีสินะ”

ยูจองเดินย้อนกลับไปที่อาคารจอดรถของสนามบินไม่ใช่ประตูผู้โดยสารขาออก เมื่อเธอเห็นข่าวรายงานข่าวเรื่องความรักตัวเองและอูฮยอนจากในโทรทัศน์ที่ติดอยู่ในสนามบินก็หยุดชะงัก มินอาและนักข่าวนัมวิ่งมาตามหายูจองก็ตกใจและหยุดยืนเช่นกันเมื่อเห็นยูจองกำลังดูการรายงานข่าวอยู่หน้าโทรทัศน์ เมื่อสายตาของมินอาสบเข้ากับยูจอง ยูจองจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ มินอา

“ทำไมนักข่าวจูทำกับฉันแบบนี้คะ ปล่อยข่าวเท็จแบบนั้นได้ด้วยเหรอ”

“มันเป็นการช่วยชีวิตคุณยูจองกับฉันนะคะ พร้อมกับเอาคืนผู้ชายเลวๆ อย่างชเวจีฮุนด้วย เราต้องจัดการและทำให้เรื่องร้ายกลายเป็นดีไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม เชื่อใจฉันเถอะค่ะ”

“เรื่องมันถึงขนาดนี้แล้ว แค่ต้องคิดว่าจะเชื่อ หรือไม่เชื่อพี่แชกยองที่อยู่ข้างฉันมาตั้งแต่เกิดมันก็น่าสับสนพอแล้ว ยังจะให้เชื่อนักข่าวจูอีกเหรอคะ”

ยูจองตั้งใจจะพูดกับมินอาต่ออีก แต่เธอกลับเห็นภาพจองรันกำลังควงแขนของจีฮุนอย่างอ่อนโยนเข้ามาในสายตา ภาพแบบนี้มันไม่ได้ดูน่าโมโหมากเหรอ ยูจองขยี้ตาแล้วมองดูอีกทีก็เป็นชเวจีฮุนกับลีจองรันจริงๆ คงเป็นวันที่เธอดวงซวยมากกว่าวันที่ชเวจีฮุนถูกเอาคืนแล้วล่ะ ต้องมาพบเจอผู้คนที่ตัวเองไม่อยากเผชิญหน้าในสถานที่ที่มีคนมากมายอย่างนี้ จองรันดึงจีฮุนที่เธอกำลังควงแขนเดินมาตรงหน้ายูจอง

“อ้าว คุณยุนยูจอง ฉันลีจองรันคู่หมั้นของคุณจีฮุนค่ะ เป็นประธานบริษัทดิวตี้ฟรีและโรงแรมฮันกุก”

มินอาและนักข่าวนัม ฮยอนซูและซูจี ทุกคนต่างพะวักพะวนไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไรในสถานการณ์นี้ ได้แต่คอยพิจารณาท่าทีของยูจองกันอยู่ แต่แล้วจองรันก็เปิดปากพูดต่อ

“คิดว่าคงต้องเจอกันสักครั้งหนึ่งจะได้คลายความเข้าใจผิด แต่ก็ต้องมาเจอกันแบบนี้ซะได้นะคะ ฉันเพิ่งกลับมาจากทำงาน แล้วคุณจีฮุนก็มารับน่ะค่ะ”

จองรันโอบสะโพกของจีฮุนแล้วเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกคน ส่วนจีฮุนก็โอบไหล่จองรันเข้ามากอดแน่น ก่อนจะมองยูจองแล้วก็ยิ้มออกมา

“ผมก็รู้สึกเสียใจหลายๆ อย่างทั้งที่ไม่ได้ทำผิดอะไร แต่เห็นว่ามีคนรักแล้วก็รู้สึกโล่งใจนะครับ”

มินอาจ้องจีฮุนที่กำลังส่งเสียงอะไรสักอย่างที่ไม่เหมือนกับคำพูดเขม็ง ยูจองเจ็บปวดหัวใจจนเงยหน้ามองจีฮุนไม่ได้

“ผอ.ชาอูฮยอนน่ะ แพทย์ประจำตัวของฉันเอง เขาเป็นคนที่โอเคเลยนะคะ ฉันนึกว่าเขาไม่มีแฟนก็เลยแนะนำผู้หญิงให้ ทำพลาดจริงๆ ค่ะ ยังไงครั้งนี้ระวังหน่อยนะคะ อย่าปล่อยให้โดนแย่งไปอีกล่ะ”

มีสายโทรศัพท์มาหาจองรัน เธอจึงขอโทษแล้วถือโทรศัพท์มือถือเดินออกไปห่างจากตรงนี้

“ทุกคนช่วยหลบไปหน่อยสักพักหนึ่งนะคะ ฉันมีเรื่องจะเคลียร์กับคุณจีฮุน”

มินอาหย่อนไมค์ไร้สายลงไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทของยูจองโดยที่เธอไม่รู้ตัว จากนั้นฮยอนซูและซูจีก็เดินตามมินอาเพื่อหลบออกมา มินอา นักข่าวนัม ฮยอนซู และซูจียืนเรียงกันเป็นกำแพงเพื่อกำบังยูจองและจีฮุน

“ส่งข้อความให้กลับมาแล้วเริ่มต้นกันใหม่เป็นสิบๆ ข้อความ แต่หมั้นกับผู้ชายคนอื่นแล้วงั้นเหรอ ไม่นึกว่าจะมีหน้าแสร้งทำแบบนี้กับตัวเองได้นะ”

พอได้ยินคำพูดไร้ยางอายของจีฮุนแล้ว ยูจองก็จ้องตาของเขาทันที

“แล้วเสียใจไหมล่ะ อยากกลับมาอีกเหรอ”

“ทำอย่างนั้นไม่ได้อยู่แล้ว ต่างคนก็ต่างมีคนรักนี่ แต่ถ้ายังไม่ลืมผม ก็เรียกผมไปร่วมงานด้วยได้นะ เดทลับๆ ในกองถ่าย ก็น่าตื่นเต้นทั้งนั้น”

“ถ้าจะขอโทษ อธิบาย หรือแก้ตัวมาสักคำมันก็คงจะลดความเจ็บปวดของฉันลงได้มากนะ… แต่เจอกันขนาดนี้แล้วยังไม่มีคำพูดแบบนั้นออกมาสักคำ”

จีฮุนทำท่าทางหน้าด้านหน้าทนแทนการโต้ตอบ

“เหมือนฉันจะทำผิดกับคุณจีฮุนไว้มากเลยนะ ถึงได้ทำกับฉันแบบนี้”

“ไม่มีอะไรผิดหรอก ก็แค่ไม่สนุก อะไรก็ติดสอยห้อยตามชีวิตผมไปหมด ครึ่งๆ กลางๆ ถูกจับอยู่ในมือผู้ชายแล้วก็ต้องหว่านเสน่ห์หน่อยสิ แต่คุณก็ง่ายมากเลยนะ”

ยูจองช็อกจนพูดอะไรไม่ออก ริมฝีปากสั่นเครือกัดฟันกรอด

“ขนาดเกาะติดไปถึงขนาดนั้นแล้ว... แต่ทั้งน่าเบื่อ ทั้งไม่สนุกเลยอะ ถึงขั้นนั้นแล้วมันก็ต้องใช้เงินเหมือนใช้น้ำแล้วพลีกายตัวเองให้สิ ยังไงตอนนี้ก็อย่าทำแบบนั้นกับผู้ชายคนนั้นอีกแล้วกัน”

“ชเวจีฮุน!”

“ไม่ต้องหวงตัว ไม่ต้องหวงเงินหรอก อายุเท่านี้แล้ว แต่คบผู้ชายดันทำได้แค่จับมือพูดคุยกันทั้งคืน ใครมันจะชอบ”

“เธอบอกว่าชอบเพราะมันใสซื่อดีนี่”

“ก็บุญคุณที่ติดค้างไว้ก็ต้องชดใช้ มันต้องมีคำพูดพิเศษๆ หน่อยสิ”

“สิ่งที่เคยพูดกับฉัน สัญญาที่เคยมีให้ฉัน เป็นคำโกหกทั้งหมดเลยเหรอ”

“คนที่เชื่อคำพูดของผู้ชายตอนเข้ามาจีบ เชื่อสัญญาพวกนั้น เชื่อทุกๆ อย่างก็เป็นแค่คนโง่นั่นแหละ”

มินอาทนฟังอีกไม่ได้แล้ว เธอจึงเดินไปหายูจองและจีฮุน

“คุณยุนยูจอง ขอโทษมากๆ จริงๆ เลยนะคะ ที่ฉันเขียนข่าวให้คุณยุนยูจองเกี่ยวข้องกับมนุษย์ที่ต่ำทรามแบบนี้ ฉันรู้สึกละอายใจมากๆ เลยค่ะ”

จีฮุนเขม้นมองมินอาอย่างน่ากลัว

“คุณนักข่าวจูพูดเกินไปนะครับ”

“ฉันเข้าใจผิดเองว่าไอ้ขี้แพ้เกาะผู้หญิงตัวเป็นปลิงนั่นเป็นแฟนคุณก็เลยเขียนข่าวแบบนั้น”

“จูมินอา ระวังคำพูดหน่อย ตอนนี้ฉันไม่ใช่ชเวจีฮุนคนเก่าแล้วนะ ฉันทำให้เธอหายไปได้แบบไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ”

ยูจองยืนขวางหน้ามินอา

“ชเวจีฮุน ตอนนี้นายแย่กว่าชเวจีฮุนคนเก่าอีกนะ เชื่อใจประธานลีจองรันแล้วก็อย่ามาทำตัวแบบนี้ ไปใช้ชีวิตให้สบายเถอะ ถึงจะไม่ใช่นาย แต่สิ่งที่ฉันทำกับนายมันก็คือความรัก ได้โปรดอยู่ย่างมีความสุขให้ฉันไม่ต้องรู้สึกเสียใจกับความรักที่ผ่านไปของตัวเองแล้วอีกเลย ส่วนงานแต่งงาน ถ้าตารางงานว่างเดี๋ยวฉันจะไป”

ยูจองเดินหนีไป มินอาก็เดินเข้ามาใกล้ชเวจีฮุน

“ก่อนที่คุณชเวจีฮุนจะทำให้ฉันหายไปอย่างไม่ทันรู้ตัว ฉันก็ทำให้คุณชเวจีฮุนถูกฝังทั้งเป็นได้เหมือนกันนะคะ”

“อะไร”

“เดี๋ยวนี้สนิทกับพวกนางแบบนี่หน่า... กล้องพวกเราจับได้ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้ว เมื่อวานก็ด้วย”

จีฮุนตัวแข็งทื่อโต้ตอบอะไรไม่ได้ จองรันที่คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วจึงเดินเข้ามาคล้องแขนจีฮุน

“จับอะไรกันเหรอคะ”

มินอายิ้มอย่างมีเลศนัยให้จีฮุนและจองรันก่อนจะมองทั้งสองคนไปมา จีฮุนตัวแข็งหน้าซีดเผือดรีบดึงตัวจองรันให้เดินจากไป


* * *


ยูจองได้รับบาดแผลจากจีฮุนอีกครั้งและเธอก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก นั่งเหม่อมองนอกหน้าต่างอยู่ที่นั่งด้านหลังรถโดยไม่พูดไม่จา

“ต้องขอโทษเรื่องตารางงานที่อเมริกา แล้วก็อธิบายสถานการณ์ให้พี่แชกยองฟังด้วย งั้นเริ่มไปตั้งแต่ที่โรงพยาบาลของคุณชาอูฮยอนกันเถอะ รู้ใช่ไหมว่าอยู่ที่ไหน”

“ถ้าพี่จะไปก็ไปพร้อมกับท่านประธานเถอะครับ ก็พี่ไม่รู้นี่ว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้ได้ยังไง”

“เรื่องมันเป็นยังไงนี่มันยังไม่ชัดมากอีกรึไง ละครน้ำเน่าแบบนี้มีที่ไหนกัน รีบไปขอโทษว่าเราทำผิดไปแล้วมันไม่สบายใจกว่าเหรอ”

ซูจีปลอบโยนฮยอนซู

“ทำตามที่ยูจองพูดเถอะฮยอนซู ไปโรงพยาบาลคุณชาอูฮยอนเถอะ”


* * *


ในขณะเดียวกัน ชายวันสามสิบที่กำลังโมโหอย่างหนักก็เดินเข้ามายังตัวอาคารของโรงพยาบาลแผนกผิวหนังวีไอพี จากสภาพของเขาทั้งใบหน้า เสื้อผ้า จนไปถึงบรรยากาศรอบตัว… ก็รู้สึกได้ถึงความเกรี้ยวกราดอย่างสิ้นหวัง

“ตั้งแต่ยูจองของพวกเราอายุสิบเจ็ด เธอก็เป็นผู้หญิงของฉันแล้ว ต้องกำจัดสิ่งที่ทำให้ยูจองผู้ใสสะอาดดุจหิมะของพวกเราสกปรกโสมมออกไปให้หมด ชา อู ฮยอน”

เขามองป้ายต่างๆ ที่ติดอยู่บนกำแพงล็อบบี้และเช็กว่าโรงพยาบาลมีกี่ชั้น ส่วนยูจอง ฮยอนซู และซูจีก็เดินเข้ามาในล็อบบี้พร้อมกัน เมื่อสตอล์กเกอร์เห็นยูจองแล้วจุดโฟกัสของเขาก็ยิ่งขุ่นมัวและวาววับไปด้วยความบ้าคลั่ง

 “ความรักของฉัน เทพธิดาของฉัน… ฉันจะปกป้องเธอให้ใสสะอาดเอง...”

ผู้ชายคนนั้นพูดพึมพำอยู่คนเดียวแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ ยูจองที่กำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์ ฮยอนซูมองเห็นผู้ชายที่กำลังเดินใกล้เข้ามาผ่านกระจูที่ติดไว้ข้างๆ ลิฟต์ก็รู้สึกแปลกๆ จึงรีบย้ายตัวเองไปยืนอยู่ข้างหลังยูจองเพื่อปกป้องเธอ ทว่าชายที่เอาสติทั้งหมดจดจ่อไปยังยูจองแต่เพียงผู้เดียวนั้น ก็ไม่ปล่อยความต้องการของตัวเองทิ้งไปจากการเคลื่อนไหวของฮยอนซู เขาเอามือล้วงกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ ยูจอง ฮยอนซูคอยจ้องมองชายคนนั้นที่เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงจากในกระจก

ในตอนนั้นเมื่อลิฟต์มาถึง ฮยอนซูตั้งใจจะผลักยูจองเข้าไปในลิฟต์รวมกับคนอื่นแล้วเขาจะเผชิญหน้ากับสตอล์กเกอร์โดยตัวคนเดียว แต่สตอล์กเกอร์กวัดแกว่งอาวุธหวังจะเข้ามาโจมตีทำให้พวกเขาทั้งหมดต้องขึ้นลิฟต์ไปพร้อมกัน เมื่อเห็นภาพที่สตอล์กเกอร์ถืออาวุธเข้ามาจู่โจมใส่ยูจองผ่านช่องว่างของประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิด จากนั้นประตูก็ถูกปิดลงไป เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจกลัวและเสียงดังโครมครามก็ทำให้ประตูลิฟต์สั่นไหวอย่างรุนแรง…

แต่เพียงครู่เดียว ลิฟต์ก็ขึ้นไปข้างบน เสียงประตูลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นของแผนกผิวหนังวีไอพีและประตูก็เปิดออก ฮยอนซูใช้เท้าเตะอาวุธที่หล่นลงไปที่พื้นพร้อมกับอุ้มยูจองพาเธอวิ่งออกมายังทางเดิน หลังจากนั้นมินอา นักข่าวนัมและซูจีก็ดึงตัวสตอล์กเกอร์ที่ถูกเอาแขนไพล่หลังและมัดตัวไว้ด้วยเสื้อออกมาจากลิฟต์ มินอาหายใจกระหืดกระหอบต่อสายโทรศัพท์

“ตำรวจชเวคะ จับสตอล์กเกอร์ของคุณยุนยูจองได้แล้วนะคะ รีบมาแล้วพาเขาไปด้วยค่ะ ไอ้บ้านี่มันถืออาวุธเข้ามาจู่โจมจนคุณยูจองบาดเจ็บค่ะ โชคดีที่ตอนนี้อยู่หน้าโรงพยาบาลพอดี ผู้จัดการเลยพาเธอออกไปแล้วค่ะ”


* * *


นาฬิกาบอกเวลาสิบโมงตรง โทรศัพท์ของโรงพยาบาลก็ส่งเสียงขึ้นไม่ได้หยุดพัก มีซอนและจองซอกมัวแต่อ่านข่าวคบกันของยูจองและอูฮยอนที่ลงไว้ในมุมหนึ่งของหนังสือพิมพ์กีฬาจนไม่มีสติรับรู้อะไรทั้งนั้น อูฮยอนเองก็ออกมาจากห้องตรวจแล้วเดินไปทั่วโรงพยาบาลเพื่อดึงสายโทรศัพท์ทิ้งให้หมด

 “มีเครือข่ายการติดต่อแยกของผู้ป่วยฉุกเฉินอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นก็ไม่ต้องรับโทรศัพท์สายไหนทั้งนั้น มันเป็นข่าวที่ผิดพลาดจนไม่มีค่าให้ตอบแล้วก็ไม่ต้องถามอะไรด้วย”

อูฮยอนถือเสื้อนอกและโทรศัพท์ออกมาจากห้องตรวจ

“ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็ไม่มีใครโทรมา แล้วก็ไม่ได้แก้ข่าวอะไรให้ด้วย... คงต้องช่วยทำให้คนพวกนี้ตั้งสติ ไม่น่าจะได้แฮะ...”

แต่จู่ๆ ประตูก็เปิดพรวดออกพร้อมกับฮยอนซูที่กำลังอุ้มยูจองวิ่งเข้ามา อูฮยอนเห็นเลือดไหลออกมาจากแขนและหน้าผากของยูจอง ก็จะรับตัวเธอมาอุ้มราวกับจะแย่งเธอจากตัวฮยอนซู ซึ่งฮยอนซูไม่รู้ว่าอีกคนเป็นใครจึงไม่ยอมปล่อยยูจองให้อูฮยอน

“ผมคือชาอูฮยอนที่มีข่าวว่าเป็นคู่หมั้นกับคุณยุนยูจองครับ ไม่ได้มาหาผมเหรอครับ”

ในตอนนั้นฮยอนซูจึงปล่อยตัวยูจองให้อูฮยอน แล้วขาของเขาก็อ่อนล้าจนทรุดฮวบ

“ก่อนอื่นต้องช่วยชีวิตพี่ยูจองนะครับ ทิ้งรอยแผลอะไรบนร่างกายไม่ได้เด็ดขาด ช่วยระวังด้วยนะครับ”

“เข้าใจแล้วครับ คุณเข้าไปห้องพยาบาลถอดเสื้อนอกออก แล้วนอนลงก่อนนะครับ ไหล่ข้างนั้นก็โดนแทงนี่ครับ”

“พี่ ช่วยรักษาคนไข้คนนี้ที เดี๋ยวผมจะผ่าตัดเอง พี่สะใภ้ช่วยผมหน่อยนะครับ”

อูฮยอนอุ้มยูจองเข้าไปในห้องผ่าตัด

“จับชีพจรแล้วตรวจเส้นเลือด หลังจากนั้นต้องเริ่มรักษา ช่วยเซ็ตติ้งหน่อยนะครับ”


* * *

ความคิดเห็น