facebook-icon

ติดตามข่าวสารได้ทาง เพจ นามว่าคุณ

ชื่อตอน : #Ronel(30) ห่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2563 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#Ronel(30) ห่วง
แบบอักษร

Ronel 30 

ในวันนี้โรเนลไม่ยอมไปเรียนเพราะแกล้งป่วย หนีจากการรายงานของอาจารย์.. 

เขาตั้งใจว่าจะนอนตื่นสายๆ.. 

แต่เมื่อเรเน่รู้ข่าวว่าเขาป่วย เธอก็รีบมาหาเขาหลังจากเรียนเสร็จทันที.. 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก.. 

'ใคร..? 

'เรเน่เอง เปิดประตูให้หน่อยสิ..' 

'เรเน่!!!!! 

'เอ่อออ รอแปปนึงนะครับ..' โรเนลรีบลุกขึ้นจัดแจงตนเองในห้องน้ำทันที.. 

'หล่อยังวะ..' 

'ไม่ใช่สิ กูแกล้งป่วยอยู่หนิ..' โรเนลรีบจัดแจงตนเองให้อยู่ในสภาพอิดโรยและเปิดประตูให้เรเน่ทันที 

'นายเป็นยังไงบ้าง..? 

'ฉันได้ข่าวว่านายป่วยหนักมาก เหมือนกำลังจะตายจนเดินไม่ได้ ฉันเลยรีบมาดู..' 

'หนอย!! ไอ้ออกัส ไอ้แบลคฌาคเล่นกูไว้ซะใหญ่เลยนะ..' โรเนลคิดในใจและคาดโทษเพื่อนๆเอาไว้ 

'เอ่อ..ผมป่วยเฉยๆครับ' 

'ไม่ได้หนักขนาดนั้น..' 

'งั้นหรอ..? 

หมับบบ บบบบบบ !!!! 

เรเน่เอื้อมมือไปจับหน้าผากของเขา.. 

'ตัวก็ไม่ร้อนหนิ..' 

'ผมทานยาแล้วหน่ะครับ..เรเน่เข้ามาก่อนไหมครับ..? 

'ก็ได้..' เรเน่จึงเดินเข้ามาในห้องนอนของเขา จากที่ยืนคุยกันตรงประตู 

'นายดีขึ้นบ้างไหม..? 

'ดีขึ้นอยู่ครับ..' 

'พรุ่งนี้จะไปเรียนได้ไหมหนิ..? 

'ถ้าพรุ่งนี้เลยคงยังไม่ไหวครับ..' 

'งั้นไม่เป็นไร..เดี๋ยวฉันมาติวให้นายทีหลัง นายจะได้เรียนทันเพื่อน' 

'ขอบคุณนะครับเรเน่..' 

'เล็กน้อยหน่า ถ้าเทียบกับที่นายช่วยฉันเอาไว้..' 

'เรเน่ครับเอ่ออ..รู้สึกยังไงกับผมครับ? 

'เอิ่มม ก็รู้สึกดีนะ..' 

'ผมมีสิทธิ์ได้คบกับเรเน่ไหมครับ..? 

'ฉันไม่เคยคิดจะคบกับใครจริงๆจังๆมาก่อน แต่ฉันคิดว่าอนาคตฉันอาจจะคบกับนายก็ได้นะ..' 

'อย่าให้ความหวังผมนะครับ..' 

'เรเน่อย่าเบื่อผมนะครับ..' โรเนลตีหน้าเศร้า 

'ถ้านายยังเป็นแบบนี้อยู่ ฉันก็ไม่เบื่อนายหรอก..' เรเน่พูดขึ้นมายิ้มๆ 

ทั้งที่ในใจของเธอสั่นและเต้นแรงไปหมดเมื่อพูดเรื่องนี้.. 

ที่ผ่านมาเธอตามหาคนมาทำให้ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้ แต่ก็ไม่เจอสักที.. 

เธอรู้สึกว่าโรเนลคือคนที่ใช่ แต่ที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดจะเป็นแฟนกับใครเลยสักคน.. 

และเธอขอเวลาเรียนรู้กับโรเนลต่ออีกหน่อย จะใช้คำว่าแฟนตอนไหนก็ไม่สาย.. 

เรเน่เยี่ยมโรเนลสักพักก็กลับ.. 

..วันต่อมา.. 

โรเนลพ่อคนนอนตื่นสายป่านนี้ยังไม่ลุกเหมือนกับทุกๆวัน.. 

เรเน่เลิกเรียนบ่ายสองก็รีบตรงมาหาเขาที่บ้านทันที.. 

เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรทำไมถึงเป็นห่วงเขาขนาดนี้.. 

'นี่มันจะเกินคำว่าชอบไปแล้วหรือป่าวนะ..' เรเน่คิดในใจ 

'โรเนลหล่ะ..? เรเน่หันไปถามบอดี้การ์ดของเขา 

'เอ่อ..คือ..นายยังไม่ลุกครับ' 

'ว่าไงนะ..!! คงจะป่วยหนักน่าดูเลย..' 

เรเน่รีบวิ่งเข้าไปหาโรเนลที่ห้องนอนทันที.. 

เขาหลับสนิทไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด.. 

เรเน่จ้องมองโรเนลอยู่สักพักก็ยิ้มออกมา.. 

'ฉันพึ่งสังเกตเวลาที่เขาไม่ใส่แว่น..มันก็ดูดีเหมือนกันนะ' 

'หล่อเลยแหล่ะ..' เรเน่คิดในใจ 

'โรเนล..ตื่นได้แล้ว' 

'นายป่วยหนักเลยหรอ..? เรเน่เขย่าตัวของเขา.. 

ทำให้โรเนลสะดุ้งตื่นทันที.. 

'เรเน่..!! 

'ใช่ฉันเอง.. นายนอนทั้งวันขนาดนี้ไปหาหมอไหม..? 

'เอ่ออ.. ไม่เป็นไรครับ ผมหายแล้ว' 

'ฉันเป็นห่วงนาย จึงมาเยี่ยมหน่ะ..' 

'ขอบคุณนะครับเรเน่..ผมขอไปแต่งตัวก่อนนะครับ..' 

'อื้มมม...' โรเนลรีบวิ่งไปแต่งตัวด้วยความเร็ว 

ไม่นานนักเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ.. 

'ฉันเอาชีทที่เรียนมาให้หน่ะ' 

'กลัวว่านายจะเรียนไม่ทันเพื่อน..' เรเน่พูดขึ้นมายิ้มๆ 

'ขอบคุณครับเรเน่..' โรเนลรับไว้ด้วยความเขินอาย 

..เวลาล่วงเลยมาจนถึงวันเสาร์.. 

ที่ผ่านมาโรเนลและเรเน่ยังคงพูดคุยกันอยู่ตลอดและเริ่มคุยกันจริงจังมากขึ้น.. 

ในตอนนี้ทุกคนรวมตัวกันที่บ้านปลาวาฬ.. 

'ได้ข่าวว่าแบลคฌาคมันไปง้อเมีย..' ทำให้โรเนลต้องแต่งตัวหล่อไปรวมตัวกันกับเพื่อนๆที่นั่น 

เพราะเขาคิดว่าจะชวนเพื่อนๆไปเที่ยวกันต่อด้วย.. 

​โรเนลนั่งพูดคุยกับเพื่อนๆอยู่สักพัก.. 

กริ๊งงง ง !! เสียงโทรศัพท์ของโรเนลดังขึ้นมา.. 

'ครับเรเน่' 

'ได้ครับ ติวกี่โมงครับ' 

'โอเคครับ เดี๋ยวผมรีบไปครับ' 

'ไว้เจอกันครับ' 

ติ๊ดดด หลังจากที่โรเนลวางสายไป 

'ไอ้เชี้ยยย !!! มีเสื้อผ้าติ๋มๆไหมวะเรเน่โทรมาชวนไปติว ชิบหายวันนี้แต่งตัวซะหล่อ' โรเนลพูดออกมาหัวเสียหันไปถามเพื่อนๆทุกคน 

'ป้านวลคะ พอจะมีเสื้อผ้าผู้ชายของลุงพงษ์ที่ดูติ๋มๆไหมคะ' ปลาวาฬตะโกนถามป้านวล ทำให้ทุกคนหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง 

'นี่พอได้ไหมจ๊ะ' ป้านวลชูเสื้อยืดมาให้ดู 

'เอามาเลยครับ ตอนนี้ได้หมด' โรเนลตอนนี้รนสุดๆ เพราะเรเน่โทรหาเขาแบบกะทันหัน 

'แว่นๆๆๆ ชิบหายกูลืมแว่น' โรเนลเดินรอบบ้านของปลาวาฬเพราะรนหาของ 

'บอกเขาว่าใส่คอนแทคเลนส์แล้วก็ได้ไหม? ชิก้าเสนอความคิดขึ้นมา 

'วันนี้ยังไม่ได้ เพราะเมื่อวานพึ่งบอกเขาไปว่าจะเลิกใส่แว่นเดือนหน้า' โรเนลพูดขึ้นมาอย่างรนๆ 

'เชี้ยละ !!! บอดี้หัวเสียขึ้นมาอีกคน 

'ป้านวลคะ ลุงพงษ์มีแว่นไหมคะ ที่ไม่ใช่สายตา' ปลาวาฬตะโกนถามป้านวลให้อีกที 

'อันนี้ได้ไหมลูก แต่ไม่มีเลนส์' ป้านวลชูแว่นขึ้นมาให้ดู แค่แว่นจริงๆแต่ไม่มีเลนส์ ยิ่งทำให้ทุกคนหัวเราะออกมาไม่หยุด 

'เอ่อ ไม่ได้ค่ะป้า' 

'โรเนล มึงไม่พร้อมก็ยกเลิกนัดไปดิ' ออกัสพูดออกมาขำๆ 

'ไม่ได้เว้ยย ชิบหายละ' โรเนลอุทานออกมาอย่างคนอยู่ไม่ติดกับที่ 

'อ๊ะ นี่' แบลคฌาคยื่นแว่นมาให้ 

'โชคเข้าข้างกูแล้ววว.. ว่าแต่มึงไปเอามาจากไหนวะ? โรเนลถามขึ้นมาท่าทางแปลกใจ 

'ของบอดี้ ลืมไว้ในรถกู' แบลคฌาคตอบกลับมาหน้านิ่งๆ 

'เชี้ยยยยย แว่นกู !!! บอดี้รู้สึกเสียดายแว่นขึ้นมาทันที 

'เออ ยืมแปป กูไปละ' โรเนลรีบวิ่งออกไปทันที 

Rene Talk : 

ในตอนนี้ฉันเป็นห่วงโรเนลอาจเป็นเพราะโรเนลเป็นคนดี และคอยช่วยเหลือฉันมาตลอด.. 

แต่การที่ฉันจะตกลงเป็นแฟนกับใครสักคนนั้นก็ยากสำหรับฉันมาก 

'เรเน่..ฉันถามจริงๆนะ ทำไมต้องห่วงโรเนลขนาดนั้น..? บับเบิ้ลถามขึ้นมา เพราะเธอไม่รู้เรื่องของเรเน่และโรเนลเหมือนกับบลู 

'ฉันชอบเขา..และเขาเป็นคนดี' 

'ว่าไงนะ..!! จะบ้าตาย..' 

'นี่ บับเบิ้ล ถึงเขาจะไม่หล่อแต่เขาก็นิสัยดีกว่าผู้ชายทุกคน.' 

'แล้วเรื่องที่เขาช่วยโรงงานเธอไว้จริงหรือป่าว..อย่าบอกนะว่าเธอชอบเขาเพราะเรื่องนี้..' 

'ที่จริง..ฉันรู้สึกดีกับเขามาก่อนหน้านั้นอีก..เพราะก่อนหน้านี้เขาก็คอยช่วยฉันอยู่บ่อยๆ ช่วยฉันจากคนที่จะฉุดฉันและอีกหลายๆอย่าง..' 

'เธอไม่ได้ชอบเขาเพราะเขารวยใช่ไหม..? 

'ใช่.. เพราะฉันจะทำงานหาเงินมาซื้อหุ้นที่เขาซื้อไปคืนอยู่ เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องหลัก' 

'ถ้าเธอชอบใคร ฉันก็โอเคร' 

'ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ฉันอาจจะคบกับเขาจริงๆก็ได้' 

เรเน่พูดขึ้นมายิ้มๆ โดยที่ไม่รู้ว่าในตอนนี้โรเนลนั้นแอบฟังอยู่.. 

'เธอได้คบกับฉันแน่..!! 

'เรเน่..!! 

'แล้ววันนั้น เธอจะร้องขอชีวิตเลยแหล่ะ..!!โรเนลพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มร้ายๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว