เรื่องนี้เป็นนิยายYaoi(ช-ช)จ้าา เป็นเรื่องสั้นหลายๆตอนนะคะ Ncจุใจเหมือนเดิม ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่าาา รัก

ชื่อตอน : ใครแพ้ถอด 1

คำค้น : นิยายวาย yaoi nc น้องปุ่น แพ้ถอด เกม เพื่อน เริ่องสั้น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2562 23:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใครแพ้ถอด 1
แบบอักษร

- ใครแพ้ถอด 1 -



"ฮ่าๆๆ มึงแพ้อีกแล้วปุ่น ถอดครับถอด~"

"ตาต่อไปกูชนะแน่!"

"มึงแพ้ ถอดดิ"

"ค้าบบ กำลังถอดครับท่าน"

"หมดแล้ว มึงแพ้"

"มึงโกงปะเนี้ย!"

"พูดมาก แพ้ก็ถอดดิวะ"

"จิ๊!"

ผมจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดคนตรงหน้า จะเล่นเก่งเกินไปแล้วนะ แล้วนี่มันยังไม่ถึงสิบตาเลยด้วยซ้ำ แต่ผมแพ้เกมเป็นตาที่หกแล้วน่ะสิ! 

ตอนนี้ผมกับไอ้กุนหรือโชกุนรูมเมทคนสนิ๊ทสนิทกำลังเล่นเกมแพ้ถอดกันอยู่ครับ เกมที่ว่านั่นก็ยิ่งใหญ่สุดๆ อูโน่นั่นเอง! กติกาก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร ก็แค่ใครแพ้ก็ต้องถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นๆ ซึ่งผมก็โกงมันมาแล้วทุกหนทาง ทั้งยางมัดผมที่มัดผมหน้าม้าขึ้นไปเป็นจุกเล็กๆกลางหัวผมก็แกะแล้วบอกว่านับด้วย มันก็เออๆอ่อๆ ไหนจะแว่นตาเอย สร้อยคอ สร้อยข้อมือ สลิปเปอร์ 

       แต่ก็ยังแพ้!   ทั้งเนื้อทั้งตัวผมเหลือแค่บ็อกเซอร์กับกางเกงในเท่านั้นแหละ ในขณะที่ไอ้หน้าหล่อตรงหน้าเพิ่งได้ถอดแค่เสื้อยืดตัวเดียวกับนาฬิกาข้อมือเรือนหรูเอง อ่าา..แต่จากที่ดูๆแล้ว ทั้งตัวมันน่าจะมีไม่เกินสี่ชิ้นเองมั้ง มึงจะโชคดีเกินไปแล้ว

ก็ทำอะไรไม่ได้อะนะ ก็ผมเป็นคนไปชวนมันเล่นเองแต่แรก ก็ตั้งกติกาขึ้นมาตลกๆไปงั้นแหละ ตอนแรกมันก็อิดออดไม่อยากเล่น แต่ทำไมตอนนี้มึงชนะเอาๆ แถวยังกระตือรือร้นสุดๆขนาดนี้เนี้ย! 

ผมจำเป็นต้องถอดกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเก่งออกจากขา วางไว้ใกล้ๆมือนี่แหละ เลิกเล่นจะได้ใส่กลับได้เร็วๆ 

ฮึ่ย! หนาวชะมัดเลย แล้วทำไมมันต้องจ้องขาผมขนาดนั้นด้วยอะ... อืมม เมื่อกี้มึงกลืนน้ำลายดังจังวะ สงสัยเล่นนานหิวน้ำมั้ง

"หมด ปุ่นมึงแพ้อีกแล้วว่ะ ถอดๆๆ"

นั่นไงกูว่าแล้ว ดวงผมนี่ซวยสุดๆไปเลยให้ตายสิ

"พอๆเลิกเล่นเถอะ นี่กูเหลือแค่กางเกงในตัวเดียวแล้วนะ!"

"ได้ไงวะ ก็มึงเป็นคนบอกเองอะว่าคนแพ้ต้องถอด มึงจะมาผิดกติกาไม่ได้นะ ถอดเลย"มึงจะมาผดุงความยุติธรรมอะไรตอนนี้เนี้ยยย

"แต่กูเหลือกางเกงในตัวเดียวแล้วนะเว้ย มึงอยากเห็นญี่ปุ่นน้อยของกูหรือไงเล่า เดี๋ยวก็ฝันร้ายหรอก"

"ถอด"

"แต่ว่า.."

"....."

แหมมม พอคนมีสัจจะธรรม อะไรจะจริงจังขนาดนั้นวะ แต่ถ้ามึงจะเงียบแล้วสายตาเหมือนจะกินหัวกูเข้าไปทั้งหัวนี่ทำเอาขนลุกเหมือนกันนะ แบบนี้กูถอดก็ได้จ้าพ่อ ยอมแล้วจ้า

"โธ่! มึงอะ แล้วอย่าวิ่งไปอ้วกก็แล้วกัน แล้วก็ถ้าฝันร้ายนะก็.."

"หยุดพูดสักทีดิ จะถอดเองดีๆหรือให้กูถอดให้ อืมม จะว่าไปกูถอดให้ก็ได้นะ หึ"

มันทำท่าจะขยับเข้ามาใกล้ผมจริงๆอย่างที่พูด ผมพยายามจะห้ามมันนะ สุดท้ายไอ้กุนมันเขยิบมานั่งเบียดผมใกล้ๆได้อยู่ดี แต่ผมให้มันถอดให้ไม่ได้หรอก ไอ้โชกุนนะขี้แกล้งที่หนึ่งเลย!

"ไม่ๆๆๆ หยุดเลยนะ อย่าเข้ามา กูถอดเองได้โว้ยยยย"

      พรึ่บ!

"พอใจยังอะ กูหมดตัวแล้ว เลิกเล่นๆ"

มาขนาดนี้แล้วความอายมันก็หายไปหมดแล้วล่ะ ผมถอดกางเกงในสีขาวชิ้นสุดท้ายที่เหลือบนล่างออก ปล่อยให้ญี่ปุ่นน้อยได้ออกมาเผชิญหน้ากับไอกุนเต็มๆตา ฮ่าๆๆ คิดว่าผมไม่กล้าล่ะสิ 

แต่พอหันหน้าไปสบตากับมันทำไมมันถึงได้รู้สึกร้อนๆหนาวๆอย่างงี้ว่ะ ผมรีบตัดจบด้วยการบอกให้เลิกเล่นเพราะไม่มีอะไรให้ถอดแล้ว ก่อนจะค่อยๆดึงกางเกงในที่ถูกดึงลงถึงข้อเท้าขึ้นมาใหม่ ถ้าไม่ติดว่ามีมือใหญ่ๆมาจับไว้ก่อนน่ะนะ

    อะไรของมึงเนี้ย!


"จะรีบใส่ทำไมวะ เกมยังไม่จบสะหน่อย"

"ไม่จบอะไรล่ะ มึงจะให้กูถอดหัวเลยมั้ยถ้ากูแพ้อีกรอบน่ะ"

นี่มันไม่เห็นเหรอว่าทั้งเนื้อทั้งตัวผมก็ไม่เหลืออะไรแล้วเนี้ย นอกจากญี่ปุ่นน้อยที่ห้อยโตงเตงไปมาอย่างน่ารัก(?)

"เปลี่ยนกติกาไง"

"ห๊ะ?"

"อืม คนแพ้ต้องทำตามที่คนชนะบอกทุกอย่าง"

น่าสนใจแหะ งี้ผมก็มีโอกาสแก้แค้นอะดิ อย่างสั่งให้มันไปเต้นแซมบ้ากลางโรงอาหารคณะไรงี้อะ หรือไม่ก็เต้นเต่างอยหน้ามอไปเลย ฮ่าาา แค่คิดก็ขำแล้วอะ เดือนคณะเต้นแซมบ้าเนี้ยนะ ฮ่าๆๆๆ 

"ขำอะไรมึง"

"ฮ่าๆ เปล่าๆ ว่าแต่ทุกอย่างนี่ทุกอย่างจริงปะ"

"จริง แล้วมึงก็ต้องทำ ทุกอย่าง ที่กูบอกด้วย ห้ามอิดออดเด็ดขาด"

"งั้นดิล เดี๋ยวกูใส่เสื้อผ้าก่อนแล้ว.."

"ไม่ต้องใส่ มึงแพ้นะมึงจะโกงเหรอ"

ผมยังพูดไปทันจบเลยนะเมื่อกี้ แล้วก็บอกดีๆก็ได้ปะวะ ไม่เห็นต้องโวยวายเลยเล่นใหญ่ทำหน้าจริงจังขนาดนั้นเลยหรือไง แล้วมือมันนี่จะยุบยับกับเอวผมอีกนานมั้ยเนี้ย มันจั๊กกะจี้โว้ยยย

"ไม่ใช่ ก็มึงเปลี่ยนกติกาแล้วนิ"

"กูรวมอันเก่าด้วย ห้ามเถียง"

กำลังจะอ้าปากคัดค้านก็ต้องหุบฉับเพราะคำที่ร่างสูงสวนขึ้นมานั่นแหละ ผมเลยดันมันกลับไปนั่งที่ตัวเอง ส่วนผมก็นั่งในท่าพร้อมเล่น ไม่ต้องปงไม่ต้องปิดมันแล้วญี่ปุ่นน้อยเนี้ย

"มาๆ กูแจกไพ่เอง"

แล้วเกมก็ดำเนินต่อไปสักพัก มันลงไพ่เอาๆ เดี๋ยวหยุดผมเดี๋ยวกลับไปหาตัวเอง ผมเพิ่งจะลงไปได้สามใบนี่หมดหวังกับตานี้แล้วล่ะ 

"หมด! กูชนะอีกแล้วปุ่น"

"เออออออ กูรู้แล้ว จะพูดเพื่อ"

"ตอกย้ำมึงไง มาๆ จงฟังคำสั่งจากกูซะ"

จังหวะการเต้นของหัวใจที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วบ่งบอกได้เลยว่าผมกำลังตื่นเต้นขนาดไหน 

เอาตามจริงผมมันก็พวกหน้าด้านหน้าทนอยู่แล้ว จะสั่งให้ไปเต้นกลางห้างหรืออะไรแบบนี้ก็ไม่อายหรอกนะ แต่ผมกลัวมันจะสั่งอะไรพิเรนๆนี่สิ...

"ช่วยตัวเอง"

"..หะ ห๊ะ?!"

"เร็วสิ"

"มึง มึงบอกว่าอะไรนะ"

ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างอย่างลำบาก ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่ามันน่ะขี้แกล้งที่หนึ่ง ขอให้เมื่อกี้ฟังผิดด้วยเถิดดด...


"กูบอกว่า ช่วย ตัว เอง ให้กูดูหน่อย ทำได้ใช่มั้ย ของชอบมึงนิ หึ"

"อะ ไอ้เหี้ย มึงจะบ้าเหรอ มึงจะอยากดูกูช่วยตัวเองทำไมเล่า!"

"เรื่องของกู กูชนะ เพราะงั้นมึงก็ต้องทำตาม ไหนบอกจะทำทุกอย่างไง อ่อ ทำกับอันนี้นะ"

มันพูดจบก็หันหลังเอื้อมมือไปดึงลิ้นชักด้านล่างของตู้เสื้อผ้าออก ก่อนจะหยิบสิ่งที่ผมแอบซ่อนไว้มาเป็นเวลานาน นะ..นี่มันรู้เหรอ!!

"กุน มึง มึงรู้ได้ยังไง.."




.................................................

ตัดฉับๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตอนต่อไปจ้า~





ความคิดเห็น