email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแบบไม่ต้องการสาระมากครับ ต้องการแค่ความหื่นแต่มีสตอรี่นะ - สามารถติดตามเอ็มได้ในเพจ ไรท์เอ็ม หรือทวิตเตอร์ @heartfilia_emma ได้เลยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยะนะครับ

ชื่อตอน : Chapter 14

คำค้น : น้องส้มตำคนกาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 68.5k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 14
แบบอักษร

วันจันทร์~ 

#Somtum 

ยอมรับว่าเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาผมมีความสุขมาก ๆ เลยล่ะ ความรู้สึกต่าง ๆ ที่เก็บไว้ในอกแล้วมันทำให้รู้สึกเครียดก็ถูกชายตัวสูงที่ชื่อว่าไทเกอร์ปลดปล่อยมันให้หายไปหมด โทรไปบอกปูนมันก็หมั่นไส้แล้วแอบด่า 

เมื่อวานเราไม่ได้ไปไหนกันเลยนอกเสียจากอยู่แต่ในห้องของพี่ไทเกอร์ คลอเคลียกันอยู่ในห้อง กินข้าวด้วยกัน ดูหนังด้วยกันหน้าทีวี มันเป็นโมเมนต์ที่ผมชอบมากเลยนะ 

อะไรที่ไม่เคยได้รู้เกี่ยวกับพี่ไทเกอร์เมื่อวานก็ได้ได้รู้ไปเยอะพอสมควร แต่ผมก็ต้องให้เวลาเจ้าตัวทำงานด้วย มีไปส่อง ๆ ดูบ้างว่าทำอะไรยังไง ช่วยอะไรไม่ได้ก็ให้กำลังใจไปแล้วกัน 

แต่ที่สำคัญคือพี่ไทเกอร์ไม่อ่อนโยนต่อสะโพกผมอีกแล้วนะ!  

วันนี้เลยได้มาเรียนพร้อมอาการขัด ๆ ที่ช่องทางเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้นเพราะความเคยชิน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือผมรู้สึกไม่มีอะไรให้เดือดร้อนแล้ว 

สรุปที่พี่ไทเกอร์เมินเฉยไม่ยอมคุยหรือมาหาก็เพราะไม่อยากให้ทะเลาะกัน เจ้าตัวเลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากเผลอทำร้ายร่างกายผม ที่สำคัญคือมีงานต้องทำ แต่นั่นมันไม่ใช่เรื่องที่ผมโอเคเลยนะ เลยได้คุยกันถึงเรื่องนี้ไปแล้ว 

สุดท้ายก็เหมือนว่าเรื่องราวร้าย ๆ จะจบลงแล้วสินะ 

พลั่ก!  

“อ๊ะ! โอ๊ย…” อยู่ดี ๆ ดันมีคนพลักจนผมตกเก้าอี้ ทำให้สะโพกกระแทกพื้นจนรู้สึกเจ็บน้ำตาเล็ด 

เพิ่งบ่นอยู่เลยว่าเจ็บ ๆ ขัด ๆ ปูนมันก็ตกใจถึงขั้นลุกขึ้นยืน เงยหน้าขึ้นไปมองหลังจากตั้งสติได้แล้วจึงเห็นเป็นผู้หญิง และยิ่งชะงักเข้าไปอีกเมื่อผู้หญิงคนนั้นคือพี่ปลื้มใจ 

อิห่า! คือเพิ่งจะบอกหยก ๆ ว่าไม่มีเรื่องร้าย ๆ แล้ว 

“พี่ทำบ้าอะไรฮะ!?” ปูนมันเดินเข้าไปผลักรุ่นพี่จนผมต้องพยุงร่างตัวเองขึ้นก่อนจะเดินไปดึงมือมันไว้แล้วเลือกที่จะเผชิญหน้าด้วยตัวเอง 

“น้องมายุ่งกับผัวพี่ทำไมฮะ!?” เสียงตะโกนถามดังลั่นบริเวณจนคนแถวนั้นหันมามองและแน่นอนว่าต้องมีถ่ายคลิป ผมกัดฟันกรอดกำหมัดไว้แน่นเมื่อได้ยิน อีดอกจะคุยก็คุยดี ๆ ป่ะ เจ็บตูดอยู่นะ 

“พี่ไทเกอร์เขาเลิกกันกับพี่แล้วไม่ใช่-”  

เพียะ!  

“…” หน้าถึงกับชาเมื่อพูดยังไม่จบก็ดันถูกเธอตรงมาตบจนหน้าหัน 

ผมยกมือขึ้นจับที่ใบหน้าแต่คนที่ออกตัวแรงกว่าคือปูนที่มันดันผมออกแล้วตรงเข้าไปผลักเธอจนล้มกระแทกพื้น แถมยังตรงไปคร่อมจะตบแต่มีผู้ชายวิ่งมาพลักออกจากร่างพี่ปลื้มใจจนมันเสียหลักล้ม ผมจึงรีบวิ่งไปพยุง 

“มึงกล้าตบหน้าเพื่อนกูเหรออีต่ำ!?”  

“ปากดีนะอีเกย์นรก!”  

“พอมึง…”  

“ปล่อยกูส้ม”  

“ปูน…” ผมเรียกมันเสียงจริงจังแล้วดึงแขนให้ออกมาห่าง ๆ เมื่อเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นชัด ๆ ถึงได้รู้ว่าคือผู้ชายที่พี่ปลื้มใจกำลังคุยอยู่ และคนนี้นี่แหละที่ทำให้พี่ไทเกอร์ต้องเลิกกับเธอ 

เราสองคนรีบเก็บของแล้วเดินหนีขึ้นตึกเพราะไม่อยากจะมีเรื่อง หน้าผมแดงเป็นรอยมืออย่างเห็นได้ชัด เอาแต่นั่งเงียบอยู่คนเดียว ปูนมันก็เหมือนจะไม่พูดอะไรเพราะเก็บอารมณ์อยู่ 

สุดท้ายตลอดทั้งวันนี้ผมกับมันจึงเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องเมื่อเช้า กดดูในเฟซก็เห็นว่ามีคลิปที่ถูกถ่าย ต้องเลือกไม่แคร์เหรอวะส้ม? ต้องทำเป็นไม่สนเหมือนทุกครั้งจริง ๆ เหรอวะ?  

ทั้ง ๆ ที่พยายามทำตัวให้ไม่มีประเด็นแล้วนะทำไมถึงยังมีคนมาก่อเรื่องให้เป็นกระแสในโลกอินเทอร์เน็ตอีกก็ไม่รู้ เดี๋ยวผมก็ถูกคนด่าอีกคอยดู 

เฮ้อ… 

ปูนมันบอกแล้วว่าอย่าไปสนใจพวกต่ำ ๆ ผมเลยเลือกที่จะไม่ยุ่ง แต่เมื่อลองคิดไปคิดมาพวกเราก็ไม่ได้อยู่สูงอะไรเลยนี่นา เพราะวนอยู่แต่ในวงจรต่ำ ๆ พวกนี้ไม่หลุดออกไปสักที 

อุตส่าห์คิดไว้แล้วว่าวันจันทร์ต้องมาเรียนอย่างมีความสุข ต้องไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกแน่ ๆ เพราะเมื่อวานชีวิตผมมันเต็มไปด้วยความสุข อยู่กับพี่ไทเกอร์แล้วรู้สึกมีความสุขจริง ๆ  

แล้วดูวันนี้ก็ถูกตบแต่เช้า 

เฮ้อ… 

“กูขอโทษปูน” ปูนมันขับรถมาส่งที่หอและตอนนี้พวกเรายังนั่งอยู่ในรถ ตลอดทางมาถึงหอก็ไร้ซึ่งเสียงสนทนา ต่างคนต่างพูดน้อยเพราะรู้สึกเฟลทั้งคู่ 

พยายามเรียนให้รู้เรื่องแต่ก็ไม่มีอะไรเข้าสมองเลยจริง ๆ มันเหมือนมีเรื่องให้คิดอยู่ตลอด ตัดต่อรูปก็พังไม่เป็นท่า โดนอาจารย์บ่นตลอดคลาส สมองตอนนี้มันกำลังเก็บความหงุดหงิดเอาไว้อยู่ 

โคตรซวยเลยว่ะ… 

“อย่าร้อง อย่าสำออยเด็ดขาด ไม่งั้นกูโกรธ…” ปูนมันเหมือนจะรู้ทันเลยหันมาบอก ส่วนผมก็เอาแต่นั่งกอดกระเป๋า 

ใช่สิ… 

ผมเป็นประเภทถ้าโกรธแล้วแก้ไขอะไรไม่ได้น้ำตาจะซึมในทันที จำได้ว่าตอนนั้นหงุดหงิดเรื่องคล้าย ๆ กันนี่แหละ กลับห้องมาเปิดฝาขวดน้ำไม่ได้ก็นั่งกอดเข่าน้ำตาซึมให้กับชีวิต นอนอยู่บนเตียงแล้วหาโทรศัพท์ไม่เจอก็ร้องไห้… 

“…” ฮึบไว้ส้ม!  

“อิร่าน… แหม่เอากับคนอื่นจนผู้ชายเขาบอกเลิกแล้วยังทำเป็นหวงของเก่า ไม่สินางก็บอกเลิกพี่ไทเกอร์เองป่ะ? ถามจริงทุเรศป่ะวะ โคตรเกลียดชะนีแบบนี้ว่ะ”  

“…” ไม่ใช่แค่มึงหรอกปูน กูก็เกลียดเหมือนกันแต่แค่ตอนนี้กำลังเก็บความหงุดหงิดไว้อยู่ 

“คือถ้าจะเอาแบบไม่สนใจความสัมพันธ์เหมือนกู กูจะไม่ว่าอะไรเลยนะ แล้วดูมึงถูกผลักจนตกเก้าอี้ แล้วยังถูกตบอีก มึงไม่ห้ามกูหน้ามันแหกแน่ ๆ แล้วไอ้เวรนั่นยังโง่คบกับผู้หญิงแบบนี้อีกเหรอวะถามจริง?” ปูนมันบ่นให้ฟัง 

“…” ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วอะ ขอเลือกนั่งเงียบ ๆ สักพักก็ได้ยินเสียงปูนมันถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงเบาะ 

“เหมือนหนังหลังข่าวตบตีกันแย่งผู้ชายมึงว่าป่ะส้ม?”  

“อื้ม… กูโคตรเกลียดอะไรแบบนี้เลยว่ะปูน กูไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลยอะ” ไม่มีใครอยากอยู่ในฉากของละครน้ำเน่าแบบนี้หรอกนะ ผมอะคนหนึ่ง 

“งั้นก็ทำให้มันแหวกแนวสิถ้ามึงโดนกระทำอีก อย่าทำตัวเหมือนอ่อนแอเหมือนนางเอก พวกเราไม่ได้อยู่ฝั่งคนดีมาตั้งแต่แรกมึงเก็ตป่ะ?”  

“ที่กูไม่ตบไม่ใช่เพราะกูอ่อนแอ แต่กูไม่อยากมีเรื่องให้คนเห็นเยอะ ๆ กูอยากหลีกเลี่ยง ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับวงจรต่ำ ๆ มึงคิดดูแค่นี้คนเขาก็ด่าพี่ไทเกอร์ฉิบหายละที่คบกับกู ถ้ามีข่าวแย่ ๆ อีกกูก็ไม่รู้จะคบกับพี่เขาให้มีความสุขยังไงละ”  

“…”  

“โอเคถ้ากูโดนด่าอยู่ฝ่ายเดียวเหมือนทุกครั้งกูจะไม่สนห่าสนเหวอะไรเลยปูน อย่างมากถ้าโดนเรียกไปคุยที่คณะกูก็ยอม แต่นี่อะไรวะ เผลอ ๆ คนก็เมนต์ด่าพี่ไทเกอร์อีก แม่ง…”  

“โอ๊ย… เบื่อ” ปูนมันบ่นแล้วหันหน้าหนี สักพักเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นในความเงียบ หยิบขึ้นมาดูจึงเห็นเป็นพี่ไทเกอร์ รู้สึกไม่อยากคุยกับพี่เขาเลยตอนนี้ แต่ก็ดันกดรับไปแล้ว 

(อยู่ไหน?)  

“ส้มอยู่หอแล้ว”  

(ลงมารับหน่อย ตอนนี้กูอยู่หน้าหอ) ได้ยินผมถึงกับต้องหันไปมองรอบ ๆ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นบีเอ็มคันคุ้นตาจอดอยู่ห่าง ๆ  

(ส้มตำ…)  

“สะ ส้มรู้แล้ว… แป๊บนะ” ตอบก่อนจะกดตัดสาย ปูนมันหันมามองเหมือนรู้ทัน คงเพราะบนรถมันเงียบเสียงจึงลอดออกไปจนได้ยิน 

“เดี๋ยวกูจัดการเอง” แล้วแม่งเปิดประตูลงไปไม่รอผมเลยอะ เห็นเช่นนั้นจึงรีบหยิบกระเป๋าสะพายข้างแล้วเปิดประตูลงไปตามมันทันที 

พี่ไทเกอร์ออกมายืนนอกรถมองไปยังหอเหมือนรอผมลงมาหา แต่ก็ดันหันมาเห็นเราสองคนจนได้ ปูนมันเดินเหมือนจะไปด่าจนผมต้องรีบวิ่งไปดึงมือมันไว้ 

“ปูนอย่า-”  

“พี่ห้ามผู้หญิงของพี่ก่อนได้ป่ะค่อยมาคบกับส้มมัน แล้ววันนั้นที่ปูนบอกไปพี่ไม่ฟังเลยใช่ไหม ไหนบอกจะไม่ทำให้มันเสียใจอีกแล้วนี่อะไรวะ?” ปูนมันบ่นจนพี่ไทเกอร์ต้องยืนงง 

“มึงกลับได้แล้วปูน”  

“ส้ม… มึงเลิกเป็นแบบนี้ดิ”  

“กูเป็นแบบไหน?”  

“มึงเลิกตอแหลทำเป็นคนดีได้ไหมวะ?”  

“กูแก้ไขเรื่องนี้เองได้…”  

“…” ปูนมันยังมองผมเหมือนหงุดหงิด คือเอาตรง ๆ ผมไม่ได้จะยอมให้ถูกตบอยู่ฝ่ายเดียวหรอกนะ มันอะคิดไปเอง แค่คิดอยู่ว่าต้องทำยังไง ถ้าสุ่มสี่สุ่มห้าโจมตีกลับเดี๋ยวก็มีปัญหาอีก คลิปมีคนถ่ายอยู่นะ ทำอะไรต้องคิดเยอะ ๆ อะ 

คิดว่าส้มตำคนนี้ไม่มีสมองหรือไง? ผมหันไปมองพี่ไทเกอร์ก่อนจะหันมามองปูนมันอีกครั้ง 

“กูไม่ใช่คนที่จะยอมใครอะไรขนาดนั้นปูน”  

“…” มันมองหน้าผมเหมือนหงุดหงิด 

“แต่กูก็ไม่ใช่คนที่อยากจะดูเลวในสายตาคนอื่น เพราะฉะนั้นให้กูคิดเรื่องนี้เอง” บอกมันด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

คิดว่ามีความสุขเหรอที่โดนคนอื่นเกลียด ที่ไม่แคร์มาตั้งแต่แรกก็ใช่ว่ามีความสุข แต่เพราะเลือกอะไรไม่ได้ยังไงล่ะ คิดดูว่าถ้าอยู่ดี ๆ คนแบบผมลุกขึ้นทำตัวดีจะถูกด่าว่าตอแหลป่ะ?  

“ส้มมันรักพี่มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนะ ถ้าพี่ทำให้มันเจ็บก็เหมือนทำให้เพื่อนมันแบบปูนเจ็บด้วย ปูนเชื่อใจพี่ตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ อย่าทำให้ปูนเชื่อใจคนผิดอีก ถ้าพี่รักมันก็ต้องปกป้องมันได้” ปูนมันบอกก่อนจะหันหลังเดินกลับทันที 

ผมได้แต่มองตามหลังจนมันขึ้นรถจึงได้หันมามองอีกคนที่มองมาที่ผมด้วยสายตานิ่ง ๆ ตรงนี้มันไม่ค่อยมีแสงพี่ไทเกอร์คงมองไม่เห็นหรอกมั้งว่าหน้าผมมีรอยถูกตบ ตรงมุมปากมันก็แดง ๆ  

“เพื่อนมึงมันพูดเรื่องไร?”  

“เปล่าหรอก… ไปคุยกันบนห้องดีกว่า” ผมบอกก่อนจะรีบหันหน้าหนีพี่ไทเกอร์แล้วเดินนำเข้าไปในหอทันที 

เข้ามาในห้องแล้วจึงได้วางกระเป๋าไว้แล้วหันไปมองพี่ไทเกอร์ที่ปิดประตูให้ ร่างสูงเอาเสื้อออกนอกกางเกง เห็นชัด ๆ สภาพเหมือนมีเหงื่อท่วมตัว ไปเล่นบาสมาเหรอ ไหนบอกงดเล่นแล้ว หรือแค่ร้อนเลยเหงื่อออก 

“วันนี้ส้มถูกพี่ปลื้มใจตบหน้า” บอกพร้อมกับหันหน้าฝั่งที่ถูกตบให้ร่างสูงดู ถึงแม้มันเหมือนจะจางแล้วแต่ก็ยังเห็นรอยแดงที่มุมปาก คงเพราะผมผิวขาวมันจึงสังเกตได้ง่าย ๆ  

พี่ไทเกอร์เหมือนจะชะงักแล้วขยับเข้ามาหาแต่ผมยกมือขึ้นดันเจ้าตัวออกเพราะจริง ๆ แล้วกำลังหงุดหงิดอยู่ แต่ที่ใจเย็นมาทั้งวันเพราะต้องเก็บอารมณ์ไว้ บอกกับตัวเองเสมอว่าต้องใจเย็น ต้องเก็บอารมณ์แบบนี้ให้อยู่หมัด 

“ตบตอนไหน? ทำไมไม่บอกกู? แล้วตบทำไม?” ถามด้วยใบหน้าเครียด ๆ  

“พี่ปลื้มใจบอกว่าส้มแย่งผัว ถ้าเป็นผัวคนปัจจุบันของพี่เขาก็คงจะไม่ใช่เพราะส้มไม่ได้ไปยุ่งกับผู้ชายคนไหนเลย เพราะฉะนั้นก็คงไม่ใช่ใครถ้าไม่ใช่พี่”  

“…” พี่ไทเกอร์ขมวดคิ้วทำหน้างง ไม่แปลกเพราะผมก็งงเหมือนกัน อยู่ดี ๆ ก็ตรงเข้ามาผลักซ้ำยังตบ พี่เขาเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ไปหงุดหงิดมาจากไหนก็ไม่รู้ 

อิบ้า!  

“พี่เลิกกับเธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”  

“กูไม่ได้คบกับใครนอกจากมึงนะส้ม อีกอย่างปลื้มก็ไม่ได้เข้ามายุ่งอะไรกูนานแล้วด้วย”  

“แล้วทำไมส้มถึงถูกตบ?” ถามด้วยใบหน้าไม่พอใจ 

“…” คนตัวสูงยังคงสำรวจใบหน้าของผม ซ้ำยังจะขยับเข้ามาหาอยู่ตลอด จะถอยหนีมือหนาก็คว้าเข้ามาจับที่ต้นแขนแล้วดึงให้เข้าไปหาด้วยใบหน้าแอบหงุดหงิด 

รู้ว่าพี่ไทเกอร์ต้องหงุดหงิดแล้วแน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่กัดฟันแล้วบีบแขนผมไว้แบบนี้หรอก 

“มึงงอนกูเหรอ?”  

“เปล่า… ส้มหงุดหงิด ส้มหงุดหงิดที่ไม่ได้ตอบโต้กลับ แถมยังมีคลิปอีกแล้ว”  

“…”  

“เครียดมาตั้งแต่ตอนเที่ยง ๆ จนตอนนี้ก็ยังไม่หายเครียด โดนผลักโดนตบแต่ไม่ได้ใช้กำลังกลับเพราะกลัวคนมองว่าส้มตำคนนี้มันไม่ดี แต่พี่ไทเกอร์ลองมองหน้าส้ม ส้มเหมือนคนหงุดหงิดไหมอะ?”  

“…” ใบหน้าคมขมวดคิ้วทำหน้าเครียด ในขณะที่ผมกำลังเม้มปากพร้อมกับน้ำตาเริ่มซึมออกจากเบ้า หงุดหงิดมากเลยนะ หงุดหงิดเพื่อรอเวลาปลดปล่อย 

“ใช่… ส้มโคตรหงุดหงิดจนอยากจะร้องไห้เพราะทำอะไรไม่ได้ เอามาลงกับพี่ได้ไหม?”  

“เฮ้อออ… อย่าร้อง” น้ำตาซึมจนนิ้วเรียวต้องยกขึ้นมาเช็ดให้ 

รู้ว่าพี่ไทเกอร์ไม่ผิดแต่ก็ยังหงุดหงิดจนอยากหาที่ระบาย แต่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกเสียจากร้องไห้ พยายามอดกลั้นแล้วนะ แต่มันไม่ไหวแล้วว่ะ บางทีเราก็แค่อดทนเก็บอะไรบางอย่างไว้ในอกเพื่อแค่รอเวลาได้ปลดปล่อยเท่านั้นแหละ 

“ร้องไห้อีกแล้วนะส้ม หยุดร้องได้ไหม กูไม่โอเคเลยนะ…”  

“ขะ ขอโทษ อาจเพราะหิวด้วยหรืออะไรไม่รู้ แต่ส้มโมโหมากเลยตอนนี้”  

“จริง ๆ เลยมึงเนี่ย เข้มแข็งหน่อย” บอกพร้อมลูบหัวผมเบา ๆ  

“ขอกอดหน่อย…” เอ่ยขอเสียงแผ่วจนวงแขนกว้างดึงผมเข้าไปกอดในทันที กลิ่นเหงื่อของผู้ชายไม่ได้น่าภิรมย์เลยแม้แต่น้อย 

แต่มันดันทำให้ผมมีอารมณ์ขึ้นเฉยเลย ถ้าเลียดูมันจะเค็มไหมอะ สูดกลิ่นเหงื่อของร่างสูงเข้าไปในปอดแล้วอารมณ์หงุดหงิดหายหมดเลย ความแรดชนะความโกรธได้จริง ๆ ด้วย เหมือนพี่ไทเกอร์จะตัวร้อน แสดงว่าร่างกายกำลังกระตุ้นการเผาผลาญไขมัน 

“พี่ไทเกอร์…”  

“…” ใบหน้าคมผละออกมาเลิกคิ้ว 

“ส้มหายหงุดหงิดแล้วอะ”  

“เดี๋ยวส้มมึงเอาดี ๆ สมองพังหรือเปล่าวะ หรือถูกตบจนเบลอ” มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับหัวผมแล้วลูบ ๆ ดู แต่ผมไม่สนใจลองขยับจมูกไปสูดดมกลิ่นเหงื่อตรงหน้าแรง ๆ  

“เหม็นอะ…”  

“เออวันนี้โคตรร้อน ว่าจะกลับห้องเหมือนที่บอกมึงเมื่อเช้า แต่คิดถึงเมียเลยแวะมาหา” เมื่อได้ยินมันกลับทำให้ผมยิ้มดีใจจึง เราสองคนจ้องตากันไม่กะพริบ 

“ส้มมีอารมณ์อะ…”  

“…” เลิกคิ้ว 

“พี่ไทเกอร์ทำให้ส้มอยาก…” บอกคนตัวสูงเบา ๆ พร้อมกับขยับหน้าผากไปซุกลงที่อกแกร่งผ่านเนื้อผ้า มือผมกำเสื้อพี่ไทเกอร์ไว้แน่นเพราะรู้สึกต้องการสัมผัสจากรุ่นพี่ 

“...”  

“เอาส้มได้ไหม เผื่อส้มจะรู้สึกดีขึ้น” ผละออกมาเงยหน้าถามด้วยสายตาอ้อน ๆ พี่ไทเกอร์ก็ยังคงมองผมตาไม่กะพริบ 

“เฮ้อ…”  

“…”  

“ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ะส้ม มึงแม่งยั่วเกินไปละ งั้นไม่เกรงใจนะ” นั่นคือประโยคสุดท้ายก่อนที่ร่างของสองเราจะเปลื้องผ้าพร้อมกับบทรักแสนเร่าร้อนจะเริ่มขึ้น 

“สะ ส้ม… รักพี่นะ อื้อออ… อะ อิ๊” ร่างผมถลาตามแรงกระแทกจากคนด้านบน สองขาเรียวพาดไหล่แกร่งไว้พร้อมกับร่างหนาโน้มตัวลงมากระแทกเสียจนสะโพกผมลอยตัว 

ความเสียวซ่านไหลไปทั่วร่างเหมือนเหงื่อกาฬของเราทั้งสอง คนตัวสูงไม่อ่อนโยนต่อรูสวรรค์เลยแม้แต่น้อย เข้ามาในห้องแบบนี้แล้วมีเหรอส้มตำจะปล่อยให้ไทเกอร์น้อยได้ออกไปโดยปราศจากพ่นเด็ก ๆ เข้ามาในร่าง 

“ปากหวาน หื้มส์…”  

ชึ่บ!  

“อะ อื้อ…” เสียงครางทุ้มต่ำแผ่วออกมาเบา ๆ ขัดกับแรงกระแทกที่รุนแรงอย่างกับอดอยากมาเนิ่นนาน ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเอากันไปเมื่อวานตั้งหลายน้ำ 

สองร่างเราเบียดเสียดกันอย่างเร่าร้อนบนเตียงนุ่ม ในห้องแอร์ยังถูกปิดไม่รู้จะรีบไปไหนผลักผมลงถอดเสื้อแล้วจับเยกันทั้งอย่างนั้น ท่อนดุ้นยักษ์ขยับเข้าออกผ่านช่องทางเสียจนได้ยินเสียงสวบ ๆ  

ความเร็วทำให้สมองเบลอจนอยากเบ้หน้าหนีแต่พี่ไทเกอร์กลับฉกริมฝีปากมาครอบดูด ร่างของสองเราเปลื้องผ้าโชว์หราท่ามกลางแสงไฟสาด ไม่มีใครให้ต้องอายทำให้ความหื่นกระหายทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว 

ใบหน้าหล่อผละออกจากการแลกลิ้น ทำให้ผมครางออกมาเสียงกระเส่า ส่งสายตาหื่น ๆ ปนอ่อยไปให้ร่างสูงจนเจ้าตัวซอยสะโพกสอบเข้าหาอย่างหนักหน่วง ซิกซ์แพ็กแกร่งเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเหลว มองยังไงก็ทำให้มีอารมณ์ได้ตลอด 

มือผมเลื่อนไปชักส้มตำน้อยที่แข็งจนปวดหนึบไม่ต่างไปจากสิ่งใหญ่โตที่คาร่าง แรงกระแทกโหมกระหน่ำเข้ามาลึก ๆ จนรู้สึกอยากให้พี่ไทเกอร์กลืนกินร่างไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด 

“อย่าปล่อย ให้มันทำมึงอีก อืม…”  

“สะ ส้มโกรธ… อ่า…”  

สวบ ๆ  

“โกรธ?”  

สวบ!  

“อะ อึก… ละ ลึกไป” ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่พี่ไทเกอร์กลับถอดท่อนลำออกก่อนจะกระแทกเข้ามาแรง ๆ จนผมจุก 

ไม่ใช่แค่จุกแต่รู้สึกเสียวกระเส่าจนอยากจะปลดปล่อย จะไม่ให้โกรธได้ยังไงเพราะถูกตบ ถูกผลัก อย่าคิดว่าจะปล่อยไปง่าย ๆ นะชะนีบ้า!  

“อื้ออ… อ่า~”  

“อือ… แทนที่จะบอกกูตั้งแต่ตอนนั้น”  

สวบ!  

“อะ อึก… อื้ออ…”  

“ปากมีไว้แค่ครางหรือไง หืมส์…” ตาคมจ้องหน้าผมไม่ละสายตา สะโพกแกร่งทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน 

มือหนาจับเรียวขาทั้งสองข้างของผมออกจากบ่าแล้วโน้มตัวลงมาครอบบดขยี้หัวนมจนครางลั่น แรงขยี้พร้อมแรงกระแทกทั้งรู้สึกดีปนเจ็บทำให้เริ่มทนไม่ไหว แขนสองข้างตวัดขึ้นกอดรอบคอแกร่ง 

มือข้างหนึ่งขยุ้มผมหนาชุ่มเหงื่อแอ่นสะโพกกระทบฟันซี่คม ร่างแกร่งซอยถี่ยิบเหมือนไม่ปล่อยให้ได้พัก น้ำใส ๆ ชุ่มยอดอกสีสดทั้งสองข้างจนเจ้าตัวนั้นพอใจแล้วผละออกมาดูดปากแลกลิ้นกันอีกครั้ง 

ความเสียวซ่านประสานกับความฟินทำให้บทรักเร่าร้อนเสียจนน่าจดจำ ร่างแข็งแรงทาบลงสัมผัสผิวทำให้รู้สึกวาบหวิว ยิ่งกระแทกกล้ามท้องลอนยิ่งเสียดสีกับผิวของหน้าท้อง ไม่ต่างไปจากเอ็นใหญ่เสียดสีกับผนังอุ่นในร่างผมเลยแม้แต่น้อย 

สวบ ๆ  

“กูก็โกรธเป็น” ใบหน้าคมผละออกมาซุกที่กกหูฝั่งซ้ายแล้วเอ่ยเสียงกระเส่า 

ได้ยินผมจึงระบายยิ้มปนเสียวมองเพดานรับแรงกระแทกหนัก ๆ จากชายตัวโต ฟันซี่คมแอบขบไซ้ซอกหูยิ่งทำให้เสียวขึ้นไปอีก แขนสองข้างตวัดกอดรอบคอแกร่ง อ้าขารับแรงสอดใส่อย่างเต็มที่ 

“อะ อ่า… กะ โกรธทำไม… อื้ออ…”  

ชึ่บ ๆ  

“เมียถูกตบใครจะไม่โกรธ อืม…” เจ้าตัวตอบแต่หาผละออกมามองหน้าไม่ แขนหนาข้างหนึ่งกอดรอบคอและจับศีรษะผมไว้ อีกข้างชั้นศอกดันกับหมอนแล้วกระหน่ำแทงเข้ามาไม่ยั้งแรง จนผมถลาพร้อมได้ยินเสียงสปริงของเตียงนุ่ม 

“ระ รัก… อื้ออ… อะ เอาส้มแรง ๆ”  

“…”  

“อะ อื้อ…ขอแรง ๆ ได้ไหมผัว~”  

พรึ่บ!  

“อ๊ะ!” ร่างผมถูกจับพลิกคว่ำจนชะงัก 

ท่อนลำถูกถอดออกพร้อมกับมือหนากดศีรษะผมลงกระทบหมอน ชันเข่าให้สะโพกมนแอ่นขึ้นเตรียมรับขีปนาวุธ และวิถียิงมันจะตรงมาที่ไหนหากไม่ใช่ช่องทางสุดที่รักของไทเกอร์น้อย 

สวบ!!!  

“อะ อ่าาา~” ขอยังไงผัวก็จัดให้อย่างนั้น 

ใบหน้าผมถลาถูกับหมอนตามแรงขยับสะโพกสอบ ยิ่งท่านี้ร่างสูงยิ่งเอาแต่ใจได้มากกว่าเดิม สองมือสากจับกระชับสะโพกนุ่มดันท่อนลำเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นไม่ต่างไปจากเสียงครางของเราทั้งสอง 

เหงื่อกาฬผุดขึ้นสู้กับรอยแดงสีกุหลาบบนแผ่นหลังที่เพิ่มขึ้น จะเพราะอะไรหากไม่ใช่เขี้ยวซี่คมโน้มลงมาพรมจูบกัดสร้างรอย ไม่เค็มเลยใช่ไหมถึงได้ไล่เลียไปทั่วทั้งแผ่นหลังเมียแบบนี้ 

ความเสียวซ่านทำให้เริ่มทนไม่ไหว ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สัมผัสกลางกายแต่กลับเสียวจนในที่สุดเผลอปลดปล่อยออกมาพร้อมกระตุกรัดท่อนเอ็นยักษ์ทำให้ร่างสูงครางกระเส่า 

ไม่ได้พักนั่นคือสิ่งที่คิดได้ หากคนเยดุ เยอึด เยทนอย่างพี่ไทเกอร์ยังไม่ปลดปล่อยหรือพอใจก็ไม่สามารถพักได้เป็นแน่แท้ สะโพกสอบหมุนควงท่อนลำสลับกับซอยเข้าออกซะถี่ยิบ 

ไหน ๆ ก็เสียวขึ้นอีกแล้วผมจึงกระดกสะโพกตอบรับจนเจ้าตัวครางไม่หยุด เสียงคำรามของเสือดุทำให้รู้สึกพอใจเป็นไม่น้อย ช่องทางจะระบมยังไงก็ได้แต่สามีต้องมีความสุขนั่นคือสิ่งที่ภูมิใจ 

“แรงพอไหมเมีย อื้มส์…”  

“กะ เกินพอ อะ อื้ออ…”  

“หึ ๆ”  

สวบ!  

“อ่า~” ดูแล้วท่านี้คงไม่ใช่ท่าที่จะทำให้พี่ไทเกอร์ปลดปล่อยเป็นแน่แท้ 

จวนจะเกิน 40 นาทีแล้วแต่คนเยดุก็ไม่สุดอยู่แค่นี้เลยจริง ๆ ร่างแกร่งพลิกให้ผมนอนหงาย ดึงร่างให้ไปนั่งทับตักแกร่ง ก่อนจะอุ้มผมขึ้นลงจากเตียงแล้วกระแทกในท่าลิงอุ้มแตง 

“ละ ลึก อื้อออ…”  

“อื้มส์…” เรียวขาทั้งสองขาตวัดไขว้รอบเอวหนาแขนสองข้างตวัดกอดรอบคอแกร่ง ลอยตัวให้พี่ไทเกอร์ยืนกระแทกตามความต้องการ 

เสียงครางของสองเราดังขึ้นประสานตามความเสียว เสร็จไปเมื่อไม่นานมานี้กลางกายมันกลับเริ่มแข็งขึ้นอีกแล้ว ด้วยความหมั่นไส้จึงได้ก้มลงไปกัดไหล่แกร่งที่ชุ่มเหงื่อ 

ความเค็มไม่ได้เป็นอุปสรรคเลยจริง ๆ นั่นยิ่งทำให้ความเร็วของการกดสะโพกลงสวนกับการกระแทกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ผมสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแกร่งทุกสัดส่วนกำลังเกร็ง เราทั้งสองเหมือนอาบน้ำเพราะร่างเปียกเบียดเสียดกันไปมาจนสัมผัสได้ถึงความไหลลื่น 

สวบ ๆ ๆ  

“จะแตกแล้วสัด อื้อ…”  

“ระ แรง…”  

สวบ ๆ  

“อะ อื้อ…”  

อึก!!!!  

“อ่าาาา…” และในที่สุดเด็ก ๆ สามถึงห้าร้อยล้านคนก็พุ่งเข้าท้องจนสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่น 

พี่ไทเกอร์กระตุกอีกสองสามรอบก่อนจะปล่อยของใหญ่คาไว้ในร่างผมอย่างนั้น เจ้าตัวยืนอุ้มผมหายใจเหนื่อยหอบไม่ต่างไปจากส้มตำคนนี้ที่แทบใจจะขาด เหนื่อยแต่ก็เสียวเหลือเกิน 

จุ๊บ… 

“…” ถูกพี่ไทเกอร์จุ๊บแก้มเบา ๆ ก่อนร่างสูงจะอุ้มผมตรงไปเข้าห้องน้ำ 

ท่อนเอ็นยักษ์ที่ค่อย ๆ หดตัวถูกถอดออกก่อนจะวางผมลง วินาทีที่เท้าถึงพื้นก็ถึงกับเซปะทะอกแกร่ง ขาสั่นไปหมด น้ำที่คาอยู่ในร่างค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างช้า ๆ  

“แค่นี้เซ?”  

“ดะ เดี๋ยวก่อน ส้มไม่ได้สำออยนะ ขอตั้งสติก่อน” แค่นี้จิ๊บ ๆ เหอะ 

“โดนเยจนเอ๋อ...”  

ตุบ!  

“พี่ไทเกอร์อะ” อดไม่ได้ที่จะทุบอกแกร่งตามด้วยเสียงหัวเราะของเจ้าตัว มือหนาประคองร่างผมให้ยืนดี ๆ จนในที่สุดก็ปรับสมดุลได้ บ้าจริง นี่เราโดนเยจนเซเลยเหรอวะ 

ผมค่อย ๆ ผละมือออกจากไหล่แกร่งมายืนด้วยตัวเอง สายตาคมที่ไล่มองเรือนร่างทำให้รู้สึกเขินเล็กน้อยจนต้องหันหนี พี่ไทเกอร์ก็น่ามองเหมือนกันนั่นแหละ เห็นแล้วรู้สึกหวงอยากเก็บไว้ดูคนเดียวเหมือนกันนะ 

“ปกติต้องพูดอะไรกาม ๆ ใส่กู หรือกลัวโดนเยจนสลบเลยไม่พูด?”  

“พะ พี่ยังไม่พอเหรอ?” จะว่าไปนี่เรากลัวพี่เขาจับเอาจนสลบเหรอ!?  

ไม่ได้นะส้ม!  

สปิริตมึงต้องเยอะกว่านี้นะ!  

ผมมองใบหน้าคมที่กระตุกยิ้มพร้อมขยับเข้าหา มือหนาจับเอวไว้หลวม ๆ จนต้องยกมือขึ้นดันอกแกร่งไว้ ใบหน้าคมก้มลงมาคลอเคลียที่พวงแก้มเหมือนพี่ไทเกอร์พยายามเร้าอารมณ์ 

“พี่ต้องกลับห้องนะ” มือดันอกแกร่งออกแล้วบอกเสียงแผ่ว ใบหน้าคมเลิกคิ้วขึ้นทันทีที่ได้ยิน จริง ๆ คือเหนื่อยมากแล้วนะ 

“จะไล่กลับอีกแล้วเหรอวะ?”  

“ปะเปล่า… พี่เยดุเกินไปนะบางที เสาร์อาทิตย์ก็หลายรอบแล้ว”  

“สรุปกลัว?”  

“…” เม้มปากหันหน้าหนี 

ไม่ได้กลัวสักหน่อย!  

จะว่าไปเริ่มหิวข้าวแล้วด้วย ไม่มีแรงแล้วเนี่ย ยังไม่กินข้าวเย็นเลยนะ กลับมาเลยก็โดนจับเอาเลย สักพักมือหนาก็เลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่มุมปากผมเบา ๆ จนต้องเลิกคิ้วแล้วเงยขึ้นไปมอง สายตาคมดูจริงจังขึ้นแปลก ๆ  

“ไม่โอเคนะที่มึงถูกตบ มันเหมือนกูปกป้องมึงไม่ได้ แล้วกูยอมรับว่าเป็นคนผิดเพราะคนที่ตบคือแฟนเก่า”  

“ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก ส้มจัดการเองได้”  

“จัดการอะไร? จะไปทำปลื้มมันคืน?”  

“แล้วพี่หวงเหรอส้มถึงไปทำไม่ได้?” ถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เอาจริง ๆ ตบกันมันเฉยไปละ ดูใช้กำลังไม่มีสมองผมไม่ทำหรอกนะ ไม่งั้นคงไม่เก็บอารมณ์ไว้จนถึงตอนนี้หรอก แต่คนตัวสูงถามเลยสงสัยว่าเจ้าตัวหวงเมียเก่าหรือไง 

“มึงเป็นผู้ชายนะส้ม จะไปตบผู้หญิงเหรอ?”  

“…” ได้ยินผมจึงเม้มปากหันหน้าหนี แล้วทีเมียตัวเองโดนตบล่ะ!?  

“เฮ้ออ… ไม่ได้หวง กูกับปลื้มไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันมาสักพักแล้วนะ” เสียงอ้อนดังขึ้นทำให้เผลอเงยหน้าขึ้นไปทำหน้างอนใส่ หล่อแล้วยังจะอ้อนให้ใจอ่อนอีกนะ! เดี๋ยวตีไทเกอร์น้อยเลย เหมือนมันจะแข็ง ๆ แล้วด้วย 

“กูหวงคนเดียวอะตอนนี้”  

“…”  

“มันชื่อส้มตำไง… ส้มตำคนกาม…” ได้ยินผมถึงกับเผลอยิ้มแล้วทุบอกแกร่งเพราะเขิน พี่ไทเกอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนเราทั้งสองจะไม่ได้พูดอะไรนอกเสียงจากอาบน้ำ 

ใช้เวลาสักพักกว่าจะออกมาจัดการอะไรต่าง ๆ นอกห้อง พี่ไทเกอร์ต้องใส่ชุดตัวเดิมที่เปื้อนเหงื่อ เจ้าตัวบอกเดี๋ยวกลับไปอาบอีกทีที่ห้อง ผมจึงได้แค่เป่าผมให้ 

“ขอบใจ”  

“อื้ม…” นั่งมองคนที่ลุกขึ้นโชว์หุ่นใส่เพียงกางเกงสแล็คสีดำตัวเดิม ส่วนตัวเองเปลี่ยนเป็นชุดธรรมดาแล้วเรียบร้อย จะใส่ขาสั้นก็ไม่ได้เพราะจะลงไปทานข้าวเดี๋ยวพี่ไทเกอร์หงุดหงิดอีก 

ร่างสูงเดินไปหยิบเสื้อขึ้นมาสวมในขณะที่ผมลุกไปถอดผ้าปูที่นอนที่เปื้อนเหงื่อและน้ำกาม 

“ตรงนั้นเป็นไง?” เสียงถามดังขึ้นจนผมที่กำลังถอดผ้าปูอยู่หันไปเลิกคิ้ว เห็นพี่ไทเกอร์เหมือนพยายามกลั้นเขิน 

“ตรงไหนอะ?”  

“ของรักของหวงกูไง”  

“…” อะไรของพี่วะ 

“เฮ้อ... ตูดมึงอะ…”  

“อ่อ… รู้สึกแปลก ๆ แต่ส้มเหมือนจะชินแล้วนะ คงเพราะเอากันบ่อย” ตูดก็ตูดสิมาตรงนงตรงนั้นทำไมคนบ้า! ตอบเสร็จผมก็เดินถือผ้าปูไปใส่ตะกร้าแล้วหันกลับมามองคนที่ยืนสำรวจห้อง 

“ส้ม…”  

“อะไรอะ?”  

“มึงหมกมุ่นเรื่องแบบนี้ไปแล้วนะ” ได้ยินผมจึงขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ ของประดับตกแต่งมีแต่เกี่ยวกับเพศศึกษามันน่าแปลกใจตรงไหน พี่ไทเกอร์ก็เคยขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งทำไมถึงเพิ่งถาม 

“ก็ปกติป่ะ พี่จะกลับเลยไหม?”  

“สรุปจะไม่ให้กูกินข้าวด้วยจริง ๆ เหรอ?”  

“อื้ม…” คิ้วดกขมวดมองเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง นั่นทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้นสงสัย 

“กูแคร์มึงคนเดียวนะส้ม”  

หมับ… 

“…” อยู่ดี ๆ พี่ไทเกอร์กลับเดินมาดึงผมเข้าไปสวมกอด 

แคร์ส้มแค่คนเดียวเหรอ?  

“กูแม่งคิดมาได้สักพักละว่าติดมึง อยากอยู่กับมึงว่ะ เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมากูโคตรมีความสุข ไม่รู้ว่ามึงมีความสุขไหมแต่กูอยากให้มึงเป็นแบบนั้น ขอโทษเรื่องอาทิตย์ที่แล้วอีกครั้ง เพราะกูไม่มั่นใจเลยว่ามึงหายงอนจริง ๆ แล้วใช่ไหม”  

“พี่ไทเกอร์อะ...” เขาหายงอนเรื่องนั้นนานแล้วนะ 

“ใครจะมองเราไม่ดีก็อย่าไปสนใจดิวะ มึงรักกูไม่ใช่หรือไง?” รักสิ… 

แต่รู้สึกซึ้งที่พี่ไทเกอร์พูดแบบนี้ ทำให้ผมระบายยิ้มแล้วยกมือขึ้นสวมกอดร่างหนากลับ ใบหน้าถูไปมาที่อกแกร่ง จะมีสักกี่คนที่แคร์เรา ผมรักพี่ไทเกอร์มาก ๆ เลยนะ ถามว่าอยากอยู่ด้วยตลอดไหมก็อยาก 

อยากกอด อยากคุยด้วย นอนบนเตียงเดียวกันเหมือนหลาย ๆ ครั้ง อยู่ดี ๆ น้ำตาดันคลอเบ้าขึ้นเฉยเลย พี่ไทเกอร์ผละผมออกมามองหน้า กลัวเจ้าตัวดุว่างอแงผมจึงเม้มปากก้มหน้าหนี 

“ส้มคงหิวข้าว”  

“เฮ้ออ… ส้มเอ๊ย”  

“หะ หิว…”  

“งอแง” แล้วก็ถูกดึงไปสวมกอดไว้อีกจนได้ ก็คนมันซึ้งอะ! และอาจมีหิวข้าวร่วมด้วยเลยน้ำตาไหล 

ไม่ได้งอแงนะ!  

 

ไรท์เอ็ม 

มาแล้วววววววววว 

#น้องส้มตำคนกาม 

twitter @heartfilia_emma 

Page ไรท์เอ็ม 

Line official @rightm (มี@) 

ความคิดเห็น