ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -17- ปลอบ

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 689

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2562 09:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
-17- ปลอบ
แบบอักษร

แม้เสียงทุ้มบอกอู้อี้แต่ณิดาก็พอฟังออก เธอได้ยินและเข้าใจสิ่งที่เขาพูดอย่างชัดเจน ดวงตากลมโตมองกลุ่มผมสีน้ำตาลบนอก แม้ไม่เห็นหน้าเขาแต่ก็รู้ว่าทัพเวหาอารมณ์ไม่ดีนัก

“ตอนที่เราอยู่เวียดนาม หนูบอกว่าชอบไม่ใช่เหรอ ทำไมเราไม่ลองไปสวิตซ์ด้วยกันล่ะ” ทัพเวหาถามอีกรอบ

“แม่คงไม่ให้หนูไปหรอก” ณิดาบอกเสียงอ่อน เธอยกมือลูบเส้นผมหนานุ่มของเขาเบาๆ

“ทำไม”

“ไม่รู้สิ อาจเพราะหนูไม่เคยห่างแม่มั้งคะ แม่ชอบห่วงตลอดว่าหนูอยู่ที่ไหนทำอะไร”

ทัพเวหาขยับใบหน้าออกจากอกอิ่ม เขานั่งตัวตรงแล้วเชยคางเธอขึ้น

“ถ้าเราคบกันนานกว่านี้ ถ้าเราพัฒนาความสัมพันธ์ของเราไปไกลมากๆ” เขาหยุดคำพูดไว้แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก “หนูจะไม่ยอมแยกจากแม่เพื่อมาเริ่มต้นชีวิตกับพี่เลยเหรอ”

ตากลมโตจ้องมองดวงตาเรียวยาวของเขา ณิดาไม่เคยเห็นทัพเวหาจริงจังแบบนี้เลยสักครั้ง ดวงตาเขาไม่มีแววล้อเล่นร่าเริง แต่ที่เธอแปลกใจคือทำไมเขาจึงเลือกพูดมันวันนี้

...เกิดอะไรขึ้นกันแน่

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”

เขาถอนหายใจแล้วปล่อยเธอลงจากตัก “ไม่มีอะไรหรอก”

คนตัวสูงลุกขึ้นแล้วประคองเธอยืน ทัพเวหาก้มลงวางรองเท้าให้เธอ ณิดาขยับใส่รองเท้าทำตามที่เขาต้องการแต่เธอยังไม่ยอมเดินลงจากโขดหิน

“พี่บอกหนูมาสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“....” ทัพเวหาเอามือเสยผมยุ่งๆ ของเขาก่อนจะเลียริมฝีปาก บทจะดื้อเขาก็ไม่หือไม่อือกับเธอเสียอย่างนั้น

“พี่อย่าเงียบสิ”

“...”

“พี่เวย์อย่าทำแบบนี้สิ” ณิดาขยับไปดึงปลายเสื้อเชิ้ตของเขา “หนูเห็นพี่เป็นแบบนี้แล้วหนูเป็นห่วง”

“พี่เวย์...”

“...”

“หนู...” ณิดากลั้นหายใจ “หนูไม่ชอบที่พี่เครียด หนูไม่ชอบที่พี่ดูดบุหรี่”

ทัพเวหาหันหลังให้เธอ มือเล็กยังดึงปลายเสื้อของเขา เธอกำเสื้อเขาแน่น

“หนูทำอะไรผิด ...พี่บอกมาสิ อย่าเงียบสิ ไม่พอใจก็พูดสิ!”

ขอบตาเธอร้อนผ่าว หัวใจเต้นหน่วงหนัก ณิดาไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมเธอถึงรู้สึกราวกับจะร้องไห้แบบนี้ เธอกลัว กลัวภาพจุดจบของความรักที่เคยเห็น ภาพความเย็นชาห่างเหินที่ณกมลมีให้ตุลภาคย์ กลัวเหลือเกิน กลัวความเงียบของเขา

“เปล่า หนูไม่ได้ผิดอะไร”

“แล้วทำไม...ทำไมพี่ทำแบบนี้ อธิบายมาสิ….”

ทัพเวหาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า นานเท่าไหร่ณิดาก็ไม่อาจรู้ ความเงียบปกคลุมระหว่างทั้งสองคน น้ำตาเธอไหลโดยไม่รู้ตัว ณิดาสะอื้นตัวสั่นแม้เธอจะพยายามเก็บเสียงร้องไห้แต่ก็เก็บไม่ไหว

“พี่เวย์...ฮึก...”

เขารู้ว่าเธออ่อนไหว เขารู้ว่าเธอร้องไห้ง่ายๆ เธอขวัญเสียกับแค่เสียงตะคอก เธอต่อมน้ำตาตื้นแค่ไหนทัพเวหานั่นแหละที่รู้ดีที่สุด

“พี่เวย์...บอกหนูนิดสิ”

“แม่หนูโทรหาพี่”

เขาเอ่ยเสียงต่ำ ณิดาเงยหน้าขึ้น มือน้อยยกขึ้นป้ายน้ำตาออกจากแก้ม “ละ...แล้วยังไงอีกคะ”

“แม่บอกว่าถึงเราลงเอยกัน หนูก็จะไม่ยอมไปอยู่กับพี่” ทัพเวหาหันกลับมารวบเธอเข้าอ้อมกอด “ที่แม่ชื่นอยากให้หนูคบนายเมฆเพราะหนูจะได้อยู่ที่นี่ไปตลอด”

“....” ณิดาปล่อยน้ำตาซึมลงเสื้อสีเข้มของเขาเปียกเป็นวงกว้าง ไอร้อนจากอกเขาแผ่ความอบอุ่นให้หัวใจเธอ

“บอกพี่สิว่าหนูจะไปอยู่กับพี่” ทัพเวหากอดเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียงเขาสั่นในคอ “บอกพี่สิว่าแม่หนูรั้งหนูไว้ที่นี่ไม่ได้”

เธอสะอื้นจนตัวโยนหลังจากที่ได้ยินคำขอ ไม่แน่ใจว่าถ้าวันหนึ่งเธอต้องเลือกระหว่างเขากับแม่เธอจะเลือกอะไร ณิดาเองก็เพิ่งรู้ความจริงวันนี้ที่แม่จับคู่ในเธอกับเมฆาเพราะอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ ไปจนแก่เฒ่า

“เราโตขึ้นก็ต้องมีทางเดินของตัวเอง หนูบอกพี่สิว่าหนูจะไม่ยอมถูกขังไว้ที่นี่”

“...”

“ทำให้พี่ดีใจหน่อยได้ไหมว่าเราจะได้อยู่ด้วยกัน”

แม่ต้องการให้เธออยู่ในสายตาตลอดไป แน่นอนว่าผู้ชายทัพเวหาไม่สามารถให้ชีวิตเธอเป็นแบบนั้นได้ แม่มองออกถึงอนาคตของเธอร่วมกับเขา ชีวิตและการงานของเขาอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ ที่เขาเสียสละหอบงานมาทำจนหัวหมุนเพราะจะได้อยู่ใกล้เธอ

...แค่นั้นณิดาก็ละอายใจมากแล้ว

...แต่

...แต่จะให้เธอทิ้งพ่อกับแม่เพื่อไปอยู่กับเขาก็ยากเหลือเกิน

...ช่างเป็นคำขอที่ยากเหลือเกิน

“หนูขอโทษ...ขอโทษจริงๆ หนูมันเห็นแก่ตัว”

“ไม่ใช่แบบนั้นเลย” ทัพเวหากอดปลอบ ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังบอบบางที่ยังคงสะอื้น “เราค่อยคิดก็ได้ ยังเหลืออีกตั้งหลายเกมให้พี่พิสูจน์ตัวเอง พี่จะพิสูจน์ว่าพี่ดูแลหนูได้ พี่เป็นที่พึ่งให้หนูได้ พี่ไม่ได้ทำเพื่อชนะใจแม่ แต่พี่ทำเพื่อชนะใจหนู ให้หนูยอมไปเริ่มต้นใหม่กับพี่ เชื่อใจพี่สิ”

“พี่เวย์...”

ณิดาถลาเข้าซบอกเขา ยิ่งทัพเวหาพูดก็ยิ่งทำให้เธอดูเห็นแก่ตัว หากเธอขอร้องให้เขามาปักหลักที่เมืองไทยก็ยิ่งเห็นแก่ตัวมากขึ้น หน้าที่การงานของเธอไม่พอที่จะชดเชยให้เขาเลยสักเสี้ยวเดียว

ความสามารถที่ทัพเวหามีนั้นไม่เหมาะกับการเก็บผลไม้ในไร่ อนาคตของเขาไม่ใช่ที่นี่ ณิดาฉุดรั้งเขาให้มาอยู่กับเธอไม่ได้

...บางที

...บางทีแม่อาจมองเห็นความยุ่งยากนี่ตั้งแต่แรกถึงกีดกันทัพเวหาตั้งแต่ต้น

“เลิกขี้แยได้แล้ว” ทัพเวหาจุมพิตผมสีดำเป็นม่านไหมของคนในอ้อมกอด “เรามีเวลาคิดอีกตั้งนานนะครับ”

...นั่นสิ เธอควรรักษาเวลาของเธอกับเขาให้มีความสุขที่สุดขณะที่เรายังมีกัน

“ถ้าแม่หนูถาม...” ณิดาขบริมฝีปากสั่นระริกของตัวเอง

“ไม่หรอก พี่บอกแม่ชื่นไปว่าแข่งจบแล้วเราค่อยตกลงกัน”

“แล้วถ้าวันนั้นพี่ไม่...”

“พี่ต้องชนะสิ เตรียมเสื้อผ้าไว้เลย อากาศที่ยุโรปหนาวนะ”

“ยังไม่ได้บอกว่าจะไปซะหน่อย”

“ถ้ายังทำพี่น้อยใจแบบนี้ต้องปลอบพี่นะรู้ไหม”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว