ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2562 08:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

"ไอ้ข้าว ข้าวเอ้ย"

"จ๋า" ข้าวหอมคือชื่อของฉันเอง ส่วนคนที่มาตะโกนเรียกชื่อฉันอยู่ข้างหน้าบ้านก็คือน้าสุดที่รักฉันเองแหละ ขยันเรื่องสร้างปัญหาไม่มีใครเกิน เวลาเป็นอะไรก็มาหาฉันซะทุกทีวันนี้ก็เลยไม่แปลกใจแล้วคิดว่าเขาต้องไปสร้างเรื่องน่าปวดหัวอะไรมาอีกแน่

ฉันเดินลงมาเปิดประตูให้น้าเข้าบ้านพอดี แต่เขาทำท่าจะไม่เข้าแล้วก็ยืนเกาะรั้วอยู่แบบนั้น

"เรียนอยู่ปีไรแล้วนะ"

"ปีสามแล้วค่ะจะจบแล้วปีหน้าเนี่ย" ก็ถ้าน้าไม่สร้างเรื่องอะไรอีกอะนะ

"หรอดีเลย ไปสอนหนังสือให้เด็กหน่อยสิ"

"ม.ปลายเนี่ยแหละ เงินดีนะ"

"อ่าคือช่วงนี้หนูยุ่งๆอ่ะค่ะงานยังไม่เสร็จเลย"

"อ่าน้าไปตกลงกับเจ้าหนี้แล้วว่าเอ็งต้องไปทำ"

"แล้วน้าไปติดหนี้อะไรของน้าเล่าทำไมหนูต้องรับผิดชอบด้วย"

"เขาจ้างเอ็งนะข้าว เขาจะเอาเอ็งอะ" เดี๋ยวๆเอาอะไรนะ

"เงินเดือนได้ตั้ง"

ซุบซิบๆ

น้าหันมากระซิบให้ฉันฟัง พอฟังดูแล้วนี่ไม่เบาเลยนะ งานก็ง่ายๆแค่ติวพิเศษให้เด็กม.ปลายคนเดียวจะไปยากอะไร

"ตกลงน้าหนูทำๆ"

"ดีมากหลานน้าเจ๋งสุด" ฉันชนหมัดกับน้าปั้นเป็นการตกลง จากนั้นเขาก็พาฉันไปบ้านของลูกศิษย์คนใหม่ของฉัน

เคยสอนเด็กอยู่บ้างแต่ไม่เคยสอนลูกคุณหนูแบบนี้มาก่อน

หู๊วววบ้านใหญ่เชียว

พอลุงขับรถเข้าไปประตูก็เปิดเองอัตโนมัติแล้วจู่ๆฉันก็หูผึ่งกับคำเตือนของน้า

"จะทำอะไรก็ระวังตัวดีๆล่ะ บ้านเนี่ยมาเฟียขาโหดระดับแถวหน้าของประเทศเชียว"

เดี๋ยวๆน้าว่าไงนะ

เอี๊ยด

รถจอดลงพร้อมชายฉกรรจ์ที่เข้ามาล้อมรถของเราไว้จากนั้นเขาก็เปิดประตูรถออกพร้อมดึงตัวฉันออกไป

เฮ้ยยังไม่ทันเตรียมใจเลย

ส่วนคนสร้างเรื่องก็

"โชคดีนะข้าว เดี๋ยวน้าไปเฝ้าบ้านให้ระหว่างที่เอ็งทำงานนะ" อ้าวเฮ้ย

ทิ้งกันงี้เลยหรอ

น้าขับรถออกไปแล้วจากนั้นประตูใหญ่ก็ปิด

ปิดลงหมดแล้วทีนี้จะออกยังไงเนี่ย

"ไม่เห็นจะเคยบอกเลยว่าให้มาสอนลูกมาเฟีย ไม่เอาแล้วหนูจะกลับบ้าน"

ปึง

"เราได้ทำการปิดประตูทางออกทุกทางแล้ว กรุณาเดินเข้าไปข้างในด้วยครับ" เขาดันฉันให้เดินเข้าไปในบ้านหลังยักษ์ที่น่าจะอยู่ได้เกินสามสิบกว่าคนอะ

แงงงง

"ช่วยด้วย" จะหนีก็ไม่ได้ จู่ๆก็โดนอุ้มพาดบ่าลากเข้าข้างในแล้ว

"คุณหนูที่จะให้สอนนอนอยู่ข้างบนอะครับ บอสบอกว่าขึ้นไปได้เลย" พวกเขาเดินมาส่งฉันที่บันไดหน้าทางขึ้นชั้นสอง

"วันนี้บอสกลับมืดครับเพราะฉะนั้นเชิญขึ้นไปสอนได้เลย"

ฮึบ 

แค่เด็กคนเดียวเอง

"แต่ผมเตือนไว้ก่อนนะครับไม่ว่ายังไง"

"​ห้ามขัดใจคุณเขตเด็ดขาด​" แค่เด็กคนเดียวจะอะไรนักหนา

"ไม่งั้นบอสเอาตายเลยนะครับ"

"คุณอาจจะคิดว่าเด็กคนเดียว แต่คุณลองมองรอบๆสิครับ มีใครเป็นครูสอนพิเศษอีกมั้ย"

หึ ไม่มีอะมีฉันคนเดียว

"ไม่ค่ะ"

"ก็เพราะคนก่อนหน้านี้ไปขัดใจคุณเขตนะสิครับ ตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว" 

งื้อ

แล้วจะมาขู่กันเองแบบนี้ทำไม

"โชคดีนะครับ"

:)

บ้าเอ้ย

ฉันเดินขึ้นบรรไดนั่นอย่างใจจดใจจ่อสุดท้ายพอเปิดประตูเข้าไป

แกร๊ก

กรี๊ดดดด "บัดสีมาก กลางวันแสกๆไอ้เด็กแก่แดดทำอะไรเนี่ย" แม่จ๋า ไอ้เด็กแก่แดดนี่มันกำลังจะนัวเนียกับสาวจ้าแม่

ตั้งสามคน

ผู้หญิงสามคนในสภาพเกือบเปลือยกำลังนัวเนียเด็กม.ปลาย

โอ้วมายก๊อด

"?!"

"เจ้เป็นใครเนี่ย"

หายใจเข้าพุทธหายใจออกโธ 

ใจเย็นไว้ อย่าขัดใจ เดี๋ยวเราซวยมันไม่คุ้มนะข้าว

เด็กมัธยมตรงหน้าน่าจะชื่อเขต ​ซึ่งก็น่าจะห่างจากฉันประมาณสามสี่ปี น้องมันดูสูงแล้วก็หุ่นดีกว่าเด็กมัธยมปกติที่ฉันเคยเจอ คือหุ่นแบบนี้ส่วนสูงแบบนี้เหมือนถูกสร้างมาเพื่อเป็นนายแบบอะ หน้าตาก็ออกจะติดหวานนิดนึง หน้าใสกิ๊ก หล่อมั้ยก็คือหล่อ แต่มีรังสีเด็กดื้อแสนเกเรแผ่อยู่รอบๆ เอ๊ะเดี๋ยวนะนั่นรอยสักใช่มั้ย

เด็กบ้าอะไรมีรอยสักที่แขนด้วย นี่มันผิดกฎหมายมั้ยคะคุณตำรวจ

"พี่เป็นครูสอนพิเศษคนใหม่"

"ไปไกลๆเลยไป ยังไม่อยากเรียน" อยากจะจับมาฟาดก้นสักทีสองที

ใจเย็นไว้ข้าว น้องมันเป็นเด็ก

"อ๊าวยังยืนโง่อยู่ทำไมล่ะ ออกไปสิ หรือต้องให้ปาของแข็งไล่"

"เอ๊ะหรือต้องเอาน้ำมนต์มาสาด"เออพอกันที

"เออไอ้เด็กเวร ออกแล้วเนี่ย คิดว่าอยากอยู่ด้วยนักหรือไง"

"พูดจาแต่ละคำพ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไงว่าพูดกับผู้ใหญ่ต้องพูดยังไง" 

อ้าว

ชิบหาย

ไปพาดพิงพ่อมันอีก มีอะไรซวยกว่านี้อีกมั้ย

คราวนี้น้องมันก็เดินออกจากเตียงเสื้อผ้าหลุดรุ่ยมาทางฉัน

"มึงว่าไงนะ" สรรพนามเปลี่ยนไปแบบนี้ก็ขอบายจ้าเดี๋ยวไม่มีเงาหัว

ผลัก

ฉันผลักเขาออกแล้วรีบเปิดประตูวิ่งหนีออกมา พอมาเจอการ์ดก็รีบบอกเขาไปเลยว่า

"คุณเขตอะไรของพวกนายเนี่ยอารมณ์ไม่ดี เขาบอกจะเรียนวันหลัง"

พวกเขามองหน้ากันก่อนจะตกลงปล่อยฉันไปก่อน

ก็ยังไงบ้านนี้เด็กนี่ใหญ่สุดใช่มั้ย ยังไงฉันก็ต้องรอดถ้ามันไม่อยากเรียนฉันก็ไม่สอน

ก็แค่นั้นแหละ

.

.

.

พอมามหาลัยก็ดันมาเจอกลุ่มเพื่อนฉันที่กำลังนั่งหน้าบูดอยู่พอดี

ในกลุ่มมียัยขวัญตา ปลายฟ้า แล้วก็ลูกพีช พอฉันมาถึงยังไม่ทันนั่งดีเลยก็มีเพื่อนอีกคนเข้ามา 

นางชื่อจิ๊บจ้าบ้านค่อนข้างรวย เห็นชอบมาเล่าให้ฟังว่ามีน้าทำงานอยู่ที่ฝรั่งเศษ เป็นพวกทำน้ำหอมขาย แล้วช่วยนี้ขายดิบขายดีมากๆ มีสูตรลับด้วยนะ

"มึงๆๆกูมีอะไรมานำเสนอ" 

"อะไรวะ" พวกฉันถามยัยจิ๊บอีกครั้ง

"นี่ น้ำหอมนำเข้าเป็นสุตรใหม่ที่บอกว่าใครได้ฉีดไปเนี่ยได้ผู้แน่นอน เพราะน้าบอกว่ามีกลิ่นฟีโรโมนดึงดูดเพศตรงข้ามที่ผู้หญิงใช้ล่อผู้ชายไรงี้อะ"

"จริงหรอวะ"

"จริงสิ ไม่เชื่อคืนนี้พวกมึงไปลองกันได้ แล้วถ้าไม่ได้ผู้กลับมานะจิ๊บให้เอาตีนมาเหยียบหน้าเลยจ้า"

"อ้าวพูดแล้วนะ"

สุดท้ายพวกเราก็หารเงินซื้อไอ้น้ำหอมไซส์บิ๊คนี่มาลอง

เสียโง่จนได้ น้ำหอมบ้าอะไรจะขนาดนั้น เท่าที่ฟังเนี่ยมันยาสเน่ห์หรือเปล่า ไอ้ใช้ทีเดียวแล้วได้ผัวเลยเนี่ย

.

.

.

แต่สุดท้ายก็มาลองกันอยู่ดีไง

เราสี่คนนั่งเล็งเป้าหมาย คือฉันชอบเด้กอยู่หรอกนะ ก็เด็กมันน่าเอ็นดู แต่ถ้าเป็นแบบไอ้เด็กเวรเมื่อวานเนี่ยขอลาโลกเลยดีกว่า

แค่ก้าวเท้าเข้าบ้านมันไปก็รู้สึกถึงพลังงานชั่วร้ายแล้ว

"อะพี่หมอ"

เอาคนนี้แหละ

"กูฉีดก่อน"

"ไม่กูฉีดก่อน"

"กูฉีดด้วย"

"เอาด้วย"

เนื่องจากเห็นผู้ชายแล้วทำให้เราเกิดคลุ้งคลั่งขึ้นมา นั่นเดือนคณะเลยนะ หล่ออ่า 

สุดท้ายมือใครไม่รู้มันไปปัดโดนฝาขวดทำให้ไอ้การที่เรายื้อแย่งกันอยู่เนี่ยมันดันหกใส่เราทั้งหมด แล้วมันก็สาดใส่ฉันเต็มๆจนเรียกได้เลยว่าอาบ

โฮ่ย

เปียกแล้ว

ฉันเดินกลับมาหากระดาษเพื่อจะมาเช็ดแก้มที่เปียกจะเอาไปเช็ดตัวด้วยแต่ว่า

ฟืด

ใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันกำลังยื่นจมูกมาดมกลิ่นที่ข้างแก้มฉันอยู่

จุ๊บ

"ไอ้เด็กเวรนี่!!"

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

เจอครั้งแรกก็ไม่ประทับใจแล้วน๊า555555

อ่านแล้วคอมเมนท์อะไรกันบ้างน๊า ชอบก็ติดตามแล้วกดถูกใจเลยจ้า

คืนนี้รออ่านอีกตอนด้วยมั้ยจะได้ปั่นต่อเลยจ้า

ความคิดเห็น