ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [Change] 3rd : Painful [1]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2558 17:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Change] 3rd : Painful [1]
แบบอักษร

 

BEFORE CHAPTER 3

 

"มินทำอย่างนี้ มินก็ได้แค่ร่างกายพี่ มินก็รู้พี่มีคนที่พี่ชอบแล้ว"

"ผมรู้..แต่ว่าผมขอโอกาสได้มั้ยในเมื่อ.."

 

"มินไม่เข้าใจหรอก การที่เราชอบไครมากๆเราสามารถทำได้ทุกอย่าง"

"ทำไมผมจะไม่เข้าใจ..ในเมื่อ(ผมก็ชอบพี่มากเหมือนกัน)"

 

 

 Botbott Talk :

 ตั้งแต่ตอนนี้ไปมินจะเริ่มร้ายขึ้นแล้วน่ะ 

 

 

 By botbott

 

: Chapter 3 painful

 

     *มิน

 

          ริมฝีปากนั้นที่ผมอยากจะลิ้มลองมันมานาน ไครไช้ไห้พี่เอาหน้ามาไกล้ผมกันหล่ะ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนคนติดยาเสพติด เมื่อได้ลองมันครั้งนึงแล้วพอคิดจะหยุดไช้ มันกลับต้องการสิ่งนั้นมากขึ้นกว่าเดิมไม่ไช้แค่นี้แต่ต้องการมากกว่านี้ ผมอยากที่จะสัมผัสทุกๆส่วนที่เป็นของคนที่ชื่อว่าฮันยีอัน แต่ผมก็ได้แต่คิดและยั้งอารมณ์ตัวเองเอาไว้เฝ้าบอกตัวเองไว้ว่าอย่ารุนแรงกับพี่ฮันเกินไป 

 

          อาจเป็นเพราะครั้งนั้นก็ได้ที่ทำไห้ผมไม่กล้าที่จะทำอะไรรุนแรงกับพี่ฮันอีก วันนั้นวันที่ผมเจอพี่ฮันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เราจะพบกันอีกครั้งในตอนนี้ เพราะมัน..เพราะมันคนเดียวที่ทำไห้พี่ฮันไม่ยอมรับรักผม เรื่องนี้มีคนที่รู้ว่าความจริงว่ามันเป็นมายังไงเพียงแค่2คน แค่ผมกับมัน เหตุการณ์มันเกิดขึ้นในคืนฝนตก

 

          

 

 

          "พี่ฮันวันนี้ติวเกาหลีไห้ผมได้รึยังพี่เบี้ยวผมมาหลายครั้งแล้วน่ะ" ย้อนกลับมาตอนผมอายุ13 ม.1ผมสอบชิงทุนไปแลกเปลี่ยนที่เกาหลี ที่ผมสอบชิงทุนไปไม่ไช้เพราะอยากไปหรอกครับ แม่ผมชอบแต่งหน้ามากพอแม่เห็นโครงการของโรงเรียนว่ามีการแลกเปลี่ยนนักเรียนไทยกับเกาหลีทำไห้เทอม2ผมต้องย้ายไปเรียนที่เกาหลี

 

 

          ผมไปเกาหลีไช่ว่าแม่ผมจะไห้ผมไปอยู่คนเดียวสักหน่อย ผมไปอยู่บ้านของลูกพี่ลูกน้องของพ่อที่เป็นนักกีฬาว่ายน้ำของโรงเรียนและเป็นเพื่อนของพี่ฮันด้วย เพราะผมได้ไปอยู่ที่นั้นแหละทำไห้ผมได้ไปเจอกับพี่ฮันคนที่ผมหลงหัวปักหัวปำโดยไม่รู้ตัว..แต่พอรู้ใจตัวเองมันก็สายเกินไปแล้ว

 

          "วันนี้พี่ต้องไปซ้อมว่ายน้ำอ่ะมิน ไว้คราวหลังแล้วกันน่ะ" วันนี้ผมสอบวันสุดท้ายทำไห้เลิกเร็วกะว่าจะชวนพี่มินไปกินข้าวส่ะหน่อย ไอติวอ่ะข้ออ้างทั้งนั้น แต่ก็ต้องกินแห้วไปโดยปริยาย ช่วงนี้พี่ฮันซ้อมบ่อยเพราะไกล้แข่งแล้วทำไห้ผมก็ไม่ได้ติดใจอะไร

 

 

 

     Hyundai 가라오케

 

          สอบเสร็จย่อมมีการฉลอง การที่ผมไม่ได้ไปเดทกับพี่ฮันทำไห้เพื่อนในห้องลากผมมาร้องคาโรโอเกะกัน ไอตัวต้นคิดพอมาถึงก็หายหัวไปเลย - - แม้ว่าที่นี้จะแยกเป็นห้องส่วนตัวแต่เพราะว่าตอนนี้เกือบจะ5ทุ่มแล้วทำไห้เสียงเพลงของแต่ละห้องมันดังมาถึงข้างนอก

 

          ไอเตี้ยฮยอนมันปล่อยผมไว้ตรงลอบบี้มันไม่รู้เลยว่าผมจะโดนทึ้งตายอยู่แล้ว คืออะไร อยู่ๆเดินมาดึงแก้มผมแล้วก็เดินผ่านไป ยืนคนเดียวโครตจะอึดอัดเลย นั้นไงมันมาล่ะ 

 

     ป้าป

 

          "โอ้ยมิน..กูบอกแล้วไงว่าอย่าตบหัว" ผมตบหัวมันไปเบาๆข้อหาอยู่ๆก็หายไปปล่อยไห้ผมรอมันนาน ไอนี้มันชื่อมินฮยอน มันไม่มีอะดีเลยยกเว้นหน้าตากับนิสัย(ฮยอนร้องไห้ทำไม)ความสูงอยู่ในระดับเลี่ยดินยิ่งเรื่องเรียนเนี่ยเข้าขั้นโคม่าเป็นคนเกาหลีแท้ๆผมยังรู้เยอะกว่ามันด้วยซ้ำ เล่าเรื่องมันพอแค่นี้ดีกว่า เผาเรื่องมันมากๆเดี่ยวก็ร้องไห้ใส่ผมอีก ขี้แยอย่างกับเด็กประถม เห็นมันอย่างงี้มันมีคนติดตามในเน็ตเป็นหมื่นๆเลยน่ะ

 

          "ตบแค่นี้ทำเป็นบ่น กูเห็นไอพี่นั้นทำกับมึงเยอะกว่านี้ยังไม่มีว่าสักคำ" พูดไม่ทันจบน้ำตาก็คลออีกล่ะ เห้อ ผมลืมไปว่าทะเลาะกันอยู่ ผมเอามือไปลูบหัวมันเบาๆ ผมปลอบคนไม่เป็นส่ะด้วยสิ มันฝืนยิ้มไห้ผมก่อนที่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 'ทำเป็นเก่งตลอด'

 

          "ไครจะสูงเป็นเสาไฟฟ้าอย่างมึงล่ะคร้าบ แหม่..พวกนั้นรอมึงมาจนจะกลับกันหมดอยู่ล่ะ" พูดจบมันก็เดินนำผมไปเลย ขาสั้นทำไมแม่งเดินเร็วจังว่ะ 

 

     ผลัก

 

          อยู่ๆก็มีคนวิ่งมาชนผม ไม่พอยังทำเบียร์ในแก้วหกใส่เสื้อผมอีก อะไรกันฟ่ะเนี่ยแม่ง..เผลอแปปเดียวไอยอนก็หายไปเลย - - ไห้มันได้อย่างนี้เด้ 'แต่ละคนไม่รู้จะรีบไปไหนกัน' เบียร์ที่อยู่บนตัวผมก็ทั้งเหม็นทั้งฉุนไห้มันได้อย่างงี้ดิว่ะ

 

 

          ผมเปิดก้อกน้ำล้างมือแล้วเช็ดไปที่คราบเบียร์ที่เริ่มซึมเข้าเสื้อผมทีล่ะนิด ปล่อยไว้เหม็นตายพอดี ห้องน้ำนี้ก็มืดเหลือเกิน ถ้าเป็นไอยอนมันคงไม่เข้าเพราะว่ามันโครตกลัวผีเลย 

 

     กึกๆ

 

          "ฮือๆๆ ไครก็ได้ช่วยด้วย" ล้างมือไปได้ไม่นานก็มีเสียงคนร้องไห้ดังมาจากห้องน้ำห้องในสุด "ฮือๆ..อย่าเข้ามาน่ะ" ผมเดินตรงไปที่ห้องน้ำห้องนั้นทีละก้าว ยิ่งผมเดินไปไกล้มากเท่าไหรเสียงนั้นก็ร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ เสียงมันคุ้นมากเลย คงไม่ไช่หรอกมั้ง

 

          "ไอยอนนั้นมึงไช้มั้ย" พูดจบปุ้ป ประตูก็ถูกเปิดออกด้วยไอตัวเล็กที่มีน้ำตานองเต็มหน้ามันกระโดดเข้ามากอดผมแล้วก็ร้องไห้เป็นเด็กๆเลย ไห้ตายเป็นอย่างนี้ทุกทีสิหน่าถ้าผมไม่เข้ามามันคงร้องไห้อยู่อย่างนั้นไม่หยุดแน่

 

          "ฮึก..มิน ยอนกกลัวมากเลย ฮือๆ" ผมกอดปลอบแล้วก็อุ้มมันขึ้นในท่าเจ้าหญิง ไม่ไช่เพราะผมแข็งแรงอะไรมากหรอกเพราะไอยอนมันตัวเบาไงผมเลยอุ้มมันได้สบายๆ

 

   

  

          "นั้นไง เจ้าชายนิทรามานั้นแล้ว แถมยังอุ้มเจ้าหญิงตัวน้อยมาด้วยอีกตังหาก ฮ่าๆๆ" เสียงของพี่จุนฮยอกคนที่ผมมาอาศัยห้องพี่เขาอยู่พูดขึ้นเสียงดังเมื่อผมเปิดห้องเข้าไป ดูเหมือนพี่มันจะเริ่มเมาแล้วด้วย

 

          "สภาพดูไม่ได้เลยน่ะพี่จุน พอขาหายเดี้ยงก็กลับมาเป็นไอขี้เมาคนเดิมแล้วล่ะสิ" ผมวางฮยอนไว้เบาะข้างๆพี่จุนฮยอก ดูเหมือนมันจะร้องไห้จนหลับไปแล้ว 

 

          "โค้ดอนุญาติมีเหรอไอฮยอกมันจะพลาด..ไอยีฮันแม่งชิ่งจนได้ มาก็ไม่เคยแดกเหมือนเพื่อนเค้า" ในห้องนี้ถ้าไม่นับคนที่ผมแนะนำไปแล้วก็เหลืออยู่2คน คนที่พูดประโยคเมื่อกี้ขึ้นมาชื่อเจคอป ไวท์ไซด์ พี่มันอยู่ห้องเดียวกับพี่ฮันและก็เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากusaด้วย คนๆนี้ไครทำอะไรหรือปิดอะไรเอาไว้ก็จะรู้ไปหมดทุกอย่างและเป็นฝรั่งที่พูดไม่ชัดและพูดโครตมาก อีกคนผมไม่รู้จักไม่ขอแนะนำแล้วกัน 

 

 

          "พี่หมายความว่าไง เมื่อกี้ผมไม่เจอไครเลยนอกจากไอยอนมันน่ะ" พี่มันทำเหมือนคิดอะไรสักอย่างก่อนที่จะบอกสิ่งที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน

 

 

 

          "มึงจะทำไรกับพี่ฮันกันแน่ แค่นี้มึงยังทำไห้ไอยอนมันเจ็บไม่พออีกเหรอว่ะ" คนตรงหน้าผมมันคิดจะทำอะไรกันแน่ ผมเดาความคิดมันไม่ออกเลย

 

          "หึ มินมึงไม่เคยรู้เลยว่ากูทำแบบนี้เพราะอะไร หลงมันมากไช่มั้ย" พูดจบมันก็เดินไปยังร่างของคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง มันจะทำบ้าอะไรกับพี่ฮันของผม!

 

 

 

          เสียงของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงปลุกผมไห้ตื่นจากพวังขึ้นมา 'พี่จุนฮยอก' ชื่อของปลายสายทำไห้ผมกดรับโทรศัพท์อย่างไม่รีรอ คนอย่างพี่จุนถ้าไม่มีอะไรสำคัญจริงๆก็ไม่ค่อยโทรมาหาผมหรอก โทรทางไกลมันแพง ส่วนไหญ่เราจะแชทกันมากกว่า 

 

         [กว่าจะรับได้น่ะมึง..กูแค่จะโทรมาบอกว่ามึงรีบจัดการเรื่องทางนั้นไวๆเลยเพราะว่าทางนี้ก็ต้านจะไม่ไหวแล้วน่ะ] ปัญหาเก่ายังหาทางแก้ไม่ได้เลย ปัญหาไหม่ก็ประดังเข้ามาหาผมอีกแล้วสิ ทำไมแค่ผมต้องการได้พี่ฮันมามันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้ด้วยน่ะ

 

         "ผมก็พยายามอยู่พี่..พี่ฮันอยู่ๆก็มาความจำเสื่อม ถ้าจะไช้วิธีเดิมมันก็เสี่ยงเกินไป" ผมคงเลี่ยงมันไม่ได้แล้วจริงๆสิน่ะ ไม่อยากไห้ทำแบบนี้เลยจริงๆ แต่มันคงเป็นทางเดียวที่มันจะทันก่อนที่จะสายเกินไป

 

        [จะทำอะไรก็ระวังหน่อยแล้วกัน..แค่นี้ก่อนน่ะพี่ต้องไปแล้ว ตู้ด..ตู้ด...ตู้ด] ถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากไช้วิธีการนี้ ผมอยากไห้พี่ฮันเต็มใจมากกว่า

 

 

ความคิดเห็น