ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บางอย่างที่นุ่มนิ่ม

ชื่อตอน : บางอย่างที่นุ่มนิ่ม

คำค้น : นิยายวาย BL18+ ชายxชาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2562 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บางอย่างที่นุ่มนิ่ม
แบบอักษร

#พี่กันต์น้องพีช


กิจกรรมรับน้องกว่าจะเสร็จก็เกือบหกโมงเย็นแล้ว ไอ้คิมเลยชวนไปกินชาบูด้วยกัน ที่เหลือมันตกลงกันได้หมดแล้วเหลือแต่ผม ผมเลยหยิบโทรศัพท์กดเบอร์คุณกันต์ ไม่นานเขาก็รับสาย


(.......)


"เอ่อ ผมพึ่งเลิกกิจกรรมคงกลับไปทำอาหารเย็นไม่ทัน ขอโทษนะครับ"


(...อืม)


"เพื่อนที่คณะชวนไปกินชาบูต่อน่ะครับ ผมไปได้ใช่ไหม..."


(...อยากไปก็ไป)


ผมเงียบไปสักพักหนึ่ง "คุณกันต์ หาอะไรทานด้วยนะครับ ผมจะกลับค่ำๆ หน่อยนะครับ" พูดจบผมก็กดวางสาย เอาเป็นว่า เจ้านายผมรับรู้และอนุญาตเรียบร้อยแล้ว


พอถึงร้านชาบู เราก็แยกย้ายกันตัก ทั้งหมูสไลด์ เบคอน กุ้ง ปลาหมึก ตักมาเหมือนไม่ได้กินอะไรกันมาสามวัน ไอ้หม่อนบอกว่า โหยหามากจะแดกให้ร้านเขาเจ๊ง


พวกคุณเคยไปกินบุฟเฟ่ต์กับเพื่อนไหมครับ ตอนเริ่มกินอะไรสุกก็ของกูหมด ชิ้นนี้กูเป็นคนใส่กูจำได้ ทะเลาะกันเพราะมึงคีบหมูกูไป พอช่วงท้ายเริ่มอิ่มก็จะเกี่ยงกัน นี่หมูมึง อันนี้กูไม่ได้ตัก อันนี้กูตักมาเผื่อมึง แหม่..เริ่มมีน้ำใจ


"ไอ้ฟ้า อันนี้ไม่ใช่ของกู" ไอ้หม่อนพูดคีบหมูโยนคืนให้ไอ้สายฟ้า


ไอ้สายฟ้าปลายตามอง "ของมึง"


"ไม่ ไม่ ไม่ใช่กู" ไอ้หม่อนสายหัวไปมา หน้ามันอิ่มจวนจะอ้วกแล้ว


"หึหึ เป็นไงละมึง ตักมาให้ร้านเขาเจ๊ง แดกให้หมดด้วย" ไอ้คิมว่า แล้วตักหมูที่เหลือในหม้อใส่จานไอ้หม่อน


"พีชชชช ช่วยกูด้วย" มันหันมาทำตาปริบๆ ให้ผม ส่วนผมก็ยังไม่ได้อิ่มเท่าไร เพราะผมตักมาน้อย ค่อยๆ กิน


ผมหยิบจานไอ้หม่อนมาแบกครึ่งใส่จานผม "กูช่วยแค่นี้ ไม่มีครั้งหน้านะมึง"


ไอ้หม่อนทำท่าดีใจ แต่มันก็ต้องกล้ำกลืนกินอีกครึ่งให้หมดอยู่ดี กว่าจะกินเสร็จก็สองทุ่มกว่าแล้ว ไอ้คิมเป็นคนเดียวที่มีรถ มันเลยอาสาจะไปส่งพวกเราที่หอ


พวกมันมาส่งผมคนแรกเพราะใกล้สุด ไอ้หม่อนบอกว่า หอพวกมันอยู่ไม่ไกลกันเท่าไร หอไอ้หม่อน เลยคอนโดคุณกันไปสิบถึงสิบห้านาทีได้ ไอ้สายฟ้ากับไอ้คิมอยู่หอเดียวกันแต่คนละชั้น


ผมสแกนคีย์การ์ดเข้าห้อง ได้ยินเสียงกุกๆ กักๆ มาจากห้องครัว เลยเดินไปชโงกหน้าดู เห็นคุณกันต์เหมือนจะเอาอะไรสักอย่างออกจากไมโครเวฟ


เคร้ง


"เวรเอ้ย" ผมได้ยินคำสบถลอยมาพร้อมกับเสียงชามกระทบกระจกในไมโครเวฟ


ผมเดินไปใกล้ๆ แทรกตัวเข้าไปหน้าไมโครเวฟแทน "มันร้อนนะครับ"


ผมหยิบถุงมือหนามาใส่จับชาม ยกชามออกมาจากไมโครเวฟ เห็นเป็นมาม่าเส้นอืดที่ไม่มีน้ำพร้อมจะไหม้อยู่ในชาม


"คุณยังไม่ได้กินข้าวหรอ"


"ยัง"


"ผมบอกคุณแล้วว่าจะกลับค่ำ"


"นึกว่าจะกลับเร็วกว่านี้" เขาตอบแทบจะทันที


"... เดี๋ยวผมทำให้ คุณไปนั่งรอข้างนอกเถอะครับ"


ผมเลือกทำมาม่าผัด เพราะตอนนี้เหลือวัตถุดิบไม่เยอะแล้ว ข่าวก็ไม่ได้หุ้งไว้ ผมหยิบไข่ เบคอนกับฮอทดอกที่เหลืออยู่นิดหน่อย แล้วก็มาม่า


ใช่เวลาไม่นาน มาม่าผัดจานร้อนก็วางอยู่บนโต๊ะอาหาร ตรงหน้าคุณผู้ชายตัวสูงสุดเท่ จะมองกี่ทีเขาก็ยังหล่อ หล่อวัวตายควายล้ม


ผมกลับเข้ามาในห้องตัวเอง อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากที่วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน การเปิดเรียนวันแรกที่ใช่พลังงานเปลืองมาก พอหัวถึงหมอน แอร์เย็นๆ ผมก็ฝันหวานเลยครับ


ฝันว่ามีอะไรนิ่มๆ มาแตะที่แก้ม....



Gun talk


เปิดเรียนวันแรกของผมไม่มีอะไรเลย สุมหัวคุยกันซะมากกว่า กิจกรรมรับน้องปีสามอย่างเราๆ ก็ไม่เข้าไปยุ่ง (ถ้าน้องมันไม่ไหวจริงๆ ปีสามถึงลงเอง) ตอนแรกผมไม่คิดจะเจอน้องมันที่มหาลัยง่ายๆ หรอก แต่มันดันบังเอิญมากินข้าวที่โรงอาหารกลาง บังเอิญนั่งใกล้ๆ โต๊ะประจำผม บังเอิญพูดอะไรเหมือนกันออกมา


ผมกลับคอนโดตั้งแต่บ่ายสาม อากาศมันร้อนผมเลยมานอนแช่แอร์อยู่ห้องตัวเองดีกว่า พอเย็นมาก็เริ่มหิว ประมาณเกือบหกโมงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นพอดูแล้วก็เป็นเบอร์น้องมัน ผมกดรับสาย น้องมันแค่โทรมาบอกว่าจะกลับค่ำๆ


ค่ำๆ นี่มันคือกี่โมงหรอครับ?


จนแล้วจนรอด จะสามทุ่มแล้วมันก็ยังไม่โผล่หัวมา ผมหิวนะ แต่ความขี้เกียจมันเยอะกว่า ผมเลยไม่ออกไปข้างนอก เดินเข้าครัวไปค้นตู้ เหลือมาม่าซอง ไม่มีมาม่าคัพ ผมเลยแกะมาม่าซองใส่ชามตามด้วยน้ำเอาเข้าไมโครเวฟ


ถามว่าทำไมผมไม่ใช้กาต้มน้ำ เพราะผมไม่เคยใช้ มันเลย มันน่าจะซ่อนอยู่ที่ไหนสักที่ในตู้เก็บของ


ผมไม่เคยทำอาหารเอง มีครัวไว้ประดับห้อง เวลาผมหิวส่วนมากผมจะโทรสั่ง ออกไปกินข้างนอก แล้วก็ของสำเร็จรูปเป็นตัวเลือกสุดท้าย


ติ๊ง


เสียงเตือนจากไมโครเวฟที่ผมกดให้มันเวฟไปห้านาทีก็ดังขึ้น ไม่รู้ว่าลืมตัวหรืออะไร ผมจับถ้วยด้วยมือเปล่า ผมปล่อยถ้วยแทบจะทันที และผมพึ่งจะรู้สึกตัว น้องมันกลับมาแล้ว


"มันร้อนนะครับ"


เออ... น้องมันจะด่าผมโง่ไหม เอาชามเข้าไมโคเวฟมันก็ต้องร้อนเสือกจับด้วยมือเปล่า พอน้องมันยกชามออกมาถึงได้เห็น มันไม่น่าจะกินได้ น้องมันเลยอาสาทำผัดมาม่าให้ผมแทน


ผมนั่งรอที่โต๊ะไม่นาน มาม่าหอมๆ ก็วางตรงหน้าผม พอน้องมันทำเสร็จก็เดินหายเข้าห้องไป ผมกินเสร็จ จนล้างจานเสร็จน้องมันก็ไม่เห็นออกมา ผมเลยลองบิดลูกบิดดู


ไม่ได้ล็อค


ผมค่อยเปิดเข้าไปอย่างเบามือ น้องมันนอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ปากเล็กๆ อมชมพู กับแก้มขาวใส มันน่าเชิญชวนจริงๆ


รู้ตัวอักที ปากผมอยู่ติดกับแก้มเนียนๆ ของน้องมันไปซะแล้ว



tbc.

ความคิดเห็น