email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแบบไม่ต้องการสาระมากครับ ต้องการแค่ความหื่นแต่มีสตอรี่นะ - สามารถติดตามเอ็มได้ในเพจ ไรท์เอ็ม หรือทวิตเตอร์ @heartfilia_emma ได้เลยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยะนะครับ

ชื่อตอน : Chapter 12

คำค้น : น้องส้มตำคนกาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 69.5k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2563 11:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 12
แบบอักษร

ผ่านไปไม่ถึง 5 นาที~ 

#Writer 

“อีดอกช้า…”  

“ไปหาผัวก็ต้องคุยกันนานหน่อยป่ะ” ร่างเล็กเอ่ยพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม จะว่าไปเขาก็รู้สึกขัดที่ช่องทางนิดหน่อย จะนั่งก็ต้องนั่งให้เบาที่สุด 

“คุยหรือเยเอาดี ๆ” ปูนถามแต่ไม่หันมามองเขาเลยเลือกที่จะไม่ตอบ ก้มหน้าดูเวลาในโทรศัพท์เหลืออีกแค่ไม่กี่นาทีจะขึ้นเรียน 

“จะเสร็จยังวะ?”  

“อีกนิด ๆ แต่เออส้มมึงรู้จักบิลป่ะ?” ได้ยินคำถามคิ้วสวยจึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย  

“คนไหน?”  

“เอกโทรทัศน์อะ คนที่ชื่อบิล ลูกครึ่งที่หล่อ ๆ สูง ๆ หุ่นดี ๆ”  

“แป๊บ... อ่อ... เหมือนจะนึกได้ละ ทำไม? มึงชอบเหรอ?” เขาเคยเห็นเดินผ่านบ่อย ๆ เอาจริงคนที่พูดถึงรูปร่างหน้าตาเหมือนนายแบบกว่าพี่ไทเกอร์อีกต่างหาก แต่ก็ไม่ใช่สเปกเขาอยู่ดี 

“ก็สนใจ อยากลองว่ะ”  

“แหม่มึง เพลา ๆ ลงได้ป่ะ แล้วนี่คิดไงอยากลอง มึงอย่าลืมนะว่าเขาเป็นผู้ชายอะ บางทีอาจไม่ได้สนใจก็ได้นะ” ไม่ได้อยากตัดกำลังใจเพื่อน แต่แค่พูดตามหลักความเป็นจริง 

สำหรับเขาแล้วหากไม่ใช่ผู้ชายที่ตัวเองสนใจจริง ๆ จะไม่เข้าไปยุ่งเลยเด็ดขาด กลัวว่าเขาจะไม่ชอบแล้วทำร้าย แต่สำหรับพี่ไทเกอร์แล้วเขายอมทำทุกอย่าง จนสุดท้ายก็ได้รักกับพี่เขา ราวกับว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ 

“แต่เมื่อวานที่ผับเขาก็มองกูนะ แถมยังส่งยิ้มให้อีก เสียดายที่พากันกลับก่อน”  

“แล้วแต่มึงจะทำเลย แต่กูว่าตอนนี้เราควรขึ้นตึกได้แล้ว”  

“เออ ๆ” ปูนตอบก่อนจะรีบเก็บของ จากนั้นทั้งสองก็ย้ายร่างขึ้นไปบนตึก ไม่นานอาจารย์ก็เข้ามาสอน 

วันจันทร์ถือเป็นวันที่เรียนหนักมาก ๆ สำหรับพวกเขา ตอนลงทะเบียนเรียนก็คิดอย่างเดียวว่าถ้าหากวันจันทร์เรียนเยอะวันต่อ ๆ ไปจะได้เรียนน้อยลง เพราะฉะนั้นจึงไม่แปลกที่จะเหนื่อยอ่อนขนาดนี้ 

จนถึงช่วงค่ำ ๆ เพราะต้องทำกิจกรรมอะไรบางอย่างกับคณะ ส้มตำเดินออกมานั่งข้าง ๆ ตึกด้วยความเหนื่อย ปูนที่เพิ่งกลับไปเมื่อกี้ก็ดูเพลียไม่แพ้กัน เขารู้สึกอย่างกลับห้องไปนอน แต่เพราะขี้เกียจเดินจึงนั่งพักเสียก่อน  

ไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้เดินออกมาหมายังเห่าอีกต่างหาก ในมือถือโทรศัพท์จึงรีบแชตหาชายผู้เป็นแฟนว่าให้รีบมารับเพราะรู้สึกกลัว ถึงแม้เมื่อเช้าจะบอกว่าไม่ต้องมาหาแต่เพราะรุ่นพี่อยากพาไปกินข้าวและไปส่งที่หอจึงต้องรอ 

เขาหมายถึงพี่ไทเกอร์ที่รอเขาเสร็จธุระ 

“เฮ้อ...” ร่างเล็กหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ยาวพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ บนไหล่เล็กมีกระเป๋าสะพายข้างตราสัญลักษณ์ของมหา’ ลัยที่ศึกษา มือถือโทรศัพท์โชว์หน้าแชตของคนตัวสูงที่บอกว่ากำลังมา 

“สวัสดีครับ”  

อ้าวปืน…” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายทำให้ส้มตำหันไปมองก่อนจะเห็นเป็นน้องรหัสของเขาที่ร้อยวันพันปีจะเข้ามาทัก 

“หกโมงกว่าแล้วนะครับทำไมยังไม่กลับ?” ส้มตำไล่สายตามองรุ่นน้องตัวสูงในสภาพเสื้อลอยชายก่อนจะถอนหายใจแล้วก้มลงมองคัตชูของตัวเอง 

“เพิ่งทำกิจกรรมเสร็จ พี่เหนื่อยเลยนั่งพักก่อนน่ะ”  

“ให้ผมนั่งเป็นเพื่อนไหม? มันเริ่มมืดแล้วนะครับ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแต่ส้มตำกลับรู้สึกแปลกใจ ปกติเด็กคนนี้ไม่ค่อยสนใจพี่รหัสแบบเขาเลยไม่ใช่หรือไง อีกอย่างเขาเป็นผู้ชายไม่จำเป็นต้องนั่งเป็นเพื่อนก็ได้ไหมอะ แต่หากเป็นใครอีกคนก็อีกเรื่อง 

“แล้วแต่…” ตอบก่อนรุ่นน้องจะนั่งลงข้าง ๆ  

ปืนหันไปมองเสี้ยวหน้าขาวที่หันไปมองทางอื่นก่อนจะแอบกระตุกยิ้มออกมา ทำไมรุ่นพี่ถึงทำเหมือนไม่อยากนั่งกับเขาเลย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด ยิ่งทำให้เขาชอบใจมากกว่าเดิมอีกต่างหาก 

“เรียนหนักเหรอครับ?”  

“อื้ม… ก็นิดหน่อย แล้วทำไมเรายังไม่กลับ?” หันมาถามรุ่นน้อง 

“ผมอยู่ถ่ายแบบน่ะ เหมือนจะเอาไปทำป้ายหน้ามอ”  

“อ่อ…” ไม่แปลกเลยเพราะเด็กคนนี้คือเดือนคณะวารสาร แต่เขากลับไม่ได้สนใจเลยสักนิด คงเพราะแอบรู้สึกว่ารุ่นน้องไม่ได้อยากได้ตัวเองเป็นพี่รหัส  

“ไอ้ปืนเพื่อนรอมึงอยู่ เร็ว ๆ ดิสัด” เสียงเรียกดังขึ้นทั้งสองจึงหันไปมอง  

“บอกให้ไปก่อนไงวะ”  

“ไปก่อนได้ไง ต้องใช้รถมึง เร็ว ๆ ดิ”  

“…” สรุปรุ่นน้องมีนัดหรอกเหรอ แล้วทำไมต้องมานั่งเป็นเพื่อนเขาเหมือนไม่มีเรื่องให้รีบร้อนแบบนี้ด้วย 

“ผมต้องไปแล้วนะครับ นึกว่าไม่มีธุระแล้วซะอีก” เอ่ยพร้อมลุกขึ้นยืน 

“โอเค กลับดี ๆ ล่ะ” ยิ้มให้เล็กน้อย 

“ขอบคุณครับ เออปืนว่าจะถาม…”  

“…” เลิกคิ้ว 

“พี่โสดอยู่ไหมครับ?” ได้ยินคิ้วสวยจึงขมวดเข้าหากัน เขาแอบชะงักกับคำถามเล็กน้อย แต่ก่อนจะได้ตอบรุ่นน้องก็ถูกเพื่อนเรียกอีกครั้งจนเจ้าตัวต้องหันมายิ้มให้แล้วสาวเท้าออกไป 

โสดไหมเหรอ?  

ทำไมถึงถามแบบนี้ มันคงไม่มีผู้ชายคนไหนถามคำถามแบบนี้เพราะอยากรู้เฉย ๆ หรอกใช่ไหม อีกอย่างก็ไม่ได้คิดว่ารุ่นน้องจะหันมาสนใจ เจ้าตัวไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย แต่สำหรับคำตอบเขาก็มีพร้อมอยู่แล้ว 

จะโสดได้ไงล่ะในเมื่อมีเสือตัวโตครอบครองอยู่... 

Rrrrrrr 

“…” นึกถึงเลยก็โทรมาเลย 

(นั่งอยู่ไหนวะ ออกมาที่ลานจอดรถดิ)  

“ส้มเห็นพี่แล้วเดี๋ยวเดินไปหา” เห็นคนตัวสูงออกมายืนคุยโทรศัพท์อยู่ไกล ๆ จึงได้รีบกดตัดสายแล้วสาวเท้าตรงไปหาอย่างรวดเร็ว 

“รอนานไหม?” ประโยคแรกที่เอ่ยถามจากร่างสูงทำให้ส้มตำคลี่ยิ้ม 

“ไม่ ๆ พี่ไทเกอร์นั่นแหละที่รอ แล้วนี่นั่งรอที่ไหนอะ”  

“นั่งคุยกับเพื่อนอยู่คณะ ปกติถ้ามีเรียนบ่ายก็จะอยู่ประมาณนี้แหละ” ไทเกอร์เอ่ยพร้อมทำเป็นเปิดรถจะขึ้นไปนั่งส้มตำจึงอ้อมไปขึ้นยังอีกฝั่ง แอร์เย็น ๆ บนรถกระทบร่างทำให้เขารู้สึกอยากจะนอนเสียจริง ๆ  

“พี่จะไปส่งส้มที่หอเลยใช่ไหม?” หันมาเอ่ยถามเพราะไม่มั่นใจว่าร่างสูงจะพาไปกินข้าวเหมือนที่คุยไว้หรือเปล่า 

“ไม่กินข้าวเหรอ?”  

“แล้วแต่พี่เลย แต่ตอนนี้รถน่าจะติดอะ พี่จะพาไปกินที่ไหนเหรอ” ถ้าออกไปทางประตูหน้ารถต้องติดมากแน่ ๆ แต่เพราะหอเขาอยู่หลังมอ ถึงรถจะเยอะอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ติดอะไรขนาดนั้น เข้าซอยไปถนนก็โล่งแล้ว 

“หิวไร?”  

“ส้มไม่รู้อะ พี่ไทเกอร์กินก๋วยเตี๋ยวไหม หน้าหอส้มอร่อยมากเลยนะ”  

“ได้ ๆ” เอ่ยตอบพลางหมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถอย่างชำนาญ ตากลมมองชายตัวสูงที่หันซ้ายหันขวาแล้วมองกระจกหน้าเวลาถอยรถแล้วรู้สึกว่ารุ่นพี่นั้นมีเสน่ห์เสียเหลือเกิน พี่ไทเกอร์เอาเสื้อออกนอกกางเกง แขนเสื้อก็พับขึ้นถึงศอก และไร้ซึ่งเนกไท 

ดูเท่มาก ๆ เลย 

“พี่ไทเกอร์รู้สึกยังไงที่คบกับผู้ชายแบบส้มอะ” ได้ยินใบหน้าคมจึงหันมามองพลางเลิกคิ้ว 

“ก็ปกติ...” รีบตอบแล้วหันกลับไปขับรถ 

“ปกติจริง ๆ ใช่ไหม ไม่ได้รู้สึกแบบไม่โอเคใช่ไหม”  

“ก็ไม่มีอะไรแปลก จะให้รู้สึกยังไงวะ เออถ้ารู้สึกพิเศษก็ว่าไปอย่าง แฟนกูทะลึ่งดี”  

“เอ่อ… ส้มควรดีใจเหรอ?”  

“เฮ้ยก็น่ารักแถมยังหื่นกามแบบนี้ไง”  

“พี่ไทเกอร์!”  

“ฮ่า ๆ ๆ” ได้แกล้งส้มตำแล้วเขารู้สึกมีความสุขขึ้นจริง ๆ ถึงจริง ๆ แล้วน้องมันจะไม่ได้แปลกอะไรเลยก็เถอะ แค่ดูใสซื่อและหื่นกามหน่อย ๆ ก็ตาม 

“ทำไมต้องแกล้งส้มด้วยคนเคใหญ่!”  

“หึ ใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือไง?” กระตุกยิ้มถามแต่ไม่ได้หันมามอง 

“พี่ต้องภูมิใจนะ มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ผู้ชายหลายคนต้องอิจฉาพี่ ผู้หญิงหลายคนต้องอิจฉาส้ม เนี่ย… ทำไมต้องพาวกมาเรื่องนี้” เขากะจะไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้วนะ!  

“มึงเริ่มก่อนนะส้ม อีกอย่างกูชัก ๆ จะชอบอะไรแบบนี้แล้วว่ะ”  

“…” ใบหน้าคมดูเจ้าเล่ห์เสียจนคิ้วสวยต้องขมวด ทำไมพี่ไทเกอร์ดูโรคจิตแปลก ๆ  

“เมื่อเช้ายังไม่อิ่มเลยว่ะ”  

“จะให้ส้มอมให้ไหมล่ะ”  

“สัด มึงก็เล่นตัวบ้าง” เขาแค่อยากแกล้งน้องมันเฉย ๆ หรอก แต่นี่ก็เปิดทางให้จังวะ 

“สรุปรู้สึกยังไงที่คบกับส้มอะ”  

“ส้ม… ก็กูบอกว่าปกติไงวะ มึงน่ารักเชื่อฟังดี ถึงจะดื้อหน่อย ๆ ก็เถอะ” ตอบตามความเป็นจริง 

“พี่ไทเกอร์อะ จะพูดให้ส้มรู้สึกดีใช่ไหมล่ะ” ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะ!  

“…”  

“รู้สึกแปลกใช่ไหมล่ะ”  

“เฮ้อ… ไม่ได้พูดเล่น ถ้ามึงคบกับกูแล้วรู้สึกปกติกูเองก็รู้สึกแบบนั้นนั่นแหละ” คบกับน้องมันแล้วไม่เห็นจะใช้ชีวิตลำบากขึ้นเลย ก็ปกติดีนี่นา ตอนแรกที่หนักใจว่าจะคบกับผู้ชายได้ยังไงตอนนี้กลับรู้สึกปกติ 

“โอเคส้มเชื่อแล้ว”  

“…” เออดี จะเชื่อก็เชื่อได้ง่าย ๆ  

“ส้มถามอะไรได้ไหม สัญญานะว่าจะตอบตามความเป็นจริง”  

“อื้ม…” เขาไม่มีอะไรต้องปิดบังแฟนอยู่แล้ว 

“พี่ได้เล่าอะไรที่เกี่ยวกับส้มให้เพื่อนพี่ฟังไหมอะ”  

“…” ได้ยินคำถามคิ้วดกจึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย 

 

 

ก่อนหน้านี้~ 

“อย่ามายิ้มเจ้าเล่ห์ไอ้ไทเกอร์ บอกกูมาว่าเด็ดแค่ไหน มันดีกว่าผู้หญิงยังไงวะ” เนมถามเจ้าของชื่อในขณะที่ปิงกับลีโอนั่งทำงาน 

“หึ ไม่บอกว่ะ” ไทเกอร์ยักไหล่แล้วหันหนี 

“สัด มึงมันขี้หวง บอกแค่นี้ไม่ได้เลยเหรอวะ” เนมยังคงอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเรื่องเซ็กซ์ของเพื่อนกับรุ่นน้องที่ชื่อว่าส้มตำ 

“เด็ดกว่าทุกคนว่ะ บอกได้แค่นี้” กระตุกยิ้มตอบก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น 

“โหยไอ้สัด แม่งกูอยากลองว่ะไอ้ปิง”  

พลั่ก… 

“กวนตีน”  

“ฮ่า ๆ ๆ”  

 

 

ตอนนี้~ 

“เปล่า…” โกหก… 

“พี่ไทเกอร์…”  

“…” เมื่อได้ยินส้มตำเรียกเสียงเหมือนคาดคั้นร่างสูงจึงถอนหายออกมาเบา ๆ แต่ไม่อยากหันไปสบกับตากลม เพราะกลัวรุ่นน้องจะงอแงใส่ 

“มันถามว่ามึงเด็ดไหม กูเลยบอกว่าเด็ดกว่าทุกคนที่เคยคบมา”  

“เดี๋ยว…”  

“ทำไม?” หันมาเลิกคิ้ว 

“ส้มก็บอกปูนมันนะว่าพี่เยดุ แต่ไม่ได้พูดอะไรอีกเพราะอยากให้เกียรติพี่” แต่พี่ไทเกอร์บอกว่าเขาเด็ดเหรอ ทำไมฟังแล้วรู้สึกเขินยังไงไม่รู้ ใบหน้าใสแดงขึ้นเสียจนส้มตำต้องหันออกนอกกระจก 

“…” ไทเกอร์มองแล้วได้แต่ขมวดคิ้ว 

“เขิน~”  

“ไม่โกรธเหรอ?”  

“ไม่อะ เขินที่พี่บอกว่าส้มเด็ดกว่าทุกคนที่เคยคบ ฮือออ รู้สึกพิเศษขึ้นมาเลย”  

“จริง ๆ กูไม่แคร์นะถ้ามึงจะเล่าอะไรให้น้องปูนฟัง แต่ถ้าจะเล่าก็เล่าในขอบเขต ไม่ใช่ไปเล่าให้คนอื่นฟังมั่วซั่ว กูโกรธนะถ้าทำแบบนั้น เพราะกูเชื่อใจมึงแล้ว” เอ่ยด้วยน้ำเสียจริงจัง 

“อะไรที่ควรรู้แค่เราก็ควรเก็บไว้ ไม่จำเป็นต้องบอกคนอื่น”  

“ส้มไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย… อีกอย่างก็แค่กังวลว่าพี่จะเอาเรื่องของส้มไปคุยกับเพื่อน แบบเล่าว่าส้มเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ในทางแย่ ๆ” เขาก็แค่กังวลเท่านี้จริง ๆ  

“กูจะเอาแฟนตัวเองไปเล่าในทางเสีย ๆ หาย ๆ ทำไมวะ?”  

“ส้มก็เหมือนกันนั่นแหละ จะเอาพี่ไปเล่าในทางเสีย ๆ ทำไมล่ะ อีกอย่างทำไมเรียกปูนมันว่าน้อง?”  

“ก็รุ่นน้องไหมวะ”  

“ส้มก็น้องพี่ป่ะ”  

“เมีย…” ตอบอยากรวดเร็วจนร่างเล็กชะงัก 

“…” ยอมรับว่าเถียงพี่ไทเกอร์ไม่ออก ทั้งรถเงียบไปประมาณสองนาทีก่อนส้มตำจะตั้งสติได้พร้อม ๆ กับรถแล่นมาจอดยังหน้าร้านก๋วยเตี๋ยว ถึงแม้ร่างเล็กจะยังไม่บอกว่าที่ไหนแต่เขาก็พอจะเดาได้เพราะเคยผ่าน 

“ยังไงก็ช่าง เรียกส้มว่าน้องส้มไม่ได้เลยเหรอ”  

“น้องส้ม…” เอ่ยเสียปกติ 

“พี่ดูปลอมมากอะ”  

“…” ไทเกอร์ได้แต่มองคนตัวเล็กด้วยสายตานิ่ง ๆ ทำไมมันถึงขี้เถียงขี้บ่นอะไรแบบนี้วะ 

“กินเตี๋ยวกัน” มองหน้ากันสักพักก็เป็นมันเองนั่นแหละที่เก็บของเตรียมลงจากรถเหมือนกับว่าไม่สนใจเรื่องเมื่อกี้แล้ว บางทีเขาก็แอบตามไม่ทันเลยจริง ๆ  

แต่คิดว่าสักพักคงจะชินเพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร… 

“พี่ไทเกอร์จะกินอะไรอะ”  

“เหมือนมึง” เอ่ยก่อนจะเดินผ่านเข้าไปหาที่นั่งปล่อยให้ส้มตำเป็นคนสั่ง ในร้านมีโต๊ะอยู่เยอะพอสมควร และแน่นอนว่าต้องมีนักศึกษาที่มีหันมามองบ้างเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปนั่งกินกันต่อ 

“สรุปคือเส้นเล็กน้ำตกหมูตุ๋นไม่ใส่ผงชูรสสองถ้วยนะคะ”  

“ใช่ฮะ ใส่ผักบุ้งเยอะ ๆ นะฮะ”  

“ได้เลยจ้ะ” ส้มตำยิ้มให้แม่ค้าก่อนจะเดินเข้าไปหาพี่ไทเกอร์ แต่ในระหว่างนั้นกลับเจอเพื่อนเอกเดียวกันสองคนนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่เลยเข้าไปทักแล้วคุยด้วยนิด ๆ หน่อย ๆ  

ตาคมมองตรงไปยังร่างบางที่ยิ้มร่าเริงคุยกับเพื่อนจนเผลอกระตุกยิ้มแล้วก้มลงมองโทรศัพท์ ในใจได้แต่คิดว่ารุ่นน้องผู้ชายคนนี้มันทำอะไรก็น่ารักไปซะหมด แค่เดินเฉย ๆ เขายังอยากมองนาน ๆ เลย 

ยอมรับว่าส้มตำไม่ได้เหมือนเกย์ขนาดนั้น ตุ๊ด กะเทยยิ่งไม่ใช่ในสายตาเขา แต่สิ่งที่เหมือนมาก ๆ เลยคือเหมือนเด็ก เหมือนเด็กยังไม่โต ชอบงอแงฉิบหาย ซื่อ ๆ เด้อ ๆ แต่ทำไมเขาถึงชอบวะ 

‘เป็นบ้าไรของกูวะ’ ไทเกอร์บ่นในใจ 

ส้มตำแอบเขินเล็กน้อยเมื่อถูกเพื่อนแซวก่อนจะตรงไปหาพี่ไทเกอร์ที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่ ร่างเล็กค่อย ๆ นั่งลงแล้ววางกระเป๋าและโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ 

“เพื่อนเหรอ?”  

“อื้ม… เพื่อนในเอกที่มีคุยกับส้มบ้างอะ” แน่นอนว่าสองคนนั้นไม่ใช่คนไม่ดี เพราะมีเรื่องอะไรก็มีคุยกับเขาและให้กำลังใจตลอด 

“ปกติเห็นแต่อยู่กับปูน”  

“ไม่เรียกว่าน้องปูนแล้ว?” ถามประชดแต่ตายังคงมองช้อนและส้อม 

“หึง?”  

“…” ร่างเล็กไม่ตอบนอกเสียจากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ภาพตรงหน้าทำให้ไทเกอร์อยากจับส้มตำมาฟัดเสียจริง ๆ ทำไมถึงได้น่ารักน่าเอาขนาดนี้วะ 

“ปกติกินบ่อยไหม?”  

“บ่อย ๆ แต่ไม่บ่อย”  

“มึงเอาดี ๆ ดิส้ม สรุปบ่อยหรือไม่บ่อย” พูดอะไรให้มันรู้เรื่องหน่อยไม่ได้เลยหรือไง แล้วทำมันต้องเช็ดช้อนกับส้อมด้วยวะ เขาล้างไม่สะอาดเหรอ 

“ส้มไม่แน่ใจอะ แต่แบบส่วนมากกินของเซเว่นเพราะมันอยู่ใกล้กว่า” ถึงแม้หอเขาจะอยู่แค่นี้ แต่เซเว่นก็ยังใกล้กว่าอยู่ดี 

“กินของเซเว่นบ่อยไม่ดี”  

“แต่ส้มว่ามันอร่อยนะ” เอ่ยพลางยื่นช้อนกับตะเกียบให้รุ่นพี่จนไทเกอร์ขมวดคิ้ว เขางงว่าทำไมส้มตำถึงไม่ใช้ตะเกียบกับช้อนเหมือนเขา 

“ทำไมไม่ใช้ตะเกียบ?”  

“คือเอ่อ… มันใช้ยากอะ”  

“ใช้ไม่-”  

“ใช้เป็นนะ!” รีบเอ่ยตัดเสียงไม่ดังมาก  

“แต่ส้มไม่ถนัด ไม่รู้อะ พี่ก็เคยเห็นส้มใช้ตอนไปกินอาหารญี่ปุ่นไม่ใช่หรือไง แต่แค่ไม่ชอบใช้” ก็แค่ไม่ชอบ เหตุผลมันก็แค่นั้น 

“เออแปลกว่ะ”  

“…” ได้ยินริมฝีปากสวยจึงเม้มเข้าหากันและมันทำให้ไทเกอร์รู้ได้ในทันทีว่าอีกคนต้องคิดมากกับอีแค่เรื่องแบบนี้ ที่บอกว่าแปลกมันแรงขนาดนั้นเลยหรือไง 

“งั้นกูจะไม่ใช้ เพราะไม่ชอบเหมือนกัน”  

“หือ?” อยู่ดี ๆ พี่ไทเกอร์กลับเอาตะเกียบไปเก็บไว้แล้วหยิบส้อมมาใช้จนส้มตำจำต้องเลิกคิ้ว 

“อืม…” ครางตอบแต่มันกลับทำให้รอยยิ้มดีใจเหมือนเด็กคลี่ออกมาเล็กน้อย 

“รู้เหอะว่าพี่อยากทำให้ส้มสบายใจ แต่ส้มก็ดีใจจริง ๆ นะ อีกอย่างส้มไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้นสักหน่อย” ทำไมต้องทำเหมือนเขาเป็นเด็กด้วย แต่ถามว่าดีใจไหมก็ดีใจ 

พี่ไทเกอร์น่ารัก… 

“อะไรที่ทำให้แฟนสบายใจกูเต็มใจทำให้หมดนั่นแหละ…”  

“…” ไม่รู้ว่าพี่ไทเกอร์กะแค่จะพูดให้เขาเขินไหม แต่นั่นกลับทำให้เขาเผลอยิ้ม มันเป็นความรู้สึกตื้นตันใจจนไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริง ๆ  

ยิ่งเห็นส้มตำหลบสายตายิ่งทำให้ไทเกอร์กระตุกยิ้มส่ายหน้าไปมา ไม่นานก๋วยเตี๋ยวที่สั่งก็มาเสิร์ฟ ใช้เวลาสักพักกว่าจะทานอะไรเสร็จแล้วออกมาจากร้าน แน่นอนว่าร่างสูงต้องเป็นคนจ่าย ถึงแม้รุ่นน้องบอกจะออกให้แล้วก็ตาม 

“ไว้เจอกันนะ…”  

“อื้อ… ถ้าโทรไปอย่าลืมรับ”  

“ถ้าไม่รับจะทำไมอะ?” แกล้งถาม 

“จะโกรธ”  

“คนขี้โมโห” ย่นจมูกใส่ 

“สรุปจะไม่กลับไปนอนด้วยจริง ๆ ใช่ไหม?” เขาถามกี่รอบแล้วไม่รู้ตั้งแต่กินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ ไม่รู้ทำไมอยากให้น้องมันไปนอนด้วย 

“ไม่เอา พี่ไทเกอร์อะ พี่ต้องทำงานนะ”  

“…” นิ่ง… 

“อย่าทำหน้าแบบนั้นได้ไหมมมม” คนตัวสูงจะงอนเขาไม่ได้นะ!  

“เออเดี๋ยวไปละ กลับขึ้นห้องแล้วจะไปไหนอีกไหม ถ้าจะไปไหนโทรบอกด้วย”  

“ทำไมต้องโทรบอกด้วย?”  

“จะได้ห้ามไง”  

“คนเจ้ากี้เจ้าการ!” บ่นให้ไม่จริงจัง 

“ใช่... เพราะฉะนั้นขึ้นห้องได้แล้ว” มันมืดขนาดนี้แล้ว ได้ยินคำสั่งส้มตำจึงยิ้มให้ก่อนจะโบกมือลาแล้วยอมเดินเข้าไปในหอ เมื่อเห็นรุ่นน้องหายไปแล้วไทเกอร์จึงค่อย ๆ ขับออกไปพร้อมกับรอยยิ้มพอใจปรากฏขึ้นที่ใบหน้า 

ทำไมเขาถึงรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้มากขนาดนี้ อะไรบางอย่างจากส้มตำทำให้รู้สึกเหมือนมันใช่ มันทำให้รู้สึกอยากเก็บร่างเล็กไว้มองคนเดียว และความรู้สึกแบบนี้นี่แหละที่ทำให้เขาแอบหงุดหงิด 

“คิดอะไรแบบนี้ไม่สมกับเป็นมึงเลยไทเกอร์…” เพื่อนมันเคยบอกว่าเขาเป็นคนหลงสาวติดสาว เอาตรง ๆ กับรุ่นน้องคนนี้ที่คุยกันได้ไม่นานทำไมเขาถึงรู้สึกติดมากกว่าคนอื่น ๆ วะ 

เพราะเซ็กซ์เหรอ?  

หรืออะไร?  

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยแม่ง!  

‘สัดเอ๊ย…’ สบถในใจแล้วไปเผชิญกับรถติดเพื่อกลับคอนโด เขาต้องรู้จักทนกับอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ได้ละ จะติดเด็กมันอะไรขนาดอยากเจอหน้าตลอดเวลาวะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เจอแล้ว 

‘ทนไว้ไอ้เสือ!’  

 

สามทุ่มครึ่ง~ 

“ส้มงงอะ...” ทั้ง ๆ ที่เหมือนจะเจอกันอีกทีในวันพรุ่งนี้อยู่แล้ว แต่อยู่ดี ๆ พี่ไทเกอร์กลับบอกจะมาหา ซึ่งแน่นอนว่าส้มตำได้แต่งงกับการกระทำของคนตัวสูง 

“มันดึกแล้วนะทำไมต้องมาหาด้วย”  

“…”  

“ส้มบอกแล้วไงว่าไปซักผ้ามาอะเลยไม่ได้รับโทรศัพท์” ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นถึงเข่าบ่นให้คนที่เดินตามเข้ามาในลิฟต์ ซึ่งตอนนี้ไทเกอร์อยู่ในชุดกางเกงวอร์มสีดำกับเสื้อกีฬาสีน้ำเงิน ทั้งสองสวมรองเท้าแตะ 

ก่อนหน้านี้เขาไปซักผ้ามาเลยลืมตอบแชตหรือรับสายจากคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แต่อยู่ดี ๆ เจ้าตัวก็บอกจะมาหา ทั้ง ๆ ที่คุยเหมือนจะรู้เรื่องแล้วนะ เพราะมันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรมากมาย 

“ส้มยังไม่จัดห้องเลย” บ่นพลางเปิดประตูให้ร่างสูงเข้ามาก่อนจะปิดประตู 

หมับ… 

“อ๊ะ! พะ พี่ไทเกอร์…”  

“หอม~” เอ่ยเสียงหวานเสียจนส้มตำชะงัก วงแขนกว้างกอดรวบเอวบางไว้แล้วดึงเข้าหาจนชิดกัน ใบหน้าคมก้มลงคลอเคลียพวงแก้มนุ่ม ร่างเล็กที่อาบน้ำแล้วกลิ่นหอมเสียจนเขาอยากกิน 

“อะไรของพี่เนี่ย…” มือนุ่มทั้งสองข้างดันไหล่แกร่งไว้เบา ๆ ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคำถาม 

“เงี่ยนว่ะ”  

“…”  

“ขอได้ไหม?” ทำไมคนที่มันเป็นต้นเหตุทำให้เขาถ่อสังขารมาถึงที่นี่ถึงไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าตัวเองทำอะไรไว้ 

 

LINE 

20:41 

 

 

ไทเกอร์ : ไปไหนวะ?  

ไทเกอร์ : หรือไม่ยอมมานอนด้วยเพราะจะไปเที่ยว? 

 

 

10 นาทีผ่านไป 

 

ส้มตำ : แงงงงง 

ส้มตำ : ส้มไปตากเกงในมาอะ 

ไทเกอร์ : … 

ส้มตำ : พี่ไทเกอร์งอนเหรอ 

ไทเกอร์ : เปล่า  

ไทเกอร์ : นึกว่าโดนจับไปละ 

ส้มตำ : อย่างอนนะะะ 

ไทเกอร์ : โทรศัพท์ก็ติดตัวหน่อย 

ไทเกอร์ : (อิโมจิหลับตาถอนหายใจ)  

ส้มตำ : (ส่งรูปตัวเองนอนคว่ำหน้าถอดกางเกงเห็นสะโพกขาว)  

ส้มตำ : หายงอนยังง 

ไทเกอร์ : … 

ไทเกอร์ : ตอนนี้อยู่หอ?  

ส้มตำ : อื้ออ 

ส้มตำ : ตอนไหนจะได้ย้ายไปอยู่กับพี่ไทเกอร์ 

ไทเกอร์ : เดี๋ยวไปหา 

 

สถานการณ์ปัจจุบัน~ 

“พี่ทำเหมือนอยากก็มาหาส้มอะ”  

“ใช่ แต่กูไม่ได้คิดจะเอาแล้วทิ้ง”  

“แต่อยู่ดี ๆ ก็เงี่ยน ส้มไปทำอะไรให้?” ยังจะถามอีกหรือไง 

ไทเกอร์ไม่สนใจคำถามจากอีกฝ่าย ใบหน้าคมก้มลงคลอเคลียที่พวงแก้มนุ่มหอม ๆ ก่อนจะดันร่างเล็กลงบนเตียงนอน เขาไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำว่านี่คือครั้งแรกที่มาเหยียบห้องของแฟนหนุ่ม 

รู้แค่ว่าตอนนี้ตัวเองนั้นไม่ไหวแล้วจริง ๆ อารมณ์มันเกิดตั้งแต่เห็นรูปที่รุ่นน้องส่งไปให้ตอนอยู่ห้อง ของขึ้นแล้วอยากจะหาที่ลงจนต้องทำอะไรสักอย่าง คิดได้ว่าจะลงมาซื้อของด้วยก็แวะมาเลยแล้วกัน 

ขอจัดสักครั้งค่อยกลับไปทำงานต่อ… 

“อึก…” แท่งร้อนสอดเข้าใส่ร่องอุ่น ๆ อย่างช้า ๆ  

ใบหน้าคมก้มลงสูดกลิ่นหอมที่ซอกคอขาว เขาจะไม่สร้างรอยเพราะไม่อยากให้ร่างเล็กลำบากในวันพรุ่งนี้ แต่ถึงอย่างนั้นตามเรือนร่างขาวก็ใช่จะไม่มีรอยที่สร้างไว้ 

“อืม…” ไทเกอร์ไม่ได้ถอดกางเกงเพียงแค่งัดส่วนนั้นออกมาทำงาน ส่วนส้มตำก็ถอดแค่กางเกง บทรักเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ ตามอารมณ์ของรุ่นพี่ 

“คะ คิดจะมาเอาแล้วกลับใช่ไหม?”  

“ใช่…” ตอบไปตามตรงพร้อม ๆ กับขยับสะโพกเข้าใส่เสียจนร่างเล็กขยับตาม ความเสียวซ่านแพร่ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว 

คำตอบจากรุ่นพี่ไม่ได้ทำให้เขานึกโกรธแต่อย่างใด เพราะใจก็อ่อนตามอารมณ์ของร่างสูง บทรักในครั้งนี้ไม่ได้รุนแรงแต่กลับเร่าร้อนเสียจนเขาต้องกำไหล่แกร่งไว้ 

“จะ ใจร้าย อ่า…”  

“แล้วชอบไหม?” ผละใบหน้าออกมาส่งสายตาฆ่าชะนีให้รุ่นน้องได้เห็นเสียจนส้มตำจำต้องเม้มปากหันหน้าไปทางอื่นในขณะที่ร่างกำลังถลาตามแรงซอยอย่างไม่ช้าและไม่เร็ว  

สวบ… 

“อึก อืม…”  

“ถามก็ตอบหน่อย สรุปชอบไหม?” แรงขยับเพิ่มขึ้นเพื่อเน้นคำถามให้ร่างเล็กตอบ ส้มตำหันกลับมามองใบหน้าคมก่อนจะยกมือขึ้นไปคว้าท้ายทอยของรุ่นพี่ให้ใบหน้าคมลงมาประจูบที่ริมฝีปาก 

จะถามทำไมในเมื่อรู้คำตอบอยู่แก่ใจอยู่แล้ว ลิ้นร้อนสอดเข้ามาตวัดหยอกล้อลิ้นของเขาอย่างรู้งาน ช่องทางด้านหลังตอดเร้าของใหญ่อย่างซ่านเสียว 

ทุกครั้งที่พี่ไทเกอร์กอดแล้วซอยสะโพกเข้าใส่เขาทำให้รู้สึกอยากปล่อยกายทั้งหมดให้เสือร้าย จะทำอะไรกับร่างกายเขาก็ทำตามใจเลย อะไรที่ทำให้ร่างสูงพอใจเขาเองก็มีความสุขไม่ต่างกัน 

“เอาแต่ก็รับผิดชอบไม่ใช่หรือไง หืมส์?”  

“อะ อืม…”  

“ส้มตำ…” เรียกร่างเล็กที่เอาแต่เม้มปากกลั้นเสียงคราง ๆ ทั้ง ๆ ที่ร่างกำลังขยับตามแรงกระแทก ตากลมที่ปิดลงค่อย ๆ ลืมขึ้นมามองใบหน้าหล่อ 

“ครางชื่อกูหน่อย…”  

“อะ อือ…”  

สวบ!  

“อะ อ่า จะ จุกนะ” คนใจร้ายชอบแกล้ง!  

“ครางชื่อกูหน่อยไม่ได้เลยหรือไง?” ถามเสียงกระเส่า จนร่างบางต้องเม้มปากก่อนจะทนความเสียวซ่านนั้นไม่ไหว 

“พะ พี่ไทเกอร์~”  

“หึ…”  

ชึ่บ ๆ  

“ระ แรงกว่านี้ อ่า…”  

สวบ ๆ  

“ผะ ผัว…” กัดริมฝีปากครางเสียงหวาน ๆ ให้ชายหนุ่มที่กำลังมองมาด้วยความเสียวซ่านได้เห็น นั้นยิ่งทำให้ไทเกอร์ซอยสะโพกไม่ยั้งแรง เพราะมันเชื่อฟังเขาแบบนี้ไงถึงได้หลง 

สะโพกสอบซอยเข้าออกเสียถี่ยิบจนเสียงครางของร่างบางดังไม่ขาด บทรักที่ดำเนินไปอย่างไม่เร่งรีบทำให้ความเสียวก่อตัวขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่บนเตียงก่อนจุดสุดยอดจะมาถึง ไม่ใช่แค่ไทเกอร์แต่เป็นส้มตำด้วย 

“ฮะ ฮา...” สองร่างนอนกอดกันหายใจหอบ 

จุ๊บ ๆ ๆ  

“…” ใบหน้าคมที่ผละออกมาจุ๊บหน้าผากเนียนสามรอบทำให้ส้มตำเขินหน้าแดง ตากลมมองร่างสูงก่อนจะยิ้มให้แล้วหันไปมองยังนาฬิกา บทรักเมื่อสักครู่ใช้เวลาดำเนินไปเกินครึ่งชั่วโมงเลยเหรอ 

“มึงตอดกูไม่หยุดเลยว่ะ เสร็จเร็วเลยแม่ง” ไทเกอร์เอ่ยเสียงเซ็ง 

“นะ นี่เร็วของพี่เหรอ? เลยครึ่งชั่วโมงมาเลยนะ” ปกติแต่ละรอบเจ้าตัวก็มักจะมีเซ็กซ์ไปเกือบจะชั่วโมง มันไม่ได้ต่างกันเลยนะ!  

“ทำความสะอาดก่อน” เอ่ยก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำ การบริการที่ดีเยี่ยมจากรุ่นพี่ทำให้ส้มตำไม่อยากบ่น สักพักก็เดินออกมาจากห้องแล้วนั่งลงบนเตียงนอนมองคนตัวสูงที่มองมาด้วยสายตานิ่ง ๆ  

“สองรอบแล้วนะวันนี้”  

“…” มอง… 

“จะกลับแล้วใช่ไหมอะ?”  

“อยากให้กลับยัง?” ถามพร้อมเดินเข้ามาดึงหัวส้มตำไปซุกที่หน้าท้อง วงแขนบางจึงต้องยกขึ้นสวมกอดร่างสูงกลับ ยิ่งได้รับไออุ่นส้มตำยิ่งอยากนอน รุ่นพี่จะรู้ไหมว่าเขาเพลียและง่วงมากแค่ไหน 

ใบหน้าหล่อกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องนอนที่มีกลิ่นจากน้ำหอมที่วางอยู่ กลิ่นมันคล้าย ๆ กลิ่นลาเวนเดอร์ รอบ ๆ ห้องถูกตกแต่งอย่างสวยงามแต่ชวนให้เขาเอะใจว่าทำไมถึงมีแต่ของแปลก ๆ แต่อย่างน้อยก็สะอาดสะอ้านดี 

“กลับห้องเลยยย ส้มจะเล่นตัวแล้วนะ ยังไงพี่ก็ต้องกลับ” เอ่ยพร้อมดันหน้าท้องแกร่งออก 

“กินยายัง?”  

“ก็กินตั้งแต่กินก๋วยเตี๋ยวเสร็จแล้วไหมอะ รีบกลับได้แล้ววว...”  

“ไล่?” เลิกคิ้วถาม 

“พี่ต้องทำงานนะ รีบ ๆ กลับมันดึกแล้ว”  

“ไล่จังวะ เดี๋ยวก็บ่นว่ามาแค่เอาอีก”  

“…” ร่างเล็กไม่สนใจลุกขึ้นดันคนตัวสูงออกไปตรงประตูจนไทเกอร์หยุดแล้วหันมามองด้วยสายตาเรียบนิ่งเพราะยังไม่อยากออกไปข้างนอก 

“ส้มเหนื่อยมากแล้วนะวันนี้ จะสลบอยู่แล้ว กะว่าจะตากผ้าแล้วนอนเลยอะ”  

“ให้นอนกอดสักหน่อยไม่ได้เลยเหรอวะ?” อยากนอนกอดน้องมันก่อนกลับ 

“ไม่ได้ วันนี้ส้มจะไม่ใจง่ายเพราะส้มเหนื่อย” บ่นไปต่าง ๆ นานาจนไทเกอร์จำต้องส่ายหน้า พออยากเล่นตัวก็จะเล่นเอาง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอวะ เขางงกับรุ่นน้องมันจริง ๆ แล้วดูตากลม ๆ จะปิดอยู่ละ 

“...” มอง... 

“พี่ไทเกอร์ดื้ออะ ตอนไหนจะกลับทำไมต้องเอาแต่ยืนอยู่เฉย ๆ ด้วย”  

หมับ... 

“อื้อออ... แน่นไปแล้ว” เมื่อถูกวงแขนกว้างดึงเข้าไปกอดด้วยความแน่นจึงแอบบ่นเล็กน้อย 

“เลิกบ่น จะนอนก็นอนเลยครับคุณนาย ผมไม่กวนแล้ว”  

“ไป ๆ กลับ ๆ” เอ่ยพร้อมทุบไหล่แกร่งเบา ๆ เหมือนไล่ 

“เฮ้ยนี่อยากให้กลับขนาดนั้นเลย?” ถามเหมือนไม่เชื่อสายตา 

“อื้อ…” ร่างเล็กครางตอบเหมือนเด็กน้อยตาจะปิด จริง ๆ เขาอยากจะนอนกอดส้มตำด้วยซ้ำ แต่ก็เหมือนที่รุ่นน้องบอกว่าเขานั้นมีงานต้องทำจริง ๆ ปกตินอนเกือบจะตีสองทุกวัน นี่ก็สี่ทุ่มจะห้าทุ่มอยู่ละ 

“เออเจอกันพรุ่งนี้” เอ่ยพลางยกมือขึ้นขยี้หัวทุยเบา ๆ แล้วเปิดประตูเดินออกไป ไทเกอร์มีหันกลับมามองก็เห็นส้มตำเกาะประตูมองตรงมาเหมือนเด็ก เห็นแล้วอดกระตุกยิ้มไม่ได้เลยจริง ๆ  

‘เด็กน้อยเอ๊ย...’  

 

 

ไรท์เอ็ม 

มาแล้วววววววววว 

#น้องส้มตำคนกาม 

twitter @heartfilia_emma 

Page ไรท์เอ็ม 

Line official @rightm (มี@) 

ความคิดเห็น