ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 559

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2562 19:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

ณ มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง วันรับปริญญา ญาติ พี่น้อง พ่อแม่แต่ละครอบครัวต่างมาแสดงความยินดีกับความสำเร็จของลูกหลานของตัวเองบางคนถือดอกไม้ช่อโต ลูกโปร่งสีสันสวยงาม ตุ๊กตาตัวโตๆมามอบให้กับเหล่าบัญฑิตหน้าใหม่ น้ำหวานยิ้มแก้มปริเมื่อเห็นคุณพ่อคุณแม่ถือดอกไม้ช่อโตเดินเข้ามาหา ตามมาด้วยพี่ชายสุดหล่อมาดขรึมถือกล่องของขวัญสี่เหลี่ยมขนาดเล็กมาในมือและปิดท้ายด้วยน้องชายตัวแสบที่อุ้มตุ๊กตาหมีตัวเท่าคน    "ยินดีด้วยนะลูกในที่สุดก็เรียนจบแล้ว วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่พ่อกับแม่มีความสุขมากที่สุด" คุณหญิงวิภาดาพูดขึ้นพร้อมกลับส่งช่อดอกไม้ให้กลับบุตรสาวถือแล้วดึงตัวเธอเข้ามากอดแน่น      "น้ำหวานพ่อภูมิใจในตัวลูกมากน่ะ ที่ลูกประสบความสำเร็จได้ก็เพราะตัวของลูกเอง" ส่วนคุณพ่อธชาก็ยืนเอามือลูบหัวบุตรสาวสุดรักสุดหวงอยู่ข้างๆ     "คุณพ่อคุณแม่ปล่อยเจ๊หวานได้แล้วครับให้ผมแสดงความยินดีกับเจ๊หวานด้วย เจ๊ดีใจด้วยน่ะครับนี้ครับผมให้" หนุ่มน้อยยืนตุ๊กตาตัวโตให้กับพี่สาวหลังจากที่คุณแม่ปล่อยน้ำหวานออกจากอ้อมแขน     "ขอบใจมากเจ้าน้องชายตัวแสบ" น้ำหวานพูดพร้อมกับรับตุ๊กตามาแล้วยืนมือไปขยี้ผมของมานพ     " เจ๊ทำไรเนี่ยพอแล้วผมยุ่งไปหมดแล้วเดี๋ยวไม่หล่อ อ่อแล้วเจ๊เลี้ยงขนมผมด้วยน่ะอาทิตย์นี้ผมใช้เงินค่าขนมซื้อตุ๊กตาให้เจ๊ไปหมดแล้ว" มานพพูดพร้อมกับพยายามหลบมือของน้ำหวนที่เริ่มลงมืออีกรอบหลังจากได้ฟังเจ้าน้องชายตัวดีพูดออกมา     "เฮียช่วยผมด้วย" มานพพูดพร้อมกับวิ่งไปหลบหลังของนาวิน      "เลิกเล่นกันได้แล้วสองคนนี้จะคุยกันดีๆสักห้านาทีไม่ได้เลยหรือไง"นาวินพูดอย่างเหนื่อยใจกับน้องทั้งสองที่ตีกันตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน      "ก็ได้ค่ะ แล้วเฮียให้อะไรหวานหรือค่ะ" น้ำหวานพูดขึ้นหลังจากรับกล่องที่นาวินยื่นให้มาเขย่าดู      "เปิดดูสิเจ๊ผมก็อยากรู้เหมือนกัน เจ๊นี้ชักช้าจริงมาผมเปิดให้" มานพพูดออกมา หลังจากเดินมายืนอยู่ข้างๆน้ำหวานแสดงความอยากรู้อยากเห็นเต็มที่     "ยุ่งน่า ฉันเปิดเองได้"น้ำหวานพูดขึ้นหลังจากดึงกล่องของขวัญพี่มานพแย่งไปมาเปิด ข้างในกล่องมีสร้อยคอจี้รูปหงส์สยายปีกสองตัวหันหน้าเข้าหากันเข้าคู่กับกำลัยข้อมือรูปหงส์     "เฮียสวยมากเลยค่ะ หวานชอบมากเลยขอบคุณน่ะคะหวานรักเฮียที่สุดเลย"น้ำหวานหยิบสร้อยและกำลัยข้อมือยื่นให้นาวินใส่ให้แล้วกอดแน่นๆไปซ่ะหนึ่งทีเป็นการขอบคุณ  "ป่ะ เราไปถ่ายรูปกันซุ่มว่างแล้วจะได้กลับบ้านไปพักผ่อน เดี๋ยวฝนตกลงมาซ่ะก่อน ช่วงนี้ฝนยิ่งตกได้ทุกวี่ทุกวันเดี๋ยวจะเดินทางกลับลำบาก" คุณพ่อพูดขึ้น  หลังจากได้ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกอย่างหน่ำใจแล้วก็เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืด ฝนเริ่มตกโปรยปราย ลงมาแล้วก็พากันรีบเดินไปขึ้นรถ ในระหว่างที่เดินทางไปก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น   "เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง "      "กรี๊ดดดดดดด"ต้นหางนกยูงที่อยู่หน้าลานจอดรถโดนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา กิ่งของมันหักลงมาทับน้ำหวานที่เดินท้ายสุดอย่างจัง เธอรู้สึกเจ็บและชาไปหมดทั้งตัวดวงตาของเธอเริ่มเลือนลางพล่ามัวและก่อนที่สติจะดับวูบไปน้ำหวานได้ยินเสียงทุกคนเรียกเธออย่างสุดเสียงแล้วทุกอย่างก็มืดลงพร้อมกับลมหายใจของเธอที่หมดลง

ความคิดเห็น