ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [Change] 2nd : Recall

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2558 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Change] 2nd : Recall
แบบอักษร

 

 By botbott

 

 

: Chapter 2 recall

 

 

     *ฮันยีอัน

 

 

          ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนาวตามผิว มีอย่างนึงที่ผมไม่ชอบเอามากๆไม่ว่าอะไรก็ตามที่มันหนืดๆเหนียวๆแล้วมันมาอยู่บนตัวของผมเนี่ยเพราะมันเป็นอะไรที่น่ารำคาญมากๆ แล้วนี่มันอะไรกันฟ่ะครับ! คราบเฮลบลูบอยทั้งสีแดงสีเขียวติดเต็มตัวผมไปหมดแบบนี้ ถ้ามีสีเหลืองด้วยนี้ผมไปเป็นไฟจราจรได้เลยน่ะเนี่ย

 

          มันยังไม่หมดแค่นั้นมันยังมีทั้งเยลลี่รูปหนอน เค้กช็อคโกแลตลาวาที่ใส้ไหลออกมาจนแพ่พหมดแล้ว โครตหยะแหยงเลย แล้วนี่อะไรลูกอมลายหมีน้อยที่กำลังขโมยน้ำผึ้งในรังผึ้งยักษ์ แบบนี้ไครมันจะไปทนได้กันล่ะ! ผมกระโดดลงจากเตียงที่เต็มไปด้วยของชวนอ้วนเหล่านี้เพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำแต่ก็ยังไม่ทันถึงที่ๆหวังตัวผมก็

 

       โครม

 

          ล้มลงหน้าเกือบทิ่มลงไปกับพื้นที่่เต็มไปด้วยชูครีมสีขาวน่ากิน มันไช่เวลามาคิดเรื่องกินมั้ย! ตอนนี้ผมได้แต่นั่งลูบก้นตัวเองปอยๆ ถ้านึกภาพกันไม่ออกว่ามันเป็นยังไงก็ไห้คิดภาพตามว่าคนที่มีีขนมหวานติดอยู่เต็มตัวไปหมดกระโดดลงจากเตียง ขาข้างที่หวังว่าจะก้าวแตะพื้นกลับชี้โด้งขึ้นสูงไปขนานกับพื้นแทนและก็ตู้มกลายเป็นโกโกครั้นรสช็อคโกแลต

 

          ผมนั่งเขี่ยพวกลูกอมออกจากตัวก่อนที่จะตั้งสติว่าตอนนี้ผมกำลังทำอะไรอยู่และจะทำอะไรต่อไป ผมไช้สายตาสอดส่องไปทั่วห้องมันทำไห้ผมพบว่า ห้องนี้มันห้องบ้าอะไรกันเนี่ย!

 

          ห้องนี้มันไม่มีประตูหรือหน้าต่างสักบานไห้เห็น! ยังไม่รวมภาพของผมที่จำได้ดีเลยว่าไม่เคยที่จะเอาไปลงที่ไหนมาก่อนแล้วคือมันมีแม้กระทั้งผมตอนอาบน้ำ!!! คนที่ทำมันต้องเป็นโรคแน่ๆเลย ไช่! มันจะต้องเป็นไอเด็กนั้นแน่ๆ เด็กโรคจิตที่ชื่อว่ามิน

 

        'ผมจะทำไห้พี่เป็นของผมคนเดียว พี่ฮันจำคำผมไว้ ' อยู่ๆผมก็ปวดหัวขึ้นมาส่ะงั้น ภาพ..ภาพของเด็กผู้ชายคนนึงแล่นเข้ามาอยู่ในหัวของผมแต่มันมืดมากจนไม่รู้ว่าคือไคร แต่เสียงนั้นมันเป็นเสียงที่คุ้นหูผมมากเลย 

 

 

 

     *มิน

 

          "พี่ไม่ได้ชอบผู้ชาย ถึงพี่จะชอบพี่ก็จะไม่ชอบมิน หยุดเถอะถือว่าพี่ขอแล้วกัน ยังไงพี่ก็ไม่มีทางรักกับมินได้"

 

          "ผมชอบพี่มากเลยน่ะครับ ทะทำไมพี่ถึง.."

 

          "คนเขาไม่ชอบยังจะดื้อด้านอีกเนอะ ถือว่ายังเป็นเด็กจะไม่ถือสาแล้วกัน ครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ แล้วอย่าหาว่าไม่เตือน"

 

          "เพราะมึงนั้นแหละที่ทำไห้พี่ฮันไม่ชอบกู ผมจะทำไห้พี่เป็นของผมคนเดียว พี่ฮันจำคำผมไว้!"

 

 

       เฮือก!

 

          ผมตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อแม้ว่าห้องนี้จะเปิดแอร์อยู่ก็ตาม ฝันถึงเรื่องนั้นอีกแล้ว.. ตั้งแต่ที่เจอกับพี่ฮันอีกครั้งผมก็ไม่เคยได้หลับสนิทเลยสักครั้งเอาแต่ฝันถึงเรื่องเดิมๆที่มันควรจะลืมไปได้ตั้งนานแล้ว แต่..ทำไมทำยังไงมันก็ไม่หายไปจากสมองของผมสักทีกันน่ะ

 

          ผมลุกขึ้นจากเตียงนอนและเดินไปที่จอคอมพิวเตอร์ที่เปิดโปรแกรมลิ้งกับกล้องวงจรปิดในบ้านเอาไว้ และเขาคนนั้นคนที่ทำไห้ผมเป็นแบบนี้กำลังส่องกระจกอยู่ในห้องน้ำ พี่ครับ..ผมจะทำไห้พี่ลืมคนๆนั้นไห้ได้เอง แล้วพี่ก็จะมีแต่ผมคนเดียวและรักผมคนเดียวพี่จะไม่สามารถขาดผมได้แม้พี่จะรักมันมากแค่ไหนก็ตาม เมื่อถึงตอนนั้นสิ่งที่พี่เกลียดมากกับสิ่งที่พี่ชอบมากเป็นสิ่งๆเดียวกันพี่จะทำยังไงกันน่ะ

 

 

 

     *ฮันยีอัน

 

          จากการที่หาทางออกอยู่นานผมก็เจอประตูห้องน้ำซึ่งมันซ่อนอยู่หลังกำแพง ห้องนี้มันเหมือนเกมเลยครับ คือถ้าไม่สังเกตดีๆก็จะไม่มีทางรู้หรอกครับว่ามันมีประตู หน้าต่างของห้องนี้เหมือนจะมีแค่บานเดียวและประตูเท่าที่ผมเจอตอนนี้มีแค่ประตูห้องน้ำที่เชื่อมกับห้องแต่งตัวเท่านั้น และที่น่าแปลกใจคือในห้องแต่งตัวมันมีชุดที่ผมใส่ได้พอดีอยู่ด้วยสิ

 

          หลังจากอธิบายไปยาวเหยียดผมก็หยิบเสื้อที่อยู่ในตู้ออกมาใส่พร้อมกับออกไปแปรงฟันในห้องน้ำ ไม่รู้มีคนเป็นแบบผมมั้ยแต่ผมชอบอาบน้ำไห้เสร็จก่อนแล้วค่อยแปรงฟันมันไม่รู้สิมันติดเป็นนิสัยไปแล้ว 

 

          "พี่ฮันอาบน้ำไม่รอผมเลยน่ะครับ" พอผมวางแปรงสีฟันลงปุ้ปก็มีเสียงของเจ้าของบ้าน(น่าจะน่ะ)พูดขึ้นมาข้างหลังผมพร้อมกับมาสวมกอดผมเอาไว้จากด้านหลัง 

 

          "มึงเป็นไครกันแน่ ปล่อยน่ะเว้ย!" ผมสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของเด็กคนนั้น อยู่ๆผมก็เสียวสันหลังแปลกๆ แววตาของเด็กตรงหน้า ผมไม่สามารถอ่านออกและไม่รู้เลยว่ากำลังคิดจะทำอะไรกับผมอยู่กันแน่ ขาผมก้าวถอยหลังช้าๆโดยไม่รู้ตัว 

 

          "พี่ไม่รู้..พี่ไม่รู้หรอกว่าหลังจากที่พี่ไล่ผมไป ผมต้องทนทุกข์ทรมานกับสิ่งที่พี่ทำกับผมแค่ไหน พี่ไม่เคยรู้เลย" คนตรงหน้าพึมพำภาษาที่ผมไม่เข้าใจและก็ลากผมเข้าไปในตู้อาบน้ำ แม้ผมจะขัดขืนมากเท่าไหรก็ดูจะไม่มีผลกับคนตรงหน้าเลย มันจะแรงควายไปไหนว่ะแม่ง!

 

          "ปล่อยกูน่ะโว้ย! ไอเด็กโรคจิต" ผมดิ้นไปมาแต่ก็ทำได้แค่ดิ้นอยู่อย่างนั้นแหละเด็กคนนี้ไม่มีท่าทีว่าจะเหนื่อยเลย ผมทุบหลังไปหลายทีดูเหมือนว่าคราวนี้จะได้ผลขึ้นมาบ้างแต่ก็ช้าไป เด็กนั้นยกผมมาถึงในตู้อาบน้ำแล้ว 

 

          "พี่อาบน้ำไห้ผมหน่อยสิครับ" พูดจบก็ดันผมไปติดกำแพงห้องน้ำพร้อมกับหมุนฝักบัวไห้น้ำไหลลงมา เห้ย! ไอเด็กไร้มายาท อย่าถอดออกน่ะโว้ย! ผมกำลังที่จะถีบไอเด็กโลกจิตคนนี้ออกไปก็ อุ้ก! ถูกหมัดหนักพุ่งเข้าใส่ ความจุกที่ท้องน้อยแล่นไปทั่วร่าง

 

          ความเย็นของกำแพงห้องน้ำที่ทำมาจากกระเบื้องเคลือบกระทบกับแผ่นหลังของผมที่ไร้สิ่งใดปกปิดท่อนบนของร่างกาย ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนไห้จนมุม ใบหน้าที่มีน้ำไหลตามหว่างคิ้วปากลงไปถึงลำคอขาวกำลังเข้าไกล้ใบหน้าผมขึ้นเรื่อยๆ มันจะทำอะรายย!!

 

      ตึกตัก ตึกตัก

 

          เสียงของหัวใจของผมกำลังเต้นอย่างรุนแรงมันเป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้..ผมกลัวคนตรงหน้าถึงขนาดใจเต้นไม่ถูกจังหวะเลยเหรอ ใบหน้าหวานซุกเข้ามาที่คอสีน้ำผึ้งของผม อ๊ะ จักกระจี้  ตัวผมดิ้นพล่านไปมากลางสายน้ำทำไห้ตัวผมลื่นเนื่องจากพื้นที่กำลังเปียก

 

      หมับ

 

          คนตรงหน้าดึงผมเอาไว้ก่อนที่ผมจะล้มทำไห้หน้าของเราตอนนี้ห่างกันไม่ถึงห้าเซนด้วยซ้ำ ตึกตัก หัวใจผมเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับสัมผัสนุ่มๆและความรู้สึกหอมหวานที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันเป็นควาามรู้สึกที่แปลกและไหม่กับผมมาก ไช่ นี้มันเป็นจูบแรกของผม

 

          ความที่ผมไม่มีประสีประสาหรือประสบการณ์ในเรื่องนี้เลย มันทำไห้คนตรงหน้ารุกล้ำผมไม่ยากเย็น ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาในปากของผม แม้อยากจะออกไปจากเหตุการณ์ตรงนี้มากแค่ไหนแต่ร่างกายของผมมันดันฟ้องว่าชอบมันมาก

 

          จูบที่เนิ่นนานโดยมีสายน้ำจากฝักบัวไหลผ่านหน้าของเราทั้งสองคน แม้น้ำจะเย็นมากเท่าไหรมันก็ไม่สามารถกลบความรุ่มร้อนในตัวของผมลงได้ เมื่ออากาศในปอดเริ่มหมดมันทำไห้ร่างกายของผมส่งไห้ใช้กำลังที่มีทั้งหมดผลักคนตรงหน้าและรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้น นี้กูเป็นอะไรไปเนี่ย...ไปเคลิ้มกับจูบของเด็กนั้น

 

          จูบแรกผมจูบกับผู้ชาย! แถมยังเผลอชอบมันอีกส่ะด้วย ตอนหลับมันทำอะไรกับร่างกายผมรึปล่าวผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย ความรู้สึกที่ร่างกายเหมือนกำลังถูกหลอมละลายไปช้าๆ สัมผัสในตอนนั้นดังขึ้นในหัวผมอีกครั้ง

 

       ความหวานที่สัมผัสที่ปลายลิ้น รสสากๆของลูกอม ความรุ่มร้อนในอก กลิ่นหอมที่มีเสน่ห์และน่าหลงไหลจนอยากหยุดเวลาตรงนั้นเอาไว้ 

 

          หยุด!หยุด!! ไม่มีทาง ผมไม่มีทางชอบอะไรแบบนี้หรอก มันต้องเป็นเพราะมันเป็นจูบแรกของผมแน่ๆ ผมไม่มีทางชอบจูบของเด็กที่พึ่งเจอหน้าแล้วจับผมมาแบบนี้หรอก ไม่มีทาง แล้วนี้ผมเป็นอะไรของผมอีกเนี่ย 

 

 

 Botbott Talk :

แรกๆยังไม่ค่อยมีอะไรเกิดขึ้นมาก

พรุ่งนี้วันหยุดน่าจะมาอัพต่อ

ไว้เจอกันตอนหน้าน่ะคร้าบ ><

ความคิดเห็น