facebook-icon

ต้นฉบับนิยายของ 'Love Alert' ซีรีส์เกาหลีเรื่องล่าสุดของ 'ยุนอึนฮเย'

​ตอนที่ 15-2 ไม่มีความรักที่ล้มเหลว มีเพียงแค่ความรักที่เข้ามาและความรักที่ผ่านไปเท่านั้น

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 15-2 ไม่มีความรักที่ล้มเหลว มีเพียงแค่ความรักที่เข้ามาและความรักที่ผ่านไปเท่านั้น

คำค้น : ระวังหัวใจจะไหวหวั่น นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 08:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 15-2 ไม่มีความรักที่ล้มเหลว มีเพียงแค่ความรักที่เข้ามาและความรักที่ผ่านไปเท่านั้น
แบบอักษร

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องเข้ามาจากหน้าต่างในห้องนั่งเล่นที่ยังไม่ได้เปิดผ้าม่านออกและมองเห็นข้างนอกอย่างสลัวๆ ยูจองนอนห่มผ้าอยู่ที่พื้นห้องนั่งเล่น เธอทำหน้าย่นแล้วพลิกตัว ทั้งๆ ที่ศีรษะของเธอยังคงยุ่งเหยิงด้วยผ้าพันแผลที่พันไว้ ส่วนอูฮยอนนอนหลับอย่างเรียบร้อยอยู่บนเตียงในสภาพเปลือยท่อนบน ในช่วงเวลาที่นาฬิกาทรายที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงตั้งตรง เสียงปลุกก็ดังขึ้นและเขาก็ตื่นขึ้นมา อูฮยอนพลิกนาฬิกาทราย ออกกำลังกายยามเช้าง่ายๆ เหมือนการยืดเส้นยืดสาย แล้วพลิกนาฬิกาทรายอีกครั้ง ก่อนจะเข้าห้องน้ำไป เขาสำรวจรอบๆ อ่างล้างหน้าและห้องน้ำเหมือนหาอะไรบางอย่าง

“ก็ทำความสะอาดแล้ววางมันไว้ตรงนี้นี่… หรือเมื่อวานอาบน้ำแล้วเอาออกไปด้วยเหรอ แขกที่ไม่ได้รับเชิญเจ้าปัญหาดันเข้ามาเสียก่อนก็เลยไม่มีสติ แต่ถ้าเอาออกไปต้องลองหาอีกรอบสินะ”

อูฮยอนส่ายหน้าเหมือนแค่คิดก็ไม่ชอบแล้ว หลังจากนั้นก็เริ่มอาบน้ำ เมื่อยูจองได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำก็ตื่นลืมตาขึ้น แสงอาทิตย์ที่เข้ามาจากหน้าต่างทำให้เธอทำหน้ายู่และเอาผ้าห่มคลุมโปง

“โอ้ย ปวดหัวจัง ฮยอนซู! ซูจี ช่วยปิดม่านหน่อย ฉันจะนอนต่ออีกสักนิด”

ยูจองพูดแต่ก็รู้สึกเคลือบแคลงใจอะไรแปลกๆ เธอจึงโผล่หน้าออกมานอกผ้าห่มแล้วใช้สายตามองไปรอบๆ เห็นกล่องสัมภาระย้ายบ้านยังเปิดอยู่ในห้องนั่งเล่นตรงซอกนู้นซอกนี้ ก็รู้สึกปวดสมองตุบๆ เหมือนจะจำอะไรขึ้นมาได้ หลังจากนั้นภาพส่วนหนึ่งของเมื่อคืนก็โผล่ขึ้นมา ผู้ชายคนหนึ่งกอดเธอไว้แล้ววางลงบนโซฟาพร้อมกับช่วยพันผ้าพันแผลที่หัว ยูจองจึงลุกขึ้นมาด้วยความตกใจ ชะเง้อสำรวจไปทั่วบริเวณ

“คุณชเวจีฮุนไม่ได้อยู่บ้านนี้แล้วนะครับ เขาย้ายออกไปแล้ว”

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ทำให้นึกขึ้นได้อีก

“โอ้ย ปวดหัว ทำไมฉันถึงมาอยู่แบบนี้ที่นี่ได้”

ขณะนั้น ภาพหลายๆ ฉากก็โผล่เข้ามาอย่างต่อเนื่อง ภาพที่เธอเมาจนเดินโซเซเข้ามาในประตูบ้าน ภาพที่เธอนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นห้องอาบน้ำ ภาพที่เธอเจอสร้อยคอคล้องแหวนที่อ่างล้างหน้า ยูจองใช้มือคลำบริเวณลำคอเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นสร้อยนั้นแล้วก็ลุกขึ้น คาดเดาคร่าวๆ ว่านี่มันคือเหตุการณ์อะไรแล้วก็คิดได้แค่ว่ามันอายอายและเวทนาคงจะต้องหนีไปก่อน ยังไงก็รู้จกบ้านแล้ว คำขอบคุณและขอโทษค่อยเอาไว้ทีหลังดีกว่า

ยูจองจึงหยิบเสื้อโค้ทที่วางไว้บนโซฟาแล้วค่อยๆ ย่องเดินออกไปหน้าประตูบ้าน

“ถ้ามีจิตสำนึกคงไม่แอบหนีแบบนั้นหรอกมั้ง...”

อูฮยอนออกมาด้วยชุดสูทสะอาดสะอ้านยืนมองด้านหลังของยูจองที่เตรียมจะหลบหนี

“นับหนึ่งถึงสามค่อยหันไปนะ เอาล่ะ! หนึ่ง สอง สาม”

ยูจองหันหน้ามาโค้งคำนับขอโทษขอโพยอย่างต่อเนื่องและตั้งใจจะหนีอีกครั้ง อูฮยอนเข้าไปจับต้นคอของยูจองให้ตั้งขึ้น

“เมาแล้วบุกรุกบ้านคนอื่นโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตกลางดึก แถมไม่ยอมรับสภาพความเป็นจริง เดินโซเซจนหัวฟาดก็รักษาให้ แม้กระทั่งโอเวอร์อีต* ในห้องนั่งเล่นเลยนะ”

ยูจองไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาได้เลยจริงๆ

“หันมาโน้มหัวให้แบบนี้ แต่แผ่ตัวเป็นแม่เหล็กแล้วผล็อยหลับไปเลยนะ มีความรู้สึกอะไรให้ผมบ้างไหมครับ บุญคุณนี้คุณจะชดใช้มันยังไง ความผิดนี้จะทดแทนทั้งหมดยังไงเหรอครับ”

“ขอโทษจริงๆ นะคะ เห็นหน้าฉันแล้ว คุณคงรู้ว่าฉันเป็นใคร แล้วก็ถ้าเกิดดูข่าวก็น่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันนะคะ มันเป็นวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของฉัน... ถึงจะดูเหมือนไม่มีความละอายใจ แต่อยากให้เปิดใจกว้างช่วยเข้าใจฉันด้วยนะคะ ฉันจะตอบแทนบุญคุณให้เลยค่ะ ไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม”

“ไม่ครับ ครั้งที่แล้วก็ขึ้นรถคนอื่นไปก่อความวุ่นวาย ครั้งนี้ถึงขนาดบุกรุกเข้ามาในบ้าน แล้วถ้าครั้งนี้ผมไม่เอาเรื่องอีก เกิดต่อไปคุณยังทำอะไรขึ้นมาอีก ผมจะทำยังไงล่ะครับ”

ในตอนนั้นยูจองตกใจเลยเงยขึ้นมามองหน้าอูฮยอน เป็นเขาคนนั้นจริงๆ ด้วย คนที่งานพรมแดงและหน้าร้านสะดวกซื้อ เจ้าของผ้าพันคอ ชื่ออะไรนะ เคยได้ยินจากพี่แชกยองแล้วนี่.. ใช่ ชาอูฮยอน แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านผิวหนัง เขาย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของคุณจีฮุนเหรอ

“นี่เป็นเรื่องที่จะเปิดใจกว้าง เข้าใจได้เหรอครับ เรื่องนี้ผมสามารถออกข่าวตราหน้าคุณว่าเป็นสตอล์กเกอร์ได้เลยนะครับ”

“ค่ะ ถูกแล้วค่ะ เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมดเลยค่ะ แน่นอนว่าคุณโกรธ แต่...พวกเรา... มีโชคชะตาที่พิเศษต่อกันจริงๆ ใช่ไหมคะ แม้ว่าฉันจะชอบสร้างปัญหาแต่ก็ดันเกี่ยวข้องกับคุณมาเรื่อยๆ...”

อูฮยอนไม่ได้ตอบอะไรยูจอง เขาเดินเข้าห้องครัวไปอย่างเคยชินและทำอาหารอย่างเร่งรีบ

“ทั้งตกใจ ทั้งสับสน สิ้นเปลืองทั้งพลังแล้วก็เวลา อาเจียนบนผ้าห่มผืนใหม่และพรมที่ซื้อมาแพง กลิ่นเหล้าและกลิ่นอ้วกภายในบ้าน เสื้อผ้าที่เปื้อนเครื่องสำอาง”

ยูจองคอพับคออ่อนยืนฟังเงียบๆ เพราะเป็นสถานการณ์ที่ไม่สามารถพูดออกมาได้เลยถึงจะมีสิบปาก

“ตั้งสติรักษาแผล ปรนนิบัติคนเมาที่ทำเรื่องวุ่นวาย เหงื่อไหลท่วม กระสับกระส่ายหลับๆ ตื่นๆ เพราะกลัวจะบุกเข้ามาในห้องนอนกลางดึก”

“เรื่องที่ฉันก่อถึงจะมีร้อยปากก็คงแก้ตัวอะไรไม่ได้ แต่ที่บอกจะบุกเข้าไปในห้องนอนนั่นมัน… จะให้ฉันทำยังไงดีคะ จ่ายค่าทำความสะอาดสองเท่า ให้ลายเซ็น รูปภาพ นิตยสารเท่าที่คุณต้องการเลยดีไหมคะ”

“ทำไมจะชอบให้ลายเซ็นกับรูปถ่ายนักล่ะครับ มันไม่ได้จำเป็นอะไรเลยนะครับ”

“ถ้างั้นจะให้ชดใช้ยังไง...”

“ผมดูเหมือนอยากรับเงินของคุณยุนยูจองเหรอครับ เงินมันก็เท่านั้น คุณแค่ทำความสะอาดบ้านที่ทำสกปรกทิ้งไว้ให้มันสะอาดก็พอครับ”

“ฉันเหรอคะ”

“ถ้างั้นใครจะทำล่ะครับ ทำความสะอาดเสร็จหมดแล้ว เอาพรม ผ้าห่ม เสื้อผ้าไปฝากซักทั้งหมดด้วยนะครับ ค่าใช้จ่ายก็จ่ายล่วงหน้าไปแล้วครับ”

“งั้นฉันจะจ่ายให้แล้วก็เรียกแม่บ้าน...”

“ข่าวนัดแสดงมีสภาพที่ไม่เหมาะสมมันน่าสนใจยิ่งกว่าข่าวเดทที่ไม่สมหวังอีกนะครับ... วันนี้ผมคงต้องลองเสิร์ชคำดูอีกเสียแล้ว”

ยูจองถกแขนเสื้อเดินหาเครื่องทำความสะอาดแล้วเริ่มทำความสะอาดทันที อูฮยอนเห็นยูจองแบบนั้นแล้วก็หัวเราะออกมาก่อนจะหันหลังไปทำอาหารต่อ


* * *


กล้องที่หันทิศทางเข้าไปในตัวบ้านยังคงถ่ายอยู่ แต่นักข่าวนัมก็อยู่ในถุงนอนและกำลังหลับอยู่เช่นกัน ภาพที่ยูจองเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ เช็ดถูทำความสะอาดมัน อูฮยอนที่ยิ้มอยู่บ่อยๆ เมื่อตอนมองยูจอง อูฮยอนทำอาหารและจัดโต๊ะกับข้าว ยูจองโทรศัพท์หาคนที่ร้านซักรีดและอูฮยอนที่ยื่นผ้าที่ต้องซักมาให้ ยูจองหยิบเงินออกมาแล้วยื่นให้ข้างหลังอูฮยอน ทั้งหมดถูกเก็บไว้ในกล้องนี้หมดแล้ว

“มาทานข้าวเช้าเถอะครับ”

อูฮยอนหันไปมองห้องนั่งเล่นที่สะอาดขึ้นด้วยสีหน้าที่พอใจแล้วเรียกยูจอง ยูจองเหนื่อยหน่ายนอนไหลอยู่บนโซฟาก็ลุกขึ้นเดินมาที่โต๊ะกับข้าวและตื่นตาตื่นใจกับอาหารที่จัดไว้ แฮจังกุก** ที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน ข้าวต้ม กับข้าว แม้กระทั่งน้ำผลไม้ขับสารพิษ... เป็นอาหารเช้าที่สมบูรณ์แบบสำหรับยูจอง

“ใช้เวลาไม่ได้นานเท่าไหร่ก็ทำทั้งหมดนี้เองเลยเหรอคะ นี่มันพ่อครัวสุดๆ ไปเลย”

“เหมือนข้างในจะมีอาการเจ็บปวด เลยต้มข้าวต้มแทนข้าวแล้วก็กินกับซุป มันจะช่วยแก้อาการเมาค้างได้ครับ”

“ทำไมถึงทำน้ำผลไม้ขับสารพิษได้ล่ะคะ ฉันดื่มทุกวันเลยเหมือนกัน”

“มันจะช่วยขับสารพิษที่มาจากแอลกอฮอล์ หากเป็นนักแสดงหญิงก็ต้องดูแลเรื่องนี้... ผมต้องรักษาเวลาเพราะจะออกไปทำงาน ให้เวลาไม่เกินยี่สิบนาทีนะครับ รบกวนทานข้าวให้เสร็จภายในเวลานั้นด้วยครับ”

ยูจองมานั่งตรงหน้าโต๊ะทานอาหารทันทีหลังฟังอูฮยอนพูดจบ เมื่อลองชิมรสชาติแล้วดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง

“ว้าว! ข้าวต้มอร่อยขนาดนี้ได้ยังไง”

อูฮยอนนั่งเผชิญหน้าทานอาหารกับยูจองที่กำลังตั้งใจทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยไม่มีทาทีหลอกลวงอย่างน่ารักและดูเป็นคนง่ายๆ กว่าที่คิดไว้ เขานั่งทานอาหารกับแม่แบบนี้ได้ไม่กี่ครั้งเอง การที่ทานอาหารด้วยกันกับใครก็ไม่รู้ มันเหมือนจะแปลกและอึดอัดใจ แต่ก็โอเคกว่าที่คิดไว้ เป็นถึงันักแสดงหญิงระดับโลก นึกว่าจะทำอะไรอย่างพวกงานบ้านไม่ได้เลย แต่ก็เชี่ยวชาญจัดการปัดกวาดเช็ดดูได้เก่งมาก อูฮยอนจึงยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อสักครู่


* * *


นักข่าวนัมยังคงนอนอยู่ในถุงนอน เสียงโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างๆ ก็ดังเรื่อยๆ มันเสียงดังจนเขากระดิกตัวแต่ก็รับโทรศัพท์ทั้งที่ยังไม่ได้ลืมตา นักข่าวนัมเอาโทรศัพท์มาแนบหูโดยไม่มีการกล่าวทักทายสักคำ แต่พอได้ยินเสียงของมินอาดังกังวานผ่านโทรศัพท์ก็ทำให้เขาลุกขึ้นนั่งทันที

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์ นายทำอะไรอยู่กันแน่ จะให้คอยสอดส่องดูความเคลื่อนไหวของชเวจีฮุน นี่เขาไม่ได้ออกไปม่านรูดที่ไหนแล้วหรือไง”

นักข่าวนัมได้ยินเช่นนั้นจึงรีบส่องดูในกล้อง ภาพที่เห็นทำให้เขาไม่สามารถเชื่อมันได้เลย ต้องขยี้ตาแล้วดูอีกรอบ ซูมดูใบหน้านั้นแล้วก็ดูอีก

“รุ่นพี่! เดี๋ยวนะครับ”

นักข่าวนัมดูอีกครั้งก็ยังไม่เชื่อ แม้กระทั่งตอนเอาน้ำแร่มาล้างหน้าแล้วดูกล้องอีกครั้ง

“รุ่นพี่ ตอนนี้ภาพที่ผมเห็นอยู่มันเป็นสถานการณ์อะไรกันแน่ครับ อะไรมันกลับไปเป็นยังไงแล้วนะครับ”

มินอาโมโหจนส่งเสียงดังขึ้นกับคำพูดจาวกวนของนักข่าวนัม

“นักข่าวนัม นายดื่มใช่ไหม ที่พูดจาวกวนที่เพราะยังยังไม่สร่างเมาใช่ไหม”

“ไม่ใช่นะครับรุ่นพี่ ผมปกติดีนะครับ แต่...แต่ว่า...บ้านชเวจีฮุนไม่ได้มีชเวจีฮุนอยู่เหรอครับ”

“ข่าวเพิ่งออกเมื่อเช้าว่าชเวจีฮุนย้ายไปตั้งแต่เมื่อวานแบบไม่มีข่าวลืออะไรเลย นั่นมันอยู่ตรงหน้านายแล้วแท้ๆ ขนาดนั้นแล้วยังไม่รู้อีก มัวแต่ทำอะไรอยู่”

“ชเวจีฮุนย้ายไปมันก็แปลกนะครับ แปลกมากเลย แต่ทำไมในบ้านที่ชเวจีฮุนเคยอยู่ ถึงมียุนยูจองกับชาอูฮยอนอยู่ด้วยกันล่ะครับ”

“อะไรนะ”

“รุ่นพี่ เดี๋ยวผมจะส่งรูปไปให้สองสามรูป ลองดูนะครับ”


* * *


มัวแต่สร้างฉากและแผนการอันละเอียดอ่อนเกี่ยวกับวิธีการกันไว้ในทุกๆ กรณี มินอากับแชกยองที่รวมหัวกันคิดทั้งคืนในห้องประชุมจ้องทะลุมองไปในแท็บเล็ต ในที่สุดไฟล์รูปภาพที่นักข่าวนัมส่งมาให้ก็ถูกเปิดออก จนพวกเธออ้าปากค้าง รูปภาพที่อยู่ในแท็บเล็ตเป็นรูปที่อูฮยอนและยูจองกำลังยิ้มแย้มนั่งทานอาหารกันอยู่จริงๆ มินอาและแชกยองที่นึกคิดและคาดคะเนวิธีทั้งคืน สร้างเหตุการณ์มากมายเอาไว้ แต่ฉากแบบนี้ ... เหตุการณ์แบบนี้ มันเป็นเรื่องที่พวกเธอไม่ได้คาดคิดไว้เลย แชกยองและมินอารู้สึกสับสนมากจนลืมคำที่จะพูดไปแล้ว



* Overeat ภาษาเกาหลีหมายถึงอาเจียนออกมา

** ซุปถั่วงอก นิยมดื่มแก้เมาค้าง

ความคิดเห็น