email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 43 เจ้าเขินอายหรือ

ชื่อตอน : ตอนที่ 43 เจ้าเขินอายหรือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2562 14:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43 เจ้าเขินอายหรือ
แบบอักษร

​“ชาวบ้านยากลำบากยิ่งนัก...ถ้าออกไปนอกเมืองจะเป็นอย่างไงบ้าง”

“กระหม่อมว่า ไป่เหรินเฉินผู้นี้ต้องมี เบื้องหลังอีกที่ไม่รู้ก็เป็นได้” องครักษ์หลี่พูดขึ้นมาตามความคิดตัวเอง คนเราจะเอาเงินไปทำอะไรมากมาย นอกจากว่าคิกจะเป็นกบฏ

“ถ้าเอาเงินพวกนี้ไปก่อกบฏ...ก็อาจเป็นไปได้...และกระหม่อมคิดว่าไม่ได้ทำคนเดียวเป็นแน่” แม่ทัพมู่ก็ให้ความคิดเห็นตามความคิดของตน

“กบฏอย่างนั้นหรือ”

“ใต้อ๋อง...องค์ชายหก หลงไป่อวี้ พระโอรสของไป่กุ้ยเฟยไปแล้วหรือ”

“พี่หกหรือ...เขาเป็นเจ้าเมืองเสียงหยางและไม่เคยคล่องแวะกับวังหลวงและเขาก็ไม่เคยที่จะคิดขึ้นบัลลังก์..พี่ชายคนนี้ เขาไม่เคยเข้าวังตั่งแต่อายุสิบห้า เสด็จพ่อให้ไปอยู่เมืองเสียงหยาง”

พี่หก เหรอ ลูกชายของของไป่กุ้ยเฟย จะก่อกบฏได้อย่างไร...เขาเป็นพี่ ที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักแม้นแต่เรื่องเดียว...ข้าไม่มีจิตอกุศลคิดว่าเขาเป็นกบฏหรอก


หญิงสาวลืมตามองโดยรอบไม่เห็นชายหนุ่มที่นอนข้างนาง จึงลุกขึ้นช้าๆ จากเตียงนอน

“ตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ หม่อมฉันนำน้ำมาให้ทรงล้างพระพักตร์” เยี่ยหลินวางอ่างดินมีกลิ่นหอมของดอกไม้หลายชนิดที่ลอยอยู่ ไว้โต๊ะข้างเตียงส่งผ้าผืนไม่ใหญ่มากส่งให้ซุนหลี่ เยี่ยหลินทำแบบนี้ทุกๆ วันไม่เคยขาด

“ขอบใจมาก” ซุนหลี่ยิ้มให้ แล้วเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดใบหน้า

“ใต้อ๋องอยู่ท่านแม่ทัพและท่านราชองครักษ์หรือ” ซุนหลี่เอาผ้าวางลงที่ขอบอ่าง

“เพคะ ไปก่อนที่หวงโฮ่วทรงตื่นบรรทม”

“ตื่นแล้วหรือ” น้ำเสียงที่กังวานนางรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร เยี่ยหลินจึงถอยออกไป

“เพคะ”

หลงหลานมู่เดินมาหานางแล้วจูบที่ริมฝีปาก โดยที่นางไม่ทันตั่งตัว

“หลง” ซุนหลี่หลบสายตาด้วยความเขินอาย ทำให้เขายิ้มแล้วนั่งลงข้างนาง ช้อนใบหน้าหวานที่หลบสายตาของเขา

“เจ้าเขินอายหรือ” เขามองใบหน้านางที่เหมือนแสงอาทิตย์สาดส่องใจเขาที่ให้อุ่นในหัวใจ

“อย่าล้อข้าเล่นสิ” นางจับมือเขาที่ช้อนใบหน้าตนอยู่ เขาจึงจับมือนาง

“วันนี้ ข้าจะไปจวนผู้ตรวจการ” สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าที่เคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด นางจับมือหยาบกร้านให้คลายกังวล

“ข้าขอไปด้วยนะ”

“ข้าไม่อยากให้เจ้าไป กลัวจะมีอันตราย”

“ไม่...ข้ามากับท่านในครั้งนี้ เพื่อมาดูทุกข์สุขของราษฎร ไม่ได้มาเที่ยวเล่นแต่อย่างใด ราษฎรก็เหมือนลูกของเจ้าและลูกของข้า”

“แต่เจ้าต้องอยู่ใกล้ข้า หลี่หมิงและมู่เฉิน” หลงหลานมู่พูดด้วยความลำบากใจ ทั้งที่รู้ว่านางกับตนได้ผ่านอะไรมาด้วยกันบ้างจนทำให้เขาได้มีลมหายใจจนถึงทุกวันนี้...แต่ก็อดห่วงไม่ได้

“ได้ข้าจะทำตามที่ท่านสั่ง”

“ข้าต้องการพบผู้ตรวจการ”

“เจ้าเป็นใคร” ทหารหน้าจวนผู้ตรวจการ ถามชายหนุ่มผู้แปลกหน้า

“ข้าอาหลง...ข้านำผ้าแพรมาจากเมืองสุยนำมาขายให้กับผู้ตรวจการและหูหยินของท่านและข้ากับภรรยาข้าต้องการพบท่าน” หลงหลานมู่จับมือซุนหลี่ไว้

“ได้ๆ เจ้ารอก่อนนะ” 


“ท่านผู้ตรวจการลี้กวง มีสามีภรรยาคู่หนึ่งต้องการพบท่าน เขาบอกว่านำผ้าแพรชั้นดีมาขาย การแต่งตัวของเขาดูมีฐานะ” 

“ชื่อเสียงเรียงนามของเขา...คือ” ลี้กวงคิดตามทหารพูด แต่มือยังคงถือเครื่องถ้วยเหล้าดื่มอยู่

“เขาบอกว่าชื่ออาหลง”

“ใครหว่า...เอาเป็นว่าให้เขาไปพบข้าที่ห้องรับรอง”

“ขอรับ”

“ท่านหลง...เชิญท่านมาที่ห้องรับรองก่อนเดี๋ยวท่านผู้ตรวจการจะมาพบท่าน

“ได้”

หลงหลานมู่เดินเข้ามายังห้องรับรองมีซุนหลี แม่ทัพมู่และองครักษ์หลี่ตามมาด้วย


ภายในห้องรับรองมีเครื่องใช้สอยมากมาย ไม่ว่าจะเป็นแจกันหรือแม้นกระทั้งเครื่องใช้สอย ล้วนเป็นราคาที่สูงค้า...แม้นกระทั้งขุนนางระดับสูงยังไม่มีของมีค่ามากขนาดนี้เลย 

“มาแล้ว” แม่ทัพมู่หันไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามา

หลงหลานมู่จึงหันหลังกลับมา

“ข้าอาหลงนำผ้าแพรชั้นดีมาขายให้กับนายท่าน” หลงหลานมู่มองหน้าลี้กวง

“ทำไมเจ้า...ไม่ทำความเคารพข้าก่อนเล่า” ลี้กวงถามขึ้น มองชายหนุ่มตรงหน้าไม่ยอมทำความเคารพเขา

“ขออภัย...คนที่ข้าจะทำความเคารพแด่เขา...คือ...บิดา...มารดา...และผู้ที่ทำคุณงามความดี”

“ข้าเป็นถึงผู้ตรวจการ...แต่เจ้ามายอกย้อนข้า...รู้ไหมว่าเจ้ากำลังเสียมารญาติกับข้า” ลี้กวงตะหวาดใส่หลงหลานมู่ แม่ทัพมู่กับองครักษ์หลี่เตรียมชักดาบ แต่หลงหลานมู่ที่ยืนใช้มือไขว้หลังแบมือห้าม ทั้งสองจึงจับดาบไว้แน่น

“ข้าน้อยขออภัย...มันคือนิสัยของตัวข้าเอง”

“ถ้าเจ้าไม่ทำความเคารพข้าจงนำของๆ เจ้าออกไปจากจวนข้าบัดเดี๋ยวนี้” ทหารของลี้กวงชักดาบขึ้น

“วันนี้...ต้องมีคนตายข้าถึงจะออกจากจวนเจ้า” หลงหลานมู่พูดเสียงเรียบ

“เจ้าเป็นใครกันแน่” ลี้กวงชักแน่ใจว่าชายที่พูดตรงหน้าเป็นพ่อค้าหรือเป็นใครกันแน่

“ผู้ที่กุมชะตาแผ่นดินและใต้หล้า...มู่อ๋อง” องครักษ์หลี่พูดขึ้น ทหารที่ถือดาบอยู่มือสั่นลดดาบลง ส่วนลี้กวงนั่งคุกเขาบังคมหลงหลานมู่

“กระหม่อมมีตาหามีแววไม่...ไม่คิดว่าใต้อ๋องจะเสด็จมาในจวนที่ซอมซ่อของกระหม่อม” ลี้กวงสั่นกลัว เพราะใต้อ๋องเสด็จมาด้วยตัวเอง และตัวเองก็มีความผิดติดตัว  ด้วยว่าติดสินบนขุนางไว้เยอะ

หลงหลานมู่ไม่ได้พูดอะไร...เดินดูข้าวของภายในห้องรับรอง ซุนหลี่ยืนอยู่กับที่มองเขาเดินดูเครื่องใช้

“สิ่งนี้ราคาแพงไม่น้อย...แจกันลวดลายวิหกเหิน...ในวังของข้าก็มีเช่นกัน...นำมาจากเมืองเย่ว์...บ้านเกิดของหวงโฮ่ว...นี้เป็นชุดน้ำชาจากแคว้นอั้น...นี้ก็เช่นกัน...นี้ก็เช่นกันอีก...ของมีค่าเช่นนี้มาจากแคว้นอั้นแทบทั้งสิ้น” หลงหลานมู่ยกแจกันลวดลายนกระเรียนบินร่อนทุ้มลงพื้นด้วยความโมโห

“ใต้อ๋อง” ลี้กวงตกใจกลัว เมื่อดาบของเขามาอยู่ระหว่างคอของตนเอง

“ใครเป็นคนให้สิ่งของพวกนี้แก่เจ้า” หลงหลานมู่สีหน้าดุดันน้ำเสียงทรงอำนาจทำให้ลี้กวงสะดุ้งด้วยความตกใจ และสั่นด้วยความหวาดกลัว

“กระ...หม่อม...พูดไม่ได้...จริงๆ” น้ำเสียงกระตุกกระตักไม่เต็มเสียง เขาจึงดันมีดให้ชิดคอเข้าไปอีก

“พูด!!!”

“ไป่..ไป่เหรินเฉิน...พะยะค่ะ”

“ไป่เหรินเฉิน...ไป่เหรินเฉิน!!!...” หลงหลานมู่แทงเข้าที่คอของลี้กวงไม่ลังเล เลือดพุ่งออกมากระเซ็นใส่แม่ทัพมู่และองครักษ์หลี่ที่ยืนด้านข้าง

“ไปตามตามตัวไป่เหรินเฉินมาพบข้าบัดเดี๋ยวนี้...สั่งคนปิดประตูเมืองทุกทิศทางอย่าให้มันลัดลอดออกไปได้โดยเด็ดขาด”

“พะยะค่ะ” แม่ทัพมู่รับคำสั่ง

หลงหลานมู่มองใบหน้าของนาง ขณะที่นางจับมือเขาเบาๆ ให้เขาผ่อนคลาย

แต่ในใจเขายากจะระงับโทสะไปได้


นิยายฟรี ขอมากว่า 15 เม้น แล้วจะมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น