email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแบบไม่ต้องการสาระมากครับ ต้องการแค่ความหื่นแต่มีสตอรี่นะ - สามารถติดตามเอ็มได้ในเพจ ไรท์เอ็ม หรือทวิตเตอร์ @heartfilia_emma ได้เลยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยะนะครับ

ชื่อตอน : Chapter 10

คำค้น : น้องส้มตำคนกาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 63.4k

ความคิดเห็น : 99

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2563 02:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 10
แบบอักษร

ณ ร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งหนึ่งหลังมอ~ 

“โอ๊ยลูกฉัน… สรุปจะบอกแม่ได้ยังว่าเกิดอะไรขึ้น?” เสียงคุณแม่สาวประเภทสองเจ้าของร้านแห่งนี้เดินมานั่งลงข้าง ๆ ส้มตำที่เอาแต่นั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้ที่มีไว้ให้คนนั่งทานข้าว 

“…” พยายามถามไปหลายรอบแล้วแต่คนตัวเล็กกลับไม่แม้แต่จะเอ่ยปากบอก ซ้ำยังเอาแต่นอนฟุบหน้า 

คนเดินเข้าร้านมานั่งก็มีมองมาหลายคนแล้ว ดีนะที่ส่วนของบาร์ยังไม่เปิดเพราะยังไม่ใช่ช่วงเย็น ด้วยความที่ทั้งกลัวคนเข้าร้านจะมองไม่ดีและทั้งเป็นห่วงเด็กคนนี้เธอเลยไม่รู้ว่าต้องพูดยังไง 

“ส้มตำเงยหน้าขึ้นมาคุยกับแม่เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นจะโกรธแล้วนะ”  

“…” ได้ยินส้มตำจึงค่อย ๆ เงยขึ้นไปมองเพราะเห็นว่าคุณแม่เรียกหลายครั้งแล้ว ใบหน้าของคนตัวเล็กลยังเหมือนเดิมกับตอนแรกที่เข้ามาในร้าน 

ไม่สิ… 

ดูแย่กว่าเดิมอีกต่างหาก มันทำให้เธอรู้สึกเป็นห่วงเด็กตรงหน้าไม่ใช่น้อย ตาก็เหมือนจะบวมแดงเพราะร้องไห้ บนแก้มยังเป็นคราบอยู่เลย มือนุ่มค่อย ๆ ยกขึ้นไปอังหน้าผากเนียนเบา ๆ นั่นยิ่งทำให้เธอชะงัก 

“ตัวร้อนมากเลยนะ ทำไมเราถึงไม่กลับห้องแล้วกินยานอน เป็นอะไรบอกแม่ไม่ได้เหรอ? หรือจะไปหาหมอแม่จะได้พาไป”  

“…” ส้มตำทำได้เพียงเม้มปากพลางส่ายหน้าไปมา 

เขาเสียใจ… 

เสียใจเพราะคนที่เขารักไม่เชื่อใจเขาเลย ทั้ง ๆ ที่ให้ไปทุกอย่างแล้ว แต่พี่ไทเกอร์กลับไม่ต่างไปจากพวกที่มองเขาเป็นคนไม่ดี 

“ปูนไปไหนทำไมถึงกล้าทิ้งลูกฉันให้เป็นแบบนี้ เฮ้อออ… จริง ๆ เลย”  

“ส้มเสียใจ…”  

“…”  

“ส้มไม่เคยให้ใครเอาเลยนะ แต่ทำไมคนที่ส้มรักและยอมยกร่างกายให้เขาถึงไม่เชื่อใจส้มเลย”  

“…” ขมวดคิ้ว 

“ส้มไม่ได้หลายใจ แรดก็แรดแค่กับพี่เขาคนเดียวด้วย” เสียงแผ่วแสดงให้ทราบถึงความเหนื่อยล้าของร่างเล็ก 

ตั้งแต่ร้องไห้แล้วฝืนกายมาจนถึงตรงนี้ ส้มตำจะรู้ไหมว่าร่างกายเขามันไม่ได้ฟื้นฟูขึ้นเลย ซ้ำยังทำให้อาการป่วยหนักขึ้นกว่าเดิม ช่องทางก็อักเสบเสียอีกต่างหาก 

“คนอื่นจะมองส้มไม่ดีส้มยังพอทน แต่ทำไมต้องเป็นคนที่ส้มรักด้วย” ได้ยินคุณแม่จึงขยับไปใกล้ ๆ แล้วดึงร่างบางเข้ามากอดอย่างปลอบโยน ใบหน้าใสนั้นทำเหมือนจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ 

“ส้มเอ๊ย… ภาพลักษณ์ของเรามันไม่ดีก็ไม่แปลกที่จะมีคนไม่เชื่อใจ แต่รู้อะไรไหม? การที่เขาไม่เชื่อใจแล้วกังวลนั่นเป็นเพราะเขาจริงจังกับเราหรือเปล่า?”  

“…” จริงเหรอ?  

“ส้มลองคิดดูถ้ามีผู้ชายคนหนึ่งมันคิดว่าเราแรดเราหลายใจ แต่มันกลับยังเอาเราแถมไม่ได้กังวลว่าเราจะไปหาคนอื่น นั่นเป็นเพราะมันแค่อยากเอาเราหรือเปล่า? เราจะไปหรือมามันก็ไม่ได้แคร์อยู่แล้ว” เธอเล่าจากประสบการณ์โดยตรง 

“ส้มรู้… แต่ส้มเสียใจที่ทั้งบอกทั้งปฏิบัติให้เขาด้วยใจทุกอย่างแล้วแต่เขากลับยังกังวล มันทำให้ส้มเจ็บมาก ๆ เลยนะ” อยู่กับคนที่เรารักแต่เขาไม่เชื่อใจเรามันจะมีค่าอะไร 

“เฮ้อออ… แม่เข้าใจ แต่ถ้าเสียใจแล้วมานั่งฟุบหน้าไม่แคร์สภาพร่างกายตัวเองแบบนี้มันดูไม่ฉลาดเลยนะ” เธอผละร่างเล็กออกมามองหน้า ได้แต่คิดในใจว่าเด็กคนนี้น่ะเหรอที่คนอื่นมองไม่ดี 

ถ้าพวกนั้นได้มารู้จักกับส้มตำจริง ๆ เหมือนที่เธอรู้จักมาตั้งแต่ปีหนึ่ง พวกนั้นจะรู้ว่าส้มตำไม่ได้ต่างไปจากเด็กใสซื่อคนหนึ่งเลย ถึงบางทีจะทำตัวแรง ๆ ก็ตาม 

“แม่เคยสอนว่าไง? เสียใจได้แต่จะไม่ทำตัวโง่เพราะผู้ชายเด็ดขาด เบ้าหน้าเราก็ดี มั่นไว้สิคะลูก ใครเกลียดใครนินทาช่างหัวมัน ผู้ชายเทก็แค่หาใหม่” ส้มต้มยังคงเม้มปากเมื่อได้ยิน 

ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงไม่เสียใจแบบนี้หรอก แต่เพราะเป็นพี่คนนี้ถึงได้ทำตัวโง่ ๆ อยู่อย่างนี้ ไม่ไม่งั้นเขาคงไม่แคร์อะไรเลยด้วยซ้ำ 

ตากลมลดสายตาลงต่ำมองโต๊ะพลางคิดในใจว่าควรทำยังไงต่อ เสียงคนในร้านคุยกันดังขึ้นไม่ขาด คุณแม่ก็ผละมือออกแล้ว จะว่าไปเขามาอยู่ที่นี่สองเกือบสามชั่วโมงได้แล้วมั้ง 

นั่งแช่อยู่บนเก้าอี้เฉย ๆ ไม่กินข้าวเที่ยง ยาก็ไม่ได้แตะ ร่างกายจึงดูเพลียมากขึ้นกว่าเดิม เขารู้สึกล้าจริง ๆ ตอนนี้ ไหนจะสภาพร่างกายที่เหมือนคนเพิ่งตื่น ปากก็ซีดเซียวอีกซะด้วย 

“ขอบคุณแม่มาก ๆ เลยนะ ส้มคิดว่าโอเคขึ้นแล้ว เดี๋ยวจะกลับห้องละ”  

“ให้แม่ไปส่งไหม? ตอนมาเรามาแท็กซี่เลยมาได้ ถ้าเดินกลับมีหวังเป็นลมแน่ ๆ”  

“อื้ม… รบกวน-”  

กึก… 

“…” กำลังจะเอ่ยปากบอกคุณแม่แต่ตาดันมองไปเห็นผู้ชายตัวสูงคุ้นหน้าคนหนึ่งกำลังเดินมาแต่ไกล 

ตาคมมองมาที่เขาซ้ำยังจะเข้ามาในร้านแล้วด้วย คนตัวเล็กถึงกับรีบลุกขึ้นยืนพร้อมหัวใจที่สั่นระรัว ส้มตำแอบเซเล็กน้อยเพราะรู้สึกขัดที่ช่องทาง แต่ตอนนี้เขาจะหยุดไม่ได้!  

“มะ แม่ส้มกลับก่อนนะ แม่ไม่ต้องไปส่งแล้ว”  

“เอ้า ทำไม?” เจ้าของสองขาเรียวไม่รอฟังอะไรทั้งสิ้น เขารีบออกมาจากร้านโดยประตูข้างแล้วสาวเท้าสุดชีวิต ฟันซี่สวยขบกันไว้เพราะรู้สึกเจ็บที่ช่องทาง 

“ทำไมดื้อจังวะ…”  

หมับ!  

“อ๊ะ!” เสียงบ่นตามหลังดังขึ้นได้แป๊บเดียวก็ตามด้วยแรงจับที่ข้อมือจนส้มตำชะงักหันไปกระทบร่างแกร่ง 

พรึบ!  

“อะ อ๊ะ!” ใบหน้าสวยเงยขึ้นไปมองยังไม่ได้บ่นก็ถูกเจ้าของเรือนร่างสูงอุ้มเขาขึ้นพาดบ่า นั่นยิ่งทำให้ส้มตำชะงัก หลายสายตาหันมามองกันเป็นเกรี้ยว แต่ถามว่าไทเกอร์สนใจไหมก็ไม่ เสียงใสก็ด่าเขาออกมาสารพัด 

“ปะ ปล่อยส้มลงเดี๋ยวนี้นะพี่ไทเกอร์!”  

“…”  

“อื้ออ… ไอ้บ้า!” คำด่าเหมือนไม่พอใจลอดออกมาพร้อมกับร่างสูงที่อุ้มคนตัวบางมาถึงรถที่จอดไว้พอดี 

น้องมันไม่ได้ทุบเขาเหมือนในหนังแต่ปากกับแหกว่าเขาตลอดทางมายังรถ วางลงเบา ๆ มันก็เอาแต่มองเหมือนไม่พอใจแบบสุด ๆ  

“ขึ้นไอ้กับใคร?”  

“…” ร่างเล็กไม่ตอบนอกเสียจากจะทำเป็นหันหลังจะเดินหนี 

หมับ… 

“อ๊ะ! ปล่อย! ส้มจะกลับห้อง”  

“อย่าดื้อตอนนี้ส้ม…” เอ่ยเสียงเหนื่อย ๆ  

“พี่นั่นแหละดื้อ เป็นบ้าเหรอ ทำอะไรไม่แคร์สายตาคนอื่นเลยหรือไง ปากก็บอกเองว่าส้มหลายใจแล้วกลับมาหาทำไม?” เสียงงอนเปล่งออกมาพลางดึงมือของตัวเองออกจากมือหนา แต่คนตัวสูงหาปล่อยไม่ 

“กูถามกูไม่ได้บอก…”  

“แต่คนฟังก็เสียใจไหมไอ้บ้า!”  

“…” ไอ้บ้าอีกแล้ว นี่เขาต้องยอมให้มันด่าเหรอวะ 

“ก็รัก… ก็บอกไปแล้วว่ารักคนเดียว! ทำไมถึงไม่เชื่อกันเลย! ร่างกายก็ยกให้-”  

หมับ… 

“อื้อ…” ก่อนน้องมันจะได้ตะโกนบ่นอะไรไปมากกว่านั้นไทเกอร์จึงรีบใช้มือปิดปาก อีกข้างก็เปิดประตูแล้วดันคนตัวเล็กเข้าไปในรถทันที 

คุณแม่ที่เห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบเดินมาดู พร้อมสายตาหลายคู่ที่ยังจับจ้องมา แต่ไทเกอร์กลับหันไปทำสายตาขู่จนเธอชะงักหยุด ในใจจึงได้แต่ภาวนาให้ส้มตำไม่เป็นอะไร 

สะโพกอวบกระทบเบาะทำให้ส้มตำรู้สึกเจ็บจนนิ่วหน้า ร่างสูงปิดประตูก่อนจะเดินไปนั่งยังอีกฝั่ง มือนุ่มเลื่อนไปเปิดแต่มันกลับถูกล็อกไว้ จนในที่สุดก็ต้องหยุดและหันออกนอกกระจกเมื่อเสียงปิดประตูฝั่งคนขับดังขึ้น 

ไทเกอร์มองเสี้ยวหน้าใสพร้อมกับลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ต้องใช้พลังเยอะเหมือนกันในการง้อรุ่นน้องคนนี้ แต่ยังไม่ได้กอดมันเลยนี่นา ไว้ถึงห้องก่อนก็ได้วะ การง้อยังไม่เสร็จสมบูรณ์ 

รถยนต์คันหรูค่อย ๆ เคลื่อนออกไปพร้อมกับความสงัดเริ่มก่อตัวภายในรถ ในใจแอบรู้สึกไม่พอใจในตัวของรุ่นพี่ แต่มันก็ยังมีอีกความรู้สึกที่อย่างน้อยผู้ชายคนนี้ยังนึกถึงจนมาหา ถึงไม่รู้ว่ามาถูกได้ไงก็ตาม 

“ดื้อ…”  

“…” เม้มปาก 

“มาง้อแล้วยังเล่นตัว” ได้ยินส้มจึงหันไปขมวดคิ้ว 

“ง้อบ้านพี่เหรอทำแบบนั้น อีกอย่างใครเล่นตัว?”  

“เถียงเก่งฉิบหาย…”  

“ถ้าไม่ชอบก็หยุดรถ ส้มจะกลับห้อง…”  

“…”  

“เบื่อ!”  

“…” ตาคมหันไปมองคนตัวบางที่มันกอดอกหันกลับไปมองนอกกระจกเหมือนเดิม 

ในใจได้แต่คิดว่าน้องมันงอแงฉิบหาย ก็คิดว่าเป็นผู้ชายแล้วจะไม่งี่เง่าเหมือนผู้หญิง ไม่ดิ มันแม่งงอแงเก่งกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก 

“ตูดก็ให้เอา ปากก็อมให้ ความรักก็ให้ไปจนหมดแล้ว ยอมยกทุกอย่างไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนอะไรมากมายจากพี่เลยนอกจากความเชื่อใจและความรัก ทำทุก ๆ อย่างก็ทำให้ด้วยใจกลับไม่เชื่อส้ม”  

“…”  

“คำพูดของคนที่บอกพี่ว่าส้มเป็นอย่างงั้นอย่างงี้กับเสียงครางของส้มตอนพี่เอา พี่คิดว่าอันไหนมันได้มายากกว่ากัน?  

“ทำไมถึงไม่คิดก่อนถามออกมาว่าส้มหลายใจไหม พี่ต้องดีใจนะที่เป็นคนแรกของส้มอะ”  

“…” เอ่อ… 

“ส้มร้องไห้ ส้มเสียใจ ส้มป่วย ส้มเจ็บสะโพก ยอมถ่อสังขารออกมาจากห้องพี่ก็เพราะไม่อยากทะเลาะกัน”  

“…” เจ้าของรถยังคงมองถนนแต่ก็ตั้งใจฟังน้องมันบ่นและมีหันมามองอยู่บ่อยครั้ง แน่นอนว่าเขาดันเถียงไม่ออก 

“ฮึก… ตื่นมาก็คิดว่าจะได้กอดพี่ ฮือออ… หิวข้าวก็หิว ขะ ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน ยา… กะ ก็ไม่ได้แตะ ฮะ ฮึก… ถึงจะรู้ว่ากินได้ไม่กี่คำแต่ก็อยากให้พี่ป้อนเหมือนเมื่อเช้านะ ฮือออ… แต่ทำไมพี่ถึงต้องทำให้ส้มเสียใจด้วย”  

“…”  

“ฮืออออ…” น้องมันร้องไห้ไม่หยุด เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ เพราะต้องขับรถ อยากจะดึงมันมากอดแต่ก็ต้องรอให้ถึงคอนโดเสียก่อน 

“ขอโทษ… หยุดร้องได้แล้ว”  

“ฮือออ… ส้มรักพี่ไทเกอร์คนเดียวนะ”  

“เงียบ ๆ ส้ม ถึงคอนโดเดี๋ยวกอด”  

“ฮึก…”  

“กูผิดเอง ขอโทษแล้วไง”  

“ฮึก… อย่าถามส้มแบบนั้นอีกนะ”  

“ครับ…”  

“ตะ ต่อไปถ้าทำให้ส้มเสียใจ พี่ไทเกอร์น้อยโดนทุบแน่ ฮึก…”  

“…” เฮ้อ… 

 

 

ณ ถ้ำเสือ~ 

ประตูห้องถูกเปิดออกให้ส้มตำเดินเข้ามาก่อนเหมือนทุกครั้ง ก่อนไทเกอร์จะเข้ามาตามแล้วปิดประตู ตากลมยังคงมองคนตัวสูงด้วยใบหน้าเหมือนงอน ๆ จนร่างสูงต้องเดินเข้ามาดึงเข้าไปซบอก 

“ขอโทษ…” เสียงแผ่วนุ่ม ๆ เปล่งขึ้นเบา ๆ  

“…” ใบหน้าใสจึงถูไปมาที่อกแกร่งเหมือนทุกครั้ง แขนเรียวยกขึ้นกอดรอบเอวสอบไว้แน่น กลิ่นของพี่ไทเกอร์ กลิ่นที่เขาชอบ 

จุ๊บ… 

“ยังโกรธไหมที่ถามไปแบบนั้น” แรงจุ๊บที่หน้าผากพร้อมกับร่างสูงผละรุ่นน้องออกมาถาม ต้องให้ง้อยังไงมันถึงจะหายงอนเขาจริง ๆ  

“…” ร่างบางไม่ตอบไทเกอร์จึงยกนิ้วขึ้นมาถูแก้มนุ่มเบา ๆ น้องมันน่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ ไม่แปลกที่เขาแม่งไม่อยากให้มันไปไหน 

“หึ ๆ ด่ากูว่าไอ้บ้าขนาดนั้นคงระบายออกมาหมดแล้วมั้ง” เขายอมจริง ๆ ตอนโดนน้องมันโกรธถึงขั้นใช้คำว่าไอ้ในการด่า แต่กลับไม่คิดโกรธเลย 

มันดูน่ารักน่าขย้ำดี… 

ได้ยินพี่ไทเกอร์เอ่ยแบบนั้นรอยยิ้มจาง ๆ จากส้มตำจึงปรากฏขึ้นก่อนจะขยับเข้าไปสวมกอดร่างสูงไว้อีกครั้ง 

“ส้มไม่ไหวแล้วอะ มันเหนื่อย”  

“…”  

“ทำให้ป่วยก็ต้องดูแล ส้มอยากนอนนะ”  

“อาบน้ำกินข้าวกินยาก่อนแล้วค่อยนอนพัก” บอกแต่ยังคงกอดและลูบหลังคนตัวเล็กเบา ๆ  

“พี่ไทเกอร์…”  

“หืม?”  

“อีกนานไหมอะกว่าส้มจะหายแล้วให้พี่เอาได้อีก?”  

“…” ใบหน้าหวานผละออกมาถามด้วยความสงสัย ตากลมแป๋วเหมือนใสซื่อจริง ๆ ทำให้คนถูกถามต้องเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่งเสียทันควัน 

“สงสัยว่าถ้าพี่ไทเกอร์ทำโทษแบบกระแทกเข้ามาหนัก ๆ จนตูดส้มเลือดอีก ส้มจะป่วยอีกไหมอะหรือแบบถ้ายิ่งเอามันจะยิ่งมีภูมิคุ้มกันในด้านนี้เหรอ?”  

“…”  

“ถ้ามันทำให้มีภูมิคุ้มกันงั้นพวกเราเอากันบ่อย ๆ ดีไหม”  

“เฮ้ออ…”  

“…” เห็นรุ่นพี่ถอนหายใจคิ้วสวยจึงขมวดเข้าหากันเพราะไม่เข้าใจ 

“คงงั้นมั้ง… คงเอากันบ่อย ๆ นั่นแหละ”  

“จะ จริงนะ” ตื่นเต้น 

“อื้ม…”  

‘ก็ผลประโยชน์ของกูนี่นา…’  

 

 

#Tiger 

ถึงผมกับน้องมันจะยังไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ชัดเจน เช่นเรียกกันได้ว่าเป็น ‘แฟน’ แต่เขาว่ากันว่ายิ่งคู่รักทะเลาะกันลูกจะยิ่งดกไม่ใช่เหรอ 

ใช่ครับเยอะมาก … 

ผมหมายถึงขนมที่ส้มตำมันลงไปซื้อมาอะเยอะมาก บอกว่าขอลงไปเข้าเซเว่นได้ไหมเพราะหิวขนม ผมขี้เกียจและอีกอย่างคือทำงานอยู่เลยปล่อยมันลงไปคนเดียวเพราะเห็นมันดีขึ้นมากแล้ว 

ถึงเมื่อวานจะมีเรื่องทะเลาะกันแต่หลังคืนดีกันมันก็เชื่อฟังผมเป็นอย่างดี วันนี้วันอาทิตย์ เมื่อเช้าพากลับหอไปเอาชุดกับงานที่มันบอกจะต้องทำ กะว่าจะให้นอนอยู่นี่ต่อเลยจนถึงพรุ่งนี้ 

ผมไม่ได้อยากบังคับให้มันอยู่ด้วยทุกวันหรอกครับ ขอแค่ศุกร์เสาร์อาทิตย์ก็พอมั้ง หมายถึงถ้ามันว่าง ถ้ามันไม่ว่างจริง ๆ ก็ไม่อยากบังคับหรอก ถึงใจจะอยากบังคับอยู่บ้างก็ตามที 

“ไปขนอะไรมาเยอะแยะวะ” ผมเดินมายืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานถามคนที่เดินถือถุงเซเว่นขนาดใหญ่เข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มฉ่ำ 

“ขนม ๆ พี่ไทเกอร์กินไหม~” มันยิ้มตอบแต่เดินผ่านผมเข้าไปในห้องครัว ไม่รู้ทำไมพอมองมันที่ตัวเล็ก ๆ บาง ๆ เดินไปมาถึงรู้สึกอยากมองนาน ๆ  

แต่เดี๋ยว… 

“เดี๋ยวส้ม… มึงใส่ชุดนี้ลงไปเหรอวะ?” เดินเข้าไปถามในห้องครัวพลางไล่สายตามองมันตั้งแต่หัวจรดเท้า โอ้โหคุณนาย มึงจะใส่ขาสั้นอย่างกับของผู้หญิงโชว์ขาขาว ๆ ออกไปข้างนอกไม่ได้ ดีนะที่เสื้อแม่งตัวใหญ่ 

ยัง… ยังจะทำหน้างงใส่อีกมึงเอ๊ย… 

“ก็มันใส่สบาย อีกอย่างส้มไม่ได้ใส่กางเกงเหมือนผู้หญิงเพราะส้มเป็นเกย์ ตุ๊ด กะเทยหรืออะไรก็ตามนะพี่เข้าใจไหม”  

“ไม่เข้าใจ…” ผมตอบหน้าตายจนส้มตำมันย่นจมูก 

“พี่ดูเอวส้มมันเล็กอะ แล้วตัวก็ไม่ได้สูง ถ้าใส่แบบพี่มันก็จะหลวม ๆ ส้มไม่ค่อยชอบ พี่อย่าบ่นได้ป่ะ” มีถลกเสื้อแล้วหันเอวให้ดูด้วยเว้ย เออกูรู้ว่าผอมเพรียว มันไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่ผมจะสื่อเลยหรือไง 

เถียงเก่งจริง ๆ เลยว่ะ 

“เถียงดีจริง ๆ บ่นก็เก่ง” มันไม่สนใจหันไปเอาขนมออกมาวางบนโต๊ะกินข้าว 

“ไม่ได้บอกว่าใส่ไม่ได้ แต่ใส่ก็ใส่แค่ในห้องไม่ได้เหรอวะ มึงไม่-”  

หมับ… 

“…” ผมถึงกับชะงักทันทีที่มันหันมาเขย่งเท้าดึงท้ายทอยผมลงไปจูบ ได้แต่ตาค้างมองมันที่หลับตาก่อนอารมณ์แม่งจะไหลไปโดยอัตโนมัติ 

สองมือผมยกขึ้นจับเอวบางไว้หลวม ๆ แล้วสอดลิ้นเข้าไปกอบโกยความหวาน มันนุ่มละมุนจนแม่งลืมเรื่องที่จะบ่นไปเลย ความหงุดหงิดก็หายไปเช่นกัน 

สักพักมันจึงได้ผละออก รอยยิ้มอันตรายปรากฏให้ผมเห็นก่อนจะหันไปสนใจขนมต่อ ได้แต่ยืนนิ่ง ๆ มองคนตัวบางมันอย่างงั้น 

แม่งอันตรายฉิบหาย… 

“แค่จูบพอ… ถ้าหายดีจริง ๆ เราค่อยเอากันทุกวันตามที่คุยกันเนอะ” มันบอกแต่ไม่หันมามอง ผมส่ายหน้าไปมาพลางไล่สายตามองเรียวขาขาว ๆ ลูกชายตื่นขึ้นเฉยเลยกู 

ตัดสินใจไม่บ่นเพราะกลัวมันโจมตีจนรู้สึกทนไม่ไหวอีก เลยได้ออกมาข้างนอก จะว่าไปงานยังไม่เสร็จเลยว่ะครับ ผมเหนื่อยกับชีวิตปีสี่ฉิบหาย จะอธิบายให้ทุกคนฟังยังไงว่ามันหนักแค่ไหน 

เอาเป็นว่าลองนึกภาพนักศึกษาคนหนึ่งแบกก้อนหินไว้ตลอดทั้งเทอม กูก็เว่อร์ไป แต่จะทำไงให้ผ่านไปเร็ว ๆ วะ ปกตินอนก็ดึก กาแฟก็ต้องอัดไปเยอะพอสมควร แต่หลัง ๆ มาพอมีส้มตำผมเลยต้องจัดสรรเวลาให้ดีกว่าเดิม 

ไม่ให้เวลามันเดี๋ยวก็งอนอีก แต่น้องมันว่านอนสอนง่ายนะครับ ถ้าบอกด้วยเหตุผลจริง ๆ มันก็เหมือนจะฟังเราดี ๆ ผมเดินเข้าไปถอดเสื้อใส่แต่กางเกงกีฬาสีขาว เพราะเสื้อที่ใส่เมื่อกี้ผมว่ามันเหม็นเหงื่อละ พยายามมองหาว่าจะใส่ตัวไหนดี 

แต่ขี้เกียจเลยตัดสินใจใส่แค่กางเกงนี่แหละ เพราะปกติผมไม่ค่อยใส่เสื้ออยู่แล้ว แต่เพราะมีคนตัวเล็กมันอยู่ด้วยเลยต้องใส่ แต่ไหน ๆ ก็รู้ว่าจะได้อยู่ด้วยกันอีกหลายครั้งงั้นทำตัวให้ชินเลยแล้วกัน 

เดินออกมาจากห้องก็ยังไม่เห็นว่ามันจะออกมาเลยเดินไปนั่งดูทีวี ผมมีเวลาดูอะไรคลายเครียดได้ไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้ เดี๋ยวสักพักก็อาบน้ำ กินข้าวเย็น ทำงานต่ออีกเหมือนเคย 

จะว่าไปก็แปลกนะครับที่ได้รุ่นน้องผู้ชายที่แอบมองเรามาโดยตลอดมาเป็นเมีย มันเหมือนจะเอ๋อ ๆ ดีแต่ผมก็ชอบ มันเอ๋อแต่มันก็ฉลาดเข้าใจป่ะวะ บางเรื่องเวลามันบ่นให้ฟังผมยังอึ้งเลย 

เมื่อวานที่มันบอกว่า ‘คำพูดของคนอื่นที่บอกผมว่ามันเป็นคนอย่างงั้นอย่างงี้กับเสียงครางของมันอันไหนได้มายากกว่ากัน?’  

อ่อ… 

จะบอกว่ามันไม่เคยครางให้ใครฟังนอกจากผมว่างั้น แสดงว่ากูควรดีใจเหรอวะที่ได้มึงคนแรก แล้วเวลาพูดถึงเรื่องเอากันผมนี่แทบอยากจะปิดปากมันไว้ แต่เริ่มชินละครับ พูดได้แต่พูดกับผมคนเดียวพอ นี่ถ้าเพื่อนผมมันได้ยินจะเป็นไงวะ 

“ส้มจะนั่งดูหนังด้วย” มันมาละ ผมหันไปมองตามเสียงเห็นมันถือขนมเดินตรงมาหา 

“ดะ เดี๋ยว ๆ” อะไรคือเดินมานั่งทับตักผม แล้วแม่งนั่งทับจุดนั้นเลยนะเว้ย 

“หือ? พี่ไทเกอร์ไม่อยากให้ส้มดูด้วยเหรอ?”  

“…” ยังมีหันมาถามอีก ผมก้มลงไปมองสะโพกอวบ ๆ ของมันแล้วอารมณ์แม่งมาฉิบหาย ทับเข้าไปมึง เริ่มจะไม่ไหวแล้วนะ 

“อ๊าาก! ส้มไม่ดูหนังผีนะ!”  

“…” จะดิ้นทำไม 

“มะ มันจะโผล่มาแล้ว!”  

‘เออ... โผล่จริง’ หมายถึงของกูอะโผล่ บด ๆ เบียดอยู่นั่นแหละ นั่งอีกนาน ๆ มีแตกแน่ ๆ  

“…”  

“พี่ไทเกอร์มันแข็งอะ” เหมือนจะเริ่มรู้แล้ว 

“ลงมานั่งดี ๆ ก่อนกูจะทนไมไหว” แม่งเพิ่งรู้ตัวหรือไงวะ มันยอมลงมานั่งข้าง ๆ ดี ๆ แล้วหันมาก้มลงมองของผมด้วยใบหน้าปกติ คิดอะไรอยู่หรือเปล่าวะ 

“พี่ไทเกอร์เงี่ยนเหรอ?”  

“…”  

“ถอดเสื้อแบบนี้คิดจะอ่อยส้มแต่แรกแล้วใช่ไหมล่ะ~ หึ ๆ น่ารักที่สุดไปเลย” ผมมองมันที่ทำตัวบ้าบออยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหันไปดูหนังต่อ แล้วดูเบียดเข้ามา กลัวแล้วยังจะมานั่งดูด้วย 

ขามันยกขึ้นมาบนโซฟาเอาขนมวางไว้หว่างเข่า หน้าหันมาซุกลงที่ไหล่ผมเวลากลัว ตัวผมไม่ได้หอมเลยนะตอนนี้ แต่ห้ามมันได้ไหมก็ไม่ 

“เอ้า…” มันผละออกมามองหน้าเพราะผมยกรีโมตขึ้นมากดปิด 

“กลัวแล้วจะดูทำไม?” ยังมาทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจอีก 

เฮ้ออ… 

มึงน่ารักไปละส้ม ผมอยากจับหอมแก้มหลาย ๆ ทีให้หายมันเขี้ยว ทำตัวขี้อ้อนอยู่นั่นแหละ มันจะรู้ไหมว่าไอ้การทำตัวแรด ๆ แค่กับผมคนเดียวแถมยังขี้อ้อน ผู้ชายมันจะไปไหนรอดวะ 

“ว่าจะคุยอะไรด้วยสักหน่อย ไอจีกับเฟซมึงได้เล่นไหม?”  

“ทำไมอะ?” ตอบแต่ยังหยิบขนมเข้าปากได้เรื่อย ๆ  

“กูรู้มึงลงรูปอ่อยชาวบ้านเยอะ ไปลบออกกูไม่ชอบ”  

“มะ ไม่เอา… อีกอย่างส้มปิดเป็นส่วนตัวนะมีคนตามหมื่นกว่า ๆ เอง” มันหันหน้าหนีเหมือนจะไม่ยอมจริง ๆ  

“…” หมื่นกว่ามันไม่ได้น้อยเลยนะเว้ย ทำไมดื้อวะแม่ง 

“เฟซบุ๊กก็ไม่ค่อยได้เล่นแล้วด้วย รูปไม่ได้ลง โพสต์ก็ไม่ได้โพสต์ เวลาคุยก็ใช้แค่ไลน์ ดีเอ็มในไอจีและก็แมสเซ็นเจอร์ เฟซบุ๊กส้มใช้แค่ส่องคนอื่นและตามเพจอะไรบ้า ๆ บอ ๆ นิดหน่อย ทวิตเตอร์ส้มก็เล่นนะเอาไว้ตามข่าวและดูคลิปโป๊…”  

“…” เดี๋ยวมันใช่เหรอ 

“อย่าทำหน้าโหดใส่ส้มได้ไหม” จะเม้มปากงอแงอีกละ เสียงอ้อน ๆ อ่อย ๆ แบบนี้คือลางสังหรณ์ที่ผมสัมผัสได้ว่าต่อจากนี้ส้มตำมันจะงอแงและผมต้องใจอ่อน 

“เฮ้ออ… จะตามอะไรจะใช้อะไรของมึงก็แล้วแต่ แต่ลงรูปแรด ๆ แล้วมีคนมันเอาไปลงเพจเดี๋ยวก็มีคนคอมเมนต์ด่าอีก กูจะไม่ยุ่งก็ได้แต่ต่อไปอย่างโชว์เข้าใจไหม เอาง่าย ๆ มึงไม่ต้องลงรูปอ่อยใครเลย กูไม่ชอบ...” มันหันมาเลิกคิ้วก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มให้ 

“พี่ไทเกอร์หวงส้มเหรอ?” ยังจะถามอีก มีของดีใครก็อยากเก็บไว้ดูคนเดียวเหมือนไอ้เนมมันบอก ยังไม่รู้หรือไงว่าหวง 

หวงมาก ๆ ด้วย… 

“แล้วถ้ากูลงรูปถอดเสื้ออ่อยสาว มึงจะยอมไหมล่ะ?”  

“จริงอะ เอาเลย ๆ ส้มจะประกาศว่าคนนี้ผัวส้ม มีของดีอยู่ข้าง ๆ อิจฉาไหมล่ะฮ่า ๆ ๆ”  

“…” มองมันด้วยสายตานิ่ง ๆ  

“ล้อเล่น ไม่เอานะ ไม่ลงไม่อะไรทั้งนั้น… ส้มก็อยากเก็บผัวส้มไว้ดูคนเดียวเหมือนกัน อีกอย่างทำไมต้องถอดเสื้อเล่นบาสให้คนอื่นถ่ายไปลงเพจด้วยล่ะ?” มันถามเหมือนไม่พอใจเช่นกัน 

เห็นไหมวะ มันยังไม่อยากให้ผมลงรูปอ่อยใครเลย 

“ไม่ได้จะโชว์… ก็มันร้อนเลยถอดเล่นธรรมดา ใครจะไปรู้ว่าจะถูกถ่ายไปลงเพจ กูทักไปบอกให้ลบหลายครั้งแล้วแต่แม่งไม่ทำตาม”  

“งั้นต่อไปก็เซฟ ๆ ตัวเองหน่อยไม่ได้เหรอ จริง ๆ ส้มไม่ได้อยากจะทำตัวเหมือนเมียหวงผัวเลยนะ ไม่ดิ… ยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” มันบอกเสียงแผ่วพลางก้มหน้าลงจนผมขมวดคิ้ว 

“จะเรียกตัวเองว่าเมียยังเรียกได้ไม่เต็มปากเลย ช่างเถอะ… ส้มแค่จะบอกว่า ถ้าพี่จะถอดเสื้อเล่นบาส หรือจะอะไรยังไงก็ช่างมันก็เป็นสิทธิ์ของพี่ไทเกอร์อยู่แล้ว ถามว่าส้มหวงไหมก็หวงแหละ”  

“…”  

“จริง ๆ หวงมาตั้งแต่ยังไม่เอากับพี่เลยด้วยซ้ำ แต่มันก็ไม่ได้คอขาดบาดตายอะไรถ้าพี่ไม่ได้นอกใจหรือตั้งใจจะอ่อยใคร” พูดจบก็ก้มหน้าลงเหมือนเดิม ผมได้แต่มองเสี้ยวหน้าใส ๆ นั้นด้วยสายตานิ่ง ๆ ในห้องกลับเงียบขึ้นโดยอัตโนมัติ 

“สิทธิ์ของพี่พี่ก็ใช้ให้เป็นประโยชน์เถอะ ประเทศเราเป็นประชาธิปไตย อีกอย่างตอนนี้ส้มก็มีความสุขสุด ๆ แล้ว มันมากเกินไปแล้วด้วยซ้ำสำหรับคนที่ได้แต่แอบมองพี่อยู่ฝ่ายเดียวมาโดยตลอด” ดึงดราม่าอีกละ 

“รู้ไหม กูหล่อ กูดูดี กูคบสาวก็เยอะแต่ทำไมถึงไม่มีใครให้ความรู้สึกเหมือนอยู่กับมึงเลย”  

“…”  

“เออสาว ๆ ที่กูเคยคบเคยนอนด้วยก็เด็ด ๆ ทั้งนั้น กูเป็นคนที่ถ้าจะคบกับใครก็ต้องคบจริง ๆ แต่มันหลายครั้งแล้วที่กูแม่งถูกทิ้งตลอด คนล่าสุดกูก็รักเขาแต่ก็เหมือนที่มึงได้ยินตอนแอบฟังนั่นแหละ เอาจริงกูกลัว-”  

“กลัวว่าส้มจะเหมือนพวกนั้น”  

“ฟังให้จบก่อนจะงอแงได้ไหมวะ”  

“…”  

“กับรุ่นน้องที่แอบมองบ่อย ๆ เหมือนพวกโรคจิตกูไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเข้ามาในชีวิตตัวเองได้มากขนาดนี้ แต่จะว่าไปกูคง…”  

“…”  

“กูคงเผลอชอบมันแล้วมั้ง…” ผมบอกพร้อมหันหน้าหนีไปทางอื่น 

แม่งเอ๊ย… 

เขินสัด ๆ ทำไมกูต้องมาพูดอะไรแบบนี้ด้วยวะ เด็กมันโง่หรือไงทำไมถึงไม่ดูที่การกระทำ หวงขนาดนี้แล้วก็น่าจะรู้ไหมวะ 

“พี่ไทเกอร์กินขนมป่ะ?”  

“…” เดี๋ยว… 

“หันมาหาส้มเลยนะ” ได้ยินมันบอกเลยต้องหันไปเลิกคิ้ว 

“เป็นผัวส้มเถอะนะ…”  

“…”  

“สมัยนี้รอให้ผู้ชายขอเป็นแฟนมันคงยากมากอะ บอกรักไปหลายรอบแล้วเพิ่งมาบอกรักกลับ งั้นส้มเป็นฝ่ายขอเองเลยดีกว่า… เป็นผัวส้มได้ไหม?  

“เฮ้อออ… กูก็บอกไปหลายรอบเหมือนกัน”  

“ดีใจอะ”  

“มึงดีใจกว่านี้ไม่ได้เลยเหรอส้ม มันดูไม่โรแมนติกเลยเหรอวะ…”  

“พี่กินขนมก่อน…” มันหยิบขนมเข้าปากพร้อมกับยื่นถุงมาให้ แล้วที่กูอุตส่าห์บิวท์อารมณ์มาตั้งแต่แรกมึงไม่ได้สนใจเลยเหรอ 

“สรุปยังไง?”  

“ก็ส้มเป็นแฟนพี่ไทเกอร์แล้วไง”  

“เออ… ง่ายเนอะ”  

“ไม่ง่ายเลยสำหรับส้ม รอมาหลายเดือนแล้ว พอได้เอากันนอนด้วยกันขนาดนี้คนที่รักเขากลับยังไม่ยอมขอเป็นแฟนสักที” บ่นเหมือนเด็ก 

“เป็นแฟนกูไหม?”  

“ส้มต้องดีใจแบบเว่อร์ ๆ ใช่ป่ะ?”  

“แล้วแต่มึง…”  

หมับ!  

“ฮือออ… ก็เหมือนเป็นแฟนกันแล้วป่ะ แต่พี่ไม่ยอมขอสักที” มันพุ่งมากอดจนผมต้องลูบหลังแล้วเผลอยิ้มออกมา เออตลกดีเว้ย มันกอดแล้วใช้หน้าถูเหมือนทุกครั้งก่อนจะค่อย ๆ ผละออกมายิ้มให้แล้วขยับมาจุ๊บปากผมเบา ๆ  

“เป็นแฟนกันแล้วนะ”  

“อื้อ…” โล่งแล้วสินะ ยิ้มไม่หยุดเลยส้มเอ๊ย มันค่อย ๆ ขยับเข้ามากอดผมอีกครั้ง กลิ่นหอมจริง ๆ น่ารักน่ากอดไว้นาน ๆ  

นี่กูหลงมันเหรอ… 

“จริง ๆ ส้มอยากถูกเยมากเลยตอนนี้”  

“…” ถูกเย?  

“เหมือนจะหายดีแล้วนะ พี่เยส้มตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ?” มันผละออกมาถามด้วยใบหน้าเหมือนขอร้อง ทำไมกูต้องไม่ชินด้วยวะ จะชินก็ชินไม่สุด… 

“มึงยังไม่หายดีส้ม หมอเขาบอกทำไมไม่ฟัง… จริง ๆ กูก็อยากเอา” วันนี้พามันแวะไปคลีนิคหมอก็แนะนำหลายอย่างเลย แล้วเชื่อไหมว่าผมแม่งต้องเบรกมันตอนพูดเรื่องเอากันกับเภสัชตลอด 

 

 

เมื่อเช้า~ 

“มันเจ็บ ๆ ขัด ๆ ตรงนั้นอะครับ คือพี่เข้ายัด-”  

“ส้ม…” ดึงเสื้อแล้วเรียกมันเบา ๆ จนมันหันมาเลิกคิ้ว ทำไมต้องอธิบายละเอียดขนาดนั้นวะ 

“ฮ่า ๆ อ่อโอเคค่ะ แล้วเกิดขึ้นเมื่อวันไหนคะ?”  

“เมื่อวานครับ ตอนนั้นพี่เขาเหมือน-”  

“จะพูดทำไมวะ” ดึงอีกรอบแล้วก้มไปกระซิบถาม 

“ฮ่า ๆ ๆ น่ารักจัง โอเคเดี๋ยวยังไงหมอขอตรวจแฟนของคุณก่อนนะคะ”  

“ฟะ แฟน?”  

“…” มันหันมาทำหน้าเขิน ๆ ใส่ แต่ผมเลือกที่จะเงียบ 

“ตรวจตรงช่องทางที่พี่เขาใส่เข้ามาเหรอครับ”  

“เฮ้อ…” จะถามอะไรขนาดนั้นวะ!? ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนละ หมอแม่งก็ขำไม่หยุดส่วนผมหันหน้าหนี 

“ผมต้องเข้าไปด้วยไหมครับ?”  

“นั่งรอตรงนั้นก็ได้ค่ะ”  

“โอเคครับ…”  

 

 

ตอนนี้~ 

“จะถามอะไรหมอตรง ๆ แบบนั้นไม่ได้มึงก็อ้อม ๆ หน่อย”  

“…” ส้มมันไม่พูดอะไรแต่กลับก้มลงมามองที่เป้ากางเกงของผมจนต้องเลิกคิ้ว 

มือขาวค่อย ๆ เลื่อนมาจับจนผมขมวดคิ้ว แม่งกำได้ทั้งลำเลยสัด แล้วบีบ ๆ ดูด้วยนะ ตบะจะแตกแล้วไทเกอร์เอ๊ย มันค่อย ๆ เงยขึ้นมามองผมแต่มือยังจับของผมไว้อยู่ 

“เคใหญ่…”  

“…”  

“เคใหญ่ ๆ”  

พลั่ก!  

“โอ๊ย…”  

“เคห่าไรล่ะ…” ผมผลักหัวจนมันหงายหลังล้มลงโซฟา รีบลุกขึ้นเดินหนีทันที ศัพท์ห่าอะไรของมันอีกวะ แม่งถ้าทนไม่ได้กูเอามึงตายคาอกแน่ส้ม… 

 

 

ไรท์เอ็ม 

หากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยนะครับ ไปโหลดอีบุ๊กกันนะะะ เอ็มจะได้มีเงินจ่ายค่าเทอมด้วย5555555 

#น้องส้มตำคนกาม 

twitter @heartfilia_emma 

Page ไรท์เอ็ม 

ความคิดเห็น