facebook-icon

ติดตามข่าวสารได้ทาง เพจ นามว่าคุณ

ชื่อตอน : #Ronel(25) แมว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2563 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#Ronel(25) แมว
แบบอักษร

Ronel 25 

โรเนลในห้องเรียน เขามองหาเรเน่อยู่ตลอด.. โรเนลทนรอไม่ไหวจึงเดินไปหาบลูเพื่อนสนิทของเธอ.. 

'บลูครับ.. เรเน่หล่ะครับ..? 

'วันนี้เธอลาหน่ะ พรุ่งนี้ก็ด้วย..' 

'เรเน่มีปัญหาอะไรหรือป่าวครับ..? 

'ได้ข่าวว่าครอบครัวตอนนี้มีปัญหาหน่ะ..' 

'อ่อครับ..' 

'นายลองทักหาเธอดูนะ..' 

'ผมทักไปแล้วเธอไม่ตอบ..' 

'ช่วงนี้อย่าพึ่งไปยุ่งกับเธอเลยดีกว่า เธอกำลังเครียดๆ..' 

'ครับ..' 

โรเนลกำหมัดแน่นเขาแค้นออฟมากที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพนั้น.. 

โรเนลเรียนจนหมดคาบก็รีบเดินออกมาทันที.. 

'เนลไปทานข้าวกันก่อนไหมวะ..ทำไมดูรีบๆ..' แบลคฌาคถามขึ้นมา 

(แบลคฌาค) 

'ไม่เป็นไรหว่ะ.. พอดีกูยุ่งๆ..' 

'มีปัญหาอะไรให้ช่วยไหมวะ.. ช่วงนี้มึงดูแปลกไปนะ..' 

(ออกัส..) 

'มีแต่กูจัดการได้.. ขอบใจมาก' 

โรเนลรีบมารอที่ลานจอดรถโดยที่มีพี่วินมารอรับอยู่แล้ว.. 

จากนั้นเขาก็รีบกลับบ้านทันที.. 

@บ้านตระกูล Wiry 

โรเนลเข้ามาบ้านด้วยความเคร่งเครียด... เขาให้เวลากับตัวเองสามวันทุกอย่างต้องจบ.. 

กริ๊งง ง งงงง !!!!!! 

เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นมา.. 

'ว่าไงครับพ่อ..' 

'พี่เนลขึ้นเครื่องหรือยัง..? 

'ทำไมพี่เนลต้องขึ้นเครื่องครับ พี่เนลไม่ได้จะไปไหนสักหน่อย..' 

'พี่เนลลืมวันเกิดพ่อแล้วหรอ พรุ่งนี้วันเกิดพ่อนะลูก พ่อเสียใจจังเลย..' 

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ดด ...!!! 

พ่อตัดสายไปทันที.. 

'พ่องอนหรอเนี่ย..' 

โรเนลตัดสินใจโทรกลับหาท่าน.. 

'พ่อครับ พี่เนลจะขึ้นเครื่องตอนนี้แหล่ะครับ..' 

'เย้ ดีมากลูก.. พ่อจะรอนะ' 

'ครับๆ..' 

โรเนลรีบขึ้นไปจัดกระเป๋าและให้เพื่อนๆลาเรียนให้สองวัน.. 

ไม่นานนักเขาก็บินมาถึงที่ประเทศจีน.. 

'เรื่องนั้นเดินหน้าไปถึงไหนแล้ว..? โรเนลถามบอดี้การ์ดขึ้นมา 

ถึงแม้เขาต้องทำหน้าที่ลูกในตอนนี้ แต่เขาก็ไม่ลืมงานที่ต้องจัดการ.. 

'ตอนนี้คนที่ถูกโกงโวยวายใหญ่เลยครับ..' 

'อืม.. ดี' 

ไม่นานนักโรเนลก็มาถึงบ้าน.. 

'พี่เนลมาแล้วๆ..' แม่รีบวิ่งเข้ามากอด 

'คิดถึงพ่อกับแม่ที่สุดเลยครับ..' 

'ปากหวานอีกแล้วนะ พี่เนลของแม่..' 

'คืนนี้พี่เนลนอนกับพ่อและแม่นะครับ..' 

'ไม่ได้.. พ่อจะทำน้อง' 

'โถ่วพ่อ.. พี่เนลมีบาสเตียนคนเดียวก็ปวดหัวแล้ว ห้ามมีนะครับ..' 

'พ่อก็พูดไปงั้นแหล่ะลูก สำหรับแม่แค่สองคนก็ปวดหัวจะแย่แล้ว..' แม่พูดขึ้นมายิ้มๆ 

'แม่ครับ แม่ปวดหัวแค่พี่เนลก็พอส่วนผมจะไม่ทำให้แม่ปวดหัวครับ..' บาสเตียนเดินเข้ามายิ้มๆ 

'บาสเตียนมึงก็ไม่ธรรมดาเหมือนกันนั่นแหล่ะ..' โรเนลมองน้องชายค้อนๆ 

'หรอ โรเนลคนติ๋มๆ..' บาสเตียนยังคงแกล้งโรเนลไม่หยุด.. 

'เดี๋ยวเถอะ.. มึงไม่เคยมีความรักไม่รู้หรอก..' 

บาสเตียนทำสีหน้าตกใจสุดขีดเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกจากปากพี่ชายของตนเอง.. 

'โรเนลที่หวงแหนความโสดหายไปไหนกัน..' บาสเตียนคิดในใจยิ้มๆ 

พวกเขาพูดคุยกันอยู่สักพักโรเนลก็ขึ้นห้องนอนไปพักผ่อน.. 

โรเนลล้มตัวลงนอนเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที.. 

โรเนลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและรีบรับสายทันที.. 

'โรเนลนายว่างคุยไหม..? 

'ว่างครับเรเน่มีอะไรหรือป่าว ทำไมน้ำเสียงดูไม่ค่อยดีเลย..' 

'ช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายมากเลย.. ฉันเหนื่อยมากเลยไม่รู้จะโทรหาใคร' 

'คุยกับผมได้ทุกเรื่องนะครับ..' 

'โรเนล.. ฉันไม่อยากแต่งงาน' 

'ฉันไม่ได้ชอบออฟ..' 

'แต่ฉันไม่มีทางเลือก.. ฉันอยากจะหนี..' 

'เรเน่ใจเย็นๆก่อนนะครับ..ถึงหนีไปก็แก้ปัญหาไม่ได้..' 

'แล้วจะให้ฉันแต่งงานนี่นะ..' 

'ฉันทำไม่ได้หรอก..' 

'ผมจะหาทางช่วยเรเน่เองครับ ไม่ต้องห่วง..' 

'นายจะช่วยฉันได้อย่างไร..' 

'ไม่มีใครช่วยฉันได้ทั้งนั้น..' 

'แล้วถ้าผมช่วยเรเน่ได้ เรเน่สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ปฏิเสธความช่วยเหลือของผมในครั้งนี้..' 

'นี่นายพูดจริงหรือล้อเล่น..ฉันไม่ขำนะ' 

'ผมพูดจริงๆครับ..' 

'ถ้านายช่วยฉันได้.. ฉันยอมหมดทุกอย่างเลย' 

'ผมช่วยเรเน่ได้ครับ.. เรเน่รอผมอีกสักนิดนะครับ..' 

'ฉันจะรอนะ..' 

...เช้าวันใหม่... 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก..' 

'เข้ามา..' 

'คุณโรเนลคะ นายหญิงให้เอาชุดมาให้ค่ะ..' 

'อืม.. ขอบใจ..' 

'สีแดงเชียว.. คนหล่อใส่อะไรก็หล่อ' 

โรเนลหยิบชุดขึ้นมาใส่และรีบลงไปหาพวกท่านที่งานเลี้ยงทันที.. 

ในระหว่างที่โรเนลกำลังเดินไปก็ไปพบกับลูกแมวตัวเล็กหนึ่งตัว.. 

'แมวของใครกันนะ..' 

โรเนลมองซ้ายมองขวาเมื่อไม่เห็นว่าใครเป็นเจ้าของจึงอุ้มไปที่โต๊ะอาหารด้วย.. 

'อ้าวพี่เนล.. นั่งเร็วงานจะเริ่มแล้ว' 

'ครับ..' 

'แมวของใครหน่ะ..? บาสเตียนถามขึ้นมา 

'ไม่รู้อะ.. เห็นอยู่ในงานเลยอุ้มมา' 

โรเนลพูดเสร็จก็นั่งเล่นกับแมวอยู่อย่างนั้น.. 

​พ่อของเขาขึ้นไปพูดบนเวทีเพื่อขอบคุณทุกคนที่มาในงานวันเกิด.. 

ส่วนโรเนลก็เอาแต่เล่นกับแมวอยู่อย่างนั้น.. 

'โรเนลงานนี้สาวๆเยอะนะ ไม่วางฟอร์มเหมือนแต่ก่อนหรอ..? บาสเตียนถามขึ้นมายิ้มๆ 

'ไม่อะ.. ฉันไม่สนใจใครหรอก' 

'นี่ฉันหูฝาดไปหรือป่าว..? 

'อยากตายหรือไง ไอ้น้องบ้า..!! 

ทันใดนั้นเองมีผู้หญิงคนหนึ่งขาวและสวยมาก เดินตรงมาทางโรเนล.. 

'ขอโทษนะคะ.. ขอแมวฉันคืนด้วยค่ะ' 

โรเนลหันไปมองก็ตกตะลึงในความสวย.. แต่เขาก็กลับมาท่าทีปกติได้ดังเดิม.. 

เพราะผู้หญิงสวยๆโรเนลเจอมาเยอะ ถึงเขาจะจะหลงเสน่ห์ในความสวยของสาวๆ แต่เขาไม่รู้สึกพิเศษเลยสักนิด.. 

โรเนลยื่นให้หญิงสาวทันที.. 

'ขอบคุณนะคะ.. คุณโรเนลใช่ไหม? 

'ใช่..' 

'ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ..? 

'เชิญ..' 

'เคยได้ยินแต่ชื่อของคุณ พอได้เห็นตัวจริงคุณหน้าตาดีมากเลย..' 

'ฉันรู้.. ไม่ต้องชม' โรเนลยังคงมั่นใจในความหล่อของคนเอง 

'คุณหล่อมากเลยนะคะ.. ฉันชอบผู้ชายหน้าตาแบบคุณจังเลย..' ผู้หญิงคนนั้นหันไปชมบาสเตียนตั้งแต่แรก แต่โรเนลที่ไม่ได้มองคิดว่าเธอชมเขา.. 

'ฉันรู้ว่าฉันหล่อ เลิกชมฉันสักที..' 

'เอ่อ.. ฉันคุยกับคุณบาสเตียนค่ะ' 

เพล้งงง งง งง!!!!! 

ความรู้สึกของโรเนลในตอนนี้เหมือนตัวกำลังลอยๆ และหน้าชาขึ้นมาทันที.. 

'ha ha ha.. ขอโทษทีนะครับ พอดีพี่ชายของผมเป็นคนหลงตัวเอง..' บาสเตียนพูดขึ้นมาขำๆ 

ส่วนโรเนลได้แต่มองค้อนๆหญิงสาวและน้องชายของตนเอง.. 

'กูหล่อจะตาย.. ไม่ง้อหรอก' โรเนลคิดในใจ 

ไรท์ : ใครอยากอ่านรุ่นที่ 1 อ่านได้ตามนี้เลยค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว