facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่5►►เริ่มงาน

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่5►►เริ่มงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2558 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่5►►เริ่มงาน
แบบอักษร

อาณาเขตรักที่5►►เริ่มงาน

 

 

สวัสดีค่ะคุณวิทย์คุณพรพัฒน์ที่เป็นเลขาเอ่ยทักทายเมื่อปภิณวิทน์ผลักประตูเข้ามาภายในห้อง

 

 

สวัสดี...คุณวีรลยังไม่มาเหรอ?”ผมถามคุณพรพัฒน์หลังจากที่กวาดสายตาไปทั่วห้องแล้วแต่ไม่พบเขา

 

 

ใช่ค่ะ...มีธุระด่วนเหรอค่ะ?คุณพรพัฒน์ถามต่อ

 

 

ใช่อ...อยากให้ไปเอาเอกสารการเงินพวกบัญชีด้วยของฝ่ายเทคนิคย้อนหลังสัก4เดือนมาให้ผม...ถ้าเขามาฝากบอกด้วยว่าไม่เกิน10โมงผมต้องได้เอกสารทั้งหมดผมฝากคุณพรพัฒน์ก่อนจะเดินเข้าไปให้ห้องทำงานส่วนตัว

 

 

ค่ะ...อ๊ะ...เดี๋ยวค่ะคุณวิทย์ไม่ทราบว่าเรื่องปิณชาน์จะเอายังไงคะ?”คุณพรพัฒน์เรียกผมก่อนจะถามขึ้น...ปิณชาน์เหรอ?

 

 

ทำไมชื่อนี้ต้องเข้ามาในหัวผมตั้งแต่เช้าด้วยละเนี่ย!!

 

 

หมายถึงอะไร?”ผมถามเลขากลับไป

 

 

ผมไม่เข้าใจว่ามีเรื่องอะไรเกี่ยวกับนายปิณชาน์ที่ผมต้องสั่งการอีก

 

 

จะให้เขาทำอะไรดีค่ะ?”

 

 

จัดเอกสาร...เก็บเอกสาร...แม๊คเอกสาร...ส่งเอกสาร...เรียงเอกสารและทำลายเอกสาร!!”ผมสั่งยาวพร้อมกับเปิดประตูเข้ามาในห้องทันที

 

 

อยากมาทำงานกับผมดีนัก...ถ้าแค่นี้ยังทำไม่ได้ผมจะส่งไปที่อื่นซะ!

 

 

แค่ได้ยินชื่อเขาเส้นเลือดในสมองผมก็เต้น ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

 

ผมสังหรณ์ว่ามันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ

 

 

และเร็วๆนี้ด้วย

 

 

ตาข้างขวาผมกระตุกไม่หยุดเลย!

 

 

ชิ...”ผมสถบออกมาเบาๆก่อนจะเริ่มลงมือจัดการกับเอกสารที่ค้างไว้เมื่อวานต่อทันที...ลบเรื่องของนายปิณชาน์ออกไปซะตอนนี้ต้องจัดการเอกสารพวกนี้ให้เสร็จก่อน

 

 

จากงานเมื่อวานที่ผมกำลังจัดการทำให้รู้ว่ามีการสั่งซื้อสินค้าที่ใช้ในฝ่ายเทคนิคมากเกินความจำเป็นจนน่าสงสัยเลยต้องการที่จะเอาเอกสารทางการเงินมาตรวจดูอีกครั้งพื่อความแน่ใจ...ถ้าเกิดการยักยอกเงิน...ผมคงต้องสั่งสอบสวนไม่ก็ลงไปจัดการด้วยตัวเอง

 

 

ซึ่งไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็ลำบากผมทั้งนั้น...จะขออยู่สบายๆสักอาทิตย์นี่มันไม่ได้เลยใช่ไหม?...จบเรื่องนั้นก็มีเรื่องนี้ตามมาไม่จบสิ้นสักที!!

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

เข้ามาผมบอกออกไปโดยไม่ละสายตาออกจากเอกสารตรงหน้า...คงจะเป็นคุณวีรลแน่นอน...ผมเหลือตามองนาฬิกาเล็กน้อยที่ตอนนี้บอกเวลา9โมงตรง

 

 

ทำงานเร็วดีนี่

 

 

สมแล้วที่เป็นคนที่ผมเลือกเอง

 

 

สวัสดีครับ...พี่คุณสิ้นประโยคสุดท้ายผมก็ชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองต้นเสียงที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าผมทันที...ว่าแล้วเชียวทำไมตาขวาถึงกระตุกไม่หยุด...

 

 

หยุดเข้ามาในความคิดผมสัก2ชั่วโมงนี่มันจะตายเหรอครับ?

 

 

ผมละอยากจะตะโกนออกไปแบบนั้นซะจริงๆ

 

 

เลิกเรียกแบบนั้นซะ...ไม่งั้นคุณได้Fแน่ๆผมบอกเสียงเหี้ยม

 

 

พี่ไม่ใจร้ายกับผมขนาดนั้นหรอกปิณชาน์บอกพร้อมรอยยิ้มที่ดูจะร่าเริงกว่าเมื่อวาน...อะไร?...

 

 

เกิดอะไรขึ้นอีกละเนี่ย?

 

 

ยิ้มอะไรนักหนา?”ผมถามอย่างสงสัยหรืออีกฝ่ายจะเป็นโรคประสาทอ่อนๆจริงกันแน่

 

 

ก็ผมมีความสุขก็ต้องยิ้มสิครับปิณชาน์ตอบกลับในทันที

 

 

ก็นั่นแหละที่ถาม...อะไรที่ทำให้ความสุขขนาดนั้นล่ะ?”ผมถามด้วยน้ำเสียงเซ็งๆจะมีความสุขอะไรจะขนาดนั้น

 

 

“...พี่คุณ

 

 

บอกว่าอย่าเรียกแบบนั้นไง!!!?”ผมขึ้นเสียงใส่ทันทีแต่ปิณชาน์ก็ไม่ได้ทำท่าผงะหรือกลัวผมเลยสักนิดยังยืนนิ่งถือเอกสารพร้อมรอยยิ้มเหมือนเดิม

 

 

หื้อ...?

 

 

เอกสาร

 

 

ผมไม่ได้เรียกสักหน่อยปิณชาน์พูดก่อนจะเดินมาใกล้ๆโต๊ะทำงานผมมากขึ้น

 

 

หมายความว่าไง?”ผมขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน...จะไม่ได้เรียกได้ไงก็ได้ยินอยู่เต็มสองหูเนี่ย...เดี๋ยวปั๊ดโดนเตะผ่าหมากซะเลยนี่!!

 

 

ผมแค่ตอบคำที่พี่ถามเท่านั้นเอง...อะไรที่ทำให้มีความสุขขนาดนั้น?....คำตอบของผมคือพี่คุณไงปิณชาน์ตอบผมด้วยรอยยิ้มกว้างแต่ทางผมนี่สิที่อึ้งกิมกี่พร้อมเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ

 

 

ปัง!

 

 

จะเล่นตลกอะไรห๊ะไอ้เด็กบ้า!!”ผมตับโต๊ะเสียงดังแล้วตะโกนใส่เด็กตรงหน้าทันที

 

 

จะโกหกก็ให้มันเนียนหน่อยไม่ใช่มาพูดแบบนี้

 

 

ใครมันจะไปเชื่อกัน!

 

 

ผมไม่ได้โกหก!”ปิณชาน์บอกผมอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่จนผมต้องชะงักแล้วเม้มปากจ้องคนตรงหน้าเขม็ง

 

 

หมายความว่ายังไง?

 

 

ผมไปทำอะไรให้เขากัน?

 

 

ทำไมผมถึงทำให้เขามีความสุขได้?

 

 

ตั้งแต่เกิดมานับครั้งได้ที่ผมจะทำให้คนอื่นมีความสุขเพราะด้วยหน้าตาที่ดูดุพอจะเข้าใกล้ใครก็ถูกหลีกห่างจนผมไม่อยากจะเข้าไปยุ่งกับใครแล้ว...และไอ้สิ่งที่ปิณชาน์บอกผมจะเชื่อได้รึไง?

 

 

ถ้าไม่ได้โกหก...ก็บอกมาสิผมถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงมาพอสมควร...ตอนนี้ในหัวผมมีแต่ความไม่เข้าใจทั้งนั้น

 

 

ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่างเดียว

 

 

อย่ามาหลอกให้คนอื่นเขาดีใจด้วยคำพูดแบบนั้น...

 

 

ปิณชาน์

 

 

ผม...จะบอกต่อเมื่อผมแพ้เท่านั้นปิณชาน์จะก้มหน้าลงเหมือนกำลังคิดบางอย่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาบอกผมด้วยสายตาที่แน่วแน่

 

 

ทำไมล่ะ?”ผมถามต่อด้วยความอยากรู้

 

 

ทำไมถึงบอกเลยไม่ได้

 

 

เพราะผม...ยังไม่พร้อมที่จะเสียพี่ไปปิณชาน์บอกผมเบาๆ...สายตาของพวกเราประสานกันบางสิ่งที่แสดงออกมาจากแววตาที่สั่นระริกที่แฝงไปด้วยความเศร้านั่นทำให้ผมรู้ว่าคนตรงหน้าพูดความจริง

 

 

แต่ผมไม่เข้าใจ

 

 

งั้นขอแค่คำถามเดียว...ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร...เราเคยเจอกันใช่ไหม?”ผมถามออกไปโดยที่ยังสบตากับปิณชาน์อยู่

 

 

เท่าที่ดูความตั้งใจยังไงผมก็คงไม่ได้คำตอบที่ต้องการแน่ๆ

 

 

แต่อย่างน้อยก็ขอให้ผมมีข้อมูลบ้างเถอะ

 

 

หวังว่าเขาจะตอบนะ

 

 

“...ครับปิณชาน์ตอบผมพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

 

 

เอาล่ะ...ผมคงต้องมานั่งคิดอย่างจริงจังสักทีว่าผมเคยเจอเขาที่ไหนกันแน่?

 

 

เท่าที่ดูจากท่าทางคงไม่ใช่แค่ครั้งหรือสองครั้งแน่ๆ

 

 

นี่ผมความจำสั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?

 

 

พี่คุณ

 

 

อะไร?”ผมถามออกโดยที่ในหัวกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

 

 

มาแลกเปลี่ยนกันไหม?”คำถามของปิณชาน์ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นสบสายตากับคนตรงหน้าทันที

 

 

แลกเปลี่ยน?”

 

 

ผมจะให้พี่ถามอะไรก็ได้...ถ้าผมตอบได้ผมจะตอบแต่ต้องแลกกับการทำตามที่ผมบอก1อย่างต่อ1คำถามส่วนเกมส์ที่ตกลงกันเมื่อวานเป็นอันยกเลิกนะครับปิณชาน์อธิบาย...แต่เท่าที่ฟังมันดูแปลกๆไป

 

 

แถมยังมายกเลิกเองตามใจชอบอีก

 

 

ต้องการอะไรกันแน่?”ผมถามออกไปอย่างสงสัย

 

 

มีอย่างที่ไหนให้มาแลกเปลี่ยนอะไรแบบนี้

 

 

ผมถือว่าที่พี่ถามนี่คือยอมตกลงข้อแลกเปลี่ยนแล้วนะครับปิณชาน์บอกผมด้วยรอยยิ้ม

 

 

เฮ้ย!...เดี๋ยว...”

 

 

 

อยากอยู่ข้างพี่...นี่คือคำตอบของคำถามที่พี่ถาม...ส่วนข้อแลกเปลี่ยนคือเย็นนี้ไปกินข้าวกับผมที่ร้านBonHer(ชื่อมั่ว)ตอน6โมงตามนี้นะครับ...ส่วนนี่เอกสารที่พี่ต้องการ...แล้วเจอกันนะครับพี่คุณปอณชาน์บอกผมอย่างรวดเร็วก่อนจะวางเอกสารไว้ที่โต๊ะผมแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 

 

ห๊ะ?...เดี๋ยว...เฮ้ย!....ใครตกลงว่าจะไปกันล่ะ?!!”ผมตะโกนตามหลังไปแต่ก็มีแค่ความเงียบเท่านั้นที่ตอบกลับมา

 

 

โธ่เว้ย!!...”ผมสถบออกมาเบาๆ

 

 

แบบนี้ก็เหมือนผมตกหลุมกับดักที่เด็กนั่นวางไว้เต็มๆเลยน่ะสิ

 

 

เดี๋ยวเมื่อกี๊ที่ปิณชาน์บอก

 

 

อยากอยู่ข้างพี่...’

 

 

ข้างผมเหรอ?...ตัวเราไปทำอะไรไว้ละเนี่ย?”ผมยกมือขึ้นก่ายหน้าผากอย่างไม่เข้าใจก่อนจะนอนคว่ำหน้าลงกับโต๊ะเพื่อพักสมองสักหน่อย

 

 

รู้สึกว่าวันนี้ใช้สมองไปเยอะมากทั้งๆที่งานก็ยังไม่เสร็จเลยสักอย่างเดียว

 

 

สิ่งที่รู้เพิ่มของก็มีเพียง...

 

 

พวกเราเคยเจอกันมาก่อน

 

 

กับ

 

 

ผมอยากอยู่ข้างๆพี่

 

 

ความรู้สึกที่แน่วแน่ที่สัมผัสได้อย่างชัดเจน

 

 

ผมอยากรู้จริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

 

 

เด็กธรรมมดาๆคนนึงที่ผมไม่เคยพบเจอ...ทำไมถึงได้พูดว่าเคยเจอกันและบอกว่าอยากอยู่ข้างผมด้วยแววตาที่สั่นระริกแบบนั้น...เหมือนกับปิณชาน์ต้องมีความหลังอะไรสักอย่าง...และความหลังนั่นมันต้องเกี่ยวกับผมแน่นอน

 

 

เพียงแต่ผมคิดไม่ออกว่าคืออะไร?

 

 

แต่ผมมั่นใจว่าไม่เคยเจอกับปิณชาน์มาก่อนจริงๆ

 

 

พึ่งเจอกันได้แค่2วันทำไมในหัวผมมันถึงมีแต่เรื่องของเด็กบ้านั่นกันนะ...

 

 

ทั้งๆที่ปล่อยผ่านเลยก็ได้แต่ผมกลับเลือกที่จะไม่ทำแบบนั้น

 

 

อะไรที่ทำให้ผมอยากรู้ความจริงมาขนาดนี้นะ?

 

 

อาจเป็นเพราะคำตอบของเมื่อวาน...

 

 

ทำไมถึงได้ดูมีความสุขแบบนั้นล่ะ?’

 

 

เพราะได้อยู่ข้างๆพี่ไง

 

 

หรืออาจเพราะคาตอบของเขาในวันนี้...

 

 

‘...อะไรที่ทำให้มีความสุขขนาดนั้น?....คำตอบของผมคือพี่คุณไง

 

 

คำตอบของเขาผมไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าผมรู้สึกดีใจมากขนาดไหนเมื่อมีคนที่มีความสุขเมื่อยู่ข้างๆตัวเองแบบนี้...เพราะผมไม่เคยเจอคนแบบนี้...

 

 

นักศึกษาที่พึ่งเจอกันไม่ถึง2วัน...

 

 

แต่กลับทำให้ในหัวผมเต็มไปด้วยเรื่องของเขาได้

 

.................................................................................................................


สวัสดีคะ

มาอัพตอนต่อมาแล้วคะ...รู้สึกว่าช่วงนี้ทุ่มให้กับอีกเรื่องมากเลยไม่ได้มาอัพเรื่องนี้เลย(เกือบจะอาทิตย์แล้วด้วย)

พอแต่งควบสองเรื่องแล้วรู้สึกแปลกคะกลัวว่าจะมีการพิมพ์ชื่อผิดมาก

ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นท์และกำลังที่มีให้นะคะ

เรื่อง นี้อ่านสบายๆไม่ต้องเครียด(ความจริงเรื่องที่เราแต่งก็เน้นอ่านสบายเป็น หลัก)...เป็นเรื่องที่เหมือนเราแต่งคลายเครียดแต่ด้วยนิสัยของพี่คุณทำให้ เรารู้สึกเครียดมากกว่าเดิมอีก55...

พี่คุณให้ความรู้สึกเหมือนผู้ชายที่อยู่ในวัยทองอะไรนิดหน่อยก็ขึ้นเสียงอะไรนิดหน่อยตะโกนใส่(รู้สึกตลกดีคะ555+)

ไว้เจอกันใหม่ในตอนหน้านะคะ :mew1:

nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น