ขอนอนได้ไหม,

บทที่ 4 ภาคเดชฤทธิ์ราชันย์มังกร

ชื่อตอน : บทที่ 4 ภาคเดชฤทธิ์ราชันย์มังกร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 534

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2562 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ภาคเดชฤทธิ์ราชันย์มังกร
แบบอักษร

"เอาละ วันนี้ห้องของเราจะมีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่ยังไงก็ช่วยดูแลเขาด้วยละ เชิญเข้ามา แนะนำตัว"


คลืดดดดดด!!!


'พระเอกมาแล้วจ้า!'


"สวัสดีครับ ผมมุราซากิ ไคโตะ อายุ 16 ปี พึ่งย้ายมาที่เมืองคาราคุระเมื่อวาน ตอนนี้อาศัยอยู่ที่บ้านญาติ สิ่งที่ชอบคือมิตรภาพครับ"


แน่นอนถ้าเป็นในนิยายที่มีตัวเอกหล่อเสียงนุ่มหวานซะขนาดนี้คงมีสาวกรี๊ดกร๊าดจนน่าหนวกหู แต่ความเป็นจริงแล้วก็มีผู้หญิงแค่บางส่วนเท่านั้นที่ออกอาการหน้าแดงบ้างอยากพุ่งเข้ามากอดบ้างก็ยังมี เพราะชายผู้นี้ดูน่าถนุถนอนราวตุ๊กตา


แต่ไทม์ก็ไม่ใส่ใจ ในชีวิตก่อนเขาก็เคยเจอแบบนี้มาบ่อย เพราะเขาเป็นคนสุภาพอ่อนโยน บ้างก็ตลก แต่น่าเสียดาย สิ่งที่เขาทำกับทำให้เขาไม่มีเพื่อนเลยสักคน ผู้หญิงก็ถือว่าเขาเป็นเจ้าชายจึงไม่กล้าเข้ามาทัก


ส่วนพวกผู้ชายก็เรียกเขาว่าจอมมารเจ้าสำอาง จึงมีแต่คนอิจฉา สรุปเราผิดอะไร ในตอนนั้นเขายังไม่รู้เลย แต่ช่างเถอะมันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้เขาควรสนใจปัจจุบันมากกว่า


"มุราซากิคุง ไปนั่งตรงแล้วกัน ข้างๆผู้หญิงผมส้มคนนั้น"อาจารย์สาวกล่าวพร้อมชี้ไปทางหญิงสาวอกดูมๆ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น เธอคืออิโนอุเอะ โอริฮิเมะ


"ไม่ไปได้ไหมครับ..."เสียงของไทม์นั้นแผ่วเบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน ปกติถ้าเป็นชายคนอื่นคงพุ่งเข้าหา แต่สำหรับเขาแล้วมัน....


"เธอว่ายังไงนะ มุราซากิ"


"เปล่าครับ เฮ้อ"ไทม์ถอนหายใจพร้อมทำหน้ายิ้มเจื่อนๆพลางเดินไปนั่งที่โต๊ะข้างๆอิโนอุเอะ 


"สวัสดีจ๊ะ ฉันอิโนอุเอะ โอริฮิเมะ ยินดีที่ได้รู้จัก มุราซากิคุง"


"ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณอิโนะอุเอะ เออแล้วคุณคือ..."ไทม์หันไปหาต้นเหตุที่ทำให้เขาไม่อยากมานั่งโต๊ะนี้ ซึ่งเธอก็ไม่ใช่ใครอื่น เธอคือทอมบอย อาริซาว่า ทัตสึกิ ที่กำลังมองเขม่นเขาอยู่นั่นเอง


"ฉันชื่อ อาริซาว่า ทัตสึกิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ มุราซากิ"


"เช่นกันครับ"


หลังจากนั้นบรรยากาศก็เริ่มมาคุ แต่ยังมียัยเซ่ออิโนอุเอะคอยเปลี่ยนบรรยากาศให้ ตอนนี้สำหรับเขาอิโนะอุเอะถือว่าเป็นนางฟ้าอกดูมๆมาโปรดลูกเกะหลงทางจริงๆ


จนคาบเช้าทั้งสามจบไปไทม์ก็ถอนหายใจโล่งอก เขารู้สึกสบายตัวเพราะไม่ต้องเจอกับสายตาเขม่นของนางทอมบอย


"เป็นไงไคโตะ ฉันบอกนายแล้วว่ายังไงเราต้องได้อยู่ห้องเดียวกัน"


เจ้าเคโกะพอเลิกเรียนก็พุ่งเข้าหาเขาเป็นรายแรกเลยก่อนจะค่อยๆตามมาด้วย อิจิโกะ มิซึอิโระ และแช้ด ซาโดะ ยาสึโทระ ที่มีส่วนสูงน่าจะเกินสองเมตร


"ยินดีที่ได้รู้จักไคโตะ ฉัน ซาโดะ ยาสึโทระ จะเรียกว่าแช้ดก็ได้"


"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับแช้ด"ไทม์ยื่นไปจับมือก่อนออกแรงเบาๆเพื่อทดสอบพละกำลังของชายร่างยักษ์ดูสักหน่อย แต่ดูเหมือนพี่แกจะมีพลังกายพอๆกับเขาเลย ไอ้สัตว์ประหลาดเอ้ย!


"จริงสิไคโตะ วันนี้จะไปกินข้าวกับพวกเราไหม ที่ด่านฟ้าน่ะ"


"เอ๊ะ เออคือ" อยากไปนะแต่ไม่มีเงินวะ


"วันนี้เจ้าเคโกะเลี้ยงน่ะ"


"ไปครับไป"


สุดท้ายทุกคนก็ทำให้เจ้าเคโกะกระเป๋าตังแห้ง โดนกลุ่มอิจิโกะรวมเขาไปด้วยรีดซะจนกรอบ ทำให้เจ้าตัวนั่งกินขนมปังพร้อมน้ำตา น่าสงสารจริงๆ


"อ่าวอิจิโกะ นี่นายรู้จักมุราซากิด้วยหรอ" ทัตสึกิและกลุ่มเพื่อนที่ขึ้นมากินข้าวเที่ยงบนด่านฟ้าพร้อมกัน พวกเธอจ้องกลุ่มพวกเขาอย่างแปลกใจก่อนทัตสึกิจะเป็นคนออกปากถามเอง


"เจอกันเมื่อเช้าน่ะ เจ้าไคโตะมาถามทางไปโรงเรียนพอดี จริงสิไคโตะตอนนี้นายพักอยู่ที่ไหนละ ?"


"ที่บ้านญาติครับ พอดีพ่อแม่ผมพึ่งเสียชีวิตน่ะเลยต้องมาอยู่กับญาติแทน"


"เออ ทะ โทษที"อิจิโกะรวมถึงคนอื่นๆนี่หน้าเจื่อนไปเลยแฮะ


"ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้ผมยังเหลือน้องสาวอีกคนไม่มีปัญหา"


หลังจากนั้นการพูดคุยก็จบลง ตามมาด้วยบรรยากาศอึดอัดที่ทวีคูณขึ้นเป็นละลอก แต่โชคดีที่เสียงออดของคาบบ่ายดังขึ้นทำไทม์เชิญคนอื่นๆลงไปเรียนพร้อมกันจนถึงตอนเย็น 


หลังเลิกเรียนแล้วทุกคนก็พากันแยกย้ายกลับบ้านส่วนตัวเขาก็เริ่มหัดเป็นสโต๊กเกอร์เจ้าอิจิโกะ แต่เมื่อเขาได้มาเห็นฉากเจ้าอิจิโกะช่วยวิญญาณเด็กหญิงอัดสเก็ตเตอร์อันธพาลตรงสามแยกก็ทำให้เขาถึงกับถอนหายใจและเตรียมตัวจากไป


"พรุ่งนี้ประมาณช่วงค่ำเจ้าอิจิโกะจะกลายเป็นยมทูต รู้สึกสังหรณ์แปลกๆตั้งแต่เริ่มสร้างรูทของตัวเอง เอิ่มว่าแต่ร้านเจ้าอุราฮาระอยู่ทางไหนฟ้ะ ?"


สุดท้ายเขาเลิกสนใจลางสังหรณ์ และมาสนใจหาวิธีกลับไปยังร้านอุราฮาระ ก็มาถึงหลังจากเดินมั่วไปมั่วมา เขาก็กลับมายังร้านอุราฮาระได้ แต่ก็ใช้เวลาไปหลายชั่วโมงเลย 


'ให้ตายสิใช้เพลสคิวซ่าก็ไม่ได้ เหนื่อยฟรีเลยให้ตายสิ'

ความคิดเห็น