ขอนอนได้ไหม,

บทที่ 3 ภาคเดชฤทธิ์ราชันย์มังกร

ชื่อตอน : บทที่ 3 ภาคเดชฤทธิ์ราชันย์มังกร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 459

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2562 18:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ภาคเดชฤทธิ์ราชันย์มังกร
แบบอักษร

"การอยู่บนโลกมนุษย์นี่มันยากเย็นจริงๆ"


ซูดดดดด


นี่เป็นการกลืนน้ำลายที่ไหลออกมาจากปากเป็นครั้งที่50แล้ว ก็กลิ่นของมนุษย์ที่มีพลังวิญญาณสูงมันล่อจิตล่อใจเขาเหลือเกิน ดีที่เขายังพอควบคุมมันได้ ไม่งั้นมีหวังได้มีคนตายกันเป็นเบือ


"นี่ขนาดอยู่ในย่านที่มีผู้คนไม่มากยังเป็นซะขนาดนนี้ ถ้าเราไปโรงเรียน ไม่บ้าตายเลยหรือไง...หืมม กลิ่นนี่มันหอมจัง"


ไทม์เผลอตัวเดินตามกลิ่นที่หอมหวานไปอย่างห้ามไม่อยู่ ก็ไม่แปลก เขาพึ่งเคยเป็นฮอลโลว์ แถมยังไม่เคยมาที่โลกมนุษย์เลยสักครั้ง ภูมิคุ้มกันความกระหายจึงต่ำติดดิน


"นายจะรีบไปไหนของนายเนี่ยเคโกะ" 


ชายหัวส้มในชุดนักเรียนของโรงเรียนคาราคุระ สูงประมาณ 174 ซม.มีดวงตาวอนช่วงล่างกล่าวด้วยน้ำเสียงดูงัวเงียเหมือนพึ่งตื่นนอน เขาเดินมาพร้อมกับชายสองคนที่น่าจะเป็นเพื่อนกัน


ชายทั้งสองคนก็ไม่ใช่ใครอื่น คนผมหยิกชื่อว่า อาซาโนะ เคโกะ ส่วนชายผมดำดูสำอางชื่อ โคจิมะ มิซึอิโระ และเจ้าหัวส้มก็ไม่ใช่ใครอื่นเขาคือชายผู้เป็นตัวประกอบประจำเรื่อง คุโรซากิ อิจิโกะ


"แหม๋อิจิโกะ นายก็รู้ว่าช่วงเช้านั้นยังไม่มีใครมา ถ้าเราได้ไปโรงเรียนเป็นกลุ่มแรก คนในห้องต้องตกใจแน่ๆ"เคโกะพูดจาไร้สาระ ขนาดเจ้าอิจิโกะกับมิซึอิโระยังเอือมระอา


'ลัคกี้กลิ่นหอมนี่ช่วยเราจริงๆ ว่าจะหาคนถามทางไปโรงเรียนสักหน่อย แต่เมื่อเจ้าพวกนี้แล้วก็ขอสร้างรูทของเราเองเลยก็แล้วกัน'


"เดี๋ยวก่อนครับ!"


ไทม์ถือกระเป๋าที่เอามาจากที่ไหนก็ทราบวิ่งตะโกนเสียงทุ้มหวานไปหาพวกอิจิโกะที่กำลังตบมุกกันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่พวกเขาทั้งสามจะหันมามองเจ้าของเสียง 


'ไอ้หน้าหล่อนี่มันใครฟ้ะ' นี่คือสิ่งที่ทั้งสามคิดกันอย่างพร้อมเพียงโดยมิได้นัดหมาย เมื่อเห็นหน้าของไทม์


"นายนี่หน้าไม่คุ้นเลยแฮะ กำลังจะย้ายเข้ามาใหม่หรอ?" มิซึอิโระกล่าวถามอย่างไม่เกรงใจ


"ใช่ครับ เออจริงๆแล้วผมพึ่งจะย้ายเข้ามาที่เมืองคาราคุระน่ะครับ ยังไม่รู้ทางไปโรงเรียน เลยอยากขอตามไปด้วยได้หรือเปล่า?"


"อ่อเรื่องแค่นั้นเอง มาสิจะไปพร้อมกันก็ได้นะ ผมชื่อคุโรซากิ อิจิโกะ ส่วนเจ้าพวกนี้ชื่อ อาซาโนะ เคโกะ กับ โคจิม่า มิซึอิโระ ยินดีที่ได้รู้จัก"


""ยินดีที่ได้รู้จัก"" เมื่ออิจิโกะแนะนำตัวให้ทั้งสองคนจนเสร็จทั้งคู่ก็กล่าวออกมาอย่างพร้อมเพียง


'เออแล้วตูจะใช้ชื่อไหนดีถึงจะเข้ากับบรรยากาศ เอาเป็นชื่อที่พ่อแม่บุญธรรมตั้งให้ก็แล้วกัน'


"ผม มุราซากิ ไคโตะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ"


'หน้าก็หล่อชื่อยังเท่อีก ไอ้บ้านี่มันจะเกินไปแล้ว'


หลังจากนั้นทั้งสี่ก็พูดคุยกันเรื่องต่างๆ กัน แต่ส่วนมากจะเป็นคำถาม ที่ถามถึงเรื่องของไทม์เสียมากกว่าซึ่งเขาก็ตอบไปแบบผ่านๆ ส่วนตัวเขาก็กำลังสำรวจเจ้าอิจิโกะไปด้วย


'ดูเหมือนเจ้านี่จะยังไม่กลายเป็นยมทูตแฮะ เฮ้อโล่งอก'


"ถึงแล้วละไคโตะคุง ที่นี่แหละโรงเรียนคาราคุระ"มิซึอิโระยืนแนะนำโรงเรียนด้วยท่าทีเป็นกันเอง


"จะให้พวกเราพาไปห้องพักครูไหม ไคโตะ"


"ไม่เป็นไรครับคุโรซากิซัง แต่ว่าถ้าพวกเราได้อยู่ในห้องเดียวกันก็คงดี"ไทม์ตอบปฏิเสธ เพราะเขาต้องใช้เครื่องไม้เครื่องมือนิดหน่อยจึงไม่อยากให้ใครเห็น


"ฮ่าๆ ฉันว่าเราต้องได้อยู่ห้องเดียวกันแน่ๆ"เจ้าเคโกะนี่มันไร้สาระจริงๆ แต่เอาเถอะหมอนี่นิสัยดีมากเขาจึงไม่ได้หงุดหงิดอะไร


"ครับ ผมคงต้องไปก่อนนะครับแล้วเจอกัน"


"""แล้วเจอกัน"""ทั้งสี่แยกทางกันส่วนไทม์ก็เดินไปตามทางที่อิจิโกะบอก เมื่อมาถึงห้องกักครูเขาก็หยิบตัวเปลี่ยนความทรงจำรูปกระต่ายแชปปี้รุ่นใหม่ออกมาเตรียมไว้ 


"เอาละมาเริ่มแผนกันเถอะ"


ไทม์เปิดประตูพุ่งเข้าไปในห้องพักครูในเสี้ยววิ เขารีบกวาดตามองหาอาจารย์ประจำชั้นของพวกเจ้าอิจิโกะ ซึ่งภายในห้องตอนนี้ก็มีเธอเพียงคนเดียวเขาจึงใช้โซนีดโด้หายตัวไปปรากฏตัวอยู่ข้างหลังอาจารย์ในชั่วพริบตา


ปุ้งงงงงง!


เครื่องเปลี่ยนความทรงจำกระต่ายแชปปี้รุ่นใหม่ถูกใช้ ไทม์รีบพูดกรอกข้อมูลเป่าหูเธอในเรื่องการย้ายเข้า พร้อมสั่งให้ระบบทำเอกสารตัวตนให้กับเขาจน เมื่อทุกอย่างเสร็จ เขาก็ปลุกอาจารย์สาวที่สลบไป


"อาจารย์ครับ ตื่นได้แล้วครับ"


"อืมม~ อ่าวนี่ฉันเป็นอะไรไป ?"สาววัยรุ่นสวมแว่นในคราบอาจารย์กล่าวออกมาอย่างงัวเงีย


"ก็ตอนที่ผมกับครูกำลังกันคุยเรื่องที่ผมย้ายเข้ามาใหม่ จู่ๆครูก็สลบไปน่ะครับ"


"อะ เอ๋จริงด้วย ขอโทษนะ มุราซากิ ดูเหมือนครูจะเพลียๆไปน่ะ" อาจารย์สาวกล่าวด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ส่วนเจ้าตัวที่สร้างเรื่องก็ยังแสดงต่อได้อย่างหน้าไม่อาย


"ไม่เป็นไรครับ ยังไงครูก็พักผ่อนบ้างนะครับ"


"ครูไม่เป็นอะไรแล้วละ เธอไปรอที่ห้องเรียนปีหนึ่งได้เลย หรือจะไปซื้ออาหารเช้าที่โรงอาหารก่อนก็ได้นะ และถ้าไม่รู้ทางก็ถามคนในโรงเรียนเอา"


"ขอบคุณมากครับอาจารย์"


ไทม์กล่าวเดินออกไปจากห้องด้วยรอยยิ้ม สำเร็จแผนการเข้าเรียนที่คาราคุระประสบผลสำเร็จไปได้ด้วยดี ที่เหลือก็แค่เฝ้ามองเจ้าอิจิโกะ และดูการเคลื่อนไหวของเจ้าไอเซ็นอยู่ห่างๆ


"ไอเซ็นเอ๋ย ความสนุกมันจะเริ่มต่อจากนี้ต่างหาก ฮ่าๆ"

ความคิดเห็น