facebook-icon

ต้นฉบับนิยายของ 'Love Alert' ซีรีส์เกาหลีเรื่องล่าสุดของ 'ยุนอึนฮเย'

​ตอนที่ 15-1 ไม่มีความรักที่ล้มเหลว มีเพียงแค่ความรักที่เข้ามาและความรักที่ผ่านไปเท่านั้น

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 15-1 ไม่มีความรักที่ล้มเหลว มีเพียงแค่ความรักที่เข้ามาและความรักที่ผ่านไปเท่านั้น

คำค้น : ระวังหัวใจจะไหวหวั่น นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 08:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 15-1 ไม่มีความรักที่ล้มเหลว มีเพียงแค่ความรักที่เข้ามาและความรักที่ผ่านไปเท่านั้น
แบบอักษร

ตอนที่ 15 ไม่มีความรักที่ล้มเหลว มีเพียงแค่ความรักที่เข้ามาและความรักที่ผ่านไปเท่านั้น


เธอคาดหวังให้จีฮุนพูดอะไรบ้างแม้จะเป็นคำแก้ตัวก็ยังดี จะโมโหหรือซักไซ้ไล่ถามได้เพียงครู่เดียว ก็อยากพบหน้าและพูดคุยกัน ถ้าไม่อย่างนั้นหัวใจของเธอคงแตกสลายจนอาจจะตายได้ ยูจองทิ้งทุกอย่างเพื่อมาหาจีฮุนจริงๆ เธอกดกระดิ่งแล้วแต่อีกฝ่ายที่อยู่ข้างในไม่ยอมเปิดประตูให้ จึงเปิดประตูสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปเอง เธอยังจำรหัสของประตูบ้านที่จีฮุนเคยกดไว้ได้ดี เพราะเธอแอบเอาข้าวมาเตรียมไว้ให้จีฮุนอยู่บ่อยๆ รวมถึงทำความสะอาดให้ด้วยความคิดที่ว่ามันเป็นหน้าที่ของภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกัน แต่ไม่นึกเลยว่าจะกลายเป็นแบบนี้

อูฮยอนลังเลใจว่าจะต้องทำอย่างไรดีกับยูจองที่เปิดประตูเข้ามาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง ได้ เขาต้องบอกเธอว่าจีฮุนไม่ได้อาศัยอยู่บ้านนี้อีกต่อไปแล้ว รีบทำให้เธอกลับไปโดยเร็วเถอะ ยูจองเองก็คงไม่นึกไม่ฝันว่าอูฮยอนจะย้ายมาอยู่บ้านที่จีฮุนเคยอยู่เช่นกัน แต่เขาก็ไม่อยากบอกให้รู้ ตั้งใจจะบอกไปเพียงแค่ว่าตอนนี้บ้านหลังนี้มีผู้อื่นอาศัยอยู่แล้ว อูฮยอนจึงหันกลับมาเพื่อเปิดไฟห้องนั่งเล่น

“อย่าเปิดไฟนะ หันหลังอยู่อย่างนั้นแล้วฟังก็พอ ถ้าเห็นหน้าฉันคงพูดออกมาไม่ได้ ใช่... มันคงเป็นแบบนั้น คนที่มีเงินมีกำลังโยนเหยื่อล่อมาให้ จะไม่หวั่นไหวได้ยังไงกันล่ะ ก็ต้องหวั่นไหวสินะ... หัวใจก็คงจะอ่อนแอลง”

ผู้หญิงคนนี้มาพูดอะไรให้เขาฟังเพราะชเวจีฮุนกันแน่ ได้ดูข่าวบ้างไหม หรือไม่ได้ดู อูฮยอนแยกแยะไม่ออกว่ายูจองนั้นแค่คิดตื้นๆ หรือจิตใจดีจริงๆ

“ตอนนี้ช่วยขอโทษฉันสักนิด แล้วสัญญาว่าจะเคลียร์กับผู้หญิงคนนั้นว่ามันไม่มีอะไรที”

ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม สภาพขนาดนี้ทั้งตัวทั้งใจคงหลุดลอยไปนานแล้วล่ะ ไม่รู้เรื่องนั้นแล้วยังจะคาดหวังอะไรอยู่อีกเหรอ ได้ลองคิดดูบ้างไหมเนี่ย

“ความรักน่ะก็เริ่มมันด้วยกัน แล้วทำไมตอนจากลา ถึงทำคนเดียวตามใจชอบล่ะ กฎพวกนั้นมันมาจากไหนกัน”

จากที่เขาดูแล้ว ก็คงจะเป็นฝั่งนี้รักเขาข้างเดียวสินะ ไม่ได้เชี่ยวชาญขนาดนั้นแท้ๆ จะมาพูดถึงความรักอะไรกัน

“นึกว่าจะจริงใจต่อกัน... ฉันน่ะไม่เคยไม่จริงใจกับคุณเลยสักช่วงเวลาเดียวเลยนะ”

ยูจองทรุดฮวบลงไปนั่งตรงนั้นและปล่อยน้ำตาออกมา

“คุณเป็นผู้ชายคนแรกที่มองฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ดารานักแสดง ขอบคุณมากๆ นะ มันดีมากจริงๆ”

อูฮยอนรู้สึกสงสารยูจองขึ้นมาทีละนิด

“ดังนั้น ฉันก็คิดว่าจะเป็นคุณจีฮุน จะเป็นคนที่อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต... ฉันไม่อยากปล่อยไปเลย… คุณจีฮุน กลับมาไม่ได้เหรอ อยู่กับฉันไม่ได้เหรอ”

อูฮยอนรู้สึกสงสารมากๆ และยังคงจ้องมองยูจองที่เหมือนวิ่งอยู่ตัวคนเดียวในเกมทั้งๆ ที่มันจบไปนานแล้ว เขาทนฟังคำวิงวอนที่มีเห็นแต่ความไร้เดียงสา ความค้างคา และยึดติดเป็นโคลนตมเหมือนคนโง่เขลาอย่างนี้ไม่ได้อีกแล้ว

“มันไม่ใช่ฝันดี แต่เหมือนจะเป็นฝันร้ายนะ มีอะไรติดค้างอยู่ถึงยังจมอยู่กับความฝันนั้นคนเดียวเหรอครับ”

ยูจองหยุดร้องไห้และลุกพรวดขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยและไม่ใช่เสียงของจีฮุน ฟังจากที่พูดแล้วเหมือนอีกคนจะรู้ว่าเธอเป็นใคร แล้วผู้ชายที่ยังหันหลังให้อยู่ตอนนี้เป็นใครกันล่ะ

“คุณเป็น...ใครเหรอคะ”

“ต่อสู้มาได้อย่างไม่มีอะไรให้น่าละอายใจอีก แล้วทำไมยังทิ้งสิ่งที่ค้างคาใจไม่ได้ล่ะครับ คุณชเวจีฮุนย้ายออกไปแล้วน่ะครับ ตอนนี้ที่นี่เป็นบ้านของผม รบกวนช่วยออกไปได้ไหมครับ”

ยูจองเริ่มกลัวขึ้นมากับการอยู่กับคนที่เธอไม่รู้จักเลยแบบนี้ แค่การสารภาพทั้งหัวใจออกมาเพราะนึกว่าเป็นจีฮุนกับชายแปลกหน้า เธอก็รู้สึกอายมากแล้ว แต่จะถอยกลับไปเลยก็ไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรืออาจจะเป็นเพราะความฝังใจที่เหมือนคนโง่ แต่เธอก็ไม่ก้าวถอยหลังไป เธอไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำว่าจีฮุนย้ายออกไปแล้ว ยูจองถอดรองเท้าและก้าวเดินโซเซเข้ามาในบ้าน สำรวจดูทุกหนแห่งแทน

“ฟังนะครับคุณยุนยูจอง คุณชเวจีฮุนย้ายออกไปแล้ว ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะครับ ถ้าไม่ใช่ผู้ป่วยของผม ผมก็ไม่ใช่คนที่มีความอดทนมากขนาดนั้นหรอกนะครับ”

“ขอโทษที่มาดึกดื่นนะคะ แต่ว่าฉันมีของที่ต้องหานิดหน่อย ยังไงขอลองหาดูตั้งแต่ห้องอาบน้ำหน่อยนะคะ”

ยูจอโค้งตัวทักทาย จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำที่ติดอยู่กับห้องนอนแล้วล็อกประตู อูฮยอนเองก็รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่สามารถจะเรียกตำรวจได้ แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไงกับผู้หญิงที่โกรธจนเมามายคนนี้ดี ยูจองตรวจหาในห้องอาบน้ำพร้อมกับน้ำตาที่ไม่ได้หยุดไหล จากกันไปโดยที่ไม่มีแม้แต่คำบอกกล่าวเรื่องย้ายบ้านได้อย่างไรกัน

“เหมือนจะเคยเห็นในหนังสือสักเล่มว่าความรักที่ทุ่มเทไปทั้งหมด แม้จะจากลากันมันก็ไม่เจ็บปวด คนที่เขียนคำโกหกแบบนั้นเป็นใครกัน… เคยรักและจากลาแล้วเอามาเขียนเหรอ ฉันคิดถึงจะตายอยู่แล้ว…ทั้งเศร้า ทั้งโมโหเหมือนโดนยิงเลย…”

ยูจองเริ่มร้องไห้เสียงดังขึ้นลืมจนความตั้งใจที่อดกลั้นมันเอาไว้ เธอร้องไห้ระงมเดินโซเซจนทรุดล้มลงไปที่อ่าง แต่พอลุกขึ้นมาถึงได้มองเห็นสร้อยคอที่คล้องแหวนวางอยู่บนอ่างล้างหน้า

“ยังเหลือจิตสำนึกสุดท้ายไว้ด้วยเหรอ ทิ้งมันไว้แล้วก็ไปเหรอเนี้ย”

ยูจองล้มพับลงที่พื้นห้องน้ำ เธอสวมสร้อยคอแล้วหลั่งน้ำตาออกมามากกว่าเดิม

“ถึงความรักจะไม่กลับมา แต่สร้อยก็ยังกลับมา…”

เธอร้องไห้เสียงดังขึ้นอีก คำพูดที่เหลืออยู่ภายในทะลักออกมาพร้อมกับน้ำตา

“ถ้าฉันวิงวอนตอนนี้คุณจะกลับมาไหม หัวใจมันอยู่ที่ไหนกัน ตรงนี้ ...หรือตรงนี้นะ นี่มันเจ็บจะตายอยู่แล้ว ก็ต้องรู้สิว่าจะสมานแผลได้จากตรงไหน”

อูฮยอนเอาหูแนบกับประตูห้องน้ำที่ได้ยินเสียงกึกก้องออกมา แล้วเขาก็พูดไม่ออกเลยจริงๆ

“นักแสดงแห่งชาติเป็นอย่างนี้ได้ไงเนี่ย คงแสดงเป็นแค่อย่างเดียวสินะ เรื่องอื่นคงไม่รู้อะไรเลย จึ๊จึ๊...  นี่คุณยุนยูจอง ออกมาเดี๋ยวนี้นะครับ”

ยูจองลุกขึ้นไปดูด้วยความพยายามเพราะเสียงเคาะประตูของอูฮยอนที่อยู่นอกห้องน้ำ แต่ร่างกายไม่ยอมฟังที่พูด

“ขอโทษนะคะ ฉันรู้ว่าเป็นความผิดของฉัน แล้วจะต้องออกไป แต่ฉันดื่มมาเยอะมากเลย ฉันทำอะไรผิดกับคุณจีฮุนอย่างนั้นเหรอคะ ทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้”

อูฮยอนพิงประตูห้องน้ำฟังคำพร่ำบ่นเมามายของยูจอง เขาไม่เคาะประตูและไม่ได้พูดเร่งให้ออกมาเร็วๆ การดุด่าให้ลืมไปมันคงดีต่อทั้งสองฝ่าย ผู้หญิงคนนี้นี่ช่าง… แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงของยูจองในห้องน้ำ อูฮยอนก็หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น

‘...นายคงต้องกลับมาหาฉันอีก ถ้าทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งรักใครไม่ได้เลย นายก็ต้องรับผิดชอบ นายรู้อะไรบ้าง ความรู้สึกของผู้หญิง*…’

ถึงจะไม่รู้ว่าเธอแสดงละครเก่งแค่ไหน แต่คงไม่ใช่กับการร้องเพลง จะเรียกว่าร้องเพลงเก่งก็คงไม่ใช่เลย ความสามารถที่ใกล้เคียงกับคนที่ร้องเพลงไม่เป็นขึ้นเสียงสูงไม่ได้ แต่อาจจะเป็นเพราะเธอร้องออกมาจากใจ ทำให้ความรู้สึกของคนที่ฟังอยู่เศร้าใจไปด้วย

‘...ฉันให้หมดทุกอย่าง แต่ผู้ชายคนนั้นก็จากไป ผู้ชายที่เอาทุกอย่างของฉันไปทั้งหมด…’

อูฮยอนคิดว่าถ้าปล่อยให้เป็นอย่างนี้ไปจนจบคงไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง เขาจึงเคาะประตูอีกครั้ง

“คุณยุนยูจอง! ตอนนี้ตั้งสติแล้วออกมาเถอะครับ ถ้าหยุดก็ทำเท่าที่จะทำ ผมก็ทนเท่าที่จะทนได้นะครับ จะไม่ฟังอีกแล้วนะครับ แต่ภายในสามวินาทีถ้ายังไม่ออกผมจะแจ้งตำรวจแล้วนะครับ”

แล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออก จากนั้นก็เห็นยูจองที่จับกลอนประตูโซซัดโซเซออกมา

“ขอโทษมากๆ เลยค่ะ ตอนนี้ฉันจะไปแล้ว อย่าโกรธกันเลยนะคะ”

ยูจองค่อยๆ ย้ำก้าวทีละนิดและคอยมองอูฮยอนอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะโค้งทักทายตามมารยาทเป๊ะเก้าสิบองศา

“ฉันผิดมากๆ อย่างมากจริงๆ ค่ะ เรื่องวันนี้จะให้ฉันชดใช้ให้คราวหน้ายังไงดีคะ”

“จะให้ลายเซ็น ให้ถ่ายรูปด้วย หรือจะจับมือเป็นการชดใช้อีกเหรอครับ อะไรแบบนั้นมันไม่จำเป็นหรอก ถ้ามีคนที่ติดต่อได้ก็เรียกมาเลยนะครับ เดี๋ยวผมโทรคุยให้”

“ไม่ใช่ค่ะ พอดีว่าฉันมาคนเดียว ก็ต้องกลับคนเดียวสิคะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษที่พูดอะไรน่าเบื่ออีกครั้งนะคะ”

“ผมรู้แล้วครับ เพราะฉะนั้นกรุณารีบออกไปเถอะครับ ผมจะเปลี่ยนรหัสแล้ว ไม่ต้องมาอีกล่ะ”

ยูจองค้ำกำแพงเดินไปจนถึงหน้าประตูบ้านอย่างลำบากแล้วใส่รองเท้า การเพ่งมองไม่ค่อยดีก็เลยใส่รองเท้าเหมือนเขี่ยๆ คุ้ยๆ จนส้นรองเท้าหักไปฝั่งหนึ่ง อูฮยอนจะช่วยประคองยูจองที่กำลังงอตัวลงไป แต่ยูจองสะบัดเขาออกเหมือนบอกว่าเธอทำด้วยเรี่ยวแรงของตัวเองได้ อยู่ๆ ก็รู้สึกสงสัยเลยมองลงไปข้างล่างหน้าต่าง เห็นคนถือกล้องเดินเตร็ดเตร่อยู่สองสามคน มองอย่างไรก็เหมือนเป็นนักข่าว

“คนจะเห็นเยอะแบบนั้นก็ออกไปได้ใช่ไหมครับ ข้างล่างมีนักข่าวมาด้วย”

ยูจองจดจ่ออยู่กับการจับส้นรองเท้าที่หัก เดินกะโผลกกะเผลกไปทางประตู

“ลาก่อนนะคะ”

และเธอก็พูดเบาๆ กับตัวเองเหมือนพูดคนเดียว แล้วจึงจับกลอนประตู

“ยุนยูจอง! ไม่เป็นไร ไม่มีความรักที่ล้มเหลว มันคือความรักที่ผ่านไปและความรักที่เข้ามาเท่านั้น ไม่เป็นไรนะ…”

อูฮยอนเปลี่ยนสีหน้ากลายเป็นตกใจกับคำพูดของยูจองทันที แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ หน้าประตูบ้าน คำพูดนั้นมันคือบทละครที่ฮเยจูเคยแสดง เป็นบทที่อูฮยอนช่วยกันคิดกับฮเยจู แล้วยุนยูจองรู้บทนั้นได้อย่างไร

“ไม่มีความรักที่ล้มเหลวหรอก สู้ๆ…”

ยูจองเปิดประตูจะเดินออกไป แต่ส้นรองเท้าที่หักมันกลับหลุดกระเด็น จนเธอเสียการทรงตัวล้มหัวชนกับกำแพงหมดสติ

“คุณยุนยูจอง!”

อูฮยอนรีบคว้าตัวยูจองมากอดไว้ก่อนที่เธอจะล้มลงไปที่พื้น ยูจองหมดสติล้มตัวอยู่ในอ้อมแขนของอูฮยอน เขาโอบกอดเธอด้วยสองแขน


* * *


* จากเนื้อเพลง그남자 그여자 - VIBE (바이브) (feat.장혜진)

ความคิดเห็น