ภาคสองนี้เราจะพยายามแต่งให้ดีกว่าเดิมนะคะ ขอคำชี้แนะด้วยนะ ><

บทที่ 11 เฝ้าไข้ (Suga x Jimin)

ชื่อตอน : บทที่ 11 เฝ้าไข้ (Suga x Jimin)

คำค้น : BTS kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2562 09:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 เฝ้าไข้ (Suga x Jimin)
แบบอักษร

​XI

​เฝ้าไข้



"งั้นพ่อกับแม่ไปทำงานก่อนนะ อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?"

"ครับ..." จีมินขานรับเสียงแหบอยู่บนเตียง ก่อนยกผ้าห่มขึ้นปิดปากตอนไอ คุณแม่ไม่อยากรบกวนอะไรอีกจึงตัดสินใจปิดประตูออกไป

เขาไออีกครั้งแต่คราวนี้หนักกว่าเดิม เปลือกตาร้อนผ่าวปิดลงเพราะรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งศีรษะ เมื่อนึกถึงแทฮยองได้ก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะหัวเตียง เพื่อส่งข้อความบอกเพื่อนตัวบางว่าวันนี้ตัวเองไม่สบาย ก็ได้แต่หวังว่ายุนกิจะดูแลแทฮยองแทนเขา

มือป้อมวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม ขณะที่กำลังเตรียมตัวเข้าสู่ห้วงนิทรา จู่ๆเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างน่าโมโห แต่คงจะเป็นคุณแม่ที่อาจลืมโทรศัพท์หรือไม่ก็กุญแจบ้านเหมือนอย่างทุกครั้ง เขาจึงฝืนพยุงกายขึ้นด้วยความทรมาน อาการปวดหัวตุบๆเหมือนโดนค้อนทุบทำให้เขาอยากล้มตัวลงนอนต่อ ทว่าเสียงออดได้เร่งเขาให้ลุกขึ้นมาเดินโงนเงนไปเปิดประตูหน้าบ้าน คุณแม่หนอคุณแม่ ช่างรังแกคนป่วยเหลือเกิน!

แกรก

"อ้าว... ยุนกิเหรอ แค่กๆ!"

สีหน้าของคนตัวขาวดูกังวลขึ้นทันทีที่เห็นร่างเล็กไอโขลกค่อกแค่ก "กิมาเยี่ยมน่ะ เห็นจีมไม่มาโรงเรียน"

จีมินพยายามปรือตาขึ้นให้เต็มดวง "โทษทีนะ ลืมแมสเซจไปบอก"

"แล้วกินยายัง?" เขาถือวิสาสะเข้ามาข้างในบ้านพร้อมปิดประตูลง

"อืม... กินแล้ว" คนตัวเล็กเดินตัวโอนเอนกลับไปที่ห้องนอนโดยมีมือขาวซีดคอยประคอง "แล้วนี่จะอยู่ แค่ก! ทั้งวันเลยเหรอ..."

"ก็คงงั้น กิเป็นห่วงจีมหนิ ไม่อยากปล่อยไว้คนเดียว"

"แล้วแทล่ะ? ทีนี้แทก็ต้องอยู่คนเดียวน่ะสิ"

"จองกุกฝากยูคยอมให้ดูแลแทนแล้ว"

ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องนอน ยุนกิพยุพยุงอีกฝ่ายไปยังเตียงใหญ่พลางไล่สำรวจห้องไปด้วย

"ห้องจีม แค่ก! อาจจะรกไปหน่อยนะ แค่กๆ ต้องขอโทษด้วย"

"ไม่เป็นไร..." คนตัวขาวโปรยยิ้มอบอุ่นพร้อมวางร่างเล็กไว้บนเตียง ก่อนทำหน้าที่ห่มผ้าให้อย่างดี "ฝันดีนะ ตัวเล็ก"

สัมผัสนุ่มนิ่มและอ่อนโยนจรดทาบบนหน้าผากร้อน หลังจากได้รับคำอวยพรจากแฟนหนุ่ม เปลือกตาสีหยกขาวก็ค่อยๆปรือลงกระทั่งปิดสนิทในที่สุด เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กหลับไปแล้ว ยุนกิจึงกวาดมองไปรอบห้องอีกคราพลางถอนหายใจ ก็ห้องของจีมินรกระเกะระกะอย่างที่เขาจินตนาการไว้จริงๆด้วย เห็นแบบนี้แล้วรู้สึกคันไม้คันมือชะมัด

เขาจึงเริ่มต้นด้วยการเก็บซองขนมเปล่าที่เกลื่อนเต็มพื้นทิ้งลงถังขยะ ยัดถุงเท้าที่ล้นจากขอบตะกร้าให้เข้าที่เหมือนเดิม หนังสือซึ่งเปิดค้างไว้บนโซฟาก็เก็บไว้ในชั้นอย่างเป็นระเบียบ พื้นที่มีแต่เศษฝุ่นเศษผมและขนมก็ถูกเขากวาดเรียบหมด -- ความจริงแล้วตัวเขาไม่ได้ขยันอะไรหรอก งานบ้านทั้งหมดก็โยนให้ยูคยอมทำด้วยซ้ำ แต่ว่านะ ถ้าเป็นคนรักของตัวเองมันก็อีกเรื่อง เพิ่งรู้แฮะว่าตัวเองสองมาตรฐานขนาดนี้

"เฮ้อ" เมื่อทุกอย่างสะอาดเอี่ยมก็ถอนหายใจระบายความเหนื่อย อ่า ไม่สิ ไม่ใช่เหนื่อยหรอก แค่ระบายความหนักใจเท่านั้นเอง

"แค่กๆ!" ขนาดเวลานอนยังไอเลย น่าสงสารจริงๆ ยัยหมูของเขา

ด้วยความกลัวว่าอีกคนจะตื่นมาแล้วรู้สึกคอแห้ง ยุนกิจึงตัดสินใจเดินลงไปที่ห้องครัวเพื่อต้มน้ำไว้ ที่เขาเลือกน้ำอุ่นเพราะอยากให้คอของร่างเล็กลดความระคายเคือง


ขอสารภาพแบบตรงๆเลยนะ เขาไม่เคยดูแลใครแบบใกล้ชิดเท่านี้มาก่อน จีมินถือว่าเป็นคนแรกในชีวิตเลยล่ะ


เขายิ้มให้ตัวเองคนเดียวเมื่อนึกถึงคนตัวเล็ก มือใหญ่หาแก้วในตู้เคาน์เตอร์ก่อนนำมารองน้ำจากกาน้ำร้อน โดยเทลงไปเพียงสองส่วนสามของแก้วเพราะคิดว่าคนป่วยคงไม่จิบเยอะมาก

ปัง...

ประตูห้องถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้รบกวนเวลานอนของแฟนตัวเล็ก ยุนกิวางแก้วน้ำอุ่นไว้บนโต๊ะหัวเตียง ก่อนที่สายตาคมเล็กจะสังเกตว่ามีเพียงยาลดไข้เท่านั้นที่วางอยู่ ทำให้เขาเข้าใจได้ในทันที มิน่าล่ะ ยัยหมูถึงได้ไอนักไอหนาแถมยังสูดน้ำมูกไม่หยุดอีก

ว่าแล้วเขาก็ออกไปนอกบ้าน รุดหน้าไปยังร้านขายยาที่ตั้งอยู่ใกล้ๆประมาณ 5 เมตร พอเดินเข้าไปในร้านอันเงียบเหงา เภสัชกรสาวสวยก็กล่าวต้อนรับเสียงหวานทันที

"สวัสดีค่ะ ต้องการยาอะไรดีคะ"

เขาเดินมือล้วงกระเป๋าเข้าไปพลางทำหน้าเลิ่กลั่กครู่หนึ่ง เพราะความขี้เกียจหายาเองจึงตอบออกไปด้วยเสียงเนือยๆอันเป็นเอกลักษณ์ 

"อยากได้ยาแก้ไอ... กับลดน้ำมูก"

"รอสักครู่นะคะ" หล่อนยิ้มพร้อมตอบด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนกระดิ่ง ก่อนหันไปหายาบนชั้นวางสูงๆข้างหลัง "นี่ค่ะ เดี๋ยวเขียนช่วงเวลาทานยาให้นะ"

ยุนกิพยักหน้านิ่งๆ สักพักเภสัชกรสาวก็เอ่ยขึ้น

"นึกว่าจะไม่มีคนเหลืออยู่ที่นี่แล้วซะอีก คุณไม่ได้ย้ายตามคนอื่นๆออกไปเหรอคะ?"

"ไม่ครับ พ่อผมไม่อนุญาต อีกอย่างมีคนที่ผมต้องดูแล"

หล่อนยิ้มขณะยื่นถุงใบเล็กที่บรรจุยาแก้ไอกับยาลดน้ำมูกให้ "งั้นเหรอคะ ดีจังเลย โอ! ฉันหมายถึง... ก็ดีค่ะที่คุณมีคนที่ต้องดูแล ไม่เหมือนฉันที่ไม่เหลือใคร พ่อกับแม่ของฉันเขาตายในเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้น ชีวิตฉันก็เลยมีแค่ร้านยาเล็กๆนี่ที่เกือบเจ๊งแหล่ไม่เจ๊งแหล่ ฉันว่าฉันคงต้องย้ายไปที่อื่น ที่อื่นที่มันดูคึกคักและเต็มไปด้วยชีวิตชีวากว่านี้"

เขาคลี่ยิ้มบางให้กำลังใจ "งั้นก็ขอให้โชคดีนะครับ หวังว่าคุณจะหาสถานที่ที่สามารถสานความฝันต่อได้"

คนฟังยิ้มกว้างด้วยความดีใจ "ขอบคุณมากค่ะ ขอให้คุณโชคดีเหมือนกันนะคะ"

ยุนกิพยักหน้ารับเบาๆเชิงขอบคุณและบอกลา ก่อนออกไปจากร้านด้วยความรู้สึกคลางแคลงใจ ขายาวมุ่งตรงไปยังบ้านครอบครัวปาร์คขณะที่บรรยากาศสองข้างทางมีแต่ความเหงา ท่าทางสิ่งที่เภสัชกรสาวคนนั้นพูดจะเป็นเรื่องจริง หมู่บ้านนี้ไร้ชีวิตชีวาเกินไป


"จีม จีมครับ"

"อือ..." ร่างเล็กขยี้ตางัวเงียหลังจากถูกแฟนหนุ่มสะกิดปลุก จึงเบ้ปากนิดๆอย่างอ้อนวอน "เค้าอยากนอนอ่า"

"กินยาก่อนแล้วค่อยนอนนะ จะได้หลับสบายไง"

เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมลุกขึ้นมานั่งดีๆพลางรับแก้วน้ำกับยาสองเม็ดจากอีกฝ่าย "จีมไม่อยากกินอ่ะ..."

ยุนกิยิ้มเอ็นดูให้กับความงอแงของคนป่วยขณะทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียง เพิ่งรู้ว่ายัยตัวเล็กเวลาไม่สบายจะทำตัวดื้อเป็นพิเศษ "ทียาเม็ดนั้นยังกินได้เลย"

"ก็มัน แค่ก มี... แค่เม็ดเดียวหนิ"

"ถ้าจีมไม่ยอมกิน กิจะพาไปที่โรง'บาลให้คุณหมอเขาฉีดยานะ เอาไหม"

คนฟังรีบสั่นหัว "ไม่เอา"

"งั้นเป็นเด็กดีให้กิเร็ว แค่สองเม็ดเอง"

ร่างเล็กเบ้ปากหนักกว่าเดิมก่อนฝืนยัดเม็ดยาแก้ไอเข้าปากแล้วกลืนน้ำตาม จากนั้นก็ยาลดน้ำมูก เขานิ่วหน้าเมื่อความขมของยาละลายในปาก จึงแลบลิ้นพร้อมร้องแหวะแบบเข็ดขยาด

คนอะไรทำตัวเป็นเด็กไปได้ ยุนกิยิ้มให้กับแฟนตัวเล็กที่ทำท่าทางไม่สมกับวัย ทันใดนั้นสายตาคมก็สะดุดกับปากอวบอิ่มที่เลอะไปด้วยน้ำ

"หืม? มีอะไรเหรอ..." จีมินถามเสียงแหบแห้งเพราะถูกเชยคางให้ขึ้นมาสบตา แต่คนถูกถามไม่ตอบอะไร กลับจูบแก้มเนียนใสและส่งลิ้นไปเลียคราบเปียกๆบนกลีบปาก ร่างเล็กใจกระตุกวาบเมื่อลิ้นชื้นพยายามดุนดันเข้ามาหลังจากเลียเสร็จ เขาจึงเผยอปากนิดๆให้อีกฝ่ายได้เข้ามาสำรวจหาน้ำหวาน

ทุกอย่างเป็นไปตามความรู้สึกของทั้งคู่โดยไม่มีใครอยากถอยกลับ ยุนกิรู้ว่ากำลังข้ามเส้นแต่ก็ยังหยอกล้อกับลิ้นเรียวเล็ก เสียงจูบยิ่งดังหนักหน่วงขึ้นเมื่อเขาลองดูดกลืนท่อนลิ้นร้อน หวานมาก หวานกว่าที่คิดจริงๆ แถมยังนุ่มมากเหมือนเยลลี่ด้วย ถ้าปากของจีมินจะอร่อยขนาดนี้ เขาก็อยากกินมันไปตลอดกาลเลย และจะไม่มีวันแบ่งให้ใครทั้งนั้น ต้องมีแค่เขาคนเดียวที่ได้ลิ้มลอง

ร่างเล็กสติล่องลอย รู้สึกว่าข้างในหัวเบาโปร่งอย่างไม่ทราบสาเหตุ ราวกับจูบของยุนกิคือยารักษาแหนะ

ริมฝีปากซีดถอดถอนออกอย่างอ้อยอิ่ง "จีม อยากหายป่วยเร็วๆไหม"

"อืม..."

"กิมีอะไรมาเสนอแหละ" ยุนกิกระซิบเสียงพร่า จังหวะหายใจดูรุนแรงขึ้น ส่วนอีกฝ่ายก็ก้มหน้าหลบสายตาหวามหวิวที่เขาแสดงออกมาโดยไม่รู้ตัว

"อะไรเหรอ" จีมินถามทั้งที่ยังไม่กล้าเงยหน้า

"รับรองว่าดีกว่าเข็มฉีดยาของคุณหมออีก"

มือหยาบกร้านลูบขึ้นมาตามต้นขาผ่านผืนผ้าห่ม ร่างเล็กปรายมองแต่ไม่ได้นึกห้าม

"จะรังแกคนป่วยเหรอ"

แฟนหนุ่มยกยิ้มมุมปาก "ไม่ได้รังแก แต่จะรักษา"

มือใหญ่ออกแรงบีบอย่างเร่งเร้าให้คนตัวเล็กใจอ่อน "แต่จีมปวดหัว"

"ก็นอนสิ ให้กิรักษาคนเดียวก็พอ"

คนป่วยถูกดันให้กลับไปนอนตามเดิม ก่อนที่ยุนกิจะสอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่ม ค่อยๆเลื้อยลงไปตามเอวคอดก่อนวกกลับมาที่หน้าท้องแบนราบ เขาป้อนจูบให้คนใต้ร่างเคลิบเคลิ้มพลางส่งมือข้างนั้นให้มุดเข้าไปในเสื้อยืดตัวหลวม สัมผัสผิวร้อนรุ่มที่ตัดกับผิวเย็นเฉียบของเขา ให้ความรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก จีมินหลุดครางในลำคอยามที่หน้าอกนิ่มถูกมือสากบีบขยำเนิบๆ

"กิมีถุงยางไหม?"

ร่างสูงยิ้มขณะไซ้จมูกโด่งไปตามซอกคอหอมกรุ่น


"จะฉีดยาใส่ต้องใช้ถุงยางด้วยเหรอ"




​To be continued

​_____________________________

เอาแล้วววว หนูจีมจะรอดไหมเนี่ย เห็นเงียบๆงี้แต่พี่กิเค้าหื่นนะคะ5555


ความคิดเห็น