ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อียิปต์สลับรัก Ep2

ชื่อตอน : อียิปต์สลับรัก Ep2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 303

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 09:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อียิปต์สลับรัก Ep2
แบบอักษร

เหตุการไฟไหม้งานนิทรรศการเป็นข่าวใหญ่ดังไปทั่ว ยิ่งในยุคสังคมออนไลน์แบบนี้แล้ว ข่าวยิ่งรวดเร็วทันใจไปอีก หลายต่อหลายคนต่างพูดกันไปต่างๆนาๆบ้างก็ว่าไฟฟ้ารัดวงจร ไม่ก็มีคนจงใจสร้างสถานการณ์ให้เห็นถึงความขลังและส่วนใหญ่บอกว่าเป็นคำสาปของฟาโรห์ที่ทรงพิโรธเพราะผู้คนมากมายมารบกวนเวลาบรรทมนอนและก่อนหน้านี้ก็มีเหตุเพลิงไหม้ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติที่บราซิลวัตถุโบราณของอียิปต์กว่า 700 ชิ้นถูกไฟไหม้หายไปในกองเพลิง

"มีใครเห็นเพื่อนกลุ่มนักศึกษาแลกเปลี่ยนบ้างมั้ย"อาจารย์ไพรบูลย์หัวหน้าทีมนำนักศึกษามาร่วมงานนิทรรศการและมาส่งกลุ่มนักศึกษาแลกเปลี่ยนอย่าง น้ำฟ้า ชลธิชาและเชิญขวัญและยังมีอีกสองคน

"ไม่เห็นครับ/ไม่เห็นค่ะ"นักศึกษาทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน

"หายไปทั้งสามคนเลยเหรอเนี่ย"อาจารย์ปราณีกำลังจิตตกที่นักศึกษาหายไปแล้วไม่นานทีมช่วยเหลือก็พาร่างบอบบางของเชิญขวัญออกมาา

"อาจารย์ค่ะ"เอ่ยเรียกอาจารย์เสียงเเผ่วเบาราวกับลมพัดผ่าน

"คุณครับ"ทีมช่วยเหลือที่พยุงเธอเดินออกมาช่วยเรียกให้อีกแรงทุกคนหันขวับไปยังต้นเสียง 

"เชิญขวัญ เป็นไงบ้างลูก"อาจารย์ไพรบูลย์ตรงปี่เข้าไปช่วยพยุงร่างบอบบางของเชิญขวัญ เขารักนิสิตนักศึกษาทุกคนเหมือนลูกหลานเพราะเขาไม่มีลูก สาเหตุเกิดจากเมื่อสมัยหนุ่มๆอาจารย์หล่อและเจ้าชู้มาก เขามักออกไปดื่มสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนและมีสาวๆมาพัวพันมากมาย จนวันนึงที่ภรรยาจับได้เธอโกรธและเสียใจมากจึงเก็บเสื้อผ้าหนีออกจากบ้าน แต่ระหว่างทางไปเธอโชคร้ายรถของเธอพุ้งชนเข้ากับท้ายรถสิบล้อที่จอดอยู่ทำให้เธอเสียชีวีตคาที่และเวลาต่อมาอาจารย์รู้ว่าภรรยาตั้งท้องได้สามเดือนแล้ว ลูกของเขาตายไปพร้อมๆกับภรรยาที่รัก แต่ด้วยความรักสนุกโดยไม่นึกถึงจิตใจของภรรยาเป็นเหตุให้เธอและลูกต้องตาย ทุกวันนี้ความผิดนั้นยังคงเป็นตราบาปในใจของอาจารย์เสมอมา

แค่กๆ!!! แค่กๆ!!!

"เธอสูดดมควันไฟมากเกินไปเลยสะลัก"ชายหนุ่มทีมช่วยเหลือกล่าว "ชลธิชากับน้ำฟ้าอยู่ข้างในคะ"เธอรีบบอกก่อนจะโผเข้ากอดอาจารย์แน่นแม้จะบอกทีมช่วยเหลือไปแล้วแต่เธอก็กลัวว่าจะหาเพื่อนรักไม่เจอเพราะก่อนหน้าที่ไฟจะไหม้เธอตามหาเพื่อนทั้งสองคน และเห็นพวกเธอเดินหายไปด้านหลังรูปปั้นสูงประมาณหกฟุตเธอเดินตามไปแต่ก็ไม่พบเพื่อนทั้งสอง เธอเดินวนอยู่หลายรอบตะโกนเรียกแล้วเรียกอีกก็ไม่มีเสียงตอบรับ เธอมั่นใจเพราะก่อนสองคนนั้นจะหายไปเธอได้ยินชลธิชาพูดว่า...

 'ตรงนั้นมีประตูเข้าไปข้างในกันเถอะ'

เเต่เรื่องแบบนี้พูดไปใครจะเชื่อมีแต่จะหาว่าเธอบ้าได้แตภาวนาให้ทั้งสองปลอดภัย

*****************

หยุดดดดดดดด!!!!!!!!

เสียงทุ้มเข้มลากยาวสั่งม้าและทุกคนที่ตามมาให้หยุด

"ระวังพะยะค่ะ"เสียงทุ้มของลูเซี่ยนเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย "นั้นมันอะไร"เสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยมันคืออะไรกัน

"เอ่อ...คือนางเป็นคนพะยะค่ะ"บารอนจับร่างบอบบางของหญิงสาวที่นอนคว่ำหน้าลงกับพุ่มหญ้าให้หงายขึ้น

"เจ้า!!..ว่าไงนะบารอน"ชายหนุ่มกระโดดลงจากหลังม้าตัวโปรดพุ่งตรงไปยังสาวเจ้า ใบหน้าขาวซีดเหมือนคนขาดเลือด ทว่าเครื่องหน้าของสาวเจ้านั้นช่างน่ามองยิ่งนัก พวงแก้มนวลใส ริมฝีปากบางอิ่มเอิบ จมูกเล็กเป็นสัน โครงคิ้วเรียวโค้งขลับกับแพขนตายาวงอนงามเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม ผิวขาวเนียนแต่ตอนนี้มันซีดเซียวเพราะแช่อยู่ในน้ำนานเกินไป ชายหนุ่มเหมือนต้องมนต์สะกดชั่วขณะที่ยืนคิดพินิจพิจารณาอยู่นั้น เมื่อนึกขึ้นได้เขาก็ย่างกว้าสามขุมลงไปในแม่น้ำไนล์ย่อตัวลงซ้อนอุ้มเอาร่างกายเปียกซุ่มของสาวเจ้าขึ้นจากน้ำในท่าเจ้าสาวเเล้วเดินตรงไปยังม้าคู่ใจ

"จะทำอันใดพะยะคะ"ลูเซี่ยนเอ่ยขึ้นอย่างฉงน ไม่มีเสียงตอบรับมีเพียงเสียงควบม้ามุ่งตรงไปยังพระราชวังทั้งสองจึงต้องควบม้าหนุ่มคู่ใจตามไปติดๆ

ร่างบอบบางถูกวางพาดไว้บนหลังม้าแรงกระแทกทุกอย่างกว้าของม้านั้นทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆความอ่อนเพลียเมื่อยล้าทำให้มันแทบจะปิดลงตลอดเวลา มือบางปัดป่ายไปมาอย่างไร้ทิศทาง การห้อยหัวต่องแต่งนั้นทำให้เธอมึนและเวียนหัวเป็นอย่างมาก มองลงไปเห็นแต่พื้นทรายกับขาทั้งสี่ข้างของสัตว์บางชนิดไม่ม้าก็วัวที่เธอนึกขึ้นได้ก่อนจะคิดได้ว่าเธอมาอยู่บนนี้ได้อย่างไร

"ฟื้นแล้วเหรอ"เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับท่อนแขนแกร่งที่สอดผ่านใต้ราวนมรัดรั้งตัวเธอให้ลุกขึ้นนั่งแทนการวางพาดห้อยหัวเมื่อครู่ ร่างบอบบางถูกจัดให้นั่งบนหลังม้าแนบชิดกับกายหนุ่มศรีษะเล็กพิงซบลงบนแผงอกแกร่งอย่างอ่อนแรงเรียวแขนนุ่มนิ่มยกขึ้นโอบกอดเอวหนาไว้แม้จะอ่อนแรงแต่เธอก็ต้องการที่ยึดเหนี่ยว ชายหนุ่มร้อนวูบวาวไปทั้งตัวรูสึกประหม่ายิ่งนักตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีสตรีนางไหนกล้าซบหน้าลงอกตนมาก่อน 

"เจ้าเป็นใครมาจากไหน"เสียงทุ้มแหบเอ่ยถามเมื่อดึงสติกลับมาได้เขาเหมือนถูกมนต์สะกดไว้ชั่วขณะ เธอไม่มีแม้เเต่เเรงจะตอบได้เเต่ซบอกแกร่งเงียบๆ ไม่นานนักทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงพระราชวังพร้อมกับทหารองครักษ์ทั้งสองร่างบอบบางถูกส่งตัวให้กับนางกำนัลสาว

กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!

เสียงกรีดร้องดังลั่นห้องสรงน้ำทองคำเมื่อหญิงสาวร่างบอบบางถูกเหล่านางกำนัลปลดเปลื้องเสื้อผ้าเสื้อนักศึกษาสีขาวสะอาดตาพร้อมกับกระโปร่งพลีทกลีบรอบเต็มไปด้วยดินโคลนสีดำนั้นถูกทึ่งออกมีเพียงชุดชั้นในตัวบางสองชิ้นที่ห่อหุ้มของสงวนไว้

"หยุด!!...อย่าเข้ามานะ"แขนทั้งสองยกขึ้นตั้งการ์ดตามเเบบฉบับการต่อสู้มวยไทยที่เคยเรียนมา ด้วยสมองอันชาญฉลาดและคิดไวนั้นเธอรู้แจ้งเห็นชัดแล้วว่าตอนนี้ได้หลุดมายังโลกอดีตและที่ยืนอยู่ตรงนี้คงจะเป็นอียิปต์โบราณเสียด้วย

"ว้ายย!!!.."สองสาวนางกำนัลร้องเสียงหลง เมื่อเธอทำท่าจะชกจริงๆ"หม่อ...หม่อมฉันได้รับคำสั่งให้สรงน้ำให้เพค่ะ"

"ห๊ะ!!...ใครกล้าเข้ามาฉันจะเตะให้กระเด็นเลยค่อยดู"

************

นังผินนังแย้มใครเข้ามาข้าเตะเองแน่

อ้าวผิดเรื่อง5555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว