ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -16- กระดิก

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 785

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
-16- กระดิก
แบบอักษร

“มีอะไรเหรอครับ”

ทัพเวหานอนหนุนตักณิดาบนเตียงขณะที่คุณย่าอรนุชรีบเดินขึ้นมาบนบ้านพร้อมกับณกมลและเอื้อย คนเป็นย่ามองใบหน้าเรียบเฉยของหลานชายก่อนจะมองใบหน้านวลที่แดงก่ำของณิดาก็พอเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

...ขนาดสั่งนักสั่งหนาว่าให้เปิดประตูห้องนอนทิ้งไว้ เจ้าหลานชายตัวดียังกล้าจูงสาวเข้าห้องน้ำ ลืมคิดไปเสียสนิทว่าคนอย่างนายเวย์หาทางออกได้ร้อยแปดทาง จับไม่ได้ไล่ไม่ทันเสียที

“เอื้อยบอกย่าแล้วนะนายเวย์” คนสูงอายุบอกเสียงเย็นแต่ทว่าคนฟังกลับไม่ได้เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

“เวย์ไปเข้าห้องน้ำก็ไม่ได้ ใจคอจะไม่ให้เวย์กระดิกตัวเลยเหรอครับคุณย่า”

ทัพเวหาลุกขึ้นแล้วก้าวมากอดรัดพร้อมหอมแก้มท่านอีกหลายฟอดโดยไม่ปล่อยโอกาสให้ย่าเอ่ยดุแม้แต่คำเดียว ผู้ชมอย่างเอื้อยได้แต่ยิ้มขำกับความใจอ่อนของคุณย่าหลานคู่นี้ ไม่มีครั้งไหนที่ทัพเวหาอ้อนย่าไม่สำเร็จ

“เอาล่ะ เวย์ปล่อยน้องกลับบ้านได้แล้ว”

“ให้หนูนิดกินข้าวเที่ยงด้วยกันก่อนสิครับ นะครับคุณย่า กินข้าวแล้วเวย์จะไม่ดื้อเลย”

“เรานี่...ก็ได้ๆ”

คุณย่าต่อเวลาให้อีกหน่อยเพราะเห็นว่าใกล้เที่ยงเข้าไปเต็มที อาหารเที่ยงเตรียมไว้เป็นที่เรียบร้อยเพียงพอสำหรับสองสาว ณกมลนั่งข้างณิดาที่อยู่ฝั่งซ้ายของโต๊ะ ส่วนทัพเวหาก็นั่งฝั่งขวาคอยตักกับข้าวเอาใจคุณย่าซึ่งครองตำแหน่งหัวโต๊ะ

บรรยากาศเป็นกันเองทำให้ทั้งณกมลและณิดาผ่อนคลาย คุณย่าอรนุชเองก็ไม่ใช่คนถือตัวออกจะอัธยาศัยดีเสียด้วยซ้ำ ณิดารู้แล้วว่ารอยยิ้มพิมพ์ใจของทัพเวหาก็ต้องได้มาจากคุณย่าซึ่งผ่านทางพ่อของเขา ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทัพเวหานั้นเป็นหลานชายคนโปรด

“จอมทัพน่ะมาเมืองไทยบ่อย แต่ไม่ค่อยมาหาย่าหรอก มัวแต่จูงสาวๆ หนีปาปารัสซีอยู่แถวกรุงเทพเสียวุ่นวาย น่าตีก้นจริงๆ”

คุณย่าแอบเหน็บหลานชายคนโตเสียหน่อยเมื่อณกมลถามถึงนักกีฬาฟุตบอลขวัญใจชาวไทย ซึ่งคำตอบที่ได้ก็เรียกเสียงหัวเราะไม่น้อยเพราะจอมทัพมีข่าวหนาหูลือลั่นทั่ววงการเรื่องความเก่งกาจทั้งในสนามแข่งและสนามรัก

“หลานๆ ที่พอให้ย่าหายใจคล่องก็มีลิซ่ากับนายเวย์นี่แหละ นอกนั้นปล่อยไปเถอะ อย่าไปพูดถึงเลย ความดันจะขึ้น” คุณย่าสรุปพร้อมถือโอกาสอวดสรรพคุณหลานสาวคนเดียวให้ฟังยกใหญ่

ณิดาพยักหน้าสนใจ “หนูนิดเห็นรูปเธอในห้องรับแขก คุณลิซ่าสวยมากเลยค่ะ”

“รูปนั้นถ่ายหลายปีแล้ว หนูนิดดูนี่สิ ลิซ่าส่งรูปให้ย่าเมื่อเช้า น่ารักใช่ไหม” คุณย่าคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดรูปให้ณิดาดูด้วยความอิ่มเอมใจ

“น่ารักไม่สู้หนูนิดหรอกครับ ยัยลิซ่าจืดชืดจะตาย” ทัพเวหายิ้มเอาใจณิดาแต่ก็เธอตอบกลับด้วยการค้อนวงใหญ่

“นี่แน่ะ น้องเรียบร้อยก็หาว่าน้องจืดชืด” คุณย่าเอื้อมมือไปตีแขนหลานชายดังป๊าบที่บังอาจมีตำหนิหลานสาวสุดที่รักของตน “คอยดูเถอะ ย่าจะฟ้องลุงรบ”

“อย่านะครับ เวย์ถูกบีบคอจับหัวกดน้ำแน่...”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ” คุณย่าหัวเราะเมื่อเห็นใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของทัพเวหา

“แต่มลว่าเธอดูนิ่งสงบ สูงสง่า สวยเหมือนเจ้าหญิงเลยนะคะ” ณกมลเสนอความเห็นบ้าง

คุณย่าพยักหน้าตอบรับพร้อมกับยิ้มอ่อนโยน “หนูมลนี่ตาถึง แบบนี้คุยกับย่าได้”

“คุณมลนี่รู้จักพูดเอาใจผู้ใหญ่นะครับ มิน่าล่ะทุกคนถึงได้ชอบคุณมล” ทัพเวหาเองก็ยิ้มเช่นกัน



ระหว่างทางขับรถกลับบ้านณกมลเอ่ยถามเรื่องครอบครัวของทัพเวหาและเรื่องเกี่ยวกับพี่ชายน้องชายของเขาเสียหลายข้อจนณิดาตอบไม่หมด ณิดาเลือกตอบข้อที่เธอพอรู้มาบ้างจากที่เขาเคยเล่าให้ฟังเสียส่วนใหญ่

“ครอบครัวพี่เวย์ไม่ค่อยมาเมืองไทยกันหรอกค่ะ สามสี่ปีถึงจะมาไทยกันยกบ้านที พี่เวย์บอกว่าส่วนมากคุณย่าจะบินไปอเมริกาบ่อยกว่า พ่อพี่เวย์เองก็อยากให้คุณย่าย้ายไปอยู่ด้วยกันที่โน่นด้วยซ้ำ”

ได้ยินคำตอบแล้วณกมลชักสีหน้าทันใด ณิดาได้แต่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น “พี่มลอยากเจอคุณจอมทัพเหรอคะ”

“อืมก็ใช่น่ะสิ คนดังขนาดนั้นใครก็อยากเจอ” ณกมลบอกปัดก่อนจะหันมามองสอบสวนน้องสาว “ว่าแต่เราเถอะ เห็นพี่เอื้อยบอกว่าอยู่ในห้องน้ำกับคุณเวย์นานสองนานยังไม่ออกมา เกิดอะไรขึ้น”

“มะ...ไม่มีอะไรค่ะ” ณิดายกมือขึ้นกอดอกโดยไม่รู้ตัว “หนูนิดประคองพี่เวย์ไปเข้าห้องน้ำเฉยๆ”

“ก็แล้วไป” ณกมลเบนสายตากลับมาจ้องถนนก่อนจะเร่งเครื่องอีกหน่อยเพราะแม่โทรมาตามถึงสองครั้งย้ำให้รีบกลับบ้าน

ทางด้านณิดาเองก็เงียบไปหลังจากนั้น แก้มใสแดงเห่อขึ้นมาทีละน้อยเมื่อหวนคำนึงถึงลมหายใจร้อนข้างหูยามทัพเวหากระซิบขอตรวจดูบราเซียที่เธอใส่วันนี้

‘หนูเป็นคนใส่ พี่เป็นคนถอด จำได้ใช่ไหม’

เขาเคยบอกเธอแล้วว่าไม่ชอบให้เธอใส่ลายการ์ตูนแต่ณิดาก็ไม่มีเวลาไปหาซื้อบราเซียแบบอื่นเสียที คนตัวโตก็เลยหาเรื่องลงโทษที่เธอไม่ยอมตามใจ

ในเมื่อณิดาใส่บราที่เขาไม่ชอบ ดังนั้นเธอต้องถอดมันออก ทัพเวหาไม่อนุญาตให้เธอใส่มันกลับจนกว่าเขาจะได้ข้อแลกเปลี่ยน

‘อย่านะ ห้ามทำบราหนูเปียก’

‘ถ้าหนูไม่ยอมให้พี่จูบหนูจะไม่มีบราใส่กลับบ้าน’

‘...คนขี้โกง’

‘พรุ่งนี้หลังเลิกงานเราไปซื้อบราด้วยกัน ของแบบนี้ต้องใส่แบบที่พี่ชอบตกลงไหม’

ไม่ตกลงจะได้หรือ แค่เธอไม่ยอมถอดเสื้อเขาก็ขู่จะราดน้ำ พอยอมถอดแล้วก็ยังขู่จะไม่คืนบราเซียให้ ณิดาแจ้งแก่ใจแล้วว่าทัพเวหาเป็นโรคจิตขนานแท้

‘จูบก็จูบค่ะ คืนบราหนูมาด้วย’

ว่าแล้วปากร้อนก็ก้มจูบเธอ แต่ไม่ได้จูบบนปากเหมือนครั้งที่ผ่านมา เขาจูบตรงหัวใจ วนจูบอยู่อย่างนั้นตั้งแต่เนินเนื้อจนถึงปลายยอดสีชมพูของคู่ปทุมถัน

ความร้อนระอุจากมือหนายังคงทิ้งไอไว้บนเนื้อนุ่มหยุ่น ดอกบัวตูมที่โดนเขากอบกุมทั้งดูดเม้มทั้งเค้นคลึงยังคงมีรอยแดง

ปลายลิ้นร้อนแสนร้ายกาจนั้นทำเธอไร้เรี่ยวแรงปัดป้องจนต้องเกาะเกี่ยวไหล่แข็งแกร่งของเขาไว้ยึดเหนี่ยว

ปากหยักพรมจูบจากฐานอกลากลงมาถึงสะดือกลางกาย หน้าท้องแบนราบถูกเขาตีตราจอง ภายใต้เสื้อยืนตัวเล็กไม่มีส่วนใดที่ริมฝีปากทัพเวหาไม่เคยลากผ่าน

ต้นคอสวยถึงแผ่นหลังเนียนละเอียดนั้นก็มีจมูกโด่งเป็นสันคอยดอมดมสูดกลิ่นเนื้อนาง มือใหญ่สองข้างก็อ้อมมาข้างหน้าหยอกเย้ายอดอกอิ่มไม่ว่างเว้น

ณิดายังไม่ลืมถ้อยคำที่เขากระซิบข้างหูก่อนจะใส่บราให้เธอ จากนั้นเขาก็ช้อนแขนอุ้มเธอออกจากห้องน้ำมาวางบนเตียงกว้าง

‘คืนนี้เปิดหน้าต่างห้องนอนทิ้งไว้นะครับ...’

นั่นเป็นคำขอหรือคำสั่งเธอเองก็ไม่แน่ใจ

“หนูนิด ถึงบ้านแล้วก็ลงไปเปิดประตูให้พี่สิ” ณกมลส่งเสียงเรียกสติเธอที่กำลังนั่งเหม่อ

"ให้เปิดเลยเหรอคะ?"

"ก็เปิดเลยสิ ไม่เปิดพี่จะเอารถเข้าบ้านยังไง"

"อ่อค่ะ...เปิดค่ะ" คนเป็นน้องหันมองชั่วครู่ก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูรั้วบ้าน

...คืนนี้อย่างนั้นหรือ

"เปิดดีไหมนะ...”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว