ภาคสองนี้เราจะพยายามแต่งให้ดีกว่าเดิมนะคะ ขอคำชี้แนะด้วยนะ ><

บทที่ 8 แปลกไป

ชื่อตอน : บทที่ 8 แปลกไป

คำค้น : BTS kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2562 11:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 แปลกไป
แบบอักษร

​VIII

​แปลกไป



เพี๊ยะ!

ใบหน้าสวยของลิซ่าสะบัดไปตามแรงตบของผู้เป็นแม่จนเกิดรอยฝ่ามือบนแก้มเนียนใส เธอลูบรอยนั้นด้วยมืออันสั่นเทาก่อนหันไปสบตากับอีกฝ่าย

"พูดใหม่ซิ" น้ำเสียงเย็นยะเยือกเต็มไปด้วยโทสะหลุดออกจากปากบางเฉียบอีกครั้ง

เด็กสาวกำสายกระเป๋าสะพายอย่างนึกลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมพูดสารภาพตามคำสั่งนั้น "หนู... ทำพลาดค่ะ"

"แล้วมันจะพลาดได้ยังไง! คุณแจจินก็เปิดโอกาสแถมยังสั่งให้รปภ.ปิดกล้องวงจรปิดทั้งชั้น มันจะพลาดได้ไงห๊ะ!? ทำไมถึงไม่ใช้สมองโง่ๆของแกคิด! กะอีแค่เอาผ้าเช็ดหน้าไปอุดจมูกมันก็ยังทำไม่ได้ แล้วจะให้ฉันแบกหน้าไปเจอเขาได้ยังไง! แกนี่มันเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องที่สุด!!" หญิงวัยกลางตวาดใส่ด้วยความกริ้วโกรธและผิดหวังในเวลาเดียวกัน เท่านั้นไม่พอ ยังมีการใช้นิ้วจิกหัวลูกสาวแรงๆอีก "เขาก็อุตส่าห์เลือกแกเพราะเห็นแกเข้ากับทุกคนได้ แล้วดูสิ่งที่แกทำสิ! อีลูกโง่! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!!"

ลิซ่าน้ำตาคลอ แต่เธอก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้คุณแม่เห็น เพราะไม่งั้นจะโดนหนักกว่าเก่า

"ยังดีนะที่คุณแจจินยังให้โอกาสแก ถ้าครั้งนี้แกยังพลาดอีก เตรียมโดนเฉดหัวทั้งแม่ทั้งลูกได้เลย เข้าใจไหม!!!"

"เข้าใจค่ะ..."

"และเย็นนี้ก็ไม่ต้องกินข้าว! อย่ามาบ่นหิวหรือให้ฉันเห็นว่าแกแอบลงมาหาของกินกลางดึก ถ้าเข้าใจแล้วก็ขึ้นไปซะ! ฉันเบื่อขี้หน้า!!"

เด็กสาวก้มหัวรีบเดินหนีขึ้นไปบนห้องนอนอย่างรวดเร็ว ระหว่างที่ก้าวขึ้นบันไดก็เช็ดน้ำตาของตัวเองไปด้วย แต่ถึงจะโดนทำร้ายจิตใจไปขนาดนั้น เธอก็ยังคงรักและเคารพคุณแม่อยู่ดี เพราะทั้งชีวิตเธอมีแค่คุณแม่คนเดียว ถ้าขาดคุณแม่ไป เธอก็ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง อีกอย่างมันเป็นเพราะเธอใจอ่อนเองด้วย ทั้งที่มีโอกาสทำให้แทฮยองสลบตามแผนแล้วแท้ๆ แต่เพราะนิสัยขี้สงสารที่แก้ไม่หายเสียที จึงทำให้เธอกลายเป็นเด็กในลัทธิที่มักถูกเมินเสมอ 

"ขอโทษนะ แทฮยอง..."




วันนี้พี่กุกก็ไม่มาโรงเรียนกับเขาอีกตามเคย เพราะอยากนอนดูแลลูกๆอยู่ที่บ้าน เห็นบอกว่าอยากรักษาอุณหภูมิไข่อะไรไม่รู้ แต่ก็คงเป็นเรื่องที่มีแค่งูเข้าใจกันน่ะนะ เพราะฉะนั้นวันนี้แทฮยองจึงยอมมาโรงเรียนคนเดียวอีกครั้ง ถามว่าเขาเหงาไหมน่ะเหรอ ก็มีบ้างแหละ เพราะปกติพี่กุกไม่เคยทิ้งเขาไปไหนเลย พอถึงคราวที่ต้องอยู่คนเดียวจึงไม่ชิน แต่ไม่เป็นไรหรอก ก็เขายังมีชิมชิมกับพี่ยุนกิอยู่นี่นา อ้อ และก็มีลิซ่าด้วย 

"อรุณสวัสดิ์ ลิซ" เขาเดินเข้ามาทักทายลิซ่าที่นั่งกอดเข่าเจ่าจุกบนเก้าอี้ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง

คนถูกทักค่อยๆหันหน้าก่อนยิ้มหวานอันเป็นเอกลักษณ์ไปให้ แต่ดวงตาของเธอไม่ได้ยิ้มตาม "อรุณสวัสดิ์ แทฮยอง"

"เป็นอะไรรึเปล่า วันนี้ดูหงอยๆนะ ยังไม่หายง่วงเหรอ?" หลังจากนำกระเป๋าไปแขวนก็เดินเข้ามาถามสารทุกข์สุกดิบ 

ลิซ่าส่ายหน้า หันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง "ฉันสบายดี แค่คิดอะไรอยู่คนเดียวนิดหน่อย"

"อ๋อ..." ร่างบางพยักหน้าช้าๆ เขาไม่กล้าถามต่อเพราะเกรงว่าจะดูยุ่งเรื่องส่วนตัวเกินไป จึงได้แต่เปลี่ยนเรื่องคุย "แล้วนี่... หน้าไปโดนอะไรมา?"

เขาชี้ไปยังรอยแดงปื้นจางๆบนแก้มของอีกคน เด็กสาวยกมือขึ้นมาลูบแก้มข้างนั้นก่อนยิ้มบาง "ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่นอนทับข้างนี้ทั้งคืนน่ะ"

"นอนทับ?"

"อื้ม ใช่"

คนฟังขมวดคิ้วราวกับไม่ค่อยอยากเชื่อ เพราะถ้าเพ่งดูรอยนั้นดีๆแล้ว มันเหมือนมีรูปคล้ายนิ้วอยู่ในรอยด้วย หรือเขาจะคิดไปเอง? หรือไม่ก็จินตนาการสูงไป

"นี่ แท"

"หืม?" เขาเลิกคิ้วแทนคำถาม

"ฉันต้องขอโทษเรื่องเมื่อวานนี้ด้วยนะ เพราะความไร้มารยาทของฉันเลยทำให้คุณจองกุกโกรธ" 

แทฮยองยิ้มตอบ "ไม่เป็นไร ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ พอดีว่าพี่กุกเวลาโกรธจะงี่เง่ากว่าปกติน่ะ อย่าไปถือสาตาแก่ขี้หงุดหงิดเลยนะ"

ลิซ่าหลุดขำเบาๆพร้อมกับเอาขาลงมานั่งท่าปกติ "นายนี่ก็... ว่าไปเรื่อย"

"ก็ฉันพูดจริงๆ" แทฮยองยักไหล่ "ว่าแต่ จริงรึเปล่าที่เธอพยายามแย่งตะกร้าจากพี่กุก"

เป็นเวลานานเกือบสิบวินาทีที่ลิซ่าเงียบไป "อืม ต้องขอโทษด้วย ฉันแค่อยากเห็นลูกของนายมากแค่นั้นเอง เลยอดใจไม่ไหวน่ะ แต่ไม่คิดว่าคุณจองกุกจะอยู่ในห้องด้วย"

"โธ่ ลิซ" ร่างบางส่ายหัวด้วยความเอ็นดู "ถ้าอยากเห็นขนาดนั้นก็ขอฉันก่อนก็ได้หนิ นี่ถ้าฉันเข้ามาห้ามไม่ทันนะ ป่านนี้พี่กุกคงกลายเป็นฆาตกรไปแล้ว" 


และเขาคงได้มีปากเสียงทะเลาะกับจองกุก จนอาจถึงขั้นได้หย่ากันแน่ๆ


"ขอบคุณจริงๆนะแท"

"ไม่เป็นไร แต่อย่าทำยังงั้นอีกนะ" เขาคลายยิ้มลงแต่แววตายังคงมีความอ่อนโยน ลิซ่าที่เห็นก็รู้สึกเบาใจที่เพื่อนตัวบางไม่ถือโทษโกรธเคือง

"ไม่แน่นอนจ้ะ"

คุยเล่นได้ไม่กี่ประโยค ร่างของอาจารย์ประจำชั้นก็เดินกรีดกรายเข้ามาในห้อง ไม่กระปรี้กระเปร่าอย่างทุกครั้ง หล่อนวางหนังสือลงบนโต๊ะหน้าห้องก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำให้แทฮยองต้องรีบเข้าประจำที่เพราะไม่อยากโดนเอ็ดดุ

"วันนี้ครูมีเรื่องจะมาบอก จังมีเขาลาออกจากโรงเรียนแล้วนะ"

เงียบกริบ นึกว่าจะมีเสียงซุบซิบที่แสดงถึงความแปลกใจจากเพื่อนร่วมห้อง แต่ไม่เลย เพื่อนทุกคนนั่งเงียบและไม่แสดงสีหน้าอาการใดๆทั้งสิ้น ลิซ่าเองก็เช่นกัน ส่วนแทฮยองก็เลิกคิ้วสงสัยนิดหน่อยพอเป็นกระษัย 

"ส่วนสาเหตุที่ลาออก เพราะเขาต้องย้ายบ้านตามพ่อแม่น่ะจ้ะ พวกเธอมีกันอยู่แค่หกคนก็อย่าลืมดูแลกันด้วยนะ แล้วมีใครจะลาออกอีกไหม?"

นักเรียนทั้งห้องสั่นศีรษะ ทำให้ครูสาวนึกโล่งใจ

"ดีมาก ช่วยอยู่เป็นเพื่อนครูหน่อยนะ"


กริ๊งงงง!!!

เสียงออดหมดคาบที่สี่ดังขึ้น อาจารย์วิชาคณิตศาสตร์ก็เดินถืออุปกรณ์การสอนออกไปจากห้อง นักเรียนทั้งหกชีวิตเริ่มเก็บหนังสือเพื่อเดินลงไปยังโรงอาหาร และเมื่อแทฮยองเดินออกมากับลิซ่าก็เป็นต้องฉงนใจ เพราะไม่เจอร่างของจีมินที่มักจะยืนรอเขาอยู่ข้างนอก รวมถึงยุนกิด้วย

"อ้าว สองคนนั้นไปไหนนะ วันนี้ไม่ได้มาโรงเรียนเหรอ" ร่างบางคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความ ปรากฏว่ามีแชทของเพื่อนตัวเล็กเด้งขึ้นมา อย่างที่คิดจริงๆด้วย วันนี้จีมินไม่สบายจึงมาโรงเรียนไม่ได้ ส่วนพี่ยุนกิก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน 

"แทฮยอง"

คนถูกเรียกหันไปหาเพื่อนสาว "อะไรเหรอลิซ?"

"คือว่า... เย็นนี้น่ะ"

"....."

"ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม"

ร่างบางคลี่ยิ้มพร้อมพยักหน้ายินดี "ได้สิ แล้วอยากคุยเรื่องอะไรเหรอ?"

ลิซ่าเม้มปากก่อนตอบ "ถึงตอนนั้นแล้วฉันจะบอก"

"อ่า... โอเค" 

ระหว่างที่เขากำลังเปลี่ยนรองเท้ากับลิซ่า โฮซอกที่เดินมากับกลุ่มเพื่อนก็บังเอิญเจอพอดี 

"โย้ช! แท ช่วงนี้เป็นไงบ้างหืมเรา?" 

แทฮยองฉีกยิ้มเจื่อนให้พี่รหัส แรงเกี่ยวคอของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกเจ็บนิดๆ "ก็ดีครับพี่โฮป และก็ขอบคุณเรื่องตะกร้านะครับ"

"เฮ้ย ไม่เป็นไร ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกพี่มาได้เลย เดี๋ยวเฮียซื้อให้"

"เอ่อ ไม่ดีกว่า... แต่ขอบคุณมากนะพี่ พี่นี่ใจป้ำไม่เปลี่ยนเลย"

โฮซอกยิ้มพลางตบบ่าเบาๆ แต่มันกลับแรงสำหรับแทฮยอง "แล้วนี่... เพื่อนใหม่เหรอ ชื่อไรอ่ะ"

"ลิซ่าค่ะ เรียกว่าลิซเฉยๆก็ได้"

"พี่ชื่อโฮซอกนะ จะเรียกว่าพี่โฮปก็ได้แล้วแต่"

"เห้ย ทำไมน้องมึงยังมีชีวิตอยู่วะ?" 

โฮซอกทำตาขวางให้เพื่อนหัวเกรียนที่อยู่ข้างหลัง มันเป็นครั้งแรกที่เจ้าเพื่อนตัวดีทำมารยาทแย่ใส่น้องรหัสของเขา "ปากหมา"

"เออ จริงด้วย น้องมันไม่ได้ถูกเผาเหรอวะ"

"ทำไมถึงยังรอดล่ะ ได้ข่าวว่าโดนชาวบ้านเผาไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

"พวกมึงเงียบกันทุกตัวเดี๋ยวนี้! แล้วอย่ามาพูดแบบนี้ใส่น้องกูอีก กูไม่ชอบ!"

หลังจากที่โฮซอกได้ทำตามเจตนาของตัวเอง คลื่นความเงียบลูกใหญ่ก็เข้าปกคลุม ส่วนคนถูกแช่งอย่างแทฮยองก็ได้แต่ยืนมองพวกรุ่นพี่สลับกันไปมา โดยที่ในใจยังคงรู้สึกเจ็บแปล๊บกับคำถามเมื่อกี้ไม่หาย และก็ต้องขอบคุณพี่รหัสที่ทำให้เขาไม่ต้องได้ยินมันอีก

"พี่ต้องขอโทษแทนพวกเพื่อนมันด้วยนะ"

"ไม่เป็นไรครับพี่ ผมไม่ถือสาหรอก" 

ร่างบางยิ้ม แต่โฮซอกรู้ความรู้สึกที่แท้จริงในรอยยิ้มนั้นดี "เอางี้ อยากกินหรืออยากได้อะไรไหม เดี๋ยวพี่ซื้อให้"

"ไม่เป็นไรครับ ผมว่าจะลงไปกินข้าวพอดี อีกอย่างผมกลัวว่าพี่จะตังค์หมดเพราะผม"

"ขี้เกรงใจซะจริงน้า เอาเถอะ เดี๋ยวหมดพักเที่ยงพี่จะซื้อช็อกโกแลตให้ เคนะ?" 

แทฮยองยิ้มอายเพราะแพ้คนลูบหัว ยิ่งเป็นคนที่สนิทเป็นคนลูบเขาก็ยิ่งชอบ "ขอบคุณครับพี่โฮป"

"ไปเหอะมึง ไปแดกข้าวกัน กูหิว"

เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มกล่าวชวน ทำให้โฮซอกที่ลูบหัวน้องรหัสและถือโอกาสแกล้งโดยการสางผมให้ต้องถอนมือออก

"งั้นพี่ไปก่อนล่ะ กินข้าวให้อร่อยนะเว้ย"

"พี่ก็เหมือนกันนะครับ"




จองกุกรู้ดีว่าตัวเองหิวถึงขั้นไหน ผิวชั้นในของเขาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้ยินเสียงหนูวิ่งไล่กวดกันอยู่บนหลังคา ชวนให้อยากเลื้อยขึ้นไปจับเขมือบสักสองสามตัวพอเป็นยาไส้ แต่หน้าที่อันใหญ่หลวงได้ดับความคิดของเขาไป

เขาใช้เวลานอนอาบแดดตรงหน้าต่างเป็นเวลาสามนาทีแล้ว ร่องเล็กๆบนเพดานได้พัดพากลิ่นหนูให้โชยลงมาแตะลิ้น สมองของเขาเริ่มวิเคราะห์ข้อมูลของหนูจากกลิ่นที่สัมผัสได้บนอากาศ ท่าทางหนูต่างถิ่นกำลังโดนหนูซึ่งเป็นเจ้าของที่ไล่กัดอยู่ สำหรับงูอย่างเขาแล้ว มันถือเป็นแหล่งอาหารชั้นดีเลยก็ว่าได้ เพราะเมื่อรู้ว่าบ้านนี้มีหนูอยู่ แน่นอนว่าหนูที่เป็นเจ้าของถิ่นต้องทำรังไว้ และในรังนั้นก็ต้องมีลูกหนูแรกเกิดตัวแดงๆอยู่เป็นแน่ แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว!

ทว่ามีกลิ่นหนึ่งแทรกเข้ามาแทนที่ของกลิ่นหนู จองกุกชูคอพร้อมแผ่แม่เบี้ยเล็กน้อย ลิ้นสองแฉกแลบออกมาถี่ครั้งขึ้นเพื่อหาต้นตอของกลิ่น ก่อนที่สายตาจะลากไปหาตะกร้าไข่บนเก้าอี้โซฟา


เสียงหนืดเหนียวแผ่วๆดังขึ้น ตามด้วยกลิ่นไข่แดงที่ลอยคลอตามมา


ไม่รอช้า จองกุกรีบเลื้อยไปหาตะกร้าด้วยความไวแสง เมื่อยื่นหน้าขึ้นไปดู ก็เห็นสิ่งมีชีวิตน้อยๆตัวหนึ่งกำลังเจาะไข่ออกมา

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

เขาบอกไม่ได้ว่ารู้สึกลุ้นแค่ไหน แต่หัวใจของคนเป็นพ่อแทบทะลุออกมาดิ้นได้อยู่แล้ว ยิ่งตอนได้เห็นปากกระจิ๊ดริดสีเหลืองที่มีเมือกใสกำลังดุนออกมาจากเปลือก หัวใจของเขาก็ยิ่งพองโตขึ้นยิ่งกว่าลุ้นเชียร์กีฬา

พญาจงอางมองลูกน้อยที่พยายามโผล่หน้าออกมา และรู้สึกตกหลุมรักในดวงตากลมโตแป๋วแหววคู่นั้นทันที เมื่อลูกจงอางจิ๋วสูดอากาศเข้าปอดเป็นครั้งแรก ก็มีฟองพองออกจากรูจมูกจนส่งเสียงปุ๊ดๆเวลาแตก ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ ลูกน้อยอ้าปากหาวเพื่อขยับขากรรไกรให้พร้อมใช้งาน ก่อนแลบลิ้นสองแฉกตามสัญชาตญาณเพื่อสำรวจกลิ่นบริเวณนี้ และกลิ่นแรกที่มันสัมผัสได้ก็คือคุณพ่อตัวโตที่อยู่ตรงหน้า

เมือกเหนียวเยิ้มส่งเสียงอีกครั้งเมื่อลูกจงอางเลื้อยออกมาจากไข่สีขุ่น จองกุกหันไปมองไข่ใกล้ๆกันที่มีรอยร้าวและเริ่มส่งเสียงแตก เจ้าตัวน้อยอีกตัวซึ่งเป็นน้องเล็กสุดกำลังเจาะเปลือกไข่ตามมาติดๆ

เขาสงสัยว่าทำไมลูกทั้งสองตัวนี้ถึงออกจากไข่ก่อนกำหนด เพราะแม่ของเขาเคยบอกว่า ตามปกติแล้วเด็กเหล่านี้จะฟักออกมาหลังจากไข่อายุได้ประมาณสองสัปดาห์ ทำให้เขาอดที่จะกังวลเรื่องสุขภาพของเด็กๆไม่ได้ อาจจะมีส่วนที่อ่อนแอหรือผิดปกติจากลูกงูตัวอื่น แต่ลูกของเขารอดออกมาลืมตาดูโลกได้ถึงสองตัว ก็ถือว่าเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่แล้วสำหรับเขา

ลายบั้งสีเหลืองจ้าได้สะกดสายตาของจองกุกไว้ รวมถึงดวงตากลมโตสีดำขลับที่ช้อนมองเขาอย่างไร้เดียงสา เขาไม่ปฏิเสธว่าตอนนี้กำลังคลั่งลูกตัวเองสุดๆ แต่ด้วยความที่เขาไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน อีกทั้งยังเป็นงูที่กินงูด้วยกัน ทำให้มีความคิดหนึ่งผุดแทรกขึ้นมาในห้วงแห่งความเอ็นดู


เขากำลังเห็นเจ้าตัวน้อยทั้งสองเป็นอาหาร...


วินาทีนี้ เขารู้ได้ในทันทีว่าไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกแล้ว ท้องของเขาส่งเสียงประท้วงและเรียกร้องขออาหาร แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นพ่อที่มีมากกว่า เขาจึงสั่งตัวเองว่าให้รีบถอยออกมาซะ

จงอางดำรีบเลื้อยหนีลูกน้อยทั้งสองที่กำลังไต่ลงจากตะกร้า ลำตัวเรียวยาวแปรเปลี่ยนเป็นร่างของชายหนุ่ม จองกุกเปิดประตูออกแล้วเดินลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว ขณะที่ในใจพยายามข่มความความรู้สึกหิวโหยซึ่งเริ่มมีอำนาจมากขึ้น หากเขายังได้กลิ่นเจ้าตัวน้อยเรื่อยๆล่ะก็ มีหวังได้ตาลายเผลอกินลูกตัวเองแน่นอน

เขาเดินออกไปข้างนอกบ้านเพื่อสงบสติ และทิ้งเด็กทั้งสองให้อยู่ในห้องตามลำพัง โดยลืมไปเลยว่านั่นอาจเป็นการกระทำที่ทำให้เจ้าตัวน้อยตกอยู่ในอันตรายได้



​To be continued

​_____________________________

เด็กๆฟักออกมาแล้วววว แต่มีแค่สองตัวที่ฟักก่อนกำหนด ส่วนจองกุกนี่... ไปหาอะไรใส่ท้องก่อนแล้วค่อยกลับมาเนอะลูก😂 แทก็รีบกลับมาดูลูกไวๆนะ 


​**ของแถม**

-เจค-


-???-


ไรท์กลัวงู แต่ก็พยายามหารูปของหน่องเจคกับเจ้าตัวน้อยอีกตัวมา5555 ช่างน่ารักและน่าสยดสยองในเวลาเดียวกันจริงๆ ฮือออ😵❤


ความคิดเห็น