ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่5 ใช้หัวกินซาลาเปา(?)

ชื่อตอน : บทที่5 ใช้หัวกินซาลาเปา(?)

คำค้น : บทที่5, ซาลาเปา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 581

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2562 23:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 ใช้หัวกินซาลาเปา(?)
แบบอักษร

บทที่5 ใช้หัวกินซาลาเปา (?)


  'เมื่อหลับไหล คล้อยฝัน ดึงห้วงเวลามาพานพบ เมื่อตื่นฟื้น จักต้องพบพาน '

  จิ๊บๆ~ จิ๊บ~      เสียงนกร้องฟังดูไพเราะ ไม่น่ารำคาญ ประกอบกับกลิ่นหมู่ดอกไม้ที่หอมหวนชื่นใจทำให้เฟินฉางตื่นจากการหลับไหลได้ไม่ยากนัก     

"หาววว~~~ อื้ออออ..." 

เฟินฉางลุกขึ้นนั่งหาวพร้อมกับบิดขี้เกียจไปมาไล่ความเมื่อย ค่อยๆหรี่ตาปรับรับกับแสงยามเช้า เห็นหลิงหลิงกำลังเปิดบานหน้าต่างและม่านออก      

'มิน่าล่ะ ถึงได้กลิ่นดอกไม้แบบนี้' 

     ข้าคิดแล้วก็ยิ้มสดใสให้หลิงหลิงที่หันมามองพลันยิ้มกว้างตอบ     

เชิญคุณชายทำกิจเถอะเจ้าค่ะ ข้าน้อยให้คนยกน้ำมาให้แล้ว เดี๋ยวจะตั้งสำรับมาให้นะเจ้าคะ" 

แล้วข้ากับหลิงหลิงก็แยกกันไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป  

.   

.   

.   

.   

.      

"ข้าเหงาจังงงง~~.... ข้าเบื่อแล้วอ่ะหลิงหลิงงงงงงงงงงงงงง"    

ตอนนี้พวกเราสองคนกำลัง เดินเล่นอยู่ในบริเวณสวน ถึงจะสงบสบาย แต่มันก็น่าเบื่อ จะให้เดินไปเดินมาอยู่ในที่เดิมๆ เฟินฉางทำไม่ด้ายยยยยยยยยยย     

"คิก คิกๆๆ ข้าน้อยทราบแล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวอีกสักพัก รอให้แดดร่มก่อนนะเจ้าคะ ข้าน้อยจะพาไปชมเมืองเจ้าค่ะ"      

หลิงหลิงบอกพลางเช็ดโต๊ะเช็ดเก้าอี้ของนางไป     

"เย้!  หลิงหลิงใจดีที่สุด" ข้าลุกขึ้นมากระโดดอย่างดีใจ จนหลิงหลิงส่งสายตาดุๆมาประมาณว่า 

'ถ้าดื้อจะไม่ให้ไปด้วย' อะไรแบบนั้นเลยแฮะ

  "จริงสิหลิงหลิง!"    

"เจ้าคะ???????"    

"พ่อข้าอยู่ไหน รู้มั้ย"    

"อยู่ในห้องหนังสือเจ้าค่ะ   ดะ....เดี๋ยวสิเจ้าคะ!  นั่นจะไปไหนล่ะเจ้าคะ!! "     

ข้าไม่สนใจเสียงหลิงหลิงแล้วรีบเดินไปตามทางเดินไปห้องหนังสืออย่างช่ำชองเพราะก่อนหน้านี้หลิงหลิงพาไปทัวร์แล้ว!     

เมื่อถึงจุดหมายข้าก็จัดเสื้อผ้า ดูให้เรียบร้อยอีกทีแล้วก็เคาะบานประตู    


ก๊อก ก๊อก ก๊อก   

"ท่านพ่อขอรับ.... นี่เฟินฉางเองขอรับ... "  

  ".........เข้ามา.... "      

 ข้าค่อยๆเปิดประตูเข้าไปด้วยความเงียบสงบ และปิดอย่างเรียบร้อย หันมาทำความเคารพและลุกขึ้นเมื่อได้รับอนุญาตให้ลุกได้จากท่านพ่อ      

"เอ่อ..... ให้ข้าช่วยฝนหมึกให้นะขอรับ"  

ข้าเดินลงไปนั่งข้างท่านพ่อที่อยู่สูงกว่าข้า และทำหน้าที่ฝนหมึกไปเงียบๆ.....      

.

.

"มีอะไรก็ว่ามา....ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้มาหาเพื่อมานั่งฝนหมึกให้ข้าเพียงสิ่งเดียวเป็นแน่"  

ข้าสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงของท่านพ่อที่เอ่ยเรียบนิ่งตามแบบฉบับของท่านพ่ออยู่แล้ว           

 "คะ คือว่า...... ข้ามีเรื่องจะขอท่านพ่อขอรับ...."     

 "มีอะไรล่ะ......"      

"คือ..... คือ.... คือ.. คือข้าอยากฝึกต่อสู้ขอรับ!!"  ข้าอัดอั้นจนพรวดออกไปรวดเดียว     

"ต่อสู้??.... วรยุทธ์น่ะหรือ.."      

"ขอรับ..."      

"ได้สิ.....ไว้ข้าจะสอนเจ้าละกัน..."       

ท่านพ่อพูดพลางบรรจงพู่กันที่จุ่มหมึกเขียนลงกระดาษอย่างสง่างาม      เมื่อข้าได้ยินก็ยิ้มกว้าง ถึงจะแอบเสียดาย เพราะตอนแรกว่าจะขอครูให้มาสอน แต่เรียนกับท่านพ่อ แม้ไม่เก่งเท่า ก็คงพอมีวิชาให้ข้าป้องกันตัวเองบ้างล่ะนะ!     

"ขอบคุณขอรับ!"  

ข้าทำความเคารพแล้วเอ่ยลาก่อนจะรีบเดินกลับไปหาหลิงหลิง     

"อ้าวคุณชาย!  ข้าน้อยกำลังจะไปตามหาพอดีเจ้าค่ะ ตอนนี้แดดไม่แรงแล้ว คงพอไปเดินตลาดได้เจ้าค่ะ"      

เสียงหลิงหลิงดังขึ้นข้างหลังข้า    

 "อ๋ออออ.... นี่ที่บอกจะพาข้าไปชมเมืองนี่คือตลาดหรอ... "      

"ใช่เจ้าค่ะ! "      

"งั้นรออะไรล่ะ ไปเลยยยย!!!!"       

"ว๊ายยย!!!  คุณชายยยยย!! "      

ข้าออกตัววิ่ง รีบกลับไปที่ห้องตัวเอง ปล่อยให้หลิงหลิงที่ตอนนี้คงหน้ามืดไปแล้วมั้ง ฮ่าๆๆๆๆ    

.     

.     

.       

ข้าอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ใส่ชุดสีขาวเรียบๆไม่มีลวดลายใดๆ คว้าหมวกแปลกๆมาใบหนึ่ง ไปตลาดก็ต้องแต่งตัวเป็นชาวบ้านสิ แค่นี้ก็พอแล้วหุหุ~~     

 "คุณชายเจ้าคะ ข้าเกรงว่าชุดนี้เอ่อ...."       

ข้ายกมือห้ามก่อนหลิงหลิงจะเอ่ยแย้งขึ้นมาอีก      

"ข้าอยากใส่ชุดนี้ เป็นชาวบ้านธรรมดาก็พอแล้ว" ข้าบอกความตั้งใจออกไปให้นางรู้      

"งั้นรีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะกลับมาจวนไม่ทันสำรับเย็น"       

ข้ากับหลิงหลิงเดินกันออกไปจากจวนใหญ่นี้ ข้าตื่นเต้นมากๆระหว่างทางที่กำลังเดินออกไป มองนู่นมองนี่อย่างซุกซนจนหลิงหลิงส่ายหน้าอมยิ้มเอ็นดูข้าซะจนรู้สึกเป็นเด็กเชียว     

 "จริงสิ!  แล้วท่านพ่อรู้รึยังว่าข้าจะออกไปเนี่ย"       

"แจ้งให้ท่านทราบก่อนไปหาคุณชายเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"      

 ข้าพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะก้าวเดินนำหลิงหลิงออกไปผจญภัยในโลกกว้าง(?) 

  นับหลังจากที่ข้าได้ก้าวออกมาจากที่ที่เปรียบเสมือนกรงขังก็ได้เห็นผู้คนมากมายเสียที       พวกชาวบ้านนั้นกำลังจับจ่ายใช้สอยเงินตราแลกของกันตามร้านค้าอย่างคึกคัก คาดว่าซอยตรงหน้าน่าจะเป็นตลาด          

 ข้าสวมหมวกที่หยิบติดมือมาก่อนจะ พุ่งเข้าไปในฝูงชน   

"เร่เข้ามา~~ หยกงามๆขอรับบบบ~~"    

"หมั่นโถว ซาลาเปามั้ยขอรับบบบ~~"      

ข้ามองของมากมายละลานตา ก่อนจะสะดุดสายตากับซาลาเปาควันฉุยพึ่งเสร็จใหม่ๆ ที่เถ้าแก่ของร้านเปิดฝาออกมา   ข้ากลืนน้ำลายดังเอื๊อกก่อนจะหันหลังเตรียมเรียกหลิงหลิง แต่เห็นว่านางยื่นถุงผ้าที่ใส่อะไรบางอย่างให้ข้า   

"วิ่งมาไม่รอข้าน้อยเลยนะเจ้าคะ ดูสิ! คุณชายไม่ได้เอาถุงเงินไปด้วยแท้ๆ!"  

ข้าไม่ฟังหลิงหลิงบ่น หลังจากได้เงินแล้วข้าก็วิ่งจู๊ดดด~ไปหน้าร้าน     

"เถ้าแก่ๆ ข้าขอซาลาเปาไส้หมู4ลูก"  

ข้าชี้ซาลาเปา   

 "ได้ขอรับนายท่าน~" 

เถ้าแก่คีบซาลาเปาร้อนๆใส่ถุงกระดาษสองถุง ถุงละสองลูกให้ข้า    

"เท่าไหร่ล่ะเถ้าแก่... "   

 "10 ตำลึงขอรับ...." 

 หลิงหลิงที่อยู่ข้างหลังข้าคงรู้ว่า ข้าน่าจะใช้เงินไม่เป็นหลังจากเห็นข้ายืนทำตาปริบๆอึนงงอยู่ จึงคว้าถุงในมือข้าหยิบจ่ายให้    ข้ายิ้มพอใจก่อนจะยื่นมือไปรับถุงซาลาเปาที่เถ้าแก่ยื่นมาให้ แต่........    


พรึบ!!       

มีคนคว้ามันไปต่อหน้าต่อตาข้า เขามองถุงซาลาเปาสองถุงในมือ จากนั้นเขาก็วางลงหนึ่งถุงและวางเงินให้เถ้าแก่มากกว่าที่หลิงหลิงหยิบจ่ายให้ข้าเสียอีก  

เขากลับหลังหันเดินออกไป ข้าที่กำลังตะลึงก็ได้สติ รีบตะโกนออกไป      


"หยุดนะเจ้าคนไร้มารยาท!!!" ข้าตะโกนออกไปจนคนข้างหน้าข้าชะงักกึก! แต่เขาก็ถอนหายใจก่อนก้าวต่อไป   


ข้าเห็นแบบนั้นก็สติขาดผึงทันที คว้าซาลาเปาในถุงขึ้นมาแล้วปาสุดแรงเข้ากลางหัวพอดีเป๊ะ เฮดชอร์ท!!     

"กร๊ากกกกกก!!!  ฮ่า ฮ่าๆๆ"         

"ว๊ายยยยยย!!!" เสียงหลิงหลิงร้องดังขึ้นแซงข้าเข้าสู่โสตประสาท ก็แน่ล่ะ....    

 ซาลาเปานิ่มร้อนๆแตกแผละ! แปะกับผมยาวของเขาคนนั้น และไหลลงก่อนจะร่วงลงพื้น หมดความน่ากินลงไป คิดดูละกันว่าปาแรงขนาดไหน หุหุ~

  ชาวบ้านบริเวณด้านข้างเหมือนโดนหยุดเวลาไว้ มีเพียงบุรุษผู้ไร้มารยาทนั่นหันมาหาข้าอย่างรวดเร็ว   

"บังอาจ!! เจ้าเป็นใครมาทำกับข้าเช่นนี้!!" 

เขาตวาดออกมาเสียงดังลั่น  แต่หลังจากมองหน้าข้า เขาก็แสดงท่าทีตกใจออกมาเล็กน้อย คิ้วเข้มๆนั่นขมวดอย่างสงสัย ข้าก็ยังอดที่จะชื่นชมใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่ได้     

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ความหล่อกับการกระทำมันคนละเรื่องกัน!!   

"เจ้านั่นแหละ!! ใหญ่มาจากไหนรึไง!  มาแย่งของของข้าไปต่อหน้าต่อตาเนี่ย!!"

   ข้าก็ตะโกนกลับไป หลิงหลิงก็พยายามดึงชายชุดคลุมให้ข้าถอย แต่ใครจะสนล่ะ!    

 " หนอย!! มันไม่เกี่ยวเสียหน่อยว่าเจ้าจะรวยหรือจน หรือมีอำนาจมาจากไหน แต่ข้ามาก่อน ข้าต้องได้ก่อน เข้าใจไว้เสียด้วย!! เฮอะ!!!!! "

 ข้าสะบัดหน้าหนีแล้วรีบเดินออกมา อยู่ให้โง่หรือไง เดี๋ยวถ้าเจ้านั่นพาพวกมาตื้บจะทำไงล่ะเอ๊ออออ~~




#-#

มาแล้วเจ้าค่าาาาา มาลงไว้ก่อนนอน ฝันดีนะเจ้าคะ ไปละ หุหุ~~~~~

ความคิดเห็น