facebook-icon

ต้นฉบับนิยายของ 'Love Alert' ซีรีส์เกาหลีเรื่องล่าสุดของ 'ยุนอึนฮเย'

​ตอนที่ 12-2 รักแรกแห่งชาติที่เป็นคนธรรมดาทั่วไป (1)

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 12-2 รักแรกแห่งชาติที่เป็นคนธรรมดาทั่วไป (1)

คำค้น : ระวังหัวใจจะไหวหวั่น นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2562 14:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 12-2 รักแรกแห่งชาติที่เป็นคนธรรมดาทั่วไป (1)
แบบอักษร

​“ยกเลิกตารางตรวจหมดเลยเหรอครับ ทำไมล่ะ” 

“พวกเราก็ไม่รู้ค่ะ เมื่อวานหลังจากผอ. เลิกงานประมาณหนึ่งชั่วโมง ท่านซีอีโอก็มีคำสั่งลงมาอย่างนั้นน่ะค่ะ…” 

“ผู้อำนวยการคิมยังอยู่ในห้องใช่ไหมครับ” 

เพราะพรุ่งนี้เป็นงานแต่งงานของแม่ วันนี้อูฮยอนจึงเคลียร์การตรวจให้หมดจนถึงดึกดื่น แล้ววันนี้มีคนไข้วีไอพีที่ขอให้รักษาก่อนเวลาเปิดทำการของโรงพยาบาล เขาก็เลยออกมาทำงานเร็วกว่าปกติหนึ่งชั่วโมง แต่เมื่อถึงโรงพยาบาลแล้วกลับพบว่าตารางการนัดตรวจถูกยกเลิก อูฮยอนทำได้แค่สับสนมากกว่าเดิมเท่านั้น เพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่มีการปรึกษาหารือหรือแจ้งให้เขาทราบมาก่อนเลย อูฮยอนเปิดประตูห้องซีอีโอเข้าไป ดงฮุนเหมือนรู้ว่าอูฮยอนจะมาก็เตรียมเค้กและชาวางรอไว้อยู่แล้ว 

“พี่ นี่มันเรื่องอะไรล่ะ จะให้ผมไปออกรายการเหรอ ไม่งั้นเงินรายได้ประจำปีที่สัญญาไว้มันมากเกินไป เลยลดงานเหรอ” 

“อูฮยอน ก่อนอื่น สิ่งที่ฉันจะพูดตอนนี้มันไม่ได้มาจากความตั้งใจของฉันนะ ขอชี้แจงหน่อย ถึงนายจะถามเหตุผลหรือคำตอบอะไรก็ตาม แต่ฟังฉันพูดก่อน” 

“...” 

“อูฮยอน ขอโทษจริงๆ นะ นายคงต้องเลิกทำงานที่โรงพยาบาลของเราแล้วล่ะ” 

“ตอนนี้คนไข้เจ็ดสิบเปอร์เซ็นของโรงพยาบาลนี้ เป็นคนไข้ผมนะ ถ้าผมออกไปแล้วโรงพยาบาลไม่ล่มเหรอ” 

อูฮยอนพูดกับดงฮุน แต่เมื่อย้ายสายตาไปบนโต๊ะของดงฮุนที่มีนามบัตรหนึ่งใบวางไว้ เขาจึงหยุดพูดทันที นามบัตรเลขานุการของประธานบริษัทชเวโกวางอยู่บนโต๊ะดงฮุนนั้นเป็นคำตอบได้ดีว่าใครเป็นคนดึงอูฮยอนออกไปจากโรงพยาบาลนี้ 

“อูฮยอน ที่นายโดนให้ออกน่ะ มันทำให้ใจฉันหดหู่จนเลือดแห้งเลยนะ…” 

อูฮยอนพูดตัดจบคำพูดของดงฮุน 

“ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มแล้วล่ะ ผมเข้าใจแล้ว เดี๋ยวเก็บของแล้วออกไปเอง ช่วยคำนวณเงินเดือนกับเงินโบนัสให้ผมด้วย ตลอดเวลาที่ผ่านมาขอบคุณมาก” 

อูฮยอนสีหน้าเรียบนิ่งแล้วหันหลังกลับไป พออูฮยอนออกไปแล้ว ดงฮุนก็ทรุดลงบนโซฟาและจับที่หัวใจ 

“ประธานชเวกรุ๊ปมารับการรักษา แต่ภรรยาของท่านกลับติดต่อฉันมาให้ไล่อูฮยอนออก นี่มันเป็นความสัมพันธ์อะไรกัน หรือรักษาให้คุณหญิงผิดพลาดเหรอ มันน่าจะมีอะไรซักอย่างผิดพลาดนะ ถึงได้ตั้งใจมาปิดกั้นทางเดินในอนาคตของคนอื่นเขาแบบนี้” 

อูฮยอนเข้ามาเก็บของในห้องรักษา แล้วเช็กดูข้อความในโทรศัพท์มือถือที่เคยเซฟไว้ พวกข้อความเสนองานเยอะแยะมากมาย ...ในบรรดาข้อความพวกนั้นก็มีสามโรงพยาบาลคือ โรงพยาบาลที่เสนอรายได้ประจำปีให้มากกว่าสองเท่า โรงพยาบาลที่เสนอเช็กเปล่ามาเติมเอง รวมไปถึงโรงพยาบาลที่ยอมแพ้เรื่องรายได้ประจำปี แต่กลับยึดมั่นในการเป็นแพทย์อาสาและรักษาทั่วไปด้วย อูฮยอนจึงคิดว่าจะขับรถช้าๆ ฟังเพลงเพราะๆ และดูทิวทัศน์สองข้างทางไปด้วย แล้วค่อยคิดต่อ สองข้างทางที่รถของอูฮยอนวิ่งผ่านนั้นเป็นสวนที่ตกแต่งอย่างสวยงาม เห็นรูปปั้นถูกตั้งไว้ แล้วอูฮยอนก็หยุดรถอยู่ตรงหน้าตึกที่มีป้ายแขวนติดไว้ว่า ‘ห้องแสดงภาพคยองอึน’ อูฮยอนลงมาจากรถแล้วเดินเข้าไปในตึกเหมือนเป็นที่ที่คุ้นเคย เขาขึ้นไปชั้นบนของตึก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป สายตาของอูฮยอนเต็มไปด้วยความโกรธยิ่งกว่าตอนที่เจอประธานชาแทจุน 

“ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ครับ” 

คยองอึนกำลังเดินดูรูปภาพที่แขวนไว้บนกำแพงพร้อมกับฟังเพลงไปด้วย เธอไม่หันกลับไปมองอูฮยอน แต่ส่งน้ำเสียงเย็นชาออกไป 

“แกคิดว่าที่นี่คือที่ไหน ถึงได้กล้ามาเหยียบ” 

“ทำไมถึงต้องเข้ามาวุ่นวายกับคนที่ตายทั้งเป็นอยู่แล้วด้วยล่ะครับ” 

“ได้ขึ้นชื่อในทะเบียนข้างท่านประธาน แถมยังหิ้วตำแหน่งของประธานลี มูลนิธิการแพทย์ไปอีกแล้วจะสนอะไร ตายทั้งเป็นเหรอ น่ากลัวจังนะ…” 

“นั่นเป็นการตัดสินใจและบีบบังคับของท่านประธาน ไม่ใช่ตามตั้งใจของผมครับ” 

“อย่ามาโกหก แกกับแม่แก ต้องใช้ความดื้อด้านอะไรมาข่มขู่ล่ะ ประธานชาผู้มีชื่อเสียงโด่งดังถึงต้องไปยอมก้มหัวกับประธานคังฮันกรุ๊ป เพื่อจัดงานแต่งให้” 

“ผมไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น ผมบอกท่านประธานไปแล้วว่าไม่ต้องมาเป็นเงาให้ผม แล้วจะอยู่ด้วยแรงกำลังของตัวเองอย่างดี แล้วทำไมถึงมายึดตำแหน่งผมไปอีกล่ะครับ” 

“หมายความว่าอย่ามาอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันไง แกสองคนแม่ลูกออกไปจากประเทศเกาหลีซะ” 

“การมีอยู่ของผมนี่มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ ไม่รู้เลยนะครับว่ามันจะยอดเยี่ยมได้ถึงขนาดนี้” 

“คิดว่ายอดเยี่ยมแล้วฉันเลยกลัวมากจนต้องหลีกเลี่ยงงั้นเหรอ เหอะ สกปรกจนต้องกำจัดนี้ต่างหาก” 

“ผู้อำนวยการครับ!” 

“ไปซะ จะไปประเทศไหนก็ช่าง ไปอยู่ที่นั่นแล้วฉันช่วยสงเคราะห์ตำแหน่งที่พอๆ กับี่โรงพยาบาลให้ แต่ไปให้ไกลที่สุด” 

“ไม่ครับ ท่านประธานกับท่านผู้อำนวยการ ทั้งสองท่าน ร่างสัญญามาเลยครับ อย่ามาทำเป็นรูู้จักผมอีก” 

“การมีอยู่ของแกกับแม่แกมันผิดบาป แม่แกมาทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาสั่นคลอนแล้ว แกยังจะมาทำให้ทายาทของบริษัทสั่นคลอนอีก หยุดทำอะไรเลวๆ เถอะ ขอร้อง แล้วหายไปซะ ได้โปรด” 

“ผมไม่สนใจเรื่องมรดก และการบริหารบริษัท ต้องให้บอกกี่รอบครับ ต่อให้การมีอยู่จะเป็นเรื่องผิดบาป แต่เพราะผมเกิดมาแล้วจะต้องใช้ชีวิตอยู่ ได้โปรด ลบความทรงจำนั้นออกแล้วก็อยู่ต่อไปนะครับ” 

“สามสิบสามปีก่อน ตอนที่แม่แกอ้างว่ารักแล้วอยากได้ที่ของฉัน ของสามีฉัน ฉันก็ยังเด็กแล้วสับสน แต่ตอนนี้มันต่างกัน แก อย่ามาแย่งที่ของลูกชายฉัน ฉันจะทำยังไงกับแกดีนะ” 

“เมื่อสิบห้าปีก่อนที่ผมโดนลากไปอยู่บ้านนั้น ผมก็ยังเด็กและทำให้ประสบพบเจอทุกอย่าง แต่ตอนนี้มันต่างกันแล้วครับ อย่ามาทำให้ผมต้องโมโหอีกเลยนะครับ ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกันครับ” 

ตั้งแต่อูฮยอนเข้าห้องไป ก็ต้องต่อสู้ฝีปากกับคยองอึนโดยไม่ได้หยุดพัก หลังจากผ่านไปชั่วครู่แล้วจึงเดินออกมา เขากลับขึ้นรถไปแล้วเริ่มโทรหาโรงพยาบาลที่เช็กไว้ตามลำดับ ลองถามตำแหน่งของแพทย์ดูแล้ว แต่ทุกที่ก็ลังเลและปฏิเสธอูฮยอน ดูเหมือนว่าผู้อำนวยการพัคคยองอึนจะร่วมมือกับโรงพยาบาลที่อูฮยอนจะไปเสียหมด ถ้าเช่นนั้นก็มีหนทางเดียว อูฮยอนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทำใจให้สงบก่อนจะจับพวงมาลัย เขาขับรถมาจอดหน้าตึกเก่าๆ ย่านชานเมืองที่ไม่มีแม้แต่ลานจอดรถ อูฮยอนลงจากรถมาแล้วถือกล่องเดินเข้าไปหน้าตึก แต่เมื่อเดินเข้ามาในทางเข้าแล้ว ก็หันหลังกลับไป แล้วก็เข้าไปใหม่ซ้ำๆ อยู่หลายครั้ง อูฮยอนลังเลอย่างนั้นอยู่สักพัก จู่ๆ ก็หยุดด้วยสีหน้าที่เวทนาตัวเองและอึดอัดใจอย่างมากจนแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า ด้านโน้นมีตึกสูงลิ่วตั้งอยู่และมีจอป้ายไฟกลางแจ้งเข้ามาในสายตาของเขา จอป้ายไฟนั่นคือว่า ‘อิทส์แฟกต์ รายงานพิเศษ ความรักของยุนยูจอง ชเวจีฮุน’ ขึ้นอยู่พร้อมกับแสดงรูปของยูจอง 

“โจรขโมยรถนี่ หืม ผู้ชายคนนั้น คนที่ขายบ้านเหรอ” 

ครั้งนี้รูปที่โผล่ขึ้นมาบนป้ายไฟเป็นรูปยูจองและจีฮุนยืนข้างกัน อูฮยอนนึกถึงจีฮุนตอนที่เขาเข้าไปดูบ้าน 

“คือคนที่ขายบ้านให้ฉันใช่ไหม ถ้าสองคนนั้นเป็นแฟนกัน...งั้น ตอนที่ไปบ้าน ผู้หญิงที่ยืนหันออกมองหน้าต่างก็คือ ยุนยูจองเหรอ” 

อูฮยอนนึกถึงเหตุการณ์ตอนไปดูบ้าน รู้สึกประหลาดเหมือนพบเจอในสถานที่จริงอย่างเป็นประวัติศาสตร์ รู้สึกพะอืดพะอมอะไรสักอย่างชอบกล อูฮยอนจมอยู่กับความคิดสักพักหนึ่งแล้วเงยหน้ามองดูป้ายไฟกลางแจ้งนั้นก็ตกใจจนกล่องที่ถืออยู่แทบร่วง 

“ทำไม...ทำไมมีรูปฉันด้วยล่ะ” 

บนจอป้ายมีรูปคู่ของยุนยูจองและชเวจีฮุน กับรูปของอูฮยอนที่ยืนอยู่ข้างๆ โผล่ขึ้นมา เหมือนจะเป็นรูปที่ถ่ายตอนเหตุการณ์หน้าร้านสะดวกซื้อ ใบหน้าของอูฮยอนจะถูกเซนเซอร์ให้เป็นพิกเซล แต่ถ้าคนที่รู้จักอูฮยอนมาเห็นก็น่าจะจำเขาได้ 

* * * 

นักข่าวมากมายเดินเข้ามาในที่แถลงงานที่ยูจองเตรียมไว้อย่างเต็มพื้นที่ ในที่นั้น เหล่านักข่าวที่มารวมตัวกันพอเห็นมินอากับนักข่าวนัม ก็เปิดช่องทางแยกออกเป็นสองฝั่งปาฏิหาริย์ของโมเสส มินอาเลือกที่นั่งหลังสุดและหยิบแล็ปท็อปขึ้นมาเปิด แต่ก็ได้ยินเสียงซุบซิบของนักข่าวคนอื่นด้วย 

“ยังไงซะนางก็คงจับข่าวเด็ดนี้ได้แบบอึ้งๆ นะคะ” 

“โบนัสข่าวนี้จะซื้อคอนโดได้กี่หลังกันน่ะ” 

“ไม่มั้ง บ้านอยู่ยากจนน่าขยะแขยง นักข่าวจูก็ทำงานง่กๆ เอาเงินไปให้ครอบครัวคนอื่นๆ กินซะหมดนี่” 

“บอกทีเด็ดที่เก็บแต่ข่าวพิเศษแบบนี้หน่อยสิ ทำได้ยังไงทั้งหมดคนเดียวอะ” 

มินอาพูดแทรกนักข่าวที่ซุบซิบกันอยู่ข้างหน้า 

“เวลาที่เบาะแสเปิดเผยก็ไล่ตามไปสิ! เขย่ามันออกมาตั้งแต่ฝุ่นเลย! นั่นแหละเคล็ดลับของฉันค่ะ จบนะคะ” 

นักข่าวที่คุยกันอยู่ข้างหลังก็หัวเราะอย่างอึดอัดและอับอาย ต่างคนต่างกลับไปนั่งที่ตัวเอง ทันใดนั้นภายในห้องก็มีเสียงฮือฮา เมื่อยูจองเดินขึ้นไปยืนบนเวที ในตอนนั้นแสงแฟลชและเสียงกดชัตเตอร์ก็สาดซัด ได้ยินมันอย่างน่ากลัวจนแชกยองที่ถึงที่หมายช้าต้องก้าวไปข้างๆ เวทีหนึ่งก้าว เธอมองยูจองด้วยสีหน้าลุกลี้ลุกลน ยูจองหันมามองแชกยองราวกับส่งความรู้สึกขอโทษผ่านสายตา เธอนั่งอยู่หน้าไมค์ก่อนจะเปิดปากพูด 

“ขอบคุณที่มากันแบบนี้ในวันที่อากาศหนาวนะคะ ทุกคนคะ ตอนนี้ฉันก็คิดว่าจะลองหาความสุขของตัวเองในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันมีผู้ชายที่ฉันรักแล้วค่ะ” 

ยูจองหายใจสักครู่แล้วใช้สายตามองหามินอาในตัวอาคาร พอสบตากับมินอาที่กำลังขยับมือพิมพ์อยู่บนแป้นพิมพ์ของแล็บท็อปก็พูดออกไปอีกครั้ง 

“ฉันเป็นนางเอกในภาพยนตร์โรแมนติกและซีรีส์มาหลายเรื่อง แต่ความจริงแล้วฉันเพิ่งหาความโรแมนติกของตัวเองเจอตอนอายุเลยสามสิบแล้วล่ะค่ะ” 

แชกยองเขียนอะไรสักอย่างลงบนกระดาษแล้วยื่นขึ้นไปบนเวทีที่มียูจองนั่งอยู่ ในกระดาษโน้ตเขียนว่าให้พูดให้สั้นๆ และจบโดยเร็วที่สุด ตอนนี้มันหุนหันพลันแล่นมาก อย่าสร้างเรื่องให้ต้องเสียใจมากกว่านี้อีก 

“รุ่นพี่บางคนบอกกับฉันว่ายิ่งกว่าการที่ริ้วรอยของดวงตาที่มีมากขึ้นตามอายุ ให้ลองมองหาสายตาที่ลึกซึ้งดู ฉัน...อยากจะบอกทุกคนว่า ช่วยคอยติดตามและคาดหวังการแสดงของนักแสดงยุนยูจองที่เติบโตและลึกซึ้งกว่าเดิมผ่านความรัก มากกว่าข่าวการเดทของยุนยูจอง ผู้หญิงที่ตกหลุมรักด้วยนะคะ” 

มินอาที่เคยสบสายตาและฟังยูจองพูดอยู่ก็จับไมค์ขึ้นมา 

“งั้นแสดงว่ายอมรับความจริงเรื่องเดทใช่ไหมคะ” 

เมื่อได้ยินคำถามของมินอา ยูจองหันไปมองแชกยอง แต่ระหว่างที่หายใจอยู่ ภายในงานกลับมีเสียงฮือฮาโหวกเหวกขึ้นมา นักข่าวคนหนึ่งตะโกนประกาศเสียงดัง 

“ชเวจีฮุน ตอนนี้กำลังประกาศแต่งงานผ่านรายการวิทยุครับ งานแต่งจะมีอีกสองเดือนข้างหน้ากับลูกสาวคนที่สองของพูจากรุ๊ปครับ” 

ชเวจีฮุนทำอะไรกับใครนะ ขณะนั้น ยูจอง แชกยอง และมินอาต่างก็ตัวแข็งทื่อด้วยสีหน้าที่สับสนเหมือนโดนทุบตีเข้าที่ท้ายทอย 

ความคิดเห็น