ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [Change] 1st : Kidnap 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2558 19:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Change] 1st : Kidnap 100%
แบบอักษร

 

   By botbott

 (ภาษาเกาหลีใช้Googleแปล+เน็ตล้วนๆถ้ามั่วก็อภัยไห้ไรท์ด้วย)

 

 : Chapter1 kidnap 

 

       *ฮันยีอัน

 

          การแข่งขันวันนี้ก็ผ่านไปได้อย่างลุล่วงไห้ทายว่าผมได้เหรียญมั้ย เอาตรงๆหรืออ้อมๆ ถ้าตรงๆก็อาจจะช้าหน่อยเพราะรถติด โอเคไม่ขำงั้นผ่าน ผมได้เหรียญทองสีเลือด(ทองแดง) การแข่งที่จัดในครั้งนี้ยังมีคิวแข่งเหลืออีก3รายการ

 

          อย่างน้อยขอไห้ได้เงินทองบ้างสักเหรียญจะได้เอาไปซื้อขนมกิน? แป้กอีกแล้วเหรอ *เกาหัวเขินๆ* โอ้ะ มัวแต่เล่าผมจึงไม่รู้ว่าตอนนี้ผมเดินเลยโรงแรมมาแล้ว ไว้ค่อยคุยกันไหม่แล้วกันผมขอไช้สมาธิในการเดินกลับโรงแรมก่อน แล้วมันอยู่ตรงไหนฟ่ะเนี่ย

 

 

       10นาทีผ่านไป

 

          เอาหล่ะดูเหมือนว่าผมจะหลงทางแหละ แหะๆ ^^; คนไม่เคยมาไม่ผิดเนอะ ลองถามคนแถวนี้ดีกว่าเผื่อเขาจะรู้ว่าโรงแรมผมไปทางไหน อยากจะเรียกแท็กซี่ก็ไม่ได้เอากระเป๋าเงินมาอีก ยิ่งโทรศัพท์นี้ตัดไปได้เลยมันไช้ที่นี้ไม่ได้เครือค่ายที่ผมไช้เขาอินดี้ไช้ได้แต่ในเกาหลีเท่านั้น

 

          "어디인지 알려 주세요.(ช่วยบอกทางไป...ได้มั้ยครับ)" ผมหันไปถามคนที่เขากำลังนั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ใส่ชุดแดงๆอ่ะครับ แต่ทำไมเขาถึงทำหน้างงใส่ผมล่ะเนี่ย = =

 

          "ผมไม่เข้าใจ" หลังจากที่เขาพูดภาษาไทยขึ้นมาผมก็เก็จได้ทันที เขาคงฟังเกาหลีไม่รู้เรื่องเหมือนที่ผมฟังเขาไม่รู้เรื่อง

 

          "do you know where the … is?" ผมชี้ไปที่รูปหน้าโรงแรมที่ผมถ่ายเอาไว้กลับไปอวดคนที่เกาหลี แต่สิ่งผิดคาดก็มาเยือนผมอีกครั้งเมื่อเขายังทำหน้างงใส่ผมอยู่เขามองรูปแล้วขมวดคิ้ว เอ่อ สงสัยผมคงต้องหาทางกลับเองแล้วเหละ เพราะเหมือนเขาจะตอบคำถามผมไม่ได้

 

                                         (20%)

 

       พลั้ก

 

          ในขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าร้านอาหารร้านนึงที่ดูถ้าน่าจะฟังผมออกและบอกทางผมกลับได้หลังจากที่ไม่ได้ข้อมูลอะไรเลยจากคนเมื่อกี้ แต่แล้วก็มีมารมาพจรพวกมันผลักผมไปในซอกตึกที่อยู่ไกล้กลับร้านที่ผมจะเข้าไป ซอกตึกแห่งนี้ไม่ไหญ่และไม่เล็กมากมันน่าจะเป็นที่ไว้สำหรับจอดจักรยานเพราะผมเห็นมีจักรยานจอดอยู่ก่อนผมเข้ามาแล้วประมาณ4-5คัน

 

          กลุ่มคนที่ดูแล้วน่าจะเป็นคนไทยเพราะด้วยผิวสีแทนและหน้าตาคมๆนั้นผมเห็นได้จากผู้ชายที่อยู่ที่นี้เยอะมากคงไม่ไช้คนเกาหลีเหมือนผมหรอก พวกมันมีกันประมาณ3-4คนเดินเข้ามาล้อมผมเอาไว้แล้วพูดอะไรกันก็ไม่รู้ ผมเริ่มชักจะหงุดหงิดด้วยความที่อยากรู้ว่ามันพูดอะไรกันแต่ฟังไม่รู้เรื่องบวกกับการที่อยู่ๆก็ถูกลากมามันทำไห้ผมอารมณ์เสียมาก ไม่ว่าพวกมันจะทำอะไรผมคิดว่าพวกมันทำอย่างนี้คงไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน อะไรของพวกมึงเนี่ยลากกูมาฟังพวกมึงพูดกันเองเนี่ยน่ะ!

 

            "ไช่ไอ้เกาหลีนี้แน่เหรอว่ะดูแล้วมันไม่น่าจะเก่ง"

            "ไอนี้แหละลูกพี่ที่มันว่ายแซงทำไห้ลูกพี่แพ้พนัน"

            "ผมขอเปิดประเด็นได้มั้ยเห็นหน้ามันแล้วหมั้นใส้"

          

          พวกมันพูดกันจบผู้ชายคนที่ดูแล้วน่าจะตัวเล็กที่สุดในกลุ่มก็กระโจนเข้ามาหาผม มันก็ไช่เรื่องที่ผมต้องยืนรับหมัดเฉยๆจริงม่ะ ผมสวนหมัดไปที่หน้าของคนที่มันคิดจะต่อยหน้าผมและดูเหมือนมันจะเป็นชนวนในการที่ทำไห้พวกที่เหลือมาร่วมตะลุมบอนด้วย ถึงจะยังงงๆแต่ก็ต้องสู้แล้วเพราะไม่งั้นได้กินฝ่าเท้าแทนข้าวเย็นแน่ๆ 

 

          1นาทีผ่านไป..5นาทีผ่านไป..10นาทีผ่านไป..การชกต่อยที่ไม่รู้ว่ามันเริ่มมาได้ยังไงและดูเหมือนว่าจะไม่สิ้นสุดลงเร็วๆนี้แน่ สภาพทั้ง2ฝ่ายย่ำแย่พอๆกันแต่ดูเหมือนฝ่ายที่มากกว่าจะดูได้เปรียบกว่าเห็นๆก็ตามในตอนนี้

 

          "กริ้ด! มีคนตีกัน" จากที่ต่างฝ่ายต่างรักษาระยะห่างและลองเชิงกันอยู่นั้นก็มีเสียงมาจากบุคคลที่3มันทำไห้ผมเผลอหันไปมองและไม่ได้ระวังตัว ไม้หน้าสามที่อยู่ในมือของคนที่ได้ชื่อว่าหัวหน้าของพวกมันฟาดเข้ากับต้นแขนของผมที่พึ่งหายดีจากอุบัติเหตุก่อนหน้านี้เข้าอย่างจัง เชี่ยแม่งขี้โกงนี้หว่า

 

          "โอ้ย! 아파요.(เจ็บโว้ย!)" ผมล้มลงไปนอนดิ้นกับพื้นด้วยความเจ็บปวด เพราะความที่มันไม่ไช้การต่อยที่เกิดจากการท้าดวลกันมันจึงทำไห้จะไช้อะไรมาเป็นอาวุธก็ถือว่าไม่ผิด ลืมคิดไปแม่ง ไม่มีโจรอยู่ในหมู่สัจจะ เอ้ะ ชั่งเถอะกลับมาที่ภาพตรงหน้าดีกว่า ผมพยายามทรงตัวขึ้นมาเพื่อที่จะสู้ต่อ แต่..แต่ทำไมพอผมลุกขึ้นพวกมันถึงแตกตื่นแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างนั้นล่ะ

 

          "ตำรวจ พวกเรากลับเร็ว!" พวกมันคนใดคนนึงพูดขึ้นก่อนจะวิ่งหนีตะเลิดไปคนล่ะทาง บทจะมาก็มาบทจะไปก็ไปเร็วจังน่ะ เห้ย! แล้วทำไมอยู่ๆผมถึงถูกล็อคด้วยกุญแจข้อมือเนี่ย หลังจากที่พวกมันวิ่งไปสักพักก็มีคนในชุดผู้รักษาสันติราช(ตำรวจนั้นแหละ = =) มาล็อคข้อมือผมแล้วลากผมขึ้นรถไปเลย พวกคุณจะมาจับผมทำมะเขืออะไรเนี่ย ไปจับพวกพวกนู้นสิ!

           

(50%)

 

        แสบตา

 

          ที่นี้มัน โอ้ย! ทำไมถึงเจ็บหลังอย่างนี้ฟ่ะ แล้วนี่อะไร - - ไครมันมาฟุบหลับอยู่ข้างๆเตียงผมตอนนี้เนี่ย ดูรูปร่างแล้วน่าจะเป็นเด็กมัธยมต้นน่ะเพราะว่าเด็กนี้มันใส่ชุดนักเรียนที่ผมจำได้ว่าเป็นของไทยแถมยังตัวเล็กกว่าผมคงไม่ไช่ ม.ปลายหรอก แต่ที่จำไม่ได้คือตูไปรู้จักมันตอนไหนฟ่ะ ญาติก็ไม่ไช่เพราะผมมีพ่อแค่คนเดียวญาติที่เกาหลียังไม่มีเลยที่นี้คงไม่มีไห้เห็นหรอก แล้วทำไมเด็กนี้ถึงมานอนข้างเตียงผมได้เนี่ย

 

        จึกๆ

 

          "หืม ฮาว ตื่นแล้วเหรอครับพี่ชาย" ผมเอามือข้างที่ไช้การได้ไปจิ้มๆที่แขนเบาๆ ไม่นานเกินรอเด็กคนนั้นก็ตื่นขึ้นมามองผม ไม่อยากจะบอกว่าโครตน่ารักเลย คนอะไรว่ะโครตขาว ขาวจนผมอิจฉาแหน่ะ แต่!ตอนนี้ไม่ไช้เวลามาไร้สาระผมอยากรู้ก่อนว่าทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี้ได้

 

          "น้องพูดเกาหลีได้สิน่ะ น้องรู้มั้ยว่าทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี้" ตอนที่เด็กนี้ตื่นขึ้นมาก็พูดเกาหลีใส่ผมเลย เด็กนี้น่าจะรู้อะไรเกี่ยวกับผมบ้างแหละ ถึงขนาดรู้ว่าผมฟังไทยไม่ออกแบบนี้ 

 

          "นี้พี่จำผมไม่ได้จริงๆน่ะเหรอ" น้องมันทำหน้าสงสัยแถมอยู่ๆก็ยื่นหน้าเข้ามาหาผมอีก ผมที่ตั้งตัวไม่ทันก็ตกใจสิครับ นี้ก็ถอยหลังเกือบจะตกเตียงแหนะถ้าคนที่ทำไม่ดึงเอาไว้ป่านนี้คงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้นแล้ว อยู่ๆทำไมถึงยื่นหน้าเข้ามากัน แล้วทำไมตูถึงตกใจง่ายขนาดนี้กันฟ่ะ

 

 

        50นาทีต่อมา

 

          ตอนนี้ผมกำลังรอรับยาอยู่ เท่าที่ผมจำได้ผมถูกจับตัวไป แต่หลังจากนั้นก็นึกอะไรไม่ออกอีกเลย ยิ่งนึกก็ยิ่งปวดหัว การที่ผมได้ถามไถ่ไต่ความเรื่องนี้จากเด็กที่ชื่อมินแล้ว เด็กนี้มันไห้คำตอบผมแค่คำว่าไปกับผมเดี่ยวพี่ก็รู้เอง มันทำไห้ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามที่เด็กนั้นพูดอย่างมึนๆงงๆ หลังจากที่ผมคุยกับคุณหมอแล้ว หมอบอกว่าผมสามารถกลับบ้านได้เลยแต่กำชับว่าอย่าไห้มีการกระทบกระเทือนอีกซึ่งหมอก็ไม่ได้บอกรายละเอียดว่ากระทบกระเทือนอะไรปล่อยไห้ลิสความอยากรู้ของผมถูกเพิ่มมาอีก1ข้อ 

         

          "คุณฮันยีอันเชิญรับยาช่อง2ค่ะ" พยาบาลเรียกผมไปรับยาแต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนถูกด่าหว่า แล้วนี้มินหายไปไหนเนี่ยไม่เห็นตั้งแต่ออกไปคุยกับหมอข้างนอกแล้ว เห้อ ไม่ไช่อะไรหรอกครับแค่ไม่มีเงินเท่านั้นเอง มันเท่านั้นเองตรงไหนล่ะเว้ยเห้ย! 

 

          โชคยังดีที่ประกันนักกีฬาเขาจ่ายไห้ผมเลยไม่ต้องจ่ายเอง พูดถึงกีฬาโค้ดเขารู้รึยังว่าผมมาอยู่ที่นี้ แขน ผมหันไปมองแขนข้างนึงของตัวเองที่โดนฟาดมาแต่ทำไมถึงดูไม่เป็นอะไรเลยฟ่ะ ยกขึ้นบนลงล่างก็ไม่เห็นเจ็บเลยมันยังไงกันเนี่ย เห้อ พอคิดอะไรมากๆแล้วชอบปวดฉี่ทุกทีเลยสิไห้ตาย

          

 

          ผมบอกไว้ก่อนเลยน่ะว่า ครั้งนี้หน่ะผมไม่หลงทางเหมือนครั้งตอนโรงแรมอย่างแน่นอนเพราะว่าที่นี้มีป้ายบอกทางยังไงล่ะ ฮ่าๆ แต่นิสัยชอบเข้าห้องน้ำนี้สิแก้เท่าไหรก็ไม่หายสักทีเลยจริงๆ ผมก็ไม่ไช้คนที่กินน้ำเยอะอะไรขนา..

 

 

        "หมอบอกว่าความจำเสื่อมระยะสั้น  // ก็น่าจะต้องรอดูอาการไปสักพักก่อน // คนอย่างพี่ฮันผมทำไห้กลับไปเป็นคนเดิมไม่ยากหรอก" เสียงของมินกำลังคุยกับไครสักคน

        ขาข้างที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้าของผมหยุดชะงักลง มันหมายความว่ายังไง ตัวผมเริ่มงงตกลงแล้วผมความจำเสื่อม? ร่างกายแข็งทื่อไม่ยอมขยับไปไหนราวกับโดนสาบไห้กลายเป็นหิน คำถามผุดออกมามากมายตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่ เวลานี้ผมอยากได้ทาแม็กซีนของโดราเอมอนย้อนเวลากลับไปจริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่เนี่ย

 

 

         "อ้าว ผมกำลังตามหาพี่อยู่พอดีเลยไปกัน" มินเดินตรงมาหาผมพร้อมกับเอามือมาจับมือผมเอาไว้แล้วก็พาเดินไปข้างหน้า เดินไปได้ไม่ไกลนักผมก็สะบัดมือเล็กนั้นออก ผมรู้สึกแปลกๆตั้งแต่เมื่อกี้แล้วตกลงหมอนี้เป็นไคร แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับผมกันแน่

 

          "พวกเรากำลังจะไปไหนกัน" ผมถามกลับไปเสียงแข็งแต่มันกลับไม่ทำไห้คนตรงหน้าสีหน้าเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย จะหน้านิ่งไปไหนฟ่ะ พ่อเป็นรูปปั้นเรอะถามไปก็ไม่ตอบแล้ว เห้ย อยู่ๆมันก็ยิ้มโชว์เหล็กไห้ผมแล้วก็เอาผ้าอะไรสักอย่างมาปิดปากผมเอาไว้ อื้อๆ กลิ่นอะไรฟ่ะฉุนพอๆกะกับ..

 

      ฟุบ 

 

          "อีกเดี่ยวพี่ฮันก็จะนึกออกครับว่าเราจะไปที่ไหนกัน :) "

 

 

 

 Botbott Talk :

 มีคนมาเม้นไห้ด้วย ><

 ไรท์จะรีบปั่นต่อไห้เลย

ความคิดเห็น