facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่4►►โน้ตแผ่นเล็ก

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่4►►โน้ตแผ่นเล็ก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2558 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่4►►โน้ตแผ่นเล็ก
แบบอักษร

อาณาเขตรักที่4►►โน้ตแผ่นเล็ก

 

 

เฮ้ย!บัตเตอร์อย่าพึ่งรีบกลับดิวะ!!”เสียงของต้องเพื่อนสนิทของเด็กหนุ่มคนนึงดังขึ้นเมื่อปิณชาน์ขอตัวกลับก่อน...ต้องเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยม.ปลายที่เข้ามหาลัยที่เดียวกันและคณะเดียวกัน...ต้องเป็นหนุ่มผิวธรรมดาไม่ขาวและก็ไม่แทนกึ่งๆอ่ะนะ...รูปร่างสูงโปร่งประมาณ180หน้าตาธรรมดาแต่เก่งเรื่องการม้อหญิง

 

 

 

วันนี้พวกเราทั้ง10คนได้เริ่มฝึกงานที่บริษัทธนาสินเป็นวันแรก...ความจริงก็แค่แนะนำตัวเท่านั้นเอง...ขากลับเพื่อนๆก็เลยนัดกันมาดื่มฉลองเนื่องในโอกาสที่ได้ฝึกงานในแผนกที่ตนเองต้องการ...ซึ่งผมเองก็ดีใจมาก...ดีใจที่สุดที่คนคนนั้นยอมให้ผมไปทำงานด้วย

 

 

พี่คุณ

 

 

พี่เขาจะรู้ไหมว่าได้ช่วยผมให้ออกจากความมืดโดยที่พี่เขาไม่รู้ตัว...ถ้าผมไม่ได้พี่คุณช่วยไว้ป่านนี้ผมก็คงจะขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง...เมาจนไม่เป็นผู้เป็นคน...

 

 

ไม่ได้เป็นคนที่ร่าเริงเหมือนในตอนนี้

 

 

นี่มันจะ2ทุ่มแล้วน้องๆที่บ้านรอกินข้าวอยู่เว้ย!”ผมหันไปบอกไอ้ต้องเบาๆด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

น้องอีกและ...ชีวิตมึงนี่มีแต่น้องๆรึไงเนี่ยมากับพวกกูทีไรก็กลับเร็วตลอดเอาแต่อ้างว่าน้องยังไม่ได้กินข้าว!”เสียงของไอ้เดย์ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความงอนเล็กน้อย

 

 

เดย์เป็นเพื่อคณะเดียวกับผม...แถมเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันในวงเหล้าด้วยเลยค่อนข้างสนิทกัน...เดย์เป็นชายหนุ่มผิวสีแทนสูง180กว่าๆหุ่นนักกีฬาหน้าตาหล่อคมจนเป็นที่คลั่งไคล้ของสาวแต่มันน่ะเพลย์บอยตัวพ่อเลยล่ะ

 

 

ฮะฮะฮะ...ก็น้องกูแกะข้าวกินเองไม่ได้นิผมหัวเราะก่อนจะตอบกลับไป

 

 

แหมๆ...น้องของบัตน่ารักจะตายฝ้ายก็ชอบนะเสียงของผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆต้องดังขึ้นด้วยรอยยิ้ม...ฝ้ายเป็หญิงสาวผิวขาวผมยาวสีดำสลวยหน้าตางามงดเป็นที่ต้องตาของชายหลายๆคนแต่เจ้าตัวประกาศว่าไม่ชอบผู้ชายทำให้ผู้ชายหลายคนอกหักดังเป๊าะ

 

 

งั้น...แก้วนี้หมดแล้วค่อยให้มันไป...โอเคนะไอ้เดย์เสียงของชายอีกคนที่ชื่อกายดังขึ้นพร้อมกับยื่นแก้วเหล้าที่พึ่งเติมจนเต็มส่งมาให้ผม

 

 

กายเป็นผู้ชายผิวค่อนข้างดำทำผมสีน้ำตาลอ่อนหน้าตาปกติ...แต่นิสัยเจ้าเล่ห์พอตัวเลยล่ะ...ถ้าเป็นไปได้อย่างเข้าไปยุ่งดีกว่า...555...ผมหมายถึงกับผู้หญิงนะ

 

 

ได้ผมตกลงก่อนจะรับแก้วนั้นมาแล้วนั่งลงอีกครั้งนึง

 

 

จริงสิ...จำกรรมการเผจ็ดการที่ให้เราแนะนำตัวได้เปล่าว่ะ?”อยู่ๆไอ้ต้องก็เปิดประเด็นขึ้นมาทำให้คิ้วผมกระตุกเมื่อพูดถึงพี่คุณ

 

 

เออๆ...จำได้ดิว่ะ...หน้าตาโครตน่ากลัวอ่ะ...รู้สึกเหมือนแผ่ความกดดันออกมาตลอดเวลาเลยว่ะเสียงของไอ้เดย์พูดต่อในทันที

 

 

เราว่าพี่เขาดูดุๆนะ...บัตใจกล้ามากอ่ะที่พูกับพี่เขาแบบนั้น...ขนาดเราแค่แนะนำตัวยังอดสั่นไม่ได้เลยปุ้ยเด็กสาวที่แนะนำตัวเป็นคนแรกดังขึ้น...เธอเป็นคนที่ค่อนข้างเรียบร้อยแถมใส่แว่นยิ่งทำให้ดูเป็นคนค่อนข้างเจ้าระเบียบแต่นิสัยดีสุดๆ

 

 

ฮะฮะฮะ...พี่เขาไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอกผมตอบกับไปพร้อมกับหัวเราะ

 

 

จริงอยู่ที่พอเจอพี่คุณที่บริษัททำให้ผมเกร็งพอสมควรเพราะพี่เขาวางท่านิ่งออกแนวเฉยชาเวลาพูดก็ดูน่าเกรงขามจนผมอดคิดไม่ได้ว่าคือพี่คุณที่ผมรู้จักจริงๆเหรอ?

 

 

แต่ผมไม่กลัวพี่เขาหรอกนะ...ถึงพี่เขาจะตีหน้าดุผมแต่ผมก็รู้ว่าที่พี่คุณทำลงไปมันมีเหตุผลทั้งนั้น

 

 

โหยย~...แกพูดได้ไงเนี่ยในแผนกที่กูไปอยู่นะเห็นลือกันว่าพี่วิทย์น่ะได้ชื่อว่าเป็นเพชรฆาตรของบริษัทนี้เลยนะ...ไม่มีใครกล้าหือกับพี่แกเลยสักคน...เห็นว่าคนที่เคยเถียงพี่แกน่ะถูกเชิญออกจากบริษัทในวันต่อมาเลยนะเว้ย!!”ไอ้ต้องพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนสยอง

 

 

ฮะฮะฮะ...ฮาว่ะไอ้ต้องผมขำกับเรื่องที่เพื่อนสนิทเล่า

 

 

เฮ้ย!...แกไม่กลัวเลยเหรอว่ะ?...เห็นว่าเลือกไปทำงานกับพี่เขานี่แกคิดอะไรของแกว่ะ?”ไอ้ต้องถามขึ้นมาอีกด้วยท่าทางอยากรู้สุดๆ...และดูท่าคงไม่ใช่มีแค่ไอ้ต้องที่อยากรู้คนอื่นๆที่นั่งดื่มกันอยู่หันมามองทางนี้กันทันควันเลย

 

 

ไม่กลัวหรอก...พี่เขาไม่ทำอะไรที่ไม่มีเหตุผลหรอกนะ...ถ้ากูทำงานดีพี่เขาก็ไม่มาว่าหรอก...แล้วที่ถามว่าทำไมถึงเลือกทำงานกับพี่เขา...เพราะอยากอยู่ข้างๆละมั้งผมอธิบายพร้อมรอยยิ้มบางๆที่ปรากฎขึ้น

 

 

“...”ทั้งโต๊ะถึงกลับเงียบกริบเลยครับ

 

 

งั้นกูกลับล่ะผมบอกลาพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเลย

 

 

ผมขับมอเตอร์ไซค์กลับ...บ้านของผมอยู่ไม่ค่อยห่างจากบริษัทเท่าไหร่ทำให้ไปมาค่อนข้างสะดวก...ผมเลี้ยวรถเข้ามาในซอยหนึ่งข้างๆคอนโดสูง...บ้านผมเป็นบ้านเดี่ยวหลังนึงในซอยนี้...ผมชลอมอเตอร์ไซค์ก่อนจะจอดที่หน้าประตูรั้วบ้านของตัวเอง

 

 

หื้อ?...”ผมมองที่ประตูรั้วอย่างงงๆเมื่อมีกระดาษโน๊ตใบหนึ่งแปะอยู่

 

 

โฆษณา?

 

 

ใบแจ้งหนี้?

 

 

กลั่นแกล้ง?

 

โฮ่ง!

 

 

โฮ่ง!

 

 

โฮ่ง!

 

 

หงิ๋งงง~

 

 

กลับมาแล้วๆ...รอพี่นานไหมฮื้ออ~...เดี๋ยวขอเอารถเข้าก่อนนะ...ถอยไปเร็วววว~”ผมเอ่ยเสียงใสให้สุนัขทั้ง4ตัวของผมก่อนจะเปิดตูรั้วแล้วเข็นมอเตอร์ไซค์เข้าไปภายใน

 

 

พวกสุนัขในระหว่างที่ผมเปิดประตูก็ไม่วิ่งออกไปนอกบ้านเพราะผมสอนพวกมันตั้งแต่เด็กแล้วว่าห้ามออกไปถ้าผมไม่ได้สั่ง

 

 

โฮ่ง!

 

 

โฮ่ง!

 

 

เดี๋ยวสิครับ...ขอพี่ไปปิดประตูก่อนนะเดี๋ยวค่อยไปหาอะไรให้กินกันนะผมบอกสุนัขทั้ง4ตัวที่พันแข่งพันขาผมอยู่ก่อนจะเดินไปปิดประตูรั้ว

 

 

“...เอาเข้าไปด้วยละกันผมพึมพำก่อนจะดึงโน้ตที่แปะอยู่ออกมาแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

 

 

...เพราะผมคงอ่านโน้ตนั่นในที่มืดๆแบบนี้ไม่เห็นหรอกนะ

 

 

แกร๊ก!

 

 

มากินข้าวกันดีกว่า~”ผมเปิดประตูบ้านแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับสุนัขทั้ง4ตัวที่วิ่งเข้ามาในบ้านด้วยความเร็วจนอดขำไม่ได้

 

 

บ้านผมเสียงสุนัขอยู่2พันธุ์เป็นพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์กับไซบีเรียน ฮักกี้อย่างละ2ตัวแต่เป็นคนละสีกัน...ฟังมาถึงตรงนี้คงจะพอเดากันได้แล้วใช่ไหมว่าผมรู้จักกับพี่คุณได้ยังไง?

ก็อย่างที่คิดล่ะ

 

 

บ้านที่พี่คุณชอบมาเล่นกับสุนัขบ่อยๆก็คือบ้านผมเอง!

 

 

โฮ่ง!

 

 

อ่า...รู้แล้วๆกำลังจะทำเดี๋ยวนี้แหละครับฟังก์ชั่นผมบอกกับสุนัขโกลเด้นสีสาวสะอาดตาก่อนจะเดินเข้าไปในครัวและหยิบชามใส่อาหารของสุนัขออกมา4ใบแล้วเทอาหารเปียกในกระป๋องลงไปก่อนจะตามด้วยอาหารเม็ด

 

 

หงิ๋งง~

 

 

โฟกัสของเธอน่ะกินได้แค่อาหารเปียกนะเพราะยังไม่หายท้องเสียเลยนี่....บอกแล้วว่าอย่ากินพวกดินพวกต้นไม้เห็นไหมล่ะท้องเสียเลยผมก้มลงไปบอกสุนัขโกลเด้นสีน้ำตาลเข้มอีกตัวที่นั่งครางหงิ๋งๆอยู่ข้างๆผม

 

 

วันก่อนผมพึ่งพาโฟกัสไปหาหมอเพราะถ่ายเหลวไม่หยุด...หมอบอกว่าแค่ท้องเสียธรรมดาในช่วง2-3วันนี้อาจจะซึมๆหน่อยและก็ห้ามให้อาหารเม็ดด้วย

 

 

เอาล่ะ..ยูเนี่ยน...ซิกม่า...มานี่เร็วผมเรียกสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนอีก2ตัวเสียงดัง

 

 

ตึก! ตึก! ตึก!

 

 

เสียงฝีเท้าดังขึ้นพร้อมกับการปรากฎตัวของยูเนี่ยนไซบีเรียนสีน้ำตาลและตามมาด้วยซิกม่าไซบีเรียนสีดำ...ทั้งคู่แข่งกันวิ่งมาจนถึงผมแล้วกระโดดใส่พร้อมกัน

 

 

เฮ้ย!...อย่ากระโดด!!”ผมหลบไม่ทันทำให้โดนฝ่าเท้าทั้ง4ข้างเข้าเต็มๆ

 

 

พอแล้วๆ...นั่งลงเดี๋ยวนี้!”ผมสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้สุนัขทั้ง4ตัวนั่งลงอย่างพร้อมเพียง

 

 

ดีมาก....งั้นก็กินได้แล้วผมวางชามอาหารลงบนพื้นก่อนจะบอกให้พวกมันกินได้

 

 

ระหว่างที่ดูเหล่าน้องๆกินอาหารผมก็หยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วก้มดูสิ่งที่เขียนอยู่ภายใน

 

 

“...!!!”ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่เขียนอยู่

 

 

ตึก! ตัก! ตึก !ตัก!

 

 

เป็นไปไม่ได้!!

 

 

“...พี่คุณผมพึมพำชื่อของคนที่เขียนโน้ตใบนี้ขึ้นมา

 

 

ถ้าถามว่าทำไมแน่ใจละก็....

 

 

บอกได้แค่ว่ามันเป็นความรู้สึกของผมเอง

 

 

โกลเด้นสีน้ำตาลเข้มของคุณดูจะไม่สบายนะครับ

 

 

ข้อความสั้นๆที่เขียนมาแต่มันมีค่ามากสำหรับผม

 

 

พี่คุณ...นี่พี่กำลังคิดจะทำอะไรผมกันแน่ครับ?”ผมถามขึ้นเบาๆด้วยรอยยิ้ม

 

 

พี่คุณคงจะไม่รู้ตัวว่ากำลังทำให้ผู้ชายคนนึงเป็นบ้าเพราะความน่ารักของพี่...ตั้งแต่ที่ได้เห็นพี่ในวันนั้นผมก็รู้แล้วว่าพี่คือแสงสว่างของผม

 

 

ยิ่งนานวันผมยิ่งรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ

 

 

นอนได้แล้วนะ...เจอกันพรุ่งนี้ผมบอกกับน้องๆผมทั้ง4ตัวด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินขึ้นไปชั้น2ซึ่งผมไม่อนุญาตให้พวกมันขึ้นมา

 

 

ตุบ!

 

 

เฮ่อ...”ผมทิ้งตัวลงบนเตียงหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วพร้อมๆกับถอนหายใจออกมา

 

 

ในหัวผมตอนนี้มีแต่เรื่องของพี่คุณอยู่เต็มไปหมด...ผมยังจำวันแรกที่ได้เจอกับพี่เขาได้อยู่เลย...คงต้องบอกว่าจำได้ขึ้นใจมากกว่าสินะ

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน...วันที่ผมพึ่งเข้าปี4ได้ไม่กี่วันพ่อแม่ที่ไปทำงานต่างประเทศก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทำให้ผมในตอนนั้นรียกได้ว่าเสียศูนย์ไปมากพอสมควร...วันๆผมจมอยู่กับการกินเหล้าไม่ยอมไปเรียนและขังตัวอยู่ในบ้านพร้อมกับสุนัขทั้ง4ตัวที่เหมือนกับเป็นพี่น้องของผม

 

 

ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนกับท้อแท้และหมดหวังที่จะมีชีวิต...ผมจะมีชีวิตไปทำไมล่ะถ้าไม่มีพ่อแม่คอยดู...คอยชมผมเหมือนเมื่อก่อน...ผมเคยคิดที่จะตายหลายต่อหลายครั้งแต่ทุกครั้งผมก็นึกถึงน้องๆทั้ง4ตัวของผม...ถ้าผมไม่อยู่พวกมันจะอยู่ยังไงใครจะให้ข้าวให้น้ำและคอยเล่นกับพวกมัน...ผมเลยล้มเลิกที่จะฆ่าตัวตาย

 

 

แต่ผมก็ยังไม่ยอมกลับไปเรียน...เพราะด้วยมรดกที่ตกทอดมาก็เพียงพอจะทำให้ผมอยู่ได้อย่างสบายๆโดยไม่ต้องลำบากเลยสักนิด...ผมคิดแบบนั้นจนกระทั่งเช้าวันหนึ่งที่ผมเผลอหลับที่โซฟาด้านล่างแถมยังลืมปิดประตูหลังทำให้น้องๆของผมออกไปเล่นได้อย่างอิสระแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เปลี่ยนผมหรอก

 

 

ว้าว~...โกลเด้นกับไซบีเรียนแถมยังตัวใหญ่สุดๆน้ำเสียงที่แสดงถึงความดีใจดังลอดเข้ามาภายในบ้าทำให้ผมลุกขึ้นมาเปิดม่านดูด้วยความสงสัย

 

 

และผมก็ต้องชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มผิวขาวออกไปทางซีดๆหน่อยสูงประมาณ180พอๆกับผม...อายุน่าจะ20ปลายๆ...รูปร่างสูงโปรงผมสีดำสไลด์สั้นดูเข้ากับหน้าคมเข้มออกแนวดุๆของเจ้าตัวไปได้อย่างดีจนผมเผลอมองอยู่นาน

 

 

ไงครับหนุ่มๆ...อ๊ะ!...นี่ตัวเมียนี่นา...ขอโทษนะครับสาวสวย...พี่คุณมองผิดไปแล้วครับ~’เสียงที่ออกแนวขี้เล่นนั่นไม่ได้เข้ากับหน้าตาดุๆของตัวเองทำให้ผมเผลอยิ้มและหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

 

‘...นี่เรา...หัวเราะผมพึมพำกับตัวเองเบาๆเมื่อรู้ตัวว่ากำลังหัวเราะอยู่...ตลอดเวลาหลายอาทิตย์ที่จมอยู่กับความโศกเศร้าและเดียวดายจนไม่มีรอยยิ้มแต่ตอนนี้ผมกลับยิ้มเพียงแค่คนตรงหน้าเท่านั้น

 

 

อ๊ะ!...อย่าข่วนพี่แบบนี้สิ...เจ็บนะรู้ไหม?...หื้อออ~...แล้วทำไมหนูถึงทำหน้าหงอยแบบนั้นล่ะ?...มีอะไรไม่สบายใจเหรอ?’คำถามที่พี่เขาถามโฟกัสผมรู้สึกเหมือนกับพี่เขากำลังถามผม

 

 

ผมไม่รู้จะต้องทำยังไง...ไม่รู้จริงๆผมพึมพำออกมาเบาๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย...ผมจะผ่านมันไปได้ยังไงกัน...ในเมื่อผมไม่เหลือใครอีกแล้ว

 

 

ไม่ต้องห่วงนะครับ...เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันล้วนมีเหตุผลด้วยกันทั้งนั้น...ความเจ็บปวดและความเศร้าจะสอนให้เราได้เรียนรู้เพื่อเดินหน้าต่อไป...ถ้าทำหน้าหง่อยแบบนี้พี่เป็นห่วงนะครับ...หายเร็วๆนะ...สู้ๆครับคำพูดของเขาไม่เหมือนกำลังพูดกับสุนัขแต่เหมือนกำลังพูดกับผมอยู่

 

 

ผม...ต้องเดินหน้าต่อไปสินะผมพึมพำเบาๆก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

 

 

ทั้งที่ภายนอกดูเคร่งขรึมและดุแต่พอยิ้มและพูดด้วยเสียงหวานๆแบบนั้นมันช่างน่าดูเหลือเกิน...

 

 

อย่างพึ่งไป

 

 

ช่วยพูดกับผมอีกสักนิดเถอะ

 

 

ขอกำลังใจให้ผมหน่อยครับ

 

 

หงิ๋งงง~

 

 

ดีมาครับ...เด็กดีของพี่คุณ...แบบนี้สิน่ารักสุดๆเลยเสียงของเขาที่ดัดเล็กน้อยดังขึ้นพร้อมๆกับลูบหัวโฟกัสเบาๆจนครางหงิ๋งๆ...คงจะติดใจแล้วล่ะ

 

 

ผมเองก็อยากถูกลูบแบบนั้นบ้างจัง...มันคงจะรู้สึกดีมากๆเลย

 

 

พี่ไปก่อนนะ...แล้วจะมาอีกเขากล่าวลาพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ทำให้หัวใจผมรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างรอดเข้ามา...รอยยิ้มของเขา...

 

 

มันดูน่ารักมากในสายตาผม...

 

 

เขาบอกว่าจะมาอีก...

 

 

เมื่อไหร่ละครับ...พี่คุณผมพึมพำเบาๆพร้อมกับถอดสายตาไปตามทางที่พี่คุณเดินจากไป

เห็นแทนตัวเองแบบนี้คงจะชื่อคุณ?

 

 

งั้นเวลาเรียกคงจะเรียกว่า...

 

 

คุณคุณ

 

 

ฮะฮะฮะ...คิดไปได้ผมหัวเราะกับความคิดของตัวเอง

 

 

หลังจากนั้นผมก็เริ่มกลับไปเรียนอีกครั้ง...ดีนะที่ได้เพื่อนๆช่วยบอกอาจารย์ว่าผมลาป่วยทำให้ยังมีสิทธิสอบอยู่...ผมกลับมาร่าเริง...พูดคุยมากขึ้นจนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ภายในเวลาไม่นาน...ทั้งหมดนั่น...

 

 

ผมคงต้องขอบคุณคำพูดของเขา

 

 

พี่คุณ

 

 

แม้ว่าหลังจากนั้นผมไม่ค่อยจะอยู่ตรงกับเวลาที่พี่เขามาสักเท่าไหร่...

 

 

ทำไมผมถึงรู้ว่าพี่เขามางั้นเหรอ?

 

 

เพราะเหล่าน้องๆของผมดูมีความสุขและร่าเริงมากกว่าปกติไงล่ะ...ผมอยากจะบอกไว้หน่อยนะถึงจะเห็นน้องๆผมเป็นมิตรแบนนี้แต่ความจริงแล้วเข้ากับคนอื่นได้ค่อนข้างยาก..มันเหมือนกับว่ามีอาณาเขตกั้นอยู่...บ้านหลังนี้คืออาณาเขตของผมและของพวกมันจึงไม่ยอมให้ใครสนิทด้วยง่ายๆ...ขนาดเพื่อสนิทผมยังถูกเมินบ่อยๆเลยเพราะงั้นพอเห็นพวกมันวิ่งเข้าไปหาพี่เขาพร้อมกับกระโดดเกาะรั้วผมก็รู้ได้ทันทีว่า...

 

 

พวกมันยอมรับพี่เขาให้เข้ามาอยู่ในอาณาเขตเดียวกันแล้ว

 

 

เช่นเดียวกับผม

 

 

นั่นคือเรื่องราวเกี่ยวกับที่พี่คุณยังไม่รู้...

 

 

พี่คุณจะรู้ไหมว่าผมดีใจแค่ไหนที่บริษัทที่ได้เข้าไปฝึกงานเป็นบริษัทเดียวกับที่พี่ทำงานอยู่...ผมอาจดีใจจนออกนอกหน้ามากไปหน่อยเลยทำให้พี่เขาจ้องผมเขม็ง

 

 

แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่...ก็คนมันดีใจจะให้ทำไงล่ะ

 

 

เท่าที่ลองสังเกตไม่มีใครเรียกพี่เขาว่าพี่คุณเลย

 

 

เรียกแต่พี่วิทย์

 

 

แปลว่าพี่เขาปกปิดชื่อเล่นนี้งั้นเหรอ?

 

 

ความคิดแบบนี้ทำให้ผมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเหมือนกับว่าได้เป็นคนพิเศษอย่างั้นแหละ

ผมก็เลยลองเสี่ยงเรียกชื่อพี่เขาและผลก็เป็นไปดังคาด...ท่าทางนิ่งๆแต่ดูจากแววตาคงจะกระสับกระส่ายพอตัวอยู่...ผมก็เลยลองคิดวธีที่จะได้เจอหน้าพี่เขาในทุกๆวันได้ออกมาเป็นเกมส์นี่แหละ

 

 

ความมั่นใจผมมีค่อนข้างมาเพราะผมรู้ข้อมูลต่างๆจากการที่พี่คุณชอบมาเล่าให้น้องๆผมฟังซึ่งบางวันผมก็อยู่ทำให้ผมรู้ข้อมูลพี่เขาค่อนข้างเยอะ

 

 

เกมส์เป็นเพียงข้ออ้างในการเจอหน้าและเข้าใกล้เท่านั้น

 

 

ถึงจะแพ้และยอมบอกมันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายจะมีก็แค่ความกังวลเล็กๆที่กลัวว่าพี่คุณจะไม่มาที่บ้านผมอีก...ถ้าเป็บแบบนั้นผมคงเหงาน่าดู

 

 

“...พี่คุณผมพึมพำชื่อพี่เขาเบาๆพร้อมกับหลับตาลง

 

 

ฝันดีครับ...พรุ่งนี้เจอกันนะพี่คุณ

 

......................................................................................................................

สวัสดีคะ

มาอัพตอนต่อไปแล้วนะคะ

เรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อนมีแค่ความหวานเท่านั้นเองคะ

ตอนนี้แต่งพร้อมกันสองเรื่องเลยลำบากเล็กน้อย...ปกติเรื่องเดียวก็ค่อนข้างหนักแล้ว

ยังไงจะพยายามมาลงอาทิตย์ละตอนนะคะ

ขอขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และกำลังใจนะคะ...จะพยายามพัฒนาการแต่งให้ดียิ่งขึ้นไปอีกคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ

nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น