ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3 หนึ่งราตรีมิเพียงพอ

ชื่อตอน : ตอนที่3 หนึ่งราตรีมิเพียงพอ

คำค้น : วายจีนโบราณ 18+ yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2562 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 หนึ่งราตรีมิเพียงพอ
แบบอักษร

​ตอนที่ 3 หนึ่งราตรีมิเพียงพอ

"ว่าอย่างไรบ้างเสี่ยวเฟิง  ข้าจะตายหรือไม่"  ไป๋เหอนั่งรอเจ้าจิ้งจอกน้อยอยู่ไม่นานนัก  พอเจอตัวก็รีบพุ่งเข้าไปหาทันที  เค้ายังไม่อยากตายตั้งเเต่อายุยังน้อยหรอกนะ  


"ท่านผู้เฒ่าบอกว่าพิษของดอกหอมรัญจวนไม่เป็นอันตรายกับมนุษย์ขอรับ" 


"เฮ้อ  นึกว่าจะตายซะเเล้ว  ถ้าเป็นเเบบนั้นก็กินมันได้อีกน่ะสิ ข้ายังจำรสชาติที่หวานติดลิ้นได้อยู่เลย "  ไป๋เหอยังนึกได้เพียงเเต่เรื่องของกินไม่ได้มองสีหน้าข้ารับใช้ของตนเเม้เเต่น้อย



"เเต่ข้ามั่นใจว่าท่านต้องไม่อยากกินมันอีกเเน่นอนขอรับ"  เสี่ยวเฟิงพึมพำ

"เจ้าว่าอะไรนะ"  


"ปะเปล่าขอรับ  ข้าว่าอีกเดี๋ยวฝ่าบาทก็จะเสร็จมาเเล้ว  พระชายาเข้าไปเตรียมตัวกันเถอะขอรับ"  


ไป๋เหอลืมเรื่องเข้าหอไปเสียสนิท  เพราะมัวเเต่กังวลเรื่องอื่นอยู่  ใกล้จะถึงเวลาที่เค้าต้องขึ้นเขียงเเล้วนี่นาา  ไม่ตายเพราะพิษเเต่จะตายเพราะราชามังกรนั่นอยู่ดีเเหละ  อ่าาา ชีวิตมันเศร้าอะไรขนาดนี้  พึ่งเกิดมาสิบเเปดปีเต็มได้ไม่นาน  ไป๋เหอได้เเต่นั่งเป็นตาเเก่ปลงตกกับชีวิต   เสี่ยวเฟิงเพียงนำผ้าคลุมหน้ามาให้  เเล้วออกไปรอรับราชามังกรที่หน้าตำหนัก ปล่อยให้ร่างบางนั่งรออยู่บนเตียงเพียงลำพัง  


ฮึก!

ไป๋เหอรู้สึกอยู่ๆว่าหัวใจก็เต้นเเรง  ร่ายกายเหมือนโดนอะไรภายในกระตุ้นอย่างรุนเเรง  ร่างบางสั่นสะท้านเดี๋ยวร้อนรุ่มเดี๋ยวเย็นเยือกถึงกระดูก  เพียงไม่นานร่างที่บางกว่าบุรุษทั่วไปก็หายใจหอบกระเส่า  ราวกับว่าอากาศไม่เพียงพอ  เลือดภายในร้อนจนใบหน้าที่ยู่ใต้ผ้าคลุมไม่อาจทนต่อความทรมานนี้ได้


"ฝ่าบาทเสด็จ" 


เสียงจากด้านนอกทำให้ไป๋เหอ เเทบอยากพุ่งตัวออกไปจากห้องเเต่ไม่อาจขยับตัวได้  เเรงที่ไม่ได้มีมากมาตั้งเเต่เเรกกลับไร้เรี่ยวเเรงยิ่งกว่าเดิม    จะตายเเล้วสินะ!  ไป๋เหอคิดได้เพียงเท่านั้น


"เจ้าจะนั่งอยู่อย่างนั้นไปจนถึงเมื่อไหร่"  ร่างบางสะดุ้ง  คนผู้นี้เข้ามาตอนไหนกัน  เค้ายังไม่ได้เตรียมใจ   


เมื่อราชามังกรจะทนไม่ไหวกับการที่ร่างบางไม่ตอบสนองสิ่งใด จึงเดินเข้าไปหาร่างที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยตนเอง  ร่างสูงรำคาญใจไม่น้อย  พวกผู้เฒ่าน่าตายพวกนั้นให้เค้าสมสู่กับมนษย์ราวกับสัตว์ชั้นต่ำที่สมสู่เพื่อสืบพันธุ์  เเม้จะเคยฆ่าพวกสิ่งมีชีวิตตัวเมียที่ส่งมาให้ไปไม่น้อยเเต่ตาเฒ่าเหล่านั่นก็ยังไม่หยุด  นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ราชามังกรจะยอมทำตามที่ขอ  หากเจ้ามนุษนี่ยังน่ารำคาญเหมือนพวกที่ผ่านมาเค้าจะเชือดทิ้งซะ


" อืออ อึก!"  เพียงเเค่เปิดผ้าคลุม ราชามังกรก็ยกยิ้มเย็น  ใบหน้าที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมนั้นราวกับบุบาที่ยัวยวนเหล่าภมรให้หลงใหล  กลิ่นหอมนี้ยิ่งเพิ่มเเรงดึงดูดให้เข้าไปสัมผัส  ไม่คิดว่ามนุษย์จะทำให้ราชามังกรอย่างตนถูกใจได้


"หึ  ต้องทำถึงเพียงนี้เลยรึ  เจ้าพวกน่าตายนั่น"  เเค่เพียงอาการสั่นสะท้านของร่างบางตรงหน้า  ชินหลงก็รู้เเล้วว่าโดนพิษ เเถมยังเป็นพิษที่หากไม่รีบถอนร่างตรงหน้าคงทนความกระสันไม่ไหว  จนขาดใจตายในที่สุด 


"อึก  ชะช่วยด้วย เเฮ่กๆ อาาา"  ร่างบางไม่อาจคุมสติตนเองได้อีก  มีเพียงคนตรงหน้านี้ที่จะสามารถสนองความต้องการของเค้าได้ 


ชินหลงเพียงเเค่นั่งลงบนเตียงร่างบางก็พุ่งเข้าหา ราวกับสัตว์ป่าหิวกระหาย  ริมฝีปากบางปิดลงเเนบชิดร่างหนาเพียงสัมผัสเเรก  เลือดของราชาสูบฉีดขึ้นมาทันที   เเปลกมากที่ปกติเเเล้วตนไม่ชอบให้ใครมาล่วงเกินร่างกายเช่นนี้เเต่กับมนุษย์ผู้นี้กลับทำให้เลือดในกายของราชามังกรร้อนรุ่มขึ้นมายิ่งกว่าคนโดนพิษเสียอีก


"หึ  กล้ามาปลุกลูกข้าที่หลับไหลมานานคงเตรียมใจไว้เเล้วสินะ"  เพียงเเค่ร่างกายของไป๋เหอที่หอบหายใจหนักดวงตากลมบัดนี้หยาดเยิ้มยิ่งเชิญชวน ก็ถูกกดลงกับเตียงไม่เบามือนัก ร่างบางบิดเร้า ใบหน้างดงามไม่อาจปิดความต้องการปลดปล่อยได้  เนื้อผ้านุ่มลื่นที่เคยอยู่บนร่างบางบัดนี้หลุดติดมือราชาชินหลงออกมาหมดเหลือเเต่เพียงร่างเปลือยเปล่าที่งดงามกว่าตอนที่มีอาภรณ์ ด้วยซ้ำ  


"อะ  อือออ"  เสียงครางหวาน ทำให้ราชามังกรพอใจอยู่ไม่น้อย รสชาติเม็ดทับทิมก็หวานไม่เเพ้กัน จนร่างหนาอยากจะชิมส่วนอื่นจนเเทบอดใจไม่ไหว  


"อ่า ข้าเเทบอยากจะกินเจ้าเข้าไปในคำเดียวนัก"  เมื่อชิมเเล้วก็ถึงเวลาที่ต้องกลืนกิน  มือหนาจับขาเรียวเเยกออกเเท่งหยกน้อยปริมอยู่คงทรมานไม่น้อย  กลีบบุบผาต้องตาราชาหนุ่มให้อยากเข้าไปค้นหา ก่อนจะส่งนิ้วเรียวเข้าไปสำรวจทาง ร่างของไป๋เหอบิ้ดเร้ารุนเเรงหอบหายใจหนักขึ้น เหมือนหายใจเอาอากาศเท่าไหร่ก็ไม่พอกับความกระสันครั้งนี้ ที่ความเสียวซ่านจะทำให้เค้าขาดใจเสียให้ได้ 

"ดะได้โปรด ข้า อาาา ไม่ไหวเเล้ววว" ราชาหนุ่มอดทนเพื่อไม่ให้ครั้งเเรกของร่างบางบอบช้ำมากนัก  เเต่ไป๋เหอกลับทำความอดทนของชินหลงขาดสะบั้น  สิ้นคำร้องขอเเท่นร้อนของมังกรก็เเทรกเข้าไปทั้งหมด  ใบหน้าฉ่ำปรือ เสียวซานของไป๋เหอเป็นเเรงกระตุ้นชั้นดี มังกรหนุ่มไม่ยั้งเเรงเเม้เเต่น้อย ยิ่งเสียงครางปลุกเร้ายิ่งเพิ่มเเรงกระเเทกหนักหน่วงจนร่างที่รับสั่นสะท้าน


"อ่ะ อะ อ่าาๆ"  ไป่เหอครางออกมาเเทบไม่เป็นภาษา


"นามของข้าคือ ชินหลง"  ราชามังกรไม่อาจต้านทานความหลงไหลนี้ได้  ยิ่งลิ้มลอง ยิ่งลุ่มหลง 


"อ่าาา ชิน ชชินหลง ข้าจะ อ่าาาส์" ความทรมานของไป๋เหอไม่อาจหมดลงจากความสุขสมเพียงครั้งเดียว มังกรหนุ่มก็เช่นกัน สองร่างสอดประสานเกี่ยวรัดกามอารมณ์ ที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลง  จนไม่รู่วันคืนเเปรเปลี่ยนไปกี่ทิวาราตรีเเล้ว 



ด้านนอก........

"ท่านผู่เฒ่านี่มันเจ็ดวันเเล้วนะขอรับ พระชายายังไม่ได้ออกจากห้องบรรทมของฝ่าบาทเลย"

"หึ เห็นทีว่าข้าคงได้เห็นมังกรน้อยก่อนตายเเล้วจริงๆ โฮะๆ"





NC ตอนเเรกเอาเบาๆก่อนเน้อ  เจอกันตอนหน้าจ้า


ความคิดเห็น