ภาคสองนี้เราจะพยายามแต่งให้ดีกว่าเดิมนะคะ ขอคำชี้แนะด้วยนะ ><

บทที่ 7 ภาพปริศนา

ชื่อตอน : บทที่ 7 ภาพปริศนา

คำค้น : BTS kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2562 03:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ภาพปริศนา
แบบอักษร

VII

ภาพปริศนา




หลังจากอาบน้ำสวมชุดนอนเสร็จ แทฮยองก็นำตะกร้าไข่มาวางไว้บนเก้าอี้โซฟาตรงมุมห้องตัวเดิม ก่อนจะเดินหาวหวอดไปหาสามีตัวเองที่นั่งรอบนขอบเตียง จองกุกรับมือแทฮยองไว้และดึงอีกฝ่ายให้มานั่งตัก วงแขนแกร่งสวมกอดเอวบางไว้หลวมๆ

"วันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง โดนเพื่อนแกล้งไหมตอนพี่ไม่อยู่"

ร่างบางส่ายหน้าพลางอมยิ้มที่โดนอีกคนหอมแก้ม "ไม่ฮะ แต่จังมีเขามาหาเรื่องแทอยู่ โชคดีที่ลิซ่ามาช่วยไว้ทัน"

"ลิซ่าช่วยไว้เหรอ"

เขาพยักหน้า แอบสังเกตเห็นว่าจองกุกดูไม่พอใจเล็กน้อยแถมยังเงียบไปพักใหญ่ ระหว่างที่จองกุกเงียบเขาก็หลบตามองพื้นรอให้อีกฝ่ายพูด ถ้าถามว่าหลบตาทำไม เขาก็แค่ไม่ชอบสายตานิ่งๆของจองกุกและไม่กล้าที่จะมองเท่านั้นเอง มองแล้วเขารู้สึกอึดอัด

"แท ถึงเขาจะช่วยแทไว้แต่ก็อย่าไปยุ่งกับเขาให้มากนักนะ"

"ทำไมล่ะ?" แทฮยองเงยหน้าถาม แต่ไม่ได้ขึ้นเสียงเพราะรอฟังเหตุผล

"ไม่รู้สิ... พี่แค่ไม่ชอบเด็กคนนั้น"

"ไม่เอาน่าพี่กุก มีเหตุผลหน่อยสิ..." ปากอิ่มคว่ำลง เขาคิดว่าที่จองกุกไม่ชอบลิซ่าเพราะสาเหตุจากเหตุการณ์เมื่อตอนเย็น "พี่มองคนแค่ภายนอกเหรอ"

"แทก็รู้ว่าพี่มองคนออก เชื่อพี่สิ เด็กใหม่ที่ไหนเขาจะกล้าหาญขนาดนั้นถ้าไม่ได้อยากทำตัวดัง หรือไม่ก็มีเหตุผลแอบแฝงอยู่"

ให้ตายเถอะ จองกุกมองโลกในแง่ร้ายสุดๆเลย "แต่ว่าเขาอุตส่าห์ช่วยแทนะ"

"ช่วย แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นคนดีหนิ เพื่อนที่หวังผลประโยชน์มันเยอะนะแท มีเพื่อนแค่ไม่กี่คนที่เราจะไว้ใจได้จริงๆ โดยเฉพาะเพื่อนที่เข้ามาหาแทแต่ละคน"

พวกหัวโบราณ แทฮยองคิด "เพื่อนแต่ละคน แล้วพี่หมายถึงชิมชิมด้วยรึเปล่า"

จองกุกถอนหายใจ "ช่างเถอะ ถ้าแทคบไปนานๆเดี๋ยวเด็กนั่นก็เริ่มออกลายเอง ถึงตอนนั้นแทก็ตัดสินใจเอาเองนะ พี่แค่บอกไว้"

ไม่ใช่แค่บอกแล้วล่ะ นี่มันห้ามกันชัดๆ ร่างบางซ่อนความไม่พอใจไว้ด้วยการมองไปทางอื่น พอสายตาสะดุดกับโทรศัพท์ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ "พี่กุก แทมีไรจะถามอ่ะ"

"ว่า?"

แทฮยองลุกออกไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะเล็กหัวเตียงก่อนยื่นไปให้อีกคนดู "เนี่ย พี่รู้จักภาพนี้ป่ะ"

ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำถาม สายตาคมกริบจ้องภาพในโทรศัพท์อย่างสงสัยและแปลกใจในคราวเดียวกัน ถ้าจะเงียบไปนานขนาดนี้ แทฮยองก็พอเดาออกแล้วว่าคำตอบที่ได้มาจะเป็นแบบไหน

"ไม่รู้จักอ่ะ" จองกุกขยายภาพใบหน้าของหญิงสาวเพื่อให้เห็นได้ถนัดถนี่

"พี่กุกไม่รู้จักงูตัวนั้นเลยเหรอ?"

"ไม่ แม่พี่ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลย ส่วนผู้หญิงคนนี้..." เขาเหลือบมองผู้หญิงในภาพวาดก่อนส่ายหน้า "พี่ก็ไม่รู้จริงๆ"

แทฮยองมีสีหน้าสลดลง มันน่าผิดหวังจริงๆที่ได้ยินอีกคนปฏิเสธ ก็นึกว่าพอพี่กุกเห็นงูตัวนั้นแล้วจะบอกว่า อ๋อ รู้จักสิ แต่ไหงถึงพลิกแพลงตะแคงคว่ำแบบนี้ล่ะ ไม่ได้ดั่งใจเลย "งั้นก็ไม่เป็นไรฮะ"

จองกุกส่งโทรศัพท์คืนก่อนเอ่ยถาม "แทไปได้รูปนี้จากไหน?"

"ที่ห้องผอ.ฮะ"

เมื่อได้ยินก็ขมวดคิ้วหนัก "ห้องผอ."

"ใช่ฮะ"

จองกุกเงียบ ในสมองก็เริ่มประมวลผล "เป็นไปไม่ได้"

"หืม? อะไรเป็นไปไม่ได้เหรอพี่กุก"

คนถูกถามไม่ตอบ กลับเอาแต่ลูบปากตัวเองอย่างกังวลขณะที่มืออีกข้างรองใต้ศอกไว้ ทำเอาคนเห็นรู้สึกใจคอไม่ดีตาม "ผอ... เป็นชาวคริสต์ไม่ใช่เหรอ"

"ก็... ไม่รู้สิฮะ แต่ก็น่าจะใช่ เพราะชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่นับถือคริสต์ทั้งนั้น"

จองกุกกัดปากด้วยความเคร่งเครียด "พี่ว่าไม่น่าใช่แล้วล่ะ ถ้าเป็นชาวคริสต์จริงทำไมเขาถึงแขวนรูปแบบนี้ไว้ เพื่อประจานเหรอ เพื่อแสดงความโอ้อวดเหรอ ก็ไม่น่าใช่"

แทฮยองนิ่วหน้าเพราะตามอีกฝ่ายไม่ทัน "พี่พูดอะไรอ่ะพี่กุก แทงงนะ"

"แทรู้ใช่ไหมว่ามีบางคนที่นี่ไม่ได้นับถือศาสนา"

เขาเงียบไปครู่หนึ่งกับคำถามนั้นก่อนพยักหน้า "รู้ฮะ ตำนานนั่นก็มาจากคนพวกนั้นเหมือนกัน เห็นคุณพ่อบอกว่าพวกเขานับถืองู แต่แทไม่ชอบเรื่องแบบนั้นเลยไม่ได้ถามต่อ"

"นั่นแหละ ที่พี่กำลังสงสัย... ไม่แน่ว่าผอ.อาจไม่ได้เป็นชาวคริสต์ แต่เป็นคนกลุ่มนั้น"

แทฮยองทำตาโตเพราะคาดไม่ถึง "แสดงว่าผอ.เขาโกหกทุกคนงั้นเหรอฮะ"

"ถ้าเป็นคนนอกรีตก็ไม่แปลกที่จะไม่เผยตัว เพราะพวกเขาอาจถูกพวกบ้าศาสนาขับไล่เอาได้ และเพราะคงกลัวว่าจะถูกจับเผาเหมือนพวกแม่มด เลยเลือกซ่อนตัวและแฝงเข้ามาในคนหมู่มาก" จองกุกอธิบายขณะเท้าแขนไปข้างหลังพร้อมกับเอนตัวให้ตัวเองผ่อนคลาย "นั่นก็หมายความว่ามีคนจำนวนไม่น้อยในโรงเรียนที่เป็นพวกนอกรีต"

"แล้ว... แทจะปลอดภัยไหม?"

"พี่ก็ไม่รู้ แต่พวกเขานับถืองูไม่ใช่เหรอ คงไม่ทำอะไรแทหรอก... คิดว่านะ"

แทฮยองเม้มปากอย่างนึกวิตก "แต่จังมีไม่น่าจะใช่พวกนั้นนะ เพราะเขาคอยหาเรื่องแทตลอดเลย"

"ปล่อยเขาไปเถอะ" ร่างสูงเอียงคอไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า "จะว่าไป... เหมือนพี่รู้สึกเคยเห็นภาพทำนองนั้นที่ไหนสักที่นะ แต่ผ่านไปนานมากเลย"

"ที่ไหนฮะ!? เมื่อไร?"

จองกุกยิ้ม แต่ไม่ได้ยิ้มให้กับท่าทางอยากรู้อยากเห็นจนน่าเอ็นดูของร่างบาง เขากำลังยิ้มให้ตัวเอง "ที่ถ้ำงู เมื่อ 18 ปีก่อน"

"ถ้ำงู?"

เขาพยักหน้ายืนยัน

"นั่นตอนที่แทเกิดพอดีเลยหนิ แล้วพี่กุกไปเห็นได้ไงฮะ?"

เห็นได้ยังไงน่ะเหรอ หึ เด็กน้อย ก็ตอนที่เขาไปฆ่าใครบางคนเพื่อให้ตัวเองได้คู่กับคนตรงหน้ายังไงล่ะ พอนึกถึงตอนนั้นแล้ว ความรู้สึกภูมิใจมันก็พัดกลับมาอีกครั้ง เขาไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่ได้ลงมือทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แม้ว่ามันจะเห็นแก่ตัวและโหดร้ายมากก็ตามที แต่แทฮยองจะรับได้ไหม มันก็อีกเรื่อง "พี่แค่ไปเดินเล่นแถวนั้น เลยบังเอิญเจอพอดี"

ร่างบางตาลุกวาวด้วยความสนใจอย่างยิ่ง "งั้นพาแทไปดูได้ไหม ได้ไหมฮะพี่กุก!"

"....."

"น้า นะๆๆๆ นะฮ้าพี่กุก" แทฮยองเอนตัวเข้าไปเท้าแขนบนตักอีกคนไว้พร้อมทำปากจู๋แบบอ้อนวอน 

จองกุกนิ่งงัน จ้องมองปากอวบที่ยื่นออกมาอย่างหมั่นเขี้ยว แต่อีกใจก็รู้สึกเป็นกังวลถึงความปลอดภัยของภรรยาตัวน้อย เพราะทางเข้าถ้ำนั่นน่ะมันไปง่ายที่ไหน "ทำไมแทถึงอยากไป"

"ก็แทอยากไปดูอ่า..." ร่างบางเบียดสะโพกขึ้นมานั่งบนตักเพื่อเตรียมเอาร่างนิ่มๆถูไถให้อีกคนใจอ่อน ทำไมเขาถึงจะไม่ตื่นเต้นล่ะ ก็ภาพนั้นมันต้องมีอะไรเกี่ยวกับตัวเขาหรือไม่ก็พี่กุกแน่ๆ และคนขี้สงสัยอย่างเขาก็ไม่มีทางพลาดเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว มันเหมือนกับการได้ผจญภัยตามล่าหาความจริงเหมือนในหนังสืบสวน ดูน่าสนุกแถมยังตื่นเต้นดีออก

เมื่อจมูกรั้นน่ากัดถูไถปลายคางซึ่งไม่ต่างจากถูกแมวอ้อน ความคิดที่ว่าจะปฏิเสธก็พังครืนลงอย่างง่ายดาย นี่ภรรยาของเขาทำตัวเป็นเชอร์ล็อก โฮล์มตั้งแต่เมื่อไร แต่ก็ดี เพราะถ้าได้พาไปก็ถือโอกาสขอเดทด้วยซะเลย -- แถมเป็นเดทแรกด้วยนะ 

"น้าาา พี่กุก ถ้าพี่พาไป แทสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีของพี่กุกตลอดไปเลยยย"

ดูพูดเข้า ทีแบบนี้ละชอบทำตัวน่ารักน่าหมั่นเขี้ยว ชักรู้สึกอยากจับคนตรงหน้าปั้นเป็นก้อนกลมๆแล้วยัดเข้าปากจริง ว่าแล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปกัดแก้มนุ่มๆนั่นซะเลย

"งื้อ นี่แก้มนะ ไม่ใช่ซาลาเปา" แทฮยองเอียงหน้าหนีแต่ยังไม่ลดละความพยายามในการตื๊ออีกฝ่าย "ตกลงจะพาแทไปไหมอ่ะ"

"ไปอยู่แล้วสิ"

"เย้!" เขาเอาแขนคล้องคอหนาแล้วจุ๊บแก้มให้ทีหนึ่งแทนคำขอบคุณ สามีใครเนี่ย น่ารักจริงๆ "แล้วจะไปวันไหนดี?"

"วันเสาร์ครับ แต่แทต้องอย่าลืมสัญญานะ"

"ไม่ลืมแน่นอนฮะ"

"งั้น... ถ้าคืนนี้พี่ขอทำล่ะ แทจะให้ไหม" 

พวงแก้มขึ้นริ้วสีแดงอย่างน่ารัก แทฮยองก้มหน้าทำเป็นเอียงอายแต่มือกลับตีไหล่หนาเบาๆ "คนหื่น"

"หึ ล้อเล่น" คนหื่นยิ้มพอใจพร้อมยักคิ้วกวนๆไปให้ "ป่ะ นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนอีก"

"โอเคฮะ" แทฮยองย้ายขึ้นไปบนเตียงอย่างว่าง่ายพร้อมวางโทรศัพท์บนโต๊ะตัวเดิม ก่อนเอนตัวลงนอนโดยขยับเหลือที่ให้จองกุกได้นอนด้วย 

ผู้เป็นสามีห่มผ้าให้ก่อนฝากจูบบนหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยน พอล้มตัวลงมานอนได้ไม่ถึงสองวินาทีก็ถูกเบียดกอดยังกับหมอนข้าง

"วันนี้พี่ดูเหนื่อยๆนะ เมื่อตอนกลางวันได้กินข้าวรึเปล่า"

มือหนาลูบศีรษะทุยที่วางบนแผ่นอกหวังกล่อมให้ร่างบางนอน "กินแล้วครับ"

คนที่ไม่รู้ว่าโดนโกหกก็หลับตาพริ้มเตรียมเข้านอน พลางสูดกลิ่นสบู่อ่อนๆที่โชยจากร่างอุ่นอย่างหลงใหล

"ราตรีสวัสดิ์ฮะพี่กุก"

"ราตรีสวัสดิ์ เด็กดีของพี่"




​To be continued

​____________________________

หวัดดีค่ะ แหะๆ วันนี้ก็อาจจะมาน้อยๆหน่อยนะ แต่ไรท์กำหนดโครงเรื่องไว้แบบนี้ เลยขอตัดจบยังงี้ก่อน

ทีนี้ก็ได้รู้แล้วนะว่าจองกุกไม่รู้จักภาพนั้นแต่แค่เคยเห็น อีกสักหน่อยเดี๋ยวก็ได้เห็นสองผัวเมียคู่นี้ทำตัวเป็นนักสืบแล้วล่ะ5555 สอบโอเน็ตเป็นไงกันบ้างคะ สอบได้หรือได้สอบ😂


ความคิดเห็น