email-icon

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ทุกคนทำให้เรามีกำลังใจขึ้นเยอะเลย : jk

ชื่อตอน : M : 5 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 462

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2562 07:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M : 5 100%
แบบอักษร

.

M : 5

.

.

"วอค"


"ครับยาย"


"ลองนี่สิ"เนื้อปลาทูที่ไร้ก้างถูกวางลงบนจานกับน้ำอะไรข้นๆดำๆม่วงๆที่ยายเรียกว่าน้ำพริกกะปิ กลิ่นก็ใช่ย่อยแต่เห็นหน้าของยายที่ตั้งความหวังไว้สูงก็ก็ตักเข้าปาก

กลิ่นใช้ได้ความเค็มหวานเล็กน้อยกำลังซึมเข้าไปตามตุ่มรับรสชาติ


"แค่กๆ"


"น้ำลูก"


"อึก อึก"มือรีบรับแก้วน้ำที่ลอยดอกมะลิขึ้นมาดื่มล้างกลิ่นของน้ำพริกที่กระจายเข้าปากต่อให้ดื่มเข้าไปมากขนาดไหนกลิ่นของมันก็ยังอยู่แต่ก็น้อยลงมาก

"กลิ่นแรงจังเลยครับ"


"ทุกๆที่มีข้อดีข้อเสียของอาหารแตกต่างกันลูก"ยายหัวเราะชอบใจใหญ่มือพลางตักไข่เจียวใส่จานให้

"ทานอันนี้ได้ลูก"


"อันนี้ได้อยู่แล้วครับทำเองบ่อยเวลาเบื่ออาหาร"รีบตักไข่เจียวเข้าปากตักต่างๆถูกหยิบเข้าปากเพื่อหวังว่ามันจะช่วย

"ยายเหมือนแกล้งผม"


"แกล้งที่ไหน ยายแค่ให้ลองชิม"มือโบกไปมาพลางตักแกงจืดเข้าปาก "พรุ่งนี้ไปวัดกับยายมั้ย?"


"วัด? ต้องเช้ามากแค่ไหนครับ"ถึงจะรู้ประเพณีอยู่แล้วแต่ก็ไม่มั่นใจเรื่องเวลา


"เจ็ดโมงอย่างช้า ตื่นไหวหรือเปล่าลูก"


"ไหวครับไหว"เขายิ้มตอบกลับให้ผู้เป็นยาย


"ดีจริงๆที่เรามาอยู่ที่นี่"


"ดีจริงๆที่ยายเรียกผมมา"

.

.

เขาจ้องหน้าจอนิ่งกับเพื่อนอีกสามคน ส่วนกวางรับสายไม่ได้คงนอนเป็นเพื่อปกป้องไปแล้วแน่ๆในหัวมีอะไรให้คิดเยอะแยะแต่ไม่รู้จะพุดเรื่องไหนก่อนดี


[เงียบ? พูดหน่อยสิมึง] เอกเริ่มต้นบทสนทนามือไม่รู้พิมพ์อะไรยิกๆ


"อืม เอาเรื่องไหน?"


[อย่าเล่นตัวปิ่น]กิ่งชี้นิ้วจิ้มกล้อง สุดท้ายแล้วครอบครัวก็เข้าใจความต้องการของกิ่งเรื่องนี้เลยจบอย่างแฮปปี้แต่ด้วยความที่โตขึ้นมากตอนความคิดของกิ่งเลยเปลี่ยนไปไม่ว่าจะเพศไหนถ้ามันถูกที่ถูกเวลาเดี๋ยวก็จะรู้เอง ไม่ใช่จำกัดตัวเองว่าจะต้องเป็นเพศหญิงเหมือนกันเท่านั้น


[นั่นสิ ดูขอบตาเพื่อนด้วยค่ะ ดำจนไม่รู้จะดำยังไงแล้วรีบพูด]เน่เสริมแถมยังพลิกตัวไปมาเพื่อหามุมสบายตัว


"งานโอเคกันมั้ย?"คำถามง่ายๆแต่ดูสีหน้าของทุกคนไม่ง่ายเลย


[กำลังปั่นอยู่]เอกมือเท้าคางจ้องกล้อง

[กำลังปวดหัวอยู่เลย]


[อย่าถามถึงมันเลย]เน่ส่ายใบหน้าไปมา


[กวางเป็นไงบ้าง]


"ก็ดี เอาเรื่องไหนล่ะ ในฐานะพี่สะใภ้หรือในฐานะเพื่อน...ปกป้องน่ารักมากเลยนะพวกมึงน่าจะมาเล่นกับหลานบ้าง"


[เอาหลานมาอ้างปิ่น]เน่ยิ้มรับทุกคนได้เห็นรูปปกป้องหมดแล้วก็เวลาถามถึงไม่เขาก็กวางที่ต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปหลานให้ที่เหลือดู


"คิดถึงพวกมึงว่ะ กูไม่ได้เครียดเรื่องงานกูหรอกกูเครียดกับคนที่พยายามเข้าหากูมากกว่า มันน่าเบื่อใจจริงอยากจะเชือดไก่ให้ลิงดูแต่ก็นะ เดี๋ยวแม่เป็นลม"


[มึงนี่นะปิ่น]กิ่งส่ายหน้าให้


[บางทีทำแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ]เอกพยักหน้าด้วยสีหน้าที่กำลังครุ่นคิดอยู่

[ตัดปัญหาไปได้เยอะเชียวถ้าเชือดสำเร็จ]


[เอาจริงดิเอกหน้ามึงโคตรจริงจังอ่ะ]


"จะลองคิดดู"


[เดือนหน้างานไม่ค่อยมากจะทำตัวให้ว่างสักวันสองวันเดี๋ยวไปหาหลานที่บ้าน]เอกเปิดสมุดดู

[ยิ้มแก้มปริเลยนะมึงปิ่น]


"แน่นอน อีกสองคนล่ะ?"


[ต้องดูก่อน]เน่ตอบ


[เหมือนกันกับไอ้เน่]


"โอเคเข้าใจได้ นอนได้แล้ววันนี้เป็นวันพักผ่อน มึงเหมือนกันเอกอย่าโหมให้มากเดี๋ยวจะเสียสุขภาพเอา"


สายถูกตัดทิ้งไปเรียบร้อยไฟในห้องถูกปิดเพื่อจะเตรียมตัวเข้านอนดวงตายังกระพริบในความมืดเพราะยังไม่หลับสักทีแต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรเพื่อให้หลับ


"หวังว่าจะเป็นวันที่ดีนะ"เขาได้แค่หวัง มันเบื่อมากกว่าเหนื่อยถ้าต้องเจอคนพวกนั้นทุกวัน


FELL IN LOVE UNEXPECTEDLY 

WE AIN'T GOTTA RUSH THIS IS DESTINY

EVERYTIME I HOLD YOU BABY

MY KNEES GET SO WEAK

GIRL THIS AIN'T NO ACCIDENTAL

YEAH,I SWEAR WE'RE MEANT TO BE

-Albert Posis : Serendipity


เสียงร้องคลอไปกับอากาศภายในรถ ริชาร์ทไม่ได้ยินทำนองดนตรีเพราะเจ้านายของเขาใส่หูฟังเอาไว้ ถึงไม่รู้ว่าเพลงอะไรแต่ความหมายที่สื่อออกมาเป็นเพลงรักอย่างแน่นอน

เพลงรัก?

เจ้านายเขาไปจีบสาวตั้งแต่เมื่อไหร่


"หึ"เสียงหัวเราะเบาๆยิ่งทำให้เขาสงสัยไปอีกแต่ทุกอย่างก็เฉลยเพราะเจ้านายเขาเอ่ยชื่อหลานชายของบ้าน

"ว่าไงครับปกป้อง"


[หนูคิดถึง]


"อ้อนเอาอะไรครับ"ร่างป้อมของหลานชายบิดไปบิดมาก่อนจะวิ่งหายไปหน้าจอถูกเปลี่ยนมาเป็นใบหน้าเพื่อนสนิทของเขา

"ปกป้องเป็นอะไร?"


[ไม่รู้สิ มาบอกว่าอยากคุยกับอาปิ่นพอได้คุยก็อย่างที่เห็น เมื่อคืนหลับไปก่อนพวกมันว่างหรือยัง]


"เดือนหน้าเอกจะทำตัวให้ว่าง เน่กับกิ่งยังไม่แน่ใจ"กวางพยักหน้าขึ้นลง


[อาปิ่น~~ จุ๊บ]หน้าจอมืดไปชั่วขณะ เพราะอะไรกันหลานชายตัวน้อยของเขาถึงได้อ้อนหนักขนาดนี้


"จะเอาอะไรครับอาพร้อมถวายเลย"อาจจะใช้คำยากไปหน่อยแทนที่หลานจะเข้าใจกับทำหน้างงมาให้แทน

"อยากได้อะไรอาพร้อมหามาให้ครับ"


[อยากปายหายุงวอค ยุงวอคมานี่แล้ว]น้ำเสียงร่าเริงของหลานชายทำให้คิ้วเขาเลิกขึ้นสูง


"ลุงวอค?"


อาจจะฟังผิดไปหรือเปล่า


[ช่ายครับ เรานัดกานแล้วอาปิ่นพาปกป้องไปหายุงวอคนะครับ]


"อาขอคุยกับพ่อกวางก่อนนะครับ...ที่พูดหมายความว่า?"


[ใช่ พอรู้ปกป้องก็อยากไปหาเลย นัดกันเรียบร้อยแล้วแต่วันที่นัดเราไม่ว่างนี่สิ]


"ดีใจจนออกนอกหน้าแบบนี้อาอย่างเราก็น้อยใจเลยนะ โอเคๆได้วันไหบอกมาอีกทีแล้วกัน อยากเจอเหมือนกัน"


[หืม? โอเคๆได้ๆ]ถึงจะทำหน้าสงสัยแต่กวางก็ตอบตกลง


"วางก่อนนะกวาง"


วันนัดมาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้คนตื่นเต้นก็คนที่นั่งขยับไปขยับมาอยู่ในคาร์ซิท สีหน้าร่าเริงเป็นพิเศษกับเขายังไม่ร่าเริงขนาดนี้เลย


"อาน้อยใจจังเลยครับ"


"น้อยจายอะไรครับ? ไม่น้อยจายนะ"นิ้วมือเล็กเอื้อมมาจับต้นแขนเขาวันนี้ปกป้องใส่กางเกงสามส่วนสีดำเสื้อยืดสีขาวไม่มีลวดลายอะไร รองเท้าแตะที่รัดข้อเท้าไว้เผื่อกันหลุดกับหมวกบักเก็ตสีขาวมีรูปยิ้มอยู่ข้างหน้าหมวก แค่นี้ก็น่ารักมากแล้ว


"ไม่น้อยใจก็ไม่น้อยใจครับ"เขาลูบมือเล็กเล่นน่ารักจนอยากฟัดไปหมดทั้งตัวแต่ทำตอนนี้เจ้าตัวคงจะโกรธแน่ก็แต่งตัวหล่อขนาดนี้เพื่อไปหาคุณลุงของเขาทำเสียหมดคงงอนยาวแน่เลย


"ใกล้ถึงแล้วครับ"ริชาร์ทแทรกบทสนทนาระหว่างอาหลาน


"เย้"


น่าน้อยใจจริงๆนั่นแหละ เขาอุ้มหลานรักเอาไว้ในอ้อมกอดปกป้องชะเง้อคอมองรอบข้างริชาร์ทคอยเดินตามหลังสะพายกระเป๋าเป้ให้เขา


"อาปิ่นสูงๆ"


"สูงได้แค่นี้ครับ"ปกป้องเปลี่ยนเป้าหมายมากอดคอเขาเอาไว้สองมือลูบผมที่ถูกรวบอย่างเรียบร้อยเล่น

"คุณลุงของปกป้องเขาไม่ผิดสัญญาหรอกครับ"


"ยางม่ายเห็น"


"ไหนครับหน้าบูดแล้วไม่หล่อเอานะ"เขาวางปกป้องลงที่ม้านั่งส่วนเขาเองนั่งยองๆลงตรงหน้าปกป้องที่กำลังดึงหมวกปิดบังใบหน้าของตัวเองอยู่เขาจับมือเล็กออกพับปีกหมวกขึ้นเพื่อให้เห็นใบหน้าเล็กที่กำลังยู่ปากอย่างไม่พอใจ

"ปกป้องครับ?"


"ครับ"


"เรายังไม่ถึงที่นัดเลยนะครับ ไปถึงคุณลุงอาจจะรอปกป้องอยู่ก็ได้"ปกป้องอ้าแขกโน้มตัวมาหาเขา กอดแน่นแล้วเขาถึงลุกขึ้นได้

"ไปกันครับ"


"ปกป้อง"


"ยุงวอค"น้ำเสียงสดใสร่างเริงของหลานชายก็พอจะเดาได้ว่าคนที่กำลังจะไปรอมาแล้วไปร้อนของอีกฝ่ายอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเขามากแต่มือหนาที่เอื้อมมาจับมือของปกป้องนั้นห่างไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ


"ยูมาเร็วเหมือนกันนิปกป้อง"เขาค่อยๆหันหลักกลับเพื่อจะดูใบหน้าของคนที่บอกจะหนีมาเที่ยวตั้งนานแต่ก็ไม่มาสักที 


"สวัสดี"คำทักทายง่ายๆสั้นๆไม่ได้เรียกรอยยิ้ม ไม่ได้เรียกเสียงหัวเราะ มีแค่สีหน้างงๆกับการที่เห็นเขายืนอยู่ตรงนี้

"ไม่ทักทายตอบหน่อยเหรอ?"


"Hi..."ยังไม่ทันที่จะเอ่ยประโยคต่อไปปกป้องก็โถมตัวไปหาวอคร่างหนาก็ต้องรีบรับคนตัวเล็กเอาไว้กว่าจะจัดท่าจัดทางกันไว้ก็วุ่นวายไปพักหนึ่ง


"ปกป้องคิดถึงยูนะยุงวอค คิดถึงม๊ากมาก"


"ยูก็เลยหน้าบูดสินะที่ไม่เห็นไอ"ใบหน้าเล็กพยักหน้าขึ้นลงมือหนาหยิกแก้มนุ่มเล่นปกป้องดึงมือใหญ่ออกพลิกซ้ายทีขวาทีมองดูมือใหญ่อย่างน่าสนใจ

"ปกป้องกินข้าวหรือยัง?"วอคหันหน้ามาถามเขา เขาพยักหน้าให้


"แต่แค่รองท้องมา"


"ไปหาอะไรกินก่อนมั้ย ยูหิวหรือยัง ยูด้วยปิ่นหิวมั้ย"


"หิวนิดหน่อย"เขาตอบไปสายตาพลางเหลือบมองไปด้านหลังมีคนติดตามวอคมาสองคน ถ้าเทียบกันกับเขาครอบครัวที่ยังขึ้นชื่อก็ต้องสำคัญกว่าแน่นอน


"ยูละปกป้อง"


"หิว"มือน้อยๆลูบท้องตัวเองแล้วเอนศีรษะพิงบ่าหนาอย่างอ้อนๆ 


"ไปกัน"หลายคนมองมาที่เราทั้งความสงสัยทั้งหน้าตาและเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดของร่างหนาและอีกสามคนที่สวมชุดเต็มยศเดินตามหลังมา


"ไหนบอกจะหนีมาเที่ยว"


"อะไรมันเริ่มไม่ง่ายอย่างที่คิดน่ะสิเลยจะหนีก็หนีไม่ได้ ลูกคนเดียวก็แบบนี้แหละผิดพลาดก้าวเดียวก็ตายได้ยูเข้าใจใช่มั้ยปิ่น?"


"เข้าใจแต่ผิดตรงที่ไม่ใช่ลูกคนเดียว"


"ปกป้องคุยด้วย"หลานตัวเล็กของเขาแทรกขึ้น ทำตัวน่านักอดใจไม่ไหวเลยเข้าไปฟัดแก้มนุ่มนิ่มคนที่เดินอยู่ชะงักไปตามๆกัน


"ไว้ผมยาวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"


"นานแล้ว"วอคเอื้อมมือจับเส้นผมอัตโนมัติเขาไม่ได้ตกใจกับการกระทำนั้นของวอคคนข้างหลังเขาต่างหากที่ตกใจ


"หนูชอบผมอาปิ่น...หอม"ปกป้องที่เห็นวอคจับผมก็จับขึ้นมาดมบ้าง


"ไอว่ารีบไปหาอะไรกินดีกว่านะปกป้อง"ร้านอาหารคนน้อยๆจัดว่าเป็นตัวเลือกที่ดีเพราะจะได้ไม่เป็นจุดสนใจ เก้าอี้เด็กของปกป้องอยู่ระหว่างเขากับวอค ส่วนอีกสามคนนั่งอยู่อีกโต๊ะใกล้ๆ หมวกถูกถอดออกและยื่นมาให้เขาเก็บไว้

"ยุเอาอะไรปกป้อง"


"..."หลานตัวเล็กหันมาทางเขาเเพื่อขอตัวช่วย


"วันนี้พ่อกวางบอกว่าทานอะไรก็ได้ครับ"พูดแค่นั้นปกป้องก็ฉีกยิ้มกว้าง สปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศเป็นตัวเลือกแรกของปกป้อง


"เอาสเต็กเนื้อสองที่ น้ำเปล่า ยูล่ะปิ่นเอาอะไร"


"ราดหน้าหมี่กรอบแล้วกันครับน้ำเปล่าสอง"


"รอสักครู่นะคะ"


ปกป้องจับมือหน้าของวอคพลิกไปพลิกมาอย่างไม่รู้เบื่อไปติดคุณลุงคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่แถมดูท่าจะติดมากด้วยพี่เปาเขาไม่งอนแย่เหรอแบบนี้


"มือเหมือนพ่อเปาเลยใหญ่เหมือนกัน"


"ไอว่ามือไอน่าจะใหญ่กว่าพ่อยูนะ"ปกป้องทาบมือตัวเองลงบนมือใหญ่


"เอามือมาทาบหน่อยครับอาปิ่น"เขายกมือัวเองมาวางลงบนโต๊ะปกป้องวางมือทาบลงไปก่อนจะหัวเราะออกมาโดยไม่มีสาเหตุ ช่างมันเถอะมีความสุขก็ดีแล้ว

อาหารของปกป้องมาก่อนช้อนส้อมของเด็กกับจานเล็กถูกวางลงตรงหน้าเขาตักเส้นสปาเก็ตตี้ใส่จานเล็กเป่าให้หายร้อนผ้ากันเปื้อนถูกผูกโดยฝีมือของวอคทุกอย่างเตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว


"อร่อยมั้ยครับ?"


"ครับ"ไม่นานอาหารของเขากับวอคก็มา เขาไม่ได้ปรุงอะไรรสชาติมันดีอยู่แล้ว ปกป้องมองมาที่จานของผมเพราะเสียงกรอบๆของเส้น ผมตักใส่ช้อนคำเล็กๆเป่าให้หายร้อนพอรู้ว่าคำนี้เป็นของตัวเองใบหน้ามีความสุขก่อนจะอ้าปากกว้างกินราดหน้าเข้าไป ใบหน้าพยักขึ้นลงอย่างมีความสุขแต่คำที่ต้องทานต่อจากปกป้องเขากลับไม่มีความสุขเอาเลย กลิ่นมะขือเทศขึ้นจมูก


"ไม่อร่อยหรือไง"


"อร่อยแต่เพราะไม่ชอบมะ..."สองคำหลังเขาแค่ขยับปากบอกวอค เพราะกลัวว่าคนที่กำลังทานอร่อยๆจะผิดหวังกับตัวเขา


ทานอาหารไปดูแลหลานชายไป ราดหน้าของเขาหมดเรียบร้อยสปาเก็ตตี้ของปกป้องก็หมดเหมือนกัน คนที่เลี้ยงอาหารมื้อนี้คือคนที่ปกป้องเรียกว่าคุณลุง

มือข้างขวาจับมือของวอคส่วนมือข้างซ้ายจับมือของเขาไว้ หมวกถูกใส่คืนที่เดิมโลกนี้มันกลมจริงเชียวยังไม่ทันที่อาการจะได้ย่อยกรดในกระเพาะก็เริ่มจะประท้วงเมื่อเห็นคนตรงหน้าที่ยิ้มทำท่าตีสนิทเขา


"โลกกลมจังเลยนะ"


"ไม่ขนาดนั้นครับคุณการัณยภาส"


"หืม? แล้วนี่ใครเหรอ?"การัณยภาสเดินเข้าใกล้วอคสองคนที่อยู่ข้างหลังจะเดินเข้ามาแต่วอคยกมือห้ามเอาไว้ซะก่อน


"คนสนิท"วอคตอบแทน ตอบแค่นั้นแล้วยิ้มอ่อนๆตบท้ายสองแขนรั้งตัวปกป้องขึ้นมาอุ้มไว้ส่วนมืออีกข้างก็เข้ามากอบกุมและดึงเขาเข้าไปชิดตัว

"ขอเสียมารยาทนะครับ ไปกันเถอะ"การัณยภาสมองตามหลังทั้งหกคนอย่างไม่วางตา


"สืบมาว่ามันเป็นใคร"


"ครับ"

กล้ามากที่มาขัดเวลาคุยของเขากับร่างบาง 


"มันใหญ่มาจากไหนเชียว"



"หนูเดินเองได้หรือเปล่า"ใบหน้าเอียงถามทำให้คนที่อุ้มรู้สึกตัววางปกป้องลงที่พื้นให้เจ้าตัวได้เดินตามที่ขอ

"จาบมือกาน"

ปกป้องได้ตามที่ขอ เดินไปสักพักรู้ว่าเริ่มเหนื่อยผมก็อุ้มเจ้าตัวแสบขึ้นมาใบหน้าเอียงซบกับบ่าเพราะความง่วงเริ่มเข้าครอบงำ


"ใคร?"


"ใคร?"เขาถามกลับ

"เมื่อกี้?"


"ใช่"


"ลูกค้าที่น่าเบื่อที่สุดทั้งสามโลกเจ็ดโลก"


"คงไม่ใช่ลูกค้าธรรมดาแน่"วอคมองมาที่เขา

"หรือไอเดาผิด?"


"เปล่า กลางๆ"


"ท่าทางเขาชอบยูนะ"


"อย่าพูดเรื่องนี้ได้หรือเปล่า เบื่อ"


"ท่าทางยูรำคาญมากกว่าเบื่อนะ ช่างมันเถอะไอไม่ถามแล้วเอาปกป้องมาให้ไออุ้มแทนยูดีกว่า"ยังไม่ทันได้ตอบรับวอคก็อุ้มปกป้องแทน ศีรษะเล็กหาที่สบายๆพิงทันที

"เราหาที่นั่งคุยกันดีมั้ย? ไอกับยู"


"โอเค"


เราเดินมาหยุดที่ร้านหนึ่งมีมุมส่วนตัวให้นั่งวอคจัดท่าทางให้ปกปองนั่งบนตักศีรษะพิงลงอกแกร่ง


"ริชาร์ทกระเป๋า"มือค้นหาผ้าผืนเล็กที่กวางเตรียมไว้ให้

"เผื่อหนาว"วอครับไปห่มช่วงขาให้

"ไปหว่านเสน่ห์ใส่ปกป้องเมื่อไหร่?"


"ทำไมไอต้องหว่าน...เข้าเรื่องเลยแล้วกัน"เขารอฟัง

"ยูมีคนรักหรือยัง"


"ยัง ทำไมยูจะขอไอเป็นแฟนหรือไง?"เขาพูดติดตลก ผ่านมาตั้งนานแล้วยังสนใจเขาอยู่อีกหรือไง


"ใช่"


"มันไม่ง่ายไปเหรอ?"


"แล้วจะยากเพื่ออะไร"


"เห้อ ตามจีบไม่เป็นหรือไง?"


"ได้"


คนที่งงกับเรื่องนี้ไม่ได้เป็นคนสองคนที่คุยกันทั้งริชาร์ทและอีกสองคนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น

สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่

เอาเวลาไปรู้จักกันตอนไหน

และเจ้านายเขาง่ายเกินไปหรือเปล่าคนที่พยายามแทบตายกลับไม่เคยได้แตะอะไรเลย ส่วนคนที่ขอตรงๆเกือบจะจับได้ทั้งตัวแล้ว


TBC.

ไรท์หลับไปตอนที่แต่งเลยจ้าแทนที่จะได้อัพตั้งแต่เมื่อคืน ขอโทษนะคะที่ปล่อยให้รอนาน เจอกันตอนหน้าจ้า

*ยังไม่ได้แก้ไขคำที่ผิด (จิ้มกับโทรศัพท์มันพลาดกันได้)

ความคิดเห็น