email-icon facebook-icon

ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักร Storytellers ค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ..

ตอนที่ 4 แค่ความผิดพลาด

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 แค่ความผิดพลาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2562 17:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 แค่ความผิดพลาด
แบบอักษร

ตอนที่ 4 แค่ความผิดพลาด

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปสรุปวันนั้นหยกมันก็ไม่เจอรันอย่างที่มันต้องการเพราะป้าทิพย์แกบอกว่ารันมันไปถ่ายงานให้ลูกค้าที่เกาะล้านสามวัน ซึ่งก็เป็นโชคดีของฉันไปตลอดทั้งสามวันนั้นที่ฉันไม่ต้องลำบากคอยหลบหน้าไอ้รันมัน


วันนี้เป็นวันหยุดของฉันค่ะและก็เป็นวันหยุดทั้งที่ออฟฟิศและที่คลับฉันเลือกหยุดวันเดียวกันเพราะจะได้พักผ่อนยาวๆ เลยทั้งวัน


และฉันได้รับภาระกิจที่ค่อนข้างลำบากใจอยู่มาก เพราะว่าเมื่อเช้าหลังกลับจากซื้อน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋เจ้าอร่อย เพราะมีอยู่เจ้าเดียว แล้วฉันก็บังเอิญเจอป้าทิพย์กับลุงชัยกำลังลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากบ้านพอดี ป้าทิพย์กับลุงชัยแกต้องไปทำธุระต่างจังหวัด จริงๆ แล้วฉันคิดว่าแกสองคนน่าจะไปฮันนีมูนกันมากกว่าเพราะท่าทางลุงกับป้าแกกระหนุงกระหนิงกันเหลือเกิน 


ป้าทิพย์แกเลยฝากฝังให้ฉันดูไอ้รันมันให้หน่อย แกบอกว่ามันเป็นไข้ตั้งแต่กลับมาจากเกาะล้านแล้วป่วยแต่ไม่ยอมไปหาหมอ  แถมยังยื่นกุญแจบ้านใส่มือฉันเสร็จสรรพ


ถ้าไอ้รันมันยอมไปหาหมอง่ายๆ ประเทศไทยก็หิมะตกแล้วละค่ะ ไอ้นี่มันเกลียดโรงพยาบาลยังกับอะไรดี​


ถึงว่าสิสองสามวันมานี้ไม่เห็นหน้ามันเลย ปกติมันชอบออกมาลองกล้องเทสกล้องเทสฟิล์มมันกับต้นไม้ใบหญ้าที่ลุงชัยแกทั้งปลูกไว้หมั่นรดน้ำพรวนดินประคบประหงบยังกับลูกในไส้ และถึงแม้ว่าแกฝากฝังของป้าทิพย์จะเป็นอะไรที่ลำบากใจมากสำหรับฉัน แต่ว่าจะให้ปฏิเสธมันก็คงจะไม่ได้เพราะยังไงป้าทิพย์กับลุงชัยก็เป็นเสมือนญาติผู้มีพระคุณของฉันอย่างน้อยแกก็คอยดูแลแบ่งข้าวแบ่งน้ำมาให้ฉันอยู่บ่อยๆ 


นี่ก็จะเที่ยงละฉันว่าฉันคงต้องไปดูรันมันหน่อยแล้วละค่ะว่ามันกินข้าวกินยาหรือยัง


ฉันเปิดประตูรั้วหน้าบ้านเข้ามาด้วยความเงียบที่สุดประตูบ้านที่เป็นแบบบานเลื่อนนั้นฉันก็เลื่อนอย่างเบามือที่สุด นี่สรุปฉันมาย่องเบาหรือมาดูคนป่วยทำไมต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ ด้วย และในที่สุดฉันก็มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องไอ้รันและกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะเข้าไปดีหรือไม่เข้าไปดี ฉันยืนนิ่งสูดลมเข้าปอดราวๆ ห้านาทีก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู


ก๊อกๆ

"รัน ตื่นอยู่หรือเปล่าป้าทิพย์ให้ฉันมาดูแก ฉันเข้าไปได้ไหมแต่ถ้าแกหลับอยู่ก็ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวฉันค่อยมาใหม่" ฉันเคาะประตูสองทีก่อนจะตะโกนถามคนที่อยู่ในห้องเสียงเบาถ้าไอ้รันมันได้ยินก็หูทิพย์แล้วละ


เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมาฉันก็ลังเลอยู่นิดๆ ว่าจะกลับหรือจะทำยังไงดี สุดท้ายฉันก็ยื่นมือไปจับลูกบิดประตูแล้วลองหมุนดู 


แกร๊ก!

"อ้าว ประตูไม่ได้ล็อก" 


ฉันพึมพำคนเดียวค่ะจากนั้นจึงค่อยๆ แง้มประตูอ้าออกพอที่ฉันจะชะโงกหน้าเข้าไปสอดส่ายสายตาดูคนที่ข้างในว่ายังอยู่หรือว่าตายแล้วก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูกว้างๆ ค้างไว้แล้วก้าวขาย่องเข้าไปยืนข้างเตียงมันเงียบๆ ฉันยืนพิจารณาดูคนที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงเม็ดเหงื่อที่ขึ้นตามไรผมกับหน้าผากนั้นทำให้ฉันอดที่จะเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของไอ้รันมันไม่ได้


"โอ๊ะ ตัวร้อนจี๋เลย รัน รันแกโอเคหรือเปล่าได้ยินฉันไหม" ทันทีที่มือฉันแตะลงที่หน้าผากของไอ้รันฉันก็สะดุ้งทันทีตัวมันร้อนมาก ฉันเรียกมันเสียงดังพร้อมเขย่าตัวมันเพื่อดูว่ามันยังมีสติอยู่หรือเปล่า 


รันมันลืมตาขึ้นมามองฉันแวบนึงพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมายาวพรืดก่อนที่มันจะพยุงตัวเองลุกนั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าเพลียๆ 


"รัน แกโอเคไหม" ฉันนั่งลงข้างๆ พร้อมกับถามออกไปด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล


"แกเข้ามาได้ไง" 


ฉันอยากจะกรอกตาให้กับคำถามแรกของมันหลังจากที่เห็นหน้าฉัน 


"ป้าทิพย์บอกว่าแกไม่สบายเลยให้ฉันมาช่วยดูแก แล้วนี่แกกินข้าวกินยาหรือยัง" ฉันถามพร้อมกับมองหาจานข้าวกับยาลดไข้


"กินแล้วเมื่อเช้า ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากแกกลับไปเถอะ" 


อะไอ้นี่คนเขาอุตส่าเป็นห่วงยังจะมาไล่กันอีก ตัวเองก็ไข้ขึ้นตัวร้อนจี๋ขนาดนี้จะให้ฉันกลับไปเฉยๆ ได้ยังไง


"แกรอแปบนึงเดี๋ยวฉันลงไปเอาข้าวกับยามาให้" พูดจบฉันก็เดินลงไปข้างล่างเพื่อเอาข้าวเอายากับผ้าชุบน้ำมาไว้เช็ดตัวให้มัน 


ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องของรันด้วยความเร่งรีบแต่ก็ต้องหยุดกึกเมื่อรันมันลุกขึ้นมานั่งที่ขอบเตียงแล้วก็จ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ จนฉันรู้สึกประหม่ากับท่าทีของมัน ให้ตายเถอะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาฉันเพิ่งเห็นสีหน้าและแววตาแบบนี้ของมัน เอ่อ ฉันทำตัวไม่ถูก


"กะ แกลุกขึ้นมาทำไม" ฉันถามตะกุกตะกักก่อนจะเดินเอาถ้วยข้าวต้มที่ป้าทิพย์ทำไว้ไปวางบนโต๊ะข้างเตียง 


"เรื่องวันนั้นฉันขอโทษ" รันมันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบๆ คงเพราะมันไม่สบายละมั้งเสียงมันเลยฟังดูแผ่วๆ


"เฮ้ย ฉะ ฉัน ฉันลืมไปแล้วแกไม่ต้องคิดมากหรอก ฮ่าๆ"


จู่ๆ จะพูดขึ้นมาทำไมฉันอุตส่าตั้งใจว่าจะลืมอยู่แล้วเชียว


"แกลืมง่ายเนอะ แต่ฉันคงไม่ลืม" ไอ้รันมันพูดเหมือนน้อยใจแต่ฉันก็ทำเหมือนไม่ได้ยินและไม่สนใจในคำพูดนั้นถึงแม้ว่าจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างก็เหอะ


"เอ่อ ระ รัน ฉันว่าแกกินข้าวกินยาก่อนดีกว่าจะได้เช็ดตัวอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย" ฉันรีบตัดบทพร้อมกับถือถ้วยข้าวต้มยื่นไปให้มัน


"วางไว้ตรงนั้นแหละ ฉันไม่หิวแกกลับไปเถอะเดี๋ยวฉันกินเองแล้วแกก็ไม่ต้องลำบากมาดูแลฉันหรอกเดี๋ยวฉันก็หาย" รันมันส่ายหน้าพร้อมกับพูดบอกฉันเสียงแผ่วก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนแล้วหันหลังให้ฉัน


เอ่อ สรุปมันงอน มันโกรธหรือว่ามันเพลียเพราะฤทธิ์ไข้ แล้วมันจะให้ฉันจะทิ้งมันไว้แบบนี้ได้ยังไงกัน


"ไม่เอา! ฉันไม่กลับถ้าแกยังไม่ยอมกินข้าวกินยาฉันจะนั่งเฝ้าแกอยู่แบบนี้แหละ" ฉันว่าเสียงแข็งพร้อมกับเดินไปลากเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานมันมาข้างเตียงแล้วนั่งกอดอกมองแผ่นหลังมันที่กำลังขยับขึ้นลงถี่เพราะฤทธิ์ไข้ จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงมันถอนหายใจแรงประหนึ่งว่ามันคงรำคาญฉันเต็มทน


"โอเค ถ้าฉันกินแกจะกลับใช่ไหม" รันมันหันกลับมามองฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แก้มสองข้างของเจ้าตัวกลับแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก


"อืม" ฉันตอบสั้นๆ ก่อนจะลุกไปช่วยพยุงตัวมันขึ้นมานั่ง


"ไม่ต้อง! ฉันไหว" ไอ้รันมันบอกเสียงเรียบพร้อมกับปัดมือฉันออกจากไหล่ของมันแล้วมันก็เอื้อมมือไปหยิบถ้วยข้าวต้มมาถือแล้วตักกินสองสามคำก่อนจะกินยาตามลงไป 


ฉันมองดูการกระทำของไอ้รันตาปริบๆ มันคงอยากจะรีบๆ ไล่ให้ฉันออกไปพ้นๆ ลูกตามันละมั้งแต่ฉันยังไปไม่ได้หรอกต้องรอเช็ดตัวให้มันก่อนไข้สูงขนาดนี้จะทิ้งไปได้ยังไง ยังไงมันก็เป็นเพื่อนฉันนะ

"ฉันกินข้าวกินยาแล้ว แกก็กลับไปได้แล้ว" ไอ้รันมันเอ่ยปากไล่ฉันทันทีที่มันวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ


"แกต้องเช็ดตัวก่อน" ฉันไม่ได้สนใจคำไล่และท่าทีหมางเมินของมันแต่เดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่ชุบน้ำมาหมาดๆ จนมันเริ่มจะแห้งอีกรอบเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมผ้าขนหนูเปียกหมาดแล้วนั่งลงข้างๆ มัน


ไอ้รันมันถอนหายใจใส่ฉันเป็นรอบที่แปดแล้วมั้งแต่ฉันไม่สนใจหรอก ฉันค่อยๆ ยื่นผ้าขนหนูที่อยู่ในมือไปซับหน้ามันแล้วเลื่อนลงมาเช็ดที่ต้นคอเอื้อมไปเช็ดท้ายทอยก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าอกเพราะมันไม่ยอมถอดเสื้อ ฉันแอบเห็นรันมันกลืนน้ำลายจนลูกกระเดือกมันวิ่งขึ้นลงแล้วทำไมฉันต้องมาหายใจติดขัดด้วย ฉันเป็นอะไร

"ระ รันแกต้องถอดเสื้อ" ฉันบอกเสียงอ้อมแอ้มหลุบตามองต่ำเพราะไม่กล้ามองหน้ารันมันตรงๆ 


"ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวฉันทำเอง" ไม่ว่าเปล่ารันมันเอื้อมมือมาดึงผ้าขนหนูจากมือฉันไปแต่ฉันก็รีบดึงกลับมาทันที


"จะถอดเองหรือจะให้ฉันถอดให้" ฉันถามเสียงแข็งพร้อมขยับเข้าไปใกล้ทำท่าจะถอดเสื้อมันจริงๆ ไอ้รันมันเลยรีบถอดของมันเองแถมยังจ้องหน้าฉันนิ่งอีก


"รีบเช็ดแล้วก็รีบกลับไปซะ"  


จ๊ะไม่ต้องรีบไล่ก็ได้ 


ฉันเม้มปากแน่นก่อนจะยื่นมือไปเช็ดตัวให้รันมันรีบๆ โดยเริ่มจากเช็ดหน้าอก อืม อกกว้างเหมือนกันนะเนี่ยขาวแถมมีกล้ามเนื้ออีกด้วย เช็ดไล่ลงมาที่หน้าท้อง เอ่อ หน้าท้อง ฉันเม้มปากแน่นแอบลอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ รู้สึกเหมือนตัวเองจะหายใจไม่ออกจึงผละมือออกจากหน้าท้องเนียนๆ ของรันแล้วขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ เพื่อเอื้อมมือไปเช็ดแผ่นหลังให้มันแต่ก็ต้องขนลุกซู่เมื่อมีลมร้อนๆ เป่ารถต้นคอของฉัน


"แก ลืมได้จริงๆ เหรอ" คำถามนี้ของไอ้รันทำให้ฉันหยุดชะงักชั่วครู่ก่อนจะผละออกมานั่งมองหน้ามันตัวเกร็ง


"เอ่อ ฉัน..." ฉันพูดไม่ออกน้ำท่วมปากขึ้นมาทันที


ฉันมองสบตากับคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายฉัน คือฉันก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกจึงได้แต่นั่งมองหน้ามันตาปริบ


"ฉันจะไม่เร่งเร้าแกพายฉันจะรอจนกว่าแกจะพร้อม แกเลิกรักเขาได้เมื่อไหร่แกจะคบกับฉันได้ไหม" 


"อะ ไอ้รัน กะ แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ เราสองคนเป็นเพื่อนกันนะ" ฉันตกใจกับคำพูดของคนตรงหน้าและพยายามกระพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความสับสน 


"เพื่อนกันแล้วทำไม มีกฏข้อไหนห้ามไม่ให้เพื่อนเป็นแฟนกัน" ไอ้รันมันถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนัยต์ตาจ้องมองฉันนิ่งราวกับเสือป่าผู้หิวโหย 


"เอ่อ มะ มันก็ไม่มีกฏห้ามหรอก แต่ว่าฉันเอ่อ..." 


"แต่แกเป็นเมียฉันแล้วนะเว้ยพาย ฉันไม่ยอมให้แกไปมีคนอื่นอีกแน่ๆ" 


ดูไอ้รันมันพูดมันจะเอาความจริงข้อนี้มาบีบบังคับฉันไม่ได้นะ 


"แต่แกก็มีผู้หญิงอยู่แล้วตั้งเยอะตั้งแยะแกจะมาบีบบังคับฉันทำไมเรื่องของเรามันเป็นแค่ความผิดพลาดแกไม่ต้องพยายามรับผิดชอบหรือรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น แกพักผ่อนเถอะฉันกลับละ" ฉันบอกเสียงขุ่นรู้สึกฉุนกับคำพูดของมัน ตัวมันเองก็มีผู้หญิงตั้งเยอะตั้งแยะจะมาเอาอะไรกับฉันอีก แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้ก้าวเดินออกไปจากห้องร่างกายก็ถูกไอ้รันมันรวบไปกอดเอาไว้จากทางด้านหลัง


------------------

ฝากเรื่องนี้ด้วยนะค้าา

ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยค่ะ

อ่านแล้วบอกกันบ้างน๊าว่าเป็นยังไงกันบ้าง​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว