facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ จุ๊บๆ : )

บทที่ 4 ตะคริวกินใจ

ชื่อตอน : บทที่ 4 ตะคริวกินใจ

คำค้น : ใต้มนตร์จันทรา, มิสิ้นใยรัก, กรุ่นรักสลักทรวง, กรุ่นกลิ่นสิเน่หา, กรุ่นกลิ่นไอริส, เผือกร้อนอ้อนรัก, เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก, สยบรักพยศร้าย, ปราบรักรหัสร้อน, เอลยา, พรานร้ายพ่ายรัก, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติก, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, พระเอกมาเฟีย, พระเอกเจ้าพ่อ, พระเอกแบดบอย, Bad Boy

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 12:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ตะคริวกินใจ
แบบอักษร

จอร์แดนยืนรอจนกระทั่งพนักงานเข้ามาเก็บจานชาม จากนั้นก็กดลิฟต์ขึ้นไปบนเพนต์เฮาส์ เขาเคาะประตูตามมารยาทก่อนจะรูดคีย์การ์ดเข้าไป ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกัน เจฟิโอกับไอริสยังคงพักที่นี่เป็นบางครั้ง แต่ส่วนใหญ่จะพักที่บ้าน เพราะอยู่ใกล้กับบิดามารดาซึ่งติดหลานมาก

"อ้าวแดน คิดว่าใคร" 

เสียงทุ้มของดีนทักขึ้น ในห้องรับแขก ดีนกำลังนั่งฟังคนหน้าสวยเล่าอะไรอยู่ เจ้าหล่อนหันขวับไปมองจอร์แดนแล้วก็สะบัดหน้าพรืดใส่อย่างที่ไม่เก็บอาการเลยแม้แต่น้อย

ดีนถึงกับเลิกคิ้วแปลกใจที่เห็นอินทิรัศม์สะบัดหน้าใส่จอร์แดนอย่างนั้น ไม่เคยเห็นมาก่อนว่าอินทิรัศม์จะโกรธใครออกนอกหน้าขนาดนี้ จอร์แดนเจอของหนักเข้าให้แล้วสิ... ดีนพยายามไม่แสดงความขำออกไปกับใบหน้าบูดบึ้งที่คนสองคนแสดงใส่กัน

"ขอบใจมากสำหรับข้าวผัด อร่อยมากว่ะ" 

ดีนเอ่ยกับจอร์แดนอีกครั้งเมื่อยังไม่มีใครพูดอะไรออกมา นั่นทำให้จอร์แดนนึกได้ว่าเขาขึ้นมาบนนี้เพื่อเก็บกวาดทำความสะอาดให้เรียบร้อยอีกครั้ง 

ห้องครัวบนเพนต์เฮาส์ เจฟิโอกับไอริสอนุญาตให้ขึ้นมาใช้ได้ตามสบาย เพราะที่ห้องของจอร์แดนไม่สะดวกในการทำอาหาร เขาเองก็ไม่ได้มีอารมณ์จะทำมันบ่อยนักหรอก แต่ครั้งนี้ก็แค่คิดอะไรที่ไม่เข้าท่าไปหน่อยจนตัวเองลำบาก ยังไม่พอ ยังถูกตบหน้าจากคนที่เขาอุตส่าห์ลุกขึ้นมาทำอาหารให้กินอีก สะใจดีจริงๆ!

"มีเหลืออีกหน่อย ขอนะ จะเก็บไว้กินรอบดึก" ดีนเอ่ยต่อไป เพราะก็ยังไม่มีใครพูดอะไร จอร์แดนยกมือขึ้นเสยผม ก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องครัวโดยไม่พูดอะไรสักคำ ดีนยักไหล่

"รัศม์จะกลับห้องล่ะ" 

อินทิรัศม์เอ่ยกับดีน หญิงสาวขึ้นมาบนนี้เพราะคิดว่าจะเจอเด็กชายเซนต์อยู่กับพี่เลี้ยง แต่ปรากฏว่าเจฟิโอกับไอริสเอาลูกทั้งสองคนไปออฟฟิศด้วย ดีนบอกว่าทั้งครอบครัวคงจะเลยกลับบ้านหลังเลิกประชุมพร้อมกัน เดี๋ยวคืนนี้คงจะโทรมาหาอินทิรัศม์ ทั้งนี้ทั้งนั้นที่ยังไม่โทรหาก็คงจะคิดว่าอินทิรัศม์กำลังพักผ่อนเพราะเจ็ทแล็กอยู่

"โอ๊ย! ฟัค!" เสียงคนในห้องครัวร้องดังได้ยินชัด ทำให้ทั้งดีนและอินทิรัศม์ขยับตัว

"เฮ้ย เป็นไรวะ" ดีนตะโกนไปถาม แต่ไร้เสียงตอบ อินทิรัศม์ถอนใจ เขาขึ้นมาทำอาหารที่นี่ ทำเพื่ออินทิรัศม์งั้นเหรอ... เฮ้อ...

"เดี๋ยวรัศม์จะเข้าไปดูเขาหน่อย" อินทิรัศม์เอ่ยบอกดีน ซึ่งก็พยักหน้าแล้วก็ลุกขึ้น

"ผมจะลงไปอาบน้ำก่อนล่ะ คืนนี้ถ้าไม่ได้ไปไหนเจอกันที่ห้องนี้นะ เล่นไพ่กัน หรือจะไปแกรนด์คอสต้าดี?" ดีนเอ่ยชวน

"ไม่ไหวมั้งคะ ขอพักสักคืนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ให้มีแรงฟื้นแล้วจะมาแจมด้วย" 

อินทิรัศม์เอ่ย จากนั้นก็เดินไปยังห้องครัว ดีนก็เดินออกจากห้องไป ในใจไม่อยากเป็นก้างขวางคอ อยากให้สองคนนั่นปรับความเข้าใจกัน

เมื่ออินทิรัศม์โผล่พ้นประตูห้องครัวเข้าไปก็เห็นร่างสูงนั่งที่โต๊ะทานข้าวใช้ผ้าซับเลือดที่แขน อินทิรัศม์หน้าซีดทันทีที่เห็นเขาเลือดตกยางออก รีบเดินเข้าไปหา

"เป็นอะไร" เอ่ยถาม มองดูสภาพครัวที่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าเฉยเมยเงยขึ้นมามอง

"ไม่เป็นไรหรอก ยังไกลหัวใจ" 

เขาตอบ อินทิรัศม์ไปยืนข้างๆ แขนข้างซ้ายของเขามีรอยถูกบาดจากของมีคมยาวประมาณหนึ่งนิ้วแต่ดูเหมือนจะลึกน่าดูเพราะเลือดยังไหลไม่หยุด

"ซุ่มซ่ามอะไรน่ะ" เอ่ยถามอีกคำ ก้มไปดูใกล้ๆ จอร์แดนปรายตามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ไม่ได้ซุ่มซ่าม แค่อยากลองว่าตัวเองจะหนังเหนียวจริงหรือเปล่าก็เท่านั้นเอง" 

จอร์แดนแกล้งเอ่ยตอบ เขาไม่เห็นมีดปลายแหลมที่วางอยู่ใต้เขียงบนเคาน์เตอร์ ปลายมันโผล่มานิดเดียว แขนไปแกว่งโดนเข้าเต็มๆ ไม่คิดว่าเขาจะรีบถึงขนาดวางเขียงและข้าวของทับมีดไว้แบบนั้น

"ล้างแผลหรือยัง" เอ่ยถาม จอร์แดนส่ายหน้า ล้างน้ำเปล่าแล้วก็ใช้ผ้ากดให้เลือดหยุดอยู่

อินทิรัศม์ไม่พูดอะไร ก้าวไปที่ตู้ยาที่รู้ว่าบ้านนี้มีอยู่พร้อมสรรพ หยิบขวดยาที่ต้องการพร้อมสำลีและพลาสเตอร์ออกมา ไปหย่อนตัวลงนั่งใกล้ๆ

"ฆ่าเชื้อก่อน" 

อินทิรัศม์พูด เปิดขวดยา จับแขนเขาวางบนโต๊ะ จอร์แดนยอมวางแขนนิ่งๆ ให้คนใช้สำลีชุบยาเช็ดให้

"แสบมั้ย" อินทิรัศม์เอ่ยถาม เพราะเห็นเขาสะดุ้งนิดหนึ่งตอนที่หล่อนปาดสำลีลงไปบนแผลในครั้งแรก เขายักไหล่ตามสไตล์ อินทิรัศม์รู้สึกหมั่นไส้จึงจ้ำสำลีหนักๆ ลงไปบนแผล เขาสะดุ้งอีกครั้งหันมามองตาขุ่น

"แกล้งเหรอ เดี๋ยวจะโดน" เขาพูดขู่ทันที อินทิรัศม์ยักไหล่ใส่เขาบ้าง

"เปล่า จะแกล้งทำไม ช่วยอยู่เห็นหรือเปล่า" 

เอ่ยเสียงเรียบ อินทิรัศม์ต้องพยายามอย่างหนักที่จะไม่หลุดคาแร็กเตอร์บ่อยนักเวลาอยู่กับเขา ยังไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับเขายังไง ที่มาที่นี่ก็เพราะเรื่องงาน ไม่ได้เตรียมตัวและเตรียมใจที่จะมาต่อกรกับคนเกเรช่างแกล้งอย่างจอร์แดน ฮาร์ตสัน

อินทิรัศมีทาครีมกันอักเสบให้แล้วก็ปิดแผล จากนั้นก็ลุกขึ้นไปล้างมือ ได้ยินเสียงเครื่องล้างจานทำงานอยู่

"คุณรอเครื่องมันล้างเสร็จเหรอ" เอ่ยถามในขณะที่มือเก็บยาเพื่อเอาไปเก็บในตู้ยาดังเดิม

"ฮื่อ..." เอ่ยเสียงเหมือนไม่อยากตอบ อินทิรัศม์เก็บยาเสร็จ ก็ยืนคิดว่าจะกลับห้องเลยดีไหม แต่เห็นเขานั่งหน้านิ่งอยู่ นึกถึงว่าเขาขึ้นมาทำอาหารบนนี้เพื่อเอาลงไปที่ชั้นสามห้องฟอร์เก็ตมีน็อต คิดมาถึงตรงนี้แล้วก็เสียดายมากที่เขาเทมันทิ้งไป อินทิรัศม์ยังไม่ทันได้ชิมผัดหน่อไม้ฝรั่งให้หนำใจเลย คนอะไรบ้าคลั่งมาก เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนและโกรธง่ายสุดๆ อินทิรัศม์ไม่แน่ใจว่าเป็นแบบนี้กับทุกคน หรือว่าเป็นกับเฉพาะอินทิรัศม์คนเดียวเท่านั้น แต่น่าจะเป็นบุคลิกของเขานั่นแหละ เป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง เห็นว่าตัวเองหล่อ เก่ง และรวย!

"ยืนด่าผมเสร็จยัง" เสียงห้วนเอ่ยถาม ทั้งที่ไม่ได้มอง อินทิรัศม์หน้าแดงที่เขาจับได้ แต่ก็ทำสีหน้าเรียบและแสร้งเลิกคิ้วขึ้นสูง

"ใครด่าคุณ... ถ้าไม่มีอะไรก็จะกลับห้องก่อนนะ..." อินทิรัศม์เอ่ย

"คุณทำงานสองเดือนใช่ไหม"

"ใช่" หญิงสาวตอบ คิดว่าเขาเองก็รู้ดีอยู่แล้ว ไม่น่าถามบ่อยๆ

"ดี หลังจากงานคุณเสร็จ ผมจะจ้างคุณออกแบบทำชุดให้เจ้าสาวผมหน่อย" 

เสียงห้าวเอ่ย หันมามองอินทิรัศม์ด้วยสายตาจริงจัง หญิงสาวอึ้งไป คิดว่าหูฝาดไป

"เจ้าสาวคุณ? ใคร? คุณจะแต่งงานเหรอ เมื่อไหร่ จริงเหรอ" 

หญิงสาวเอ่ยถามเสียงหลง เพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีแฟนเป็นตัวเป็นตน แล้วมันคนไหนกันล่ะ เมื่อเช้านี้ก็ไม่ใช่คนที่อินทิรัศม์เคยเห็นเมื่อปีก่อนโน้น

"จะเป็นใครนั้น คุณยังไม่ต้องรู้หรอก ผมกำลังคุยกับเขาอยู่ ส่วนเมื่อไหร่นั้น ผมคิดว่า หนึ่งเดือนหลังจากงานของคุณเสร็จ สรุปว่าอีก 3 เดือนข้างหน้านี้ผมจะแต่งงาน" 

จอร์แดนเอ่ย จ้องมองใบหน้าอินทิรัศม์นิ่งๆ สายตาค้นหาบางสิ่งบางอย่าง อินทิรัศม์ฟังแล้วก็นิ่งไปครู่ใหญ่ กำลังคิดว่า วันแรกเขาก็จัดให้หล่อนซะหลายยกเลยวันนี้ เขาช็อกระบบจนอินทิรัศม์ตั้งตัวไม่ติดจนถึงตอนนี้ก็ยังยืนนิ่งอึ้งคิดอะไรไม่ออก

"ว่าไง"

"คะ" เสียงงงเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกตัว

"จะรับทำให้ผมหรือเปล่า" 

เขาถามเสียงเรียบ อินทิรัศม์มองใบหน้าที่ไม่ได้มีท่าว่าล้อเล่น เขาจะแต่งงานจริงเหรอ... คงจะถึงเวลาหยุดความเจ้าชู้ประตูดิน หยุดความเป็นเพลย์บอยเดตผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ามาอยู่กับผู้หญิงเพียงคนเดียวแล้วกระมัง แต่ใครกันนะที่สามารถเอาผู้ชายคนนี้ได้อยู่หมัด เขายังจูบอินทิรัศม์อยู่เลยเมื่อไม่นานมานี้ แล้วถ้าคนรักของเขารู้เข้าจะว่ายังไง

"ดูก่อน เพราะต้องโฟกัสไปที่งานฉันก่อน อีกตั้งสามเดือน เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที" 

อินทิรัศม์กล่าวอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ คนในแก๊งนี้แต่งงาน อินทิรัศม์เป็นคนทำชุดให้แทบทุกคู่ ถ้าไม่ทำให้เขามันก็อาจจะดูเหมือนว่าอินทิรัศม์ลำเอียง ก็คงจะต้องทำให้เขาแหละ เพราะนึกไปถึงเหล่าผู้ใหญ่ที่เคารพรักด้วย

จอร์แดนมองหน้าคนที่ได้ยินว่าเขาจะแต่งงาน หวังอยากเห็นอารมณ์และความรู้สึกหวงแหนเสียดาย แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย มันว่างเปล่า ไม่มีอะไรในใจผู้หญิงคนนี้เลยจริงๆ ไม่มีความผิดหวัง เศร้าสลดเสียใจหรือเสียดายอะไรทั้งนั้น...แสดงว่าเจ้าหล่อนไม่มีแม้เศษเสี้ยวใจและความรู้สึกให้เขา

จอร์แดนถอนหายใจ... มันถึงที่สุดแล้วล่ะแบบนี้ เขาควรจะเลิกคิดได้แล้ว เลิกคิดเสียที พอกันทีกับความที่เคยแอบคิด แอบฝัน และแอบหวังว่าสักวันเจ้าหล่อนจะเปลี่ยนใจและเห็นเขาในสายตาบ้าง จอร์แดนลุกขึ้นยืน

"ก็ลองคิดดูก็แล้วกัน" เขาเอ่ย จากนั้นก็เดินออกจากห้องครัวไป อินทิรัศม์เดินตามออกไป

"ฉันกลับห้องก่อนนะ" 

หญิงสาวเอ่ย เพราะไม่รู้ว่าจะอยู่คุยอะไรกับเขาอีก อยากกลับไปพักผ่อนดูตารางงานเสียหน่อย พรุ่งนี้จะต้องเริ่มประสานงานกับโรงแรมและพวกทีมงาน

"เชิญ" จอร์แดนเอ่ยเสียงเหมือนไม่แยแส เขาเดินออกไปยังสระว่ายน้ำที่อยู่ตรงสวนลอยของเพนต์เฮาส์ ถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงกางเกงในแล้วกระโดดลงไป อินทิรัศม์ได้ยินเสียงก็ตาโต รีบวิ่งออกไปดู

"จะบ้าเหรอ แขนคุณมีแผลอยู่นะ" 

หญิงสาวตะโกนไปหาคนที่กำลังดำผุดดำว่ายอยู่ เวลาจะค่ำแล้วแบบนี้ เขามีอารมณ์ว่ายน้ำ อินทิรัศม์มองแล้วก็ส่ายหน้า เสียงเครื่องล้างจานดังขึ้น

"เครื่องล้างจานดังแล้ว" ตะโกนบอกเขา จอร์แดนหยุดว่าย หันมามองคนที่กำลังยืนตะโกนที่ขอบสระ เขาว่ายไปในโซนน้ำลึก 3 เมตร

"โอ๊ย...ตะคริว... ขาผม" 

เขาร้องตะโกนแล้วร่างสูงก็ดิ่งจมลงไปก้นสระ อินทิรัศม์ตกใจกับการเห็นเขาจู่ๆ ก็จมไปต่อหน้าต่อตาแบบนั้น หญิงสาวไม่คิดอะไรทั้งนั้นรีบกระโจนลงไปในสระเพื่อช่วยเขาทันที

"จอร์แดน!" อินทิรัศม์ร้องเสียงดัง แล้วดำน้ำลงไปหาเขา ดึงแขนของเขาขึ้น หญิงสาวดึงร่างสูงจนศีรษะพ้นน้ำ

"แดน!" ร้องเรียกพร้อมกับโอบแขนล็อกคอลากเข้าไปยังขอบสระ

"แดน! โอเคหรือเปล่า อย่าเป็นอะไรนะ..." 

อินทิรัศน์ดึงเลียบขอบสระไปจนถึงบันได เขาหน้าซีดลืมตาขึ้น

"ขาผม...เจ็บ" เขาเอ่ย

"นั่งที่บันไดนี่ก่อน เดี๋ยวเราจะดึงขึ้น" 

อินทิรัศม์เอ่ยตั้งใจว่าจะขึ้นไปข้างบนแล้วดึงเขาขึ้นจากสระ

"อย่าเพิ่งไป อยู่กับผมก่อน" 

เขาเอ่ยแล้วดึงแขนอินทิรัศม์ไว้ เขานั่งที่บันไดดึงอินทิรัศม์ไปนั่งตัก ใบหน้าซบที่ไหล่

"ขาผมเจ็บ ขยับไม่ได้" เขาพูด อินทิรัศม์ทราบว่ามันเป็นอาการของตะคริว

"ต้องรีบขึ้นจากน้ำไง ปล่อยก่อนสิ" หญิงสาวเอ่ยเสียงเครียดเพราะเป็นห่วงเขา

"เราจะโทรเรียกดีน" 

เอ่ยบอกเขาอีก เห็นเขาเงียบไป เอาคางเกยไหล่อินทิรัศม์แล้วหลับตานิ่ง อินทิรัศม์เห็นแล้วก็นึกถึงเด็กชายวัยสิบสามปีที่ชอบป้วนเปี้ยนอยู่ด้วยตอนที่ไปเมืองไทย หญิงสาวหันไปกอดเขาแล้วลูบหลังปลอบ

"ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็หาย รัศม์จะช่วยแดนเอง ไม่ต้องกลัวนะ" เอ่ยปลอบด้วยความสงสาร

"มันชาๆ" จอร์แดนเอ่ยบอกคนที่กอดอยู่

"ชาเฉยๆ เหรอ ไม่เจ็บแล้วนะ ดีๆ" เอ่ยแล้วก็ตบหลังเขาเบาๆ เหมือนโล่งใจ

"ขาซ้ายเจ็บ แต่ขาขวาชา" จอร์แดนเอ่ยบอก แนบแก้มไปกับซอกคอของคนที่กอดเขา กดจมูกสูดดมกลิ่นผิวแท้ที่ติดอยู่ในจิตใต้สำนึกลึกล้ำ

"ปล่อยเราก่อน ไม่อยากนั่งบนขาคุณแบบนี้ ไม่ไปไหนหรอกน่ะ แค่จะขึ้นไปโทรเรียกดีนมาช่วย" 

บอกเขาแล้วก็ขยับตัว แต่มือใหญ่ดึงเอาไว้

"ผมกลัว ถ้าคุณไปแล้วผมหล่นไปก้นสระอีกล่ะ" เขาพูดน่าสงสาร

"ก็จับเหล็กนี่ไว้สิ มือไม่เป็นตะคริวนี่ จับราวบันไดไว้ก่อน แค่สองนาทีเอง นะ" 

อินทิรัศม์พูดกับเขา ตอนนี้ในใจเห็นเขาเป็นเด็กชายคนน่ารักคนนั้น เด็กชายที่บอกว่าเขาตัวยาวกว่าอินทิรัศม์ตั้งหลายคืบ ให้มาเรียนอเมริกา เขาจะดูแลอินทิรัศม์เอง เคยสนิทกันถึงขนาดนั้น แต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้นะ คิดไปเรื่อยเปื่อยด้วยความใจหาย กลัวเขาเป็นอะไรไป อินทิรัศม์เคยจมน้ำตอนเด็กและไม่เคยไว้ใจน้ำ มันอันตรายมากโดยเฉพาะตอนที่เป็นตะคริว

"โอเค" จอร์แดนเอ่ย อินทิรัศม์จึงรีบผละออก กำลังจะขึ้นตรงขอบสระ

ตูม!

เสียงน้ำแตกกระจาย คนร่างสูงหล่นร่วงจากบันไดไปก้นสระอีกครั้ง อินทิรัศม์ก็รีบดำลงไปดึงเขาขึ้นมาอีก เขากอดอินทิรัศม์ไว้แน่น

"อย่ากอดแน่น เดี๋ยวก็จมทั้งคู่หรอก จะดึงไปที่น้ำตื้นตรงโน้น แข็งใจหน่อยนะ" 

หญิงสาวเอ่ยกับเขา จากนั้นก็กลั้นใจลากเขาไปยังหัวสระที่มีน้ำตื้นสำหรับเด็กเล่นได้ อินทิรัศม์โล่งใจที่เท้าเหยียบแตะพื้นสระได้ เขากอดอินทิรัศม์พิงขอบสระ ทิ้งน้ำหนักมาให้ค่อนข้างมาก อินทิรัศม์คิดว่าเพราะเขาเจ็บขาและชาขายืนไม่ค่อยถนัด แขนเรียวโอบไปรอบเอวสอบช่วยพยุง

"คุณหันไปโน้มตัวที่ขอบสระสิ ฉันจะขึ้นไปช่วยดึงขึ้น นะ" 

เอ่ยบอก วางแผนตามที่คิดว่าต้องทำแบบนั้นถึงจะดึงเขาขึ้นได้ อินทิรัศม์เพิ่งตระหนักว่าเขาสวมกางเกงในตัวเดียว อะไรบางอย่างดุนแนบอยู่ที่หน้าท้อง เขากอดไม่ยอมปล่อย

"แดน ปล่อยก่อน" 

เอ่ยบอก เขากดคางไปบนไหล่ หลังเขาพิงกับขอบสระ อินทิรัศม์ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาทั้งตัว หญิงสาวจับหน้าเขาให้เงยขึ้นมอง  เขาสูดปากเจ็บ

"โอย..." 

"อดทนนะ เดี๋ยวจะนวดให้" 

อินทิรัศม์ปลอบเขา แกะมือใหญ่ออกจากเอว ผลักเขาเบาๆ ให้หันไปหาขอบสระ เขาล้มตัวไปตามที่อินทิรัศม์สั่ง หญิงสาวไม่รอช้ารีบกระโดดขึ้นไปแล้วก็ดึงร่างของเขาจนขึ้นมานอนบนพื้นได้ ร่างบางรีบวิ่งไปเอาผ้าเช็ดตัวมาห่มให้ ขยับไปนวดขาให้เขาอย่างร้อนใจ

"ตรงไหนแดน เจ็บตรงไหน"

"ตอนนี้มันชาทั้งสองข้างเลย" 

เอ่ยบอกแล้วก็หรี่ตามองคนที่บีบนวดขาให้ เห็นใบหน้างามมีความเป็นห่วงกังวลฉายออกมาชัดเจน

"คิดว่าอยากให้เราตายเสียอีก" เขาเอ่ยออกมา อินทิรัศม์ชะงักมือ

"บ้าน่า ไม่ได้อยากให้ใครตายทั้งนั้นแหละ อย่าหาเรื่อง" 

อินทิรัศม์เอ่ย มือก็นวดต่อไปอย่างตั้งใจ

"ตรงต้นขาน่ะ โอย... สูงอีกนิด" เขาร้องบอก อินทิรัศม์ก็นวดสูงขึ้นมาถึงเหนือเข่า

"สูงอีก เจ็บมากตรงนั้น สูงอีกนิดหนึ่ง" 

เขาเอ่ยบอก อินทิรัศม์กับขยับมือนวดสูงขึ้นไป จอร์แดนแยกขาออกกว้างอีกนิดหนึ่ง

"ซอกขาน่ะ ตรงนั้นเลย" 

เอ่ยบอกแล้วหรี่ตามอง อินทิรัศม์ก็นวดให้อย่างไม่เกี่ยงงอน เห็นเขาเจ็บก็สงสารอย่างเดียวเลยตอนนี้ มือนวดขึ้นไปถึงซอกขา หลังมือชนเข้ากับบางสิ่งบางอย่าง หญิงสาวหน้าแดงเพราะรู้ว่ามันคืออะไร

"ไข่ผมไม่รู้สึกเลย หรือมันจะกินไข่ผมไปด้วย" 

เขาเอ่ยออกมาทำให้อินทิรัศม์หน้าแดงก่ำที่เขาพูดตรงๆ แบบนั้น นึกภาพที่อะไรของเขาถูกตะคริวกิน ก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เพราะมันคงจะเจ็บปวดมากทีเดียว

"บ้าแล้ว ไม่เคยได้ยินเลยแบบนั้น" เอ่ยเสียงอุบอิบ

"อูย เจ็บจริงนะคุณ มันกินไล่จากขาขึ้นมาจริงๆ ด้วย ขาค่อยยังชั่วแต่มันเจ็บที่ไข่แล้วคุณ โอย อูย" 

จอร์แดนร้อง อินทิรัศม์หน้าตื่นตระหนกในเวลานี้ เพราะไม่เคยมีประสบการณ์ช่วยเหลือคนโดนตะคริวกินไข่มาก่อน

"ล้อเล่นหรือเปล่า อย่าแกล้งนะ" 

คนตัวบางหน้าซีด เขาร้องครวญเอามือกุมกลางลำตัว แถมดึงมือของอินทิรัศม์ไปกุมมันด้วย หญิงสาวสะดุ้งโหยงที่สัมผัสเข้าอย่างจังแบบนั้น รีบดึงมือกลับ จับผ้าเช็ดตัวโปะไปบนนั้น เพราะรู้สึกว่ามันจะมีขนาดใหญ่ขึ้นทันตาเห็น

"โอย ตะคริวกินไข่ มันแข็งเกร็งแล้วคุณ โอย จับดูสิ แข็งปั๋งเลย" เขาพูดพลางครางเจ็บ

"เดี๋ยวนะ คุณทนหน่อย จะโทรเรียกดีนมา" 

หญิงสาวเอ่ยแล้วก็ขยับลุกขึ้น จอร์แดนคว้าแขนจนร่างบางถลาล้มมาเกยบนร่างของเขา

"อุ๊ย เจ็บมั้ย" 

เป็นห่วงเขาแทนที่จะห่วงตัวเอง จอร์แดนดึงร่างนุ่มมานอนบนตัวเขาโอบแขนไปรอบเอวเล็ก

"เจ็บสิ นอนนิ่งๆ" เขาสั่ง อินทิรัศม์ก็รีบนิ่งตาม ชะโงกมองหน้าเขา เห็นเขาหลับตาลง มือใหญ่กอดอินทิรัศม์ จอร์แดนสัมผัสผิวบางผ่านเสื้อเปียกทำให้นึกได้ว่าหล่อนเปียกทั้งตัว ชายหนุ่มขยับตัวไม่อยากแกล้งคนซื่อต่อไปแล้ว เพราะตัวหล่อนบางนิดเดียว เขากลัวจะไม่สบายเอา

"ตอนนี้ขาผมดูเหมือนจะโอเคแล้ว" 

เขาพูดแล้วก็พลิกตัวทำให้อินทิรัศม์ไปนอนอยู่ใต้ร่างของเขา หญิงสาวมองเขาตาโต จอร์แดนมองดูหน้างามที่ทำท่างงๆ อยู่ เขาพยายามซ่อนรอยยิ้มขำไว้อย่างมิดชิด สมใจที่ได้แกล้งคนให้หายหงุดหงิดได้ เขาก้มไปหอมแก้มแรงๆ

"ขอบคุณนะที่ช่วยผม อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าคุณไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำจนเกินไปอะไรนัก ไม่ได้อยากให้ผมตาย" 

เขาเอ่ยแล้วก้มมาจูบปากอย่างไม่ได้ส่งสัญญาณเตือน อินทิรัศม์รีบยกมือผลักอกแต่เขาไม่ยอมเขยื้อน เขาเพียงแต่จูบเรียวปาก ไม่ได้ส่งลิ้นเข้าไปก่อกวนให้เกิดอารมณ์ปั่นป่วนอย่างที่ตกใจกลัว

ครู่ต่อมาก็เงยหน้าขึ้น

"ผมแค่จะวอร์มริมฝีปากให้คุณเท่านั้นเอง เป็นการขอบคุณไง" 

จอร์แดนเอ่ย จากนั้นก็ขยับลุกขึ้น แล้วก้มลงตวัดร่างบางสู่อ้อมแขน อุ้มเข้าไปภายในตรงสู่ห้องนอนสำรองที่เจฟิโอกับไอริสเอาไว้ให้แขกมาพัก อินทิรัศม์กระพริบตาเพื่อให้หายงง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก 

"คุณตัวเปียก อาบน้ำอุ่นก่อนเถอะ ผมจะลงไปเอาชุดให้" 

จอร์แดนเอ่ย เพราะไม่อยากให้หล่อนอยู่ในเสื้อผ้าเปียก เดินตัวเปียกเข้าลิฟต์ หญิงสาวเห็นเขาเดินตัวปลิว ในใจคิดว่าเขาหายเร็วดี แต่ก็แค่นั้น ไม่ได้คิดลึกอะไรอีก เพราะเป็นคนไม่คิดซับซ้อนเรื่องอดีต เขาหายก็ดีแล้ว แต่บอกตัวเองว่าจะต้องปรับตัวให้เร็วกว่านี้เพื่อรับมือกับเขา

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวยืมเสื้อคลุมสวมทับลงไปห้องก็พอ ไปอาบที่ห้องเอา" 

อินทิรัศม์เอ่ย จอร์แดนพยักหน้าเห็นด้วย เป็นครั้งแรกที่คุยกันอย่างเข้าใจและเห็นพ้องไปในทางเดียวกัน

"งั้นลงไปด้วยกัน" 

จอร์แดนกล่าว เขาเดินกลับออกไปที่สระเพื่อเก็บเอาเสื้อผ้าที่ถอดโยนไว้มาสวม จากนั้นก็เดินเข้ามาในเพนต์เฮาส์ อินทิรัศม์สวมเสื้อคลุมขนนุ่มสีขาวยืนรอที่ประตู ทั้งสองลงลิฟต์ส่วนตัวไปยังชั้นที่พัก เมื่อลิฟต์เปิดก็เดินออกมา จนไปถึงห้องของอินทิรัศม์หญิงสาวใช้คีย์การ์ดเปิดประตูออก เดินเข้าไปแล้วหันมามองจอร์แดน

"ตกลง" เอ่ยออกมา จอร์แดนเลิกคิ้ว

"ตกลงเรื่องอะไร" ชายหนุ่มถาม

"เรื่องที่จะทำชุดให้เจ้าสาวของคุณน่ะ ฉันจะทำให้" 

เอ่ยแล้วก็ยิ้มให้เขาและผลักประตูปิด

จอร์แดนมองนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว เดินไปยังห้องตัวเอง เจ้าหล่อนตกลงทำชุดให้เจ้าสาวของเขาพร้อมกับรอยยิ้มยินดีและเต็มใจเสียด้วย... 

เจ็บดีเหมือนกัน เจ็บเหมือนโดนตะคริวกินเลย... แต่มันกินที่หัวใจ... ไม่ใช่ที่ขา...


ความคิดเห็น