ภาคสองนี้เราจะพยายามแต่งให้ดีกว่าเดิมนะคะ ขอคำชี้แนะด้วยนะ ><

ชื่อตอน : บทที่ 6 สงสัย

คำค้น : BTS kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2562 01:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 สงสัย
แบบอักษร

VI

สงสัย




"สรุปคือ เธอย้ายมาจากโซลเหรอ?"

จีมินถามลิซ่าขณะนั่งเคี้ยวข้าวตุ้ยๆจนแก้มป่องกว่าปกติ คนถูกถามส่งยิ้มไมตรีให้ทุกคนบนโต๊ะยกเว้นยุนกิ เพราะพ่อคนตัวขาวเอาแต่จ้องเธอด้วยสายตาน่ากลัวไม่เลิก แต่เธอหาได้ยี่หระและเลือกตอบคำถามของร่างเล็ก

"ใช่ พ่อแม่ของฉันเขาย้ายที่ทำงานมาอยู่แถวนี้ ทำให้ฉันต้องย้ายตามมาด้วย แต่ฉันก็ชอบบรรยากาศที่นี่นะ มันดูสงบ ใกล้ชิดธรรมชาติ และที่สำคัญ ไม่รถติดเหมือนในเมืองหลวงด้วย"

จีมินได้ฟังก็ยิ้มแป้น "ดีใจที่เธอชอบนะ แต่ที่นี่มันอาจจะน่าเบื่อสำหรับเด็กเมืองกรุงอย่างเธอสักหน่อย เพราะมันไม่มีอะไรเลยจริงๆ"

"ไม่เป็นไร ฉันว่าฉันปรับตัวได้เร็วนะ"

ทั้งแทฮยองทั้งจีมินต่างตื่นเต้นกับการซักถามประวัติและฟังเรื่องเล่าประสบการณ์ของเด็กสาว ทว่ายุนกิยังคงจ้องมองเหมือนวิเคราะห์อะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น เสียงริงโทนสดใสก็ดังลอดจากกระเป๋ากระโปรง ทำให้การสนทนาที่กำลังออกรสออกชาติต้องพลันหยุดลงอย่างน่าเสียดาย ลิซ่าหยิบโทรศัพท์ออกมาและลุกขึ้นทันที

"ฉันขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ"

ทุกคนพยักหน้าอนุญาตพลางมองเด็กสาวเดินฝ่าฝูงชนจนลับสายตา แทฮยองที่สังเกตสีหน้าของยุนกิตั้งแต่ลิซ่าแนะนำตัวก็เอ่ยถามขึ้น

"ทำไมทำหน้างั้นอ่ะพี่กิ ไม่ชอบที่ลิซ่ามาอยู่กลุ่มกับพวกเราเหรอ?"

คนตัวขาวถอนสายตาจากใบหน้าร่างบาง "เปล่า แค่รู้สึกแปลกๆ"

จีมินขมวดคิ้ว "แปลก แปลกยังไง? แปลกที่เธอมาเล่นกับกลุ่มผู้ชายเหรอ ไม่แน่น้า... บางทีเธออาจเป็นพวกห้าวๆหรือไม่ก็เข้ากับทุกคนได้ง่ายก็ได้" 

ไม่รู้ว่าเผลอไปพูดให้ไม่พอใจหรือเปล่า ยุนกิถึงได้ถอนหายใจเหมือนเบื่อหน่าย ช่างเป็นคนที่เข้าใจยากจริงๆ 

ผ่านไปไม่นาน ลิซ่าก็เดินกลับมาพร้อมกับสีหน้ายิ้มแย้ม "แทฮยอง"

"หืม?" คนถูกเรียกเลิกคิ้วขึ้นสูง

"มาช่วยขนเอกสารที่ห้องผอ.หน่อยสิ ฉันกลัวแบกไม่ไหว"

"เอาสิ" แทฮยองลุกขึ้น ก้าวขาออกจากเก้าอี้ตัวยาว

"ให้ฉันไปช่วยอีกคนไหม?"

จีมินอาสา แต่ลิซ่าส่ายหน้า "ไม่เป็นไร แค่แทฮยองก็พอ"

"อ่า... โอเค" ร่างเล็กค่อยๆนั่งลง หากสังเกตดีๆเจ้าตัวจะมีสีหน้าหงอยเล็กน้อย เขามองทั้งสองเดินออกไปขณะที่ในใจรู้สึกบีบรัดเบาๆ ก่อนจะหันไปตามแรงสะกิดบนต้นแขน

"หวงแทฮยองเหรอ"

จีมินหลุดยิ้ม แต่เป็นยิ้มแบบฝืนๆ "ยุนกิเป็นนักอ่านใจรึไง"

"เปล่าเป็นนักอ่านใจ กิดูแค่นี้ก็รู้"

ร่างเล็กหัวเราะเสียงแผ่วในคอ ก้มหน้าทานข้าวต่อ แต่ครั้งนี้ทานช้ากว่าเดิม 

"กิว่าจีมไปบอกแทฮยองให้ห่างจากลิซ่าดีกว่านะ"

"ทำไมถึงว่างั้น?" ถึงแม้เขาจะหวงแทฮยองอย่างที่แฟนหนุ่มว่าจริงๆ แต่เขาก็ไม่ได้คิดกับลิซ่าในแง่ลบเลยแม้แต่น้อย

"ไม่รู้สิ แค่รู้สึกระแวง"

"ถามจริงเถอะ งูแบบกิเขาขี้ระแวงกันทุกคนเลยเหรอ"

ยุนกิเงียบไปพักหนึ่งก่อนหันไปกุมขมับคนเดียว

"เปลี่ยนจากขี้ระแวงเป็นเซ้นส์ดีได้ป่ะ"




รองเท้านักเรียนสองคู่ก้าวไปตามระเบียงทางเดินชั้นสี่อันวังเวง ลิซ่าชวนแทฮยองคุยตลอดทางเพื่อไม่ให้เงียบเกินไป เป็นผลดีสำหรับอีกฝ่ายที่คุยไม่ค่อยเก่ง และอาจมีใครบางคนไม่รู้ ว่ากล้องวงจรปิดทุกตัวบนชั้นนี้ไม่สามารถบันทึกภาพพวกเขาได้

เมื่อบานประตูไม้สักเปิดออก แทฮยองกับลิซ่าก็แทรกตัวเข้าไปในห้อง เก้าอี้บุนวมสีแดงตัวหรูที่ควรมีร่างของผอ.แจจินก็ว่างเปล่า ทำให้เด็กทั้งสองค้นหาเอกสารได้อย่างสบายใจ

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังแยกกันหาเอกสารตามจุดต่างๆ แทฮยองก็เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆเพื่อสังเกตห้องสวยหรูของผู้อำนวยการ ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับภาพวาดแขวนผนังตรงหน้าซึ่งมีขนาดใหญ่เท่ากับบานหน้าต่าง 

สายตาของร่างบางนิ่งแช่ราวกับถูกสะกดให้มองแต่หญิงสาวในภาพ หล่อนสวมชุดฮันบกสีแดงตัวยาว นั่งยิ้มบางบนโขดหินเตี้ยโดยมีงูสีเขียวตัวยักษ์พันรอบกายเอาไว้ แต่ไม่ได้แผ่แม่เบี้ย มันจ้องเขากลับมาด้วยดวงตาสีอำพัน แทฮยองเองก็จ้องกลับไปด้วยสายตาอยากรู้ 


หมายความว่าไง? หล่อนผูกพันกับงูตัวนี้งั้นเหรอ และท่าทางจะสนิทกันมากด้วย เป็นคู่รักเหรอ? แล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงมีความสัมพันธ์เหมือนของเขากับจองกุกเลยล่ะ?


"ลิซ่า เธอรู้จักภาพนี้รึเปล่า" ด้วยความฉงนงงงวยถึงที่สุด แทฮยองจึงเอ่ยถามลิซ่าโดยที่ยังไม่ละสายตาจากภาพนั้น แถมยังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้

คนถูกถามชะงักมือ สายตาส่ายไปมาอย่างล่อกแล่ก 

"ลิซ ได้ยินไหม?" เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบ แทฮยองจึงหันหลังไปก่อนสะดุ้งโหยงกับใบหน้าที่ห่างไม่กี่คืบ

ลิซ่ายิ้มก่อนชูเอกสารที่ต้องการให้ดู "ท๊ะดา~ นี่ไงเจอแล้ว ออกไปกันเถอะ"

ร่างบางพยักหน้าเบาๆแต่ยังไม่เลิกใจหาย "อืม"

"เป็นอะไร ตกใจเหรอ"

"ตกใจน่ะสิ ก็เล่นยืนใกล้ซะขนาดนี้"

เด็กสาวหัวเราะคิกคักก่อนเดินออกไปจากห้องกับอีกฝ่าย โดยไม่ลืมเก็บผ้าเช็ดหน้าที่ซ่อนอยู่ข้างหลังใส่กระเป๋ากระโปรง

พอเดินห่างจากห้องผอ.สักพัก แทฮยองก็ฉุกคิดถึงภาพวาดเมื่อกี้ "ตกลงเธอรู้จักภาพวาดนั่นไหม?"

ลิซ่าเงียบไปสักพักก่อนส่ายหน้ายิ้ม "ไม่รู้จักอ่ะ ฉันไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น"

"อ่อ ไม่เป็นไร" ร่างบางก้มหน้าอย่างนึกเสียดาย

"นี่ แทฮยอง"

"ว่า?"

"จริงรึเปล่าที่นายมีสามีเป็นงู"

ทั้งสองสบตา แต่แทฮยองเลือกที่จะเป็นฝ่ายหลบก่อนเพราะรู้สึกอึดอัด 

"ใช่..."

"จริงดิ! สุดยอดไปเลย" เธอทำตาโตเป็นประกาย เหมือนพวกตื่นเต้นอะไรใหม่ๆหรือพวกเจอของแปลกแล้วร้องว้าว "ขอฉันไปเที่ยวบ้านนายได้ป่ะ"

"เอ่อ..."

"นะๆๆๆ"

ลิซ่าเขย่าแขนบางพลางทำปากจู๋อย่างออดอ้อนสุดฤทธิ์ ยิ่งดูน่ารักเข้าไปอีก จนสุดท้ายแทฮยองต้องถอนหายใจยอมไปตามระเบียบ

"เฮ้อ ก็ได้..."


หวังว่าพี่กุกจะไม่ว่าอะไรหรอกนะ




นอนอย่างสงบนิ่งคือสิ่งที่จองกุกทำมาทั้งวัน โดยมีเสียงท้องร้องแผ่วๆคอยขับกล่อม แต่โชคร้ายที่เสียงนั้นไม่ได้ไพเราะพอให้เขาหลับลง และโดยพื้นฐานแล้วสัตว์เลือดเย็นจะย่อยอาหารช้า ทำให้งูเห่าที่เป็นมื้อล่าสุดยังพอประทังความหิวไปได้บ้าง 

ถึงกระนั้นความคิดที่อยากจะออกหาอาหารยังคงผุดขึ้นเสมอ จองกุกเป็นงูและกำลังหิวโซ ความจริงหน้าที่นี้ไม่ใช่หน้าที่ของเพศผู้อย่างเขาเลยด้วยซ้ำ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อสถานการณ์มันบีบบังคับ ความเป็นพ่อก็ยังค้ำคออยู่ ทำให้เขาต้องทำตัวฝืนธรรมชาติอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถ้าหากให้แทแทมาเฝ้าไข่แทนจะเป็นยังไงนะ อ่า... อย่าดีกว่า มนุษย์ธรรมดาอย่างแทจะเอาอะไรไปสู้กับเจ้าพวกนั้น อีกอย่างแทเองก็เป็นเป้าหมายที่สองเสียด้วย ถ้าปล่อยทั้งแม่ทั้งลูกอยู่ด้วยกันระหว่างเขาไปหาอาหารละก็ รับรอง... มีแต่คำว่าสูญเสีย

จองกุกใช้จมูกดันไข่ในตะกร้าไม่ให้เอียงลง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้า สายตาคมกริบมองเท้าสองคู่ผ่านช่องแคบๆใต้เตียงอย่างไม่วางตา เขาใช้หางดันตะกร้าให้ขยับเข้ามาหาตนอย่างหวงแหน

"ห้องแทฮยองสะอาดดีจัง" ลิซ่าพูดขึ้นหลังจากกวาดมองไปรอบห้อง

"ขอบใจ เดี๋ยวฉันไปหาน้ำกับขนมมาให้กินนะ"

"อื้ม แต๊งกิ้วจ้ะ"

ปัง

บานประตูปิดลง รอยยิ้มสดใสของลิซ่าก็จางหายอย่างรวดเร็วเหมือนไม่เคยมีรอยยิ้มใดปรากฏบนใบหน้า เธอมองรอบๆอีกครั้งทว่าคราวนี้กลับดูจริงจังกว่าเดิม เด็กสาวเดินสาละวนไปทั่วห้องอย่างเคร่งเครียด เมื่อไม่พบสิ่งที่ตัวเองกำลังตามหาอยู่ก็ลองเปิดตู้เสื้อผ้า 

ว่างเปล่า... เธอปิดประตูตู้ลง หันรีหันขวางจนกระทั่งสายตาคู่สวยสะดุดอยู่ที่ใต้เตียง ลิซ่าตัดสินใจเดินไปและลองก้มลงส่อง พอเห็นลายตะกร้ารางๆก็ยกยิ้ม สอดมือเข้าไปลากมันออกมา แต่เมื่อไข่ทั้งสิบแปดฟองประจักษ์ต่อสายตา งูที่ไหนไม่รู้ก็โผล่พรวดจากใต้เตียงและอ้าปากขู่ฟ่อ

"ว้าย!?!"

โชคดีที่เธอถอยออกมาทัน ทำให้ร่างล้มลงก้นจ้ำเบ้าอยู่ตรงหน้างูสีดำตัวยักษ์ที่จ้องเธอเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หางอันแข็งแกร่งดันตะกร้าให้กลับเข้าไปใต้เตียงเหมือนเดิม

พญาจงอางแผ่พังพานกว้างกว่าปกติ ชูหัวขึ้นถึงหนึ่งในสี่จนร่างของลิซ่าเปรียบเสมือนมดตัวเล็กๆ ตาสีอำพันจ้องเธอไม่กะพริบขณะที่เสียงลมหายใจฟู่ฟ่อดังอยู่ตลอดไม่ขาดสาย ยิ่งตอนที่มันหายใจเข้า ทั้งปอดทั้งลำตัวก็พองใหญ่ขึ้น พาลให้เสียงขู่ยิ่งดังยิ่งน่าขนลุกเป็นทวีคูณ ราวกับเสียงกระซิบแห่งความตายจากมัจจุราช ทำเอาลิซ่าถึงกับขาสั่นไม่กล้าถอยออก

ทันทีที่มันเริ่มลดหัวลง มันก็ฉกวูบเข้ามาเพียงพริบตา แต่มันไม่ได้อ้าปากและเหมือนตั้งใจพลาด จึงทำให้ขาของเธอยังไม่มีรอยฝังเขี้ยว 

"ฟ่อออ!!!"

เสียงขู่ลากยาวขึ้นแถมมันชูคอทำท่าจะฉกอีกครั้ง ลิซ่าเริ่มสะอื้นพยายามกระถดหนี ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นท่ามกลางวินาทีเสี่ยงตาย

"ทำอะไรของพี่น่ะพี่กุก!?"

แทฮยองรีบวางถาดที่มีแก้วน้ำส้มกับคุกกี้ไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ ก่อนจ้ำอ้าวเข้ามานั่งดูอาการของเพื่อนสาว มือบางคอยจับร่างสั่นเทิ้มไว้เพื่อไม่ให้จงอางดำทำอันตรายอีก 

"พี่เป็นบ้าอะไร! เพื่อนแทกลัวหมดแล้วนะ!"

"ฟ่อ!!!" แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรหยุดงูขี้หงุดหงิดได้อีกแล้ว ถึงแม้ลิซ่าจะอยู่ในอ้อมกอดแทฮยอง พญาจงอางก็ยังพุ่งฉกเข้ามาอีก แต่ครั้งนี้ระยะการฉกของมันสั้นกว่าเดิมและไม่ได้อ้าปาก

"พอแล้ว! แทจะไม่ทนจริงๆแล้วนะ!!"

พูดยังไม่ทันจบประโยค ร่างบางก็เข้าไปคว้าหมับร่างของสามีแล้วดึงให้ออกมาข้างนอกด้วยกัน ทิ้งให้ลิซ่านั่งน้ำตาคลอเหงื่อแตกพลั่กคนเดียว

ปัง!

"ทำไมต้องทำแบบนั้น! นั่นเพื่อนแทนะ! นั่นคือมารยาทของเจ้าบ้านเหรอ แทขอถามซิ!" 

จงอางดำจ้องผู้เป็นภรรยาด้วยสายตาเย็นเยียบน่ากลัว

"เธอเป็นแค่เด็กสาวนะพี่กุก รู้จักแยกแยะหน่อยสิ!"

"พี่ว่าพี่แยกแยะแล้วนะ... แทฮยอง"

ร่างบางเงียบ พอโดนเรียกแบบนั้นก็รู้ได้ในทันที มันคือสัญญาณว่าสงครามเย็นระหว่างพวกเขากำลังจะเริ่ม เมื่อเห็นว่าจองกุกไม่ยอม เขาจึงต้องเป็นฝ่ายยอมเอง

เขาสูดหายใจเข้าไปให้ลึกที่สุดเพื่อสงบสติอารมณ์ ขณะที่ในใจเริ่มนับหนึ่งถึงสิบ 

"แทขอโทษ..."

จองกุกพอได้ยินดังนั้นก็เหมือนได้สติ ความก้าวร้าวของเขาเริ่มลดลงด้วยการหุบแม่เบี้ย

"แต่ทำไมพี่ต้องทำตัวไม่ดีใส่ลิซ่าด้วย บอกแทได้ไหม"

น้ำเสียงของแทฮยองอ่อนนุ่มขึ้น ทำให้คนฟังต้องพลอยใจเย็นตาม

"ก็เด็กคนนั้นพยายามดึงตะกร้าจากพี่"

ร่างบางย่นคิ้ว "พี่เลยกลัวว่าเขาจะทำอันตรายไข่เหรอ? หึ เธอแค่อยากดูเอง พี่ก็ให้เธอหน่อยสิ นะ"

ยังไม่ทันได้ตอบ ร่างของลิซ่าก็กระวีกระวาดออกมาจากห้อง คู่สามีภรรยาหันไป ทันทีที่จองกุกเห็นสีหน้าเลิกลั่กนั่นก็เริ่มโกรธเคืองอีกครั้ง

"ขะ ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อกี้ ฉันขอกลับก่อนนะ"

"อ้าว ลิซ เดี๋ยวสิ..." 

เสียงรั้งของเขาไม่มีประโยชน์ในการยื้ออีกฝ่ายไว้ เด็กสาวเดินหอบกระเป๋าลงไปยังชั้นล่างก่อนสวัสดีซอกจินและแบคฮยอน

แทฮยองชี้หน้าแบบโทษความผิดให้อีกคน แต่จองกุกหาได้สนใจแถมยังพูดอีกว่า

"บ้านเด็กคนนั้นอยู่ไหน พี่จะไปฆ่ามัน"

"พี่กุก!!!"




To be continued

_____________________________

พี่กุกนี่มันโคตรของจงอางหวงไข่จริงๆ แต่นั่นคือพี่แกปรานีแล้วนะ เพราะไม่งั้นฉกลิซ่าตายไปนานแล้ว😂 ส่วนที่นางไม่ยอมกินข้าว ก็ตามนั้นเลยค่ะ มันเป็นธรรมชาติของงูเวลาเฝ้าไข่ แล้วหญิงปริศนาในภาพคือใครกันนะ ถ้าอยากรู้ ก็อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะจ๊าาา เนื้อเรื่องจะเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ว และ! ไม่มีดราม่าที่แบบ แทกับกุกหรือจีมกับก้าทะเลาะกันนะ ออกไปทางสืบสวนเหมือนในหนังเรื่องรุ่นพี่มากกว่า 

สุดท้ายนี้ ไรท์ขอพูดเพิ่มเติมนิสนึงด้วยความหวังดี เห็นหลายคอมเม้นต์ละ หลังจากตอนนี้เป็นต้นไป ให้รีดทุกคนอ่านแบบละเอียดๆเลยนะ เพราะมันจะเริ่มเข้าสู่ช่วงคลายปมแล้ว ทุกสิ่งที่ไรท์บรรยาย ทุกท่าทางของตัวละคร ล้วนแล้วแต่มีความหมาย และอาจจะนำไปสู่การคาดเดาเนื้อเรื่อง ไรท์จะใส่รายละเอียดไว้ให้รีดสังเกตและตีความเอาเอง บางคนถ้าอ่านและสังเกตดีๆ จะเริ่มรู้แล้วว่าเนื้อเรื่องจะดำเนินไปทิศทางไหน 

ถ้าอ่านถึงตรงนี้แล้ว จะอ่านตอนที่ 6 นี้ซ้ำอีกครั้งก็ได้ เพราะไรท์เริ่มใส่รายละเอียดไว้แล้วเหมือนกัน ก็ลองสังเกตและเอาไปคิดเล่นๆนะ😁


ความคิดเห็น