ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ขออนุญาต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 880

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 13:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขออนุญาต
แบบอักษร

ร่างบางของคุณชายฟ่านที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของท่านแม่ทัพเฉิน หลังจากที่ทั้งคู่ได้ปลดปล่อยในห้องอ่านหนังสือนั้นท่านแม่ทัพเฉินก็จัดการกับคราบต่างๆและอุ้มร่างบางของคุณชายฟ่านมาที่ห้องนอนของตน

คุณชายฟ่านสะลึมสะลือตื่นมาและก็ต้องผงะ!

“พะๆ...พี่ซัวหลาง!”คุณชายฟ่านสะดุ้งโหยง ท่านแม่ทัพเฉินได้รับแรงสะเทือนจึงตื่น

“อืมมม...ตื่นแล้วเหรอ?”ท่านแม่ทัพเฉินงัวเงียตื่นขึ้นมา

“ทะๆ...ทำไมเป็นเยี่ยงนี้ไปได้เล่า!พี่ซัวหลาง!ตอบข้ามา!”คุณชายฟ่านหันกลับไปเขย่าตัวของท่านแม่ทัพเฉินอย่างแรง

“มะๆ...ไม่จริง!”สิ้นเสียงคุณชายฟ่านร่างบางก็ลุกขึ้นจากเตียงและคว้าเอาผ้าผ่อนมาปกปิดร่างกายที่ขาวนวลจากสายตาของชายหนุ่มอีกคน

“จะไปไหน!”ท่านแม่ทัพเฉินถามพร้อมกับลุกไปดึงตัวคุณชายฟ่านกลับมา

“เรื่องเมื่อคืนก็ขอให้เป็นอดีตไป ข้าจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น”คุณชายฟ่านพูดจบก็สะบัดแขนออกจากมือหนาของท่านแม่ทัพเฉิน

“ไม่มีทาง!พี่จะไปคุยกับท่านลุง”ท่านแม่ทัพเฉินพูดจบก็รีบไปแต่งตัวเพื่อจะไปจวนตระกูลฟ่านมากใ

“ส่วนเจ้า อยู่ในนี้ห้ามออกไปไหน!เวรยามข้างนอกแน่นหนานัก หากคิดจะหนีล่ะก็...คงมิพ้นเป็นแน่!”ท่านแม่ทัพเฉินเดินออกจากห้องไปและสั่งเวรยามและข้ารับใช้ทุกคนให้ดูแลคนในห้องให้ดี

คุณชายฟ่านได้แต่นั่งกอดตัวเองอยู่ที่พื้นอันเย็นเฉียบ เขารู้สึกสิ้นหวังและรู้สึกผิดมากๆ ร่างบางพยายามจะลุกขึ้นแต่แรงของเขาไม่มากพอที่จะลุก

เสียงประตูห้องที่ค่อยๆเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กที่ถือถาดเข้ามาด้วย

“คารวะนายท่าน บ่าวมีนามว่า’ซูผิง’ บ่าวเป็นคนรับใช้ของท่านตั้งแต่บัดนี้ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยท่าน”ซูผิงเอ่ยแนะนำตัวเสร็จก็เดินเข้ามาหาร่างบางที่นั่งอยู่

“นายท่านต้องกินอาหารนะขอรับ หากนายท่านไม่ทานร่างกายก็จะไม่แข็งแรง มิหนำซ้ำร่างกายท่านตอนนี้ก็บอบช้ำและทรุดโทรมควรจะเพิ่มกำลัง เชิญนายท่านทานเถิด บ่าวจะไปเอายาแก้ช้ำในมาให้ขอรับ”ซูผิงพูดจบก็วางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียงและพยุงร่างบางของคุณชายฟ่านขึ้นมานั่งบนเตียง

“ขอบใจเข้ามาก แต่ข้าไม่อยากกิน ฮึกๆ”คุณชายฟ่านที่นั่งเงียบตอบและพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ตอนที่เขานั่งเงียบอยู่ที่พื้นเพราะภาพของเรื่องเมื่อคืนวกกลับมา

“นายท่านอย่าเสียใจไปเลย ท่านแม่ทัพรักนายท่านมากนะ บ่าวรู้เรื่องนี้มานานพอสมควร ท่านแม่ทัพยินดีจะทำทุกอย่างเพื่อท่าน ได้โปรด เปิดโอกาสให้เจ้านายของบ่าวด้วยเถอะ บ่าวมีเจ้านายสองคนและบ่าวก็อยากให้ทั้งสองคนครองคู่กัน ได้โปรด 🥺”สิ้นเสียงซูผิงท่านแม่ทัพเฉินก็เปิดประตูเข้ามาอย่างแรงพร้อมๆกับเจ้าตระกูลฟ่านด้วย!

“เป็นยังไงบ้างลูก?”คำถามแรกที่ถูกถามโดยเจ้าตระกูลฟ่านที่ถามลูกชาย

“ทะๆ...ท่านพ่อ ฮึกๆละๆ...ลูกขอโทษ”คุณชายฟ่านกล่าว

“เจ้าไม่ผิด ซัวหลางคุยกับพ่อเรื่องนี้แล้ว ซัวหลางจะดูแลเจ้าเเทนพ่อและพ่อเชื่อว่าเขาจะทำได้ดีมาก พ่อรักลูกนะ ตอนนี้สถานการณ์บ้านเมืองไม่สู้ดีนักคนในตระกูลเราก็เป็นอันตรายทุกคนรวมถึงเจ้า ไปเถอะ”สิ้นเสียงเจ้าตระกูลฟ่านร่างบางถึงกับทรุด

“เจิงฉิง!”ท่านแม่ทัพเฉินรีบเข้าไปหาร่างบางที่สลบไปเมื่อกี๊นี้

“ฝากลูกลุงด้วยนะ เจ้าก็รู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้ฝ่าบาทเริ่มส่งคนกำจัดขุนนางและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องอัครราชทูตจากเมืองเซียวเหยา”เจ้าตระกูลฟ่่านบอก

“หลานทราบดีท่านลุง”ท่านแม่ทัพเฉินตอบ

“เลิกเรียกข้าว่าลุงได้แล้วเรียกพ่อเถอะ”ท่านแม่ทัพเฉินอึ้ง!

“ครับ ท่านพ่อ”ท่านแม่ทัพเฉินตอบ

เจ้าตระกูลฟ่านกลับจวนไปแล้วเหลือแต่ท่านแม่ทัพเฉินกับคุณชายฟ่านที่นอนหลับไปอยู่บนเตียง มือหนาของท่านแม่ทัพเฉินกุมมือนุ่มของคุณชายฟ่านไว้แน่น

“ชีวิตต่อจากนี้ขอให้น้องฝากไว้ที่พี่นะ”สิ้นเสียงท่านแม่ทัพเฉินจุมพิตจากริมฝีปากของท่านแม่ทัพเฉินประทับลงไปบนหน้าผากมนของคุณชายฟ่าน

My Sunshine

อร้ายยยย!เข้าตามตรอกออกตามประตูเสียจริงนะท่านแม่ทัพ

ขอกำลังใจเยอะๆนะคะ 🤘🤘🤘

ความคิดเห็น