facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ จุ๊บๆ : )

บทที่ 3 อุตส่าห์ทำให้

ชื่อตอน : บทที่ 3 อุตส่าห์ทำให้

คำค้น : ใต้มนตร์จันทรา, มิสิ้นใยรัก, กรุ่นรักสลักทรวง, กรุ่นกลิ่นสิเน่หา, กรุ่นกลิ่นไอริส, เผือกร้อนอ้อนรัก, เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก, สยบรักพยศร้าย, ปราบรักรหัสร้อน, เอลยา, พรานร้ายพ่ายรัก, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติก, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, พระเอกมาเฟีย, พระเอกเจ้าพ่อ, พระเอกแบดบอย, Bad Boy

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 75

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 11:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 อุตส่าห์ทำให้
แบบอักษร

​"นี่มันดอกฟ้าประทานพร อย่าเถียงสิน้องแดน" 

หญิงสาวเอ่ยแล้วหัวเราะ จอร์แดนหน้ามุ่ยสุดขีด ร่างสูงลุกขึ้นแล้วก้าวไปหาดึงร่างบางจากเก้าอี้ตวัดขึ้นสู่วงแขนจนอินทิรัศม์ตกใจ เขาอุ้มหล่อนไปยังโซฟาที่วางอยู่กลางห้อง วางร่างบางลงไปไม่เบานักแล้วล้มตัวลงมาทับทันที

"ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมรัซซี่ ว่าที่ผมลงโทษคุณไปน่ะ มันแค่สถานเบาเท่านั้น ต่อไปนี้คุณจะได้รู้จักโทษหนักที่บังอาจล้อเล่นกับผมแบบนี้" 

เขาเอ่ยเสียงเข้ม ดวงตาเป็นประกายกล้า อินทิรัศม์ตาเบิกกว้างแล้วทุบไปบนไหล่หนาของเขาอย่างแรง

"ปล่อยนะ! เป็นบ้าอะไรของคุณจอร์แดน เดี๋ยวใครมาเห็นเข้านะ เราจะฟ้องเจฟ!" 

หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเขาอย่างโมโหที่เขาอุกอาจกับหล่อนถึงสองครั้งในวันเดียวกันแบบนี้

"เหรอ ก็เอาสิ ดีไม่ดีอาจถูกจับแต่งกับผม เอาไหม ฟ้องเลย ฟ้องผู้ใหญ่ทุกฝ่ายเลยดีกว่ามั้ง เอาสิ" เขาเอ่ยท้า ใบหน้าหล่อร้ายจุดยิ้มมุมปากเหมือนสะใจที่เห็นอินทิรัศม์มู้ดหลุดโกรธจนตัวสั่น

"เราไปทำอะไรให้นายฮึจอร์แดน จะแกล้งกันไปถึงไหน เรื่องในอดีตถ้าเราทำให้นายโกรธ เราขอโทษ โอเคไหม จบเสียทีกับความเกเรและช่างหาเรื่องที่นายทำอยู่นี่น่ะ โตๆ กันแล้วไม่ต้องมายุ่งกัน!" 

อินทิรัศม์ระเบิดอารมณ์ออกมาจนหมด ใบหน้างามแดงเรื่อทั้งโมโหและแอบกลัวอารมณ์แปรปรวนของเขา

จอร์แดนมองหน้าสวยนิ่งๆ

"ใครอยากให้จบกันฮึรัซซี่ จบมันจะสนุกอะไร นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นเอง" 

เสียงเข้มพูดเสร็จก็ก้มหน้าลงมาหา ริมฝีปากได้รูปบดจูบหนักหน่วงอย่างไม่เปิดโอกาสให้อินทิรัศม์ตั้งตัว ร่างสูงกดร่างบางจนแทบจะจมไปกับโซฟา 

 "อื้อ..." หญิงสาวร้องประท้วงในลำคอพร้อมกับทุบตุ๊บๆ ไปบนตัวของคนบังอาจปล้นจูบไปถึงสองครั้งในเวลาห่างกันไม่กี่ชั่วโมง

อินทิรัศม์ร้องเสียงอื้ออึง ทุบเขาไม่ยอมหยุด จอร์แดนถือโอกาสที่คนใต้ร่างอ้าปากประท้วงสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวาน ไล้ลิ้นกระหวัดพันอย่างไม่ยอมให้คนอ่อนหัดตั้งสติได้ 

อินทิรัศม์ตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ ไม่ใช่ด้วยอารมณ์หวั่นไหวไปกับรสจูบที่หนักหน่วงปนอารมณ์แปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจสั่นรัวไปตามร่างกายด้วย หากไม่นานต่อมามือบางที่ทุบปึกๆ ไปบนไหล่กว้างก็ค่อยเบาลงและหยุดในที่สุด 

จอร์แดนดูดดื่มเรียวปากอิ่มงามอย่างลืมตัว ความหนักหน่วงลดระดับลงมาเหลือเพียงความอ่อนหวานปนโหยหาจากก้นบึ้งลึกสุดของความรู้สึก เขารับรู้ได้ถึงร่างนุ่มที่สั่นอยู่ใต้ร่างของเขา ชายหนุ่มตัดใจยอมหยุดและเงยหน้าขึ้น มุมปากจุดยิ้มสาสมใจ

"ใครเด็กกันแน่คราวนี้ หึๆ" น้ำเสียงห้าวเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเยาะ

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบไปบนใบหน้าหล่อของจอร์แดนดังฉาดใหญ่ แต่เขาเพียงแค่ชะงักไปนิดหนึ่งเท่านั้น ปากได้รูปกระตุกยิ้มเยาะ สะใจที่เห็นคนที่เคยอารมณ์เย็นสุขุมเป็นผู้ใหญ่ เผยตัวตนของเด็กหญิงมู้ดดี้ขี้โมโหออกมา คงมีใครไม่กี่คนที่จะได้เห็นมุมนี้ของหล่อน อินทิรัศม์ สุรีสันต์ ผู้สุขุมนุ่มเย็นเป็นสายน้ำ... ตอนนี้เดือดปุดเป็นน้ำพุร้อนไปเรียบร้อยแล้ว สะใจจอร์แดนนัก

"ลงไป!" 

หญิงสาวเสียงสั่งขุ่นอย่างโกรธจัด คนที่ถูกตบหน้ายังไม่ยอมขยับร่างหนักลงจากร่างอินทิรัศม์ กลับนอนยิ้มเยาะหล่อนเหมือนคนบ้า หญิงสาวผลักอกของเขาอย่างแรง แต่คนดื้อด้านและเกเรไม่ยอมเขยื้อน แถมแกล้งกดร่างลงมาจนอินทิรัศม์แทบจะหายใจไม่ออก ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง หันไปเห็นอาหารบนโต๊ะ

"หิวนะ!" 

อินทิรัศม์ตะโกนใส่หน้าเขาอีกครั้ง สองมือเลื่อนมาผลักหน้ากวนอารมณ์ที่จ่ออยู่ไม่ห่าง

"จำได้หรือยังว่า ถ้าคุณท้าทายผม ผลมันจะเป็นยังไง" 

เขาเอ่ย อินทิรัศม์หน้าเป็นสีจัดไม่ต้องการจดจำว่า *ผลมันเป็นยังไง!* 

"ก็จะได้ตบคนเล่นไง!" 

เสียงตอบโต้ดังสวนขึ้นทันทีอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้างามเชิดขึ้น อ้อ...เด็กหญิงอินทิรัศม์ตัวน้อยก็ซ่อนอยู่ในนี้เหมือนกัน จอร์แดนหัวเราะหึในลำคอ ก้มไปดูดเรียวปากอิ่มอย่างแกล้งๆ เป็นผลให้โดนฝ่ามือบางตบไปบนแก้มทั้งสองพร้อมกัน เพียะ! เสียงหนักแน่น

จอร์แดนรู้สึกหน้าชาและร้อนเผ่าด้วยฤทธิ์ฝ่ามือคู่ ทีแรกว่าจะยอมปล่อยแล้ว แต่นี่เล่นตบเขาจนหูอื้อแบบนี้ จอร์แดนก้มหน้าไปประกบปากอิ่ม บดจูบหนักหน่วงอีกครั้ง คนหนึ่งตบอีกคนหนึ่งจูบอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งต่อมา มือที่ตบค่อยเบาลงจนในที่สุดก็เพียงกุมแก้มสากสองข้างไว้เฉยๆ ปล่อยให้เขาจูบอย่างหมดทางสู้อยู่เนิ่นนาน

"รัซซี่" 

เสียงเรียกชื่อพึมพำ ทำให้อินทิรัศม์ปรือตามอง เห็นหน้าเบลอๆ ของคนเรียก หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติ หัวอกหัวใจเต้นสั่นระรัวเร็วและรุนแรงจนหาจังหวะไม่ได้ คิดว่าถ้าเขาไม่หยุดอินทิรัศม์คงจะหัวใจวายตายแน่ๆ 

จอร์แดนมองดูหน้าสวยที่ทำท่าเหมือนลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศหาทางแลนดิ้งบนพื้นโลกไม่ถูก เขาหัวเราะพอใจ ขยับร่างลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมือไปดึงแขนเล็กให้ลุกยืนตามเหมือนเห็นเป็นตุ๊กตา ร่างบางยังตั้งลำไม่ได้ก็เซถลาปะทะอกของเขาไปตามระเบียบ จอร์แดนโอบแขนไปรอบเอวบาง ก้มมากระซิบชิดริมหู

"ถึงกับมึนเชียวเหรอคุณ นี่แค่จูบเท่านั้นนะ ถ้ามากกว่านี้คุณคงไปสวรรค์หาทางกลับมาพื้นโลกไม่เจอแน่" 

คำพูดหยอกปนเยาะ ทำให้อินทิรัศม์ได้สติคืนมาในนาทีนั้น กำปั้นทุบไปบนหน้าอกเขาอย่างแรง ใบหน้าบึ้งสุดกู่ ผลักร่างสูงตอนเขาเผลอเพราะมัวแต่ยิ้มเยาะจนเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ร่างบางหันหลังเดินลิ่วไปทางประตู จอร์แดนรีบก้าวตามคว้าแขนเรีียวเอาไว้

"ไหนว่าหิวไง กินข้าวก่อนสิ จะสี่โมงแล้วนะคุณ" เขาเอ่ย

"ไม่กิน!" 

หญิงสาวเอ่ยบอกเขาเสียงห้วนจัด สะบัดแขนแต่เขาไม่ยอมปล่อย กลับดึงให้เดินกลับมาที่โต๊ะ อินทิรัศม์ขืนตัวไว้เต็มที่ สภาพจึงเหมือนเด็กน้อยสองคนที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่

"อย่าดื้อรัซซี่ กินข้าวเสร็จแล้วคุณจะไปไหนก็เรื่องของคุณ แคลร์จะว่าผมได้ถ้าหากรู้ว่าปล่อยคุณหิวตาลาย เป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะลำบากผมอีก" 

จอร์แดนกล่าวเสียงเข้มดุ อินทิรัศม์พยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้เต็มที่ เรียกสติที่เคยคุมสถานการณ์ทุกอย่างในมือไว้ได้เสมอให้กลับคืนมา หล่อนจะมาทำสติแตกให้เขาเห็นไม่ได้ มันผิดคน... ถ้าจอร์แดนเห็น เขาจะยิ่งได้ใจว่าเขามีอิทธิพลทำให้อินทิรัศม์เดือดพล่านได้ถึงขนาดนี้

ร่างบางจึงยอมเดินตามร่างสูง กลับไปนั่งที่โต๊ะ ใบหน้าที่เดือดดาลเมื่อนาทีก่อนเรียบสนิท ไม่เหลืออารมณ์ใดๆ ให้เห็น จอร์แดนกระพริบตา พระเจ้า...อยากแจกรางวัลออสการ์ให้เจ้าหล่อนจริงๆ!

"มีอะไรกินบ้าง จะกินก็ได้ เพื่อที่คุณจะได้ไม่ถูกด่า!" 

เสียงเรียบเอ่ยเหน็บประชด ไม่พูดเท้าความถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อนาทีก่อน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ดี!" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาเสียงเข้ม อยากจะดูว่าเจ้าหล่อนจะมีปฏิกิริยายังไงต่อไป จอร์แดนเปิดฝาครอบสเตนเลสออกทำให้เห็นว่ามีข้าวผัดทะเล ต้มซุปอะไรสักอย่างและผัดหน่อไม้ฝรั่งใส่กุ้งตัวโต อินทิรัศม์น้ำลายสอทันที ตักข้าวผัดที่ตั้งอยู่ตรงกลางใส่จานตัวเองกินทันทีอย่างไม่สนใจชวนใคร

"อร่อยไหม" จอร์แดนเอ่ยถาม ตักข้าวผัดใส่จานตัวเองบ้าง

"ฮื่อ" ตอบคำเดียว อินทิรัศม์ไม่เคยใช่ภาษานี้กับใครทั้งสิ้น แต่สำหรับคนตรงหน้านี้เขาไม่เหมือนใคร ดังนั้นอินทิรัศม์จึงไม่จำเป็นต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างให้เกียรติและแคร์มารยาท เพราะเขาไร้มารยาทกับอินทิรัศม์ก่อน ปฏิบัติกับคนอื่นยังไง ย่อมได้อย่างนั้นตอบแทน...ก็สาสมกันดีแล้ว

"ดอกไม้นี่ไม่มีขาย รู้ไหม" 

เสียงห้าวเอ่ยบอกอย่างที่ไม่มีใครถาม อินทิรัศม์เงยหน้าจากจานข้าว หันไปมองดอก ฟอร์เก็ตมีน็อตของจอร์แดน 

"ใครเขาขายกัน ที่เมืองไทยเขาแจกกันฟรี มีเกลื่อนไป" 

เสียงเรียบเอ่ยอย่างไม่ให้ความสำคัญ จอร์แดนหน้ามึนตึง ตักข้าวผัดมาใส่จานให้อินทิรัศม์สองทัพพีอย่างแกล้งๆ

"ตักทำไมตั้งเยอะ ไม่ได้ขอให้ตักนะ มันเยอะไป" เอ่ยบอกเขาเสียงขุ่น คนชอบแกล้งยักไหล่

"กินให้หมดนะ ตัวผอมมากเมื่อกี้ตอนนอนทับ กระดูกทิ่มสีข้างเจ็บจี๊ดเลย มาอยู่สองเดือนคุณต้องมีเนื้อมีหนังกว่านี้หน่อย ผมจะได้กอดอุ่น"

เขาพูดหน้าตาเฉย อินทิรัศม์ชะงักช้อน เงยหน้าขวบขึ้นมองตาเขียวปัด

"พูดบ้าอะไร! ทะลึ่งลามกจกเปรต ใครจะให้คุณกอดไม่ทราบ!"

"ให้ไม่ให้ไม่รู้ล่ะ ผมอยากกอดก็จะกอด อยากจูบก็จะจูบ อยากจะทำอะไรก็จะทำ คุณแน่จริงก็ห้ามผมให้ได้ก็แล้วกัน ผมบอกคุณล่วงหน้าให้เตรียมตัวไว้ ใจดีไหม ผมเป็นคนรู้มารยาทมีระบบเตือนล่วงหน้าให้คุณได้เตรียมใจให้พร้อมด้วย หึๆ" 

คนหน้าด้านเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย อินทิรัศม์ฉุนกึกอยากจะยกน้ำสาดหน้าหล่อที่ทำท่ายียวนกวนโทสะของเขาจนมือสั่น

"สารเลว!" 

เอ่ยเพียงคำเดียวทั้งที่มีคำในหัวอีกมากมายที่อยากจะสาดและอยากตะโกนใส่หน้าเขา แต่เขากลับยกมุมปากยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน

"ดี! โล่งอกหน่อยที่เป็นคนเลวในสายตาคุณ ถ้าเป็นคนดี ผมคงจะเกร็งแย่" 

เสียงห้าวกวนประสาทเอ่ยโต้ตอบอย่างไม่ลดละ ตักกุ้งตัวใหญ่มาใส่จานให้อินทิรัศม์

"กินซะ ถ้าไม่กิน ผมจะทำยิ่งกว่าจูบอีกเตือนไว้ก่อน" 

เขาเอ่ยเสียงเรียบเรื่อย แต่สายตาส่งมาว่าไม่ได้ขู่ เขาเอาจริง อินทิรัศม์มองหน้าหล่อร้ายกาจตาเขม็ง กำลังคิดว่าถ้าเอาส้อมจิ้มลูกกะตาวับๆ ของเขาจะผิดไหม แต่ต่อมาสติก็ส่งข้อความมาเตือนว่า... ให้ใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว... คติประจำใจที่ใช้ได้ผลเสมอมา 

หญิงสาวหายใจเข้าปอดสุดลึกแล้วก็ตักข้าวกิน ตักกุ้งกิน ตัดสินใจว่ากองทัพเดินด้วยท้อง ถ้าหากจะสู้กับคนหน้าหนาก็ต้องมีกำลังดีๆ เขายิ่งเป็นพวกบ้าห้าร้อยประเภทอะไรนั่นด้วย อินทิรัศม์ต้องแข็งแรงมากๆ ถึงจะต้านแรงเขาได้

อาหารมันอร่อยมาก อินทิรัศม์ชอบทุกเมนูของที่นี่ มีทั้งไทย จีน ฝรั่ง สมกับเป็นโรงแรมเจ็ดดาว...สองเดือนที่จะได้กินของอร่อยถูกปากได้พบกับผู้คนที่รักใคร่ทางฝั่งอเมริกาเกือบครบ ยกเว้นคนเดียวที่นั่งอยู่ตรงหน้านี่แหละ!

"คุณแกล้งฉันใช่ไหม" 

อินทิรัศม์เอ่ยถามหลังจากที่กินไปได้ครึ่งจาน ตอนที่โทรไปสั่งอาหารแล้วสต๊าฟบอกว่าอะไรก็หมดนั่นน่ะ คิดว่ามันต้องเป็นฝีมือเขาสั่งพนักงาน

"เรื่อง...?" เขาถามทำหน้าฉงน

หญิงสาวมองเขายกน้ำขึ้นดื่มแล้วก็ตักข้าวกินต่อด้วยท่าทางผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ ไม่อยากบอกว่ามัน...น่ามอง นี่ถ้าไม่โกรธเขาอยู่ก็จะว่าเขาทำอะไรดูดีมีเทสต์ไม่น้อย อินทิรัศม์ร้อง แว่ะ! ในใจเมื่อคิดเสร็จ

"ฉันโทรไปสั่งอาหาร อะไรก็ไม่มีสักอย่าง" 

หญิงสาวเอ่ยขยายความ คิดว่าเขาแกล้งไม่รู้

"อ้าว มาหาความกัน ของมันหมดเกี่ยวอะไรกับผม" 

เสียงห้าวเอ่ย สังเกตว่าหล่อนชอบกินกุ้งจึงตักให้อีก 

"แล้วทำไมคุณถึงสั่งข้าวผัดนี่ได้ ตอนฉันสั่งว่าหมด"

"ไม่ได้สั่ง... ผมทำเอง" 

เขาเอ่ย ทำให้อินทิรัศม์ต้องอ้าปากหวอด้วยความคาดไม่ถึง

"อะไรนะ คุณทำเองเหรอ?" เอ่ยถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

"ทำไม หน้าอย่างผมนี่มันทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่างรึยังไง" เสียงขุ่นเอ่ยย้อนถามคืนทันที

"ใช่" ตอบตรงๆ ตามความคิด เขาทำหน้ามึนตึง

"ยังมีอีกหลายอย่างที่คุณไม่รู้เกี่ยวกับผม" 

จอร์แดนเอ่ยเสียงห้วน รู้สึกอารมณ์ที่เพิ่งสงบไปกลับขุ่นมัวขึ้นมาใหม่อย่างไม่ต้องใช้เวลานานเลย เจ้าหล่อนไม่เคยแยแสจะรู้อะไรเกี่ยวกับเขามาตลอดชีวิตนั่นแหละ

"ไม่ได้อยากรู้นี่" อินทิรัศม์ตอบเสียงเย็น

จอร์แดนรวบช้อนอิ่ม ยกน้ำขึ้นดื่ม ยกจานข้าวผัดไปเทใส่ถังขยะมุมห้อง ตามด้วยอาหารที่มีอยู่บนโต๊ะ อินทิรัศม์อ้าปากค้างมองตามอย่างคาดไม่ถึงอีกครั้ง เขาเดินไปยังโทรศัพท์ห้อง

"รูมเซอร์วิสครับ" ทางปลายสายเอ่ย

"ส่งคนขึ้นมาเก็บจานที่ห้องฟอร์เก็ตมีน็อตด้วย อย่าลืมเอาขยะไปทิ้งและบอกทีมเฮาส์คีปเปอร์ให้ฉีดสเปรย์ดับกลิ่นด้วย" 

สั่งงานไปตามสายแล้ววางลง อินทิรัศม์ได้สติก็วางช้อน ยกน้ำขึ้นดื่ม ยอมรับว่าเขาได้ช็อกระบบของอินทิรัศม์อย่างที่จะต้องขอเวลาปรับตัวสักนิดก่อน วันแรกมาถึงเขาก็ต้อนรับอย่างที่อินทิรัศม์ตั้งรับไม่ทัน หญิงสาวไม่แสดงอาการอะไรออกมา ขยับลุกขึ้น คว้ากระเป๋าที่แขวนอยู่ที่พนักเก้าอี้มาสะพายไหล่ แล้วก็เดินออกไปจากห้อง 

จอร์แดนมองตามอย่างเงียบๆ... เขาอุตส่าห์ตัดดอกไม้ที่ปลูกใส่กระถางตรงระเบียงห้องมาให้ ลงทุนทำอาหารโปรดให้กิน ขอบคุณสักคำก็ไม่มี นอกจากคำพูดที่ไม่แคร์ที่จอร์แดนแสนเกลียดและไม่ได้อยากได้ยินเท่านั้น!


ความคิดเห็น