สวัสดีนักอ่านที่หลงเข้ามานะคะ😂 เรื่องนี้ก็สยองๆหน่อยนะ และก็อย่าลืมเอาตับมาด้วยล่ะ คราวนี้นายเอกเราใจร้ายมากๆ ชอบไม่ชอบหรืออยากติชมอะไรก็เม้นต์พูดคุยได้เลยน้าาาา

เขี้ยวที่ 2 : ชายปริศนา

ชื่อตอน : เขี้ยวที่ 2 : ชายปริศนา

คำค้น : BTS kookv allv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2562 09:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขี้ยวที่ 2 : ชายปริศนา
แบบอักษร

​เขี้ยวที่ 2

​ชายปริศนา


จองกุกไม่เคยรู้สึกสับสนเท่านี้มาก่อน ตอนนี้เขาเอาแต่คิดถึงเสือตัวนั้น เมื่อคืนนี้ก็ไม่ยอมหลับยอมนอน หมกมุ่นอยู่กับการขุดคุ้ยข้อมูลเกี่ยวกับเสือจนเข้าขั้นบ้าขนานแท้ เช้านี้ก็เช่นกัน เขากำลังอ่านพฤติกรรมและลักษณะของเสือพันธุ์ต่างๆในโน้ตบุ๊กพลางดื่มกาแฟร้อนๆในเต้นท์ไปด้วย

เขาอาจจะบ้าจริงๆก็ได้ เพิ่งโดนเสือตะครุบมาจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่ทำไมเขาถึงรู้สึก... ชื่นชอบในเสือตัวนั้นอย่างบอกไม่ถูก เป็นเพราะอะไรกัน?

ณ วินาทีที่ร่างของเขาอยู่ภายใต้กรงเล็บของสัตว์นักฆ่า เขารู้ได้ในทันทีว่าตัวเองไม่รอดแน่ แต่เสือตัวนั้นไม่ฆ่าเขาทั้งๆที่มันทำได้ ใช่! มันกลับปล่อยเขา เห็นได้ชัดว่ามันแตกต่างจากเสือตัวอื่น และความแตกต่างนั้นเองที่ทำให้ความหวาดกลัวเปลี่ยนไป เขาไม่กลัวตาย แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นและหลงใหลในตัวมันอย่างน่าประหลาด โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้าที่ไม่มีใครเหมือนคู่นั้น เขายังลืมไม่ลงเลย

จองกุกจิบกาแฟหมดแก้วก่อนลุกออกจากเต้นท์ เดินไปยังจุดล้างจานซึ่งอยู่ติดกับห้องน้ำ 

จีมินรูดซิปเต้นท์เพื่อต้อนรับแสงอรุณ... ไม่สิ พูดว่าต้อนรับลมหนาวยะเยือกน่าจะเหมาะกว่า เขาหาวหวอดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถีบผ้าห่มที่พันเป็นกระจุกอยู่รอบขาออก ฝ่าเท้าสอดเข้าไปในรองเท้าแตะชื้นๆเพราะโดนน้ำค้างหยดใส่ 

"จินชิอ่า ทำอะไรให้กินหน่อยสิ หิวแล้ว" จีมินเข้าไปนั่งยองข้างๆซอกจินกับกองไฟพร้อมทำตาปริบๆอย่างออดอ้อน 

"เออ ก็กำลังทำข้าวต้มให้กินอยู่นี่ไง อยากกินเร็วๆไหมล่ะ ถ้าอยากกินก็มาช่วยกูทำ"

"ไม่" ตอบเสร็จก็เดินผิวปากออกไปแบบสบายใจเฉิบ ทำเอาซอกจินที่กำลังก่อไฟอยู่ทั้งหมั่นไส้ทั้งอยากเขกหัวฟูๆนั่นสักครั้ง

"สัสจีม ปานนั้นก็มาเร่งกู"

"ห้าว..." นัมจุนเดินหาวมาหาเชฟของกลุ่มหลังจากไปเข้าห้องน้ำ "วันนี้มีแพลนไปไหนมั่ง?"

ซอกจินยักไหล่ "ไม่แน่ใจ แต่เห็นไอ้โฮปบอกแถวนี้มีน้ำตก กินข้าวเสร็จคงพาเราไปที่นั่นล่ะมั้ง"

"น้ำตกเหรอ... อากาศหนาวขนาดนี้ยังให้พวกกูไปเล่นน้ำตกอีกเหรอ" นัมจุนนึกถึงอากาศหนาวเมื่อคืนก็ยกมือขึ้นมาลูบแขนตัวเองแรงๆให้หายขนลุก "กูว่ากูคงได้แข็งตายแน่ๆ"

"แล้วแต่คร้าบเพื่อน คนอื่นเขาจะเล่นกัน มึงไม่เล่นก็ไปนั่งรอหรือไม่ก็คุยเล่นกับเมียมึงก็ได้หนิ"

"เมียที่ไหน มึงก็เห็นว่ากูยังไม่มีใคร"

ซอกจินยิ้มแซว "แต่เมื่อคืนนี้กูเห็นน้า..."

"เห็นอะไร" น้ำเสียงของนัมจุนเข้มขึ้น แต่ไม่ได้มีความโกรธเคือง

"ตอนที่มึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำอ่ะ มึงแอบโทรคุยกับใครอยู่"

"หึ อันนั้นอย่าเรียกว่าเมียเลย เรียกว่า คนแก้เหงา จะดีกว่า"

"ง่อว เพื่อนกู เบื่อเมื่อไรบอกกูด้วย"

"ได้ดิ คนนี้เด็ดอยู่ มึงน่าจะติดใจ"

ซอกจินยิ้มอย่างพอใจก่อนหันไปหาจองกุกที่เดินถือกล้องออกมาจากเต้นท์ "เห้ย มึงจะไปไหนวะไอ้กุก?"

คนถูกถามหันมาแต่ไม่หยุดเดิน "ถ่ายรูป"

"ถามคำตอบคำจริงๆ... เออ มึงก็ระวังตัวด้วยล่ะ ให้ไอ้ม่อนไปเป็นเพื่อนไหม"

นัมจุนรีบหันขวับมาทำตาโตให้เพื่อนสนิท แต่จองกุกปฏิเสธ

"ไม่ กูจะไปคนเดียว"

"งั้นก็ดูแลตัวเองดีๆ ระวังยุงป่าด้วย"

หลังจากนั้นร่างสูงก็ไม่ตอบอะไรอีก เขามุ่งตรงไปยังสถานที่เดิมซึ่งเคยเห็นเสือเมื่อวานนี้ สายตาคมลากไปตามรอยเท้าใหญ่ๆก่อนที่ร่างกำยำจะนั่งยองลง มือหนาลูบเบาๆบนรอยนั้นอย่างนึกทึ่ง 

จองกุกลุกขึ้นยืนตัดสินใจเดินตามรอยเท้า ยิ่งเดินเข้าไปลึกขึ้น ต้นไม้ก็ยิ่งหนา ส่งผลให้บรรยากาศรอบๆมืดสลัวแถมยังเย็นเยียบ เสียงนกร้องที่คาดว่าควรจะได้ยินก็ไม่มี ภายในป่าเงียบงันราวกับไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตใดอาศัย

เสียงเหยียบใบไม้แห้งกรอบและกลิ่นน้ำหอมแสนคุ้นเคย ทำให้เสือโคร่งที่อยู่ห่างออกไปไกลหลายเมตรต้องเงยหน้าขึ้นจากซากเหยื่อ มันเงยหน้าขึ้นพร้อมสูดกลิ่นอณูด้วยจมูกอันยอดเยี่ยม ขาหน้าทั้งสองค่อยๆหยัดขึ้น พาร่างตัวเองไปตามกลิ่นโดยทิ้งร่างไร้ชีวิตของนายพรานไว้เบื้องหลัง ปล่อยให้ร่างเน่าเฟะนั้นนอนจมกองเลือดและถูกแมลงวันตอมอย่างโดดเดี่ยว

แกรบ...

จองกุกหยุดอยู่ที่ต้นไม้สูงชะลูดต้นหนึ่ง ส่งมือไปลูบรอยข่วนบนเปลือกไม้ด้วยความดีใจ ไม่ผิดแน่ นี่คือรอยฝนเล็บของมัน เป็นไปได้ว่ามันอาจอยู่แถวๆนี้ หรือมันทิ้งรอยนี้ตั้งแต่เมื่อวานและเดินไปไกลแล้ว มีเปอร์เซ็นต์สูงที่จะเป็นแบบแรก เพราะรอยนี้ยังสดใหม่อยู่เลย

เมื่อได้เบาะแสอีกชิ้น ร่างสูงก็ถ่ายรูปเก็บไว้ก่อนออกตัวเดินอีกครั้ง มีรอยเท้าและรอยกิ่งไม้หักอยู่ตลอดตามเส้นทาง บ่งบอกให้รู้ว่าเขามาถูกทางแล้ว 

และเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ตัวเองหลงทาง เขาจึงหยิบกิ่งไม้ที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่มาปักพื้นไว้เพื่อเป็นสัญลักษณ์


ฝีเท้าหนักแน่นก้าวไปตามทางรกเรี้ยวอย่างไร้ความกลัว โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองน่ะ ได้มาถึงถิ่นเสือเข้าให้แล้ว


ร่างสูงค่อยๆสไลด์ไปตามทางลาดชันเตี้ยๆโดยจับเถาวัลย์ไว้ เขากระโดดลงมายังพื้นดิน และถ้าให้เดามันคงเป็นทางถนนที่เอาไว้ตัดผ่านแนวกันชนกับอุทยาน เปรียบเสมือนพรมแดนที่ไร้รั้วกั้น 

นัยน์ตากลมไล่มองรอยเท้าจางๆบนทางถนนซึ่งทอดไปยังป่าอีกฟาก บางทีเขาควรจะจ้างเจ้าหน้าที่ให้มาด้วยกันสักหน่อย แต่ถ้าจะย้อนกลับไปตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว มีอยู่สิ่งเดียวที่เขาทำได้ นั่นคือรุดหน้าต่อเท่านั้น

จองกุกสูดหายใจลึกๆก่อนเดินผ่าถนนแคบไปหาป่าอีกฟากหนึ่ง สองขาซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามปีนบนทางลาดอย่างคล่องแคล่วและอาศัยแรงเด็กหนุ่ม เมื่อมาถึงพื้นราบก็เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ อากาศภายในป่ายังคงเย็นชื้นจากน้ำค้าง ต่างจากแผ่นหลังของจองกุกที่ร้อนและเปียกชุ่มด้วยแผ่นเหงื่อบางๆ 

เขารู้สึกกระหายน้ำจึงเดินช้าลง อากาศหนาวเย็นที่สูดเข้าไปทำให้คอของเขาเริ่มแห้งผาก ให้ตายสิ รู้แบบนี้น่าจะพกกระติกน้ำมาดีกว่า ทำไมเรื่องแค่นี้เขาถึงคิดไม่ทันกันนะ 

"คิก คิก..."

"!?" จองกุกรีบเงยหน้าขึ้นและหันรีไปรอบๆ เมื่อกี้เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด มีเสียงหัวเราะเล็กๆดังอยู่แถวนี้ แถมใกล้มากเสียด้วย 

พลันเสียงหัวเราะคิกคักก็ดังขึ้นอีกระลอก และด้วยนิสัยใจกล้า ไม่ค่อยเป็นคนกลัวอะไร เขาจึงตัดสินใจเดินตามทิศทางเสียงนั้นอย่างสงสัยใคร่รู้ 

"ฮึๆๆ..."

น้ำเสียงหัวเราะฟังดูร่าเริงและแหลมใสเหมือนเด็ก จนแยกแทบไม่ออกว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่มีความทุ้มและความแหบเล็กน้อยคลออยู่ในน้ำเสียง อาจเป็นไปได้ว่าเจ้าของเสียงหัวเราะนั้นคือเด็กผู้ชาย ซึ่งอายุเท่าไรก็ไม่อาจรู้ แต่ถ้าเป็นเด็กชาวบ้านก็ดี เขาจะได้ขอความช่วยเหลือเสียหน่อย

แซ่ก แซ่ก

เขาเร่งฝีเท้าหลังจากเห็นพุ่มไม้ทางซ้ายขยับเหมือนมีอะไรเดินผ่าน เมื่อมาถึงพุ่มไม้พุ่มนั้น เสียงหัวเราะที่ว่าก็เงียบหายไป

ขายาวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าหล่อซึ่งมีเม็ดเหงื่อเกาะพราวหันรีหันขวางไปรอบๆ แต่ก็พบเพียงแค่ต้นหญ้า พุ่มไม้ เถาวัลย์ ต้นไม้ และก็ต้นไม้

"ฮึก ฮือ..."

คราวนี้เป็นเสียงร้องไห้ที่ดังมาจากข้างหน้า ดวงตากลมเพ่งมองเถาวัลย์ยั้วเยี้ยที่สยายตัวลงมาจากกิ่งไม้ ซึ่งหากมองดูดีๆแล้ว มันกำลังปิดคลุมร่างหนึ่งที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้แทบมิด ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงมองไม่เห็น

รองเท้าคอนเวิร์สหุ้มข้อสีแดงเริ่มก้าวเดิน จองกุกค่อยๆย่องเข้าไปตามเสียงสะอื้นฮั่กจนเห็นชายเสื้อสีขาวอยู่รำไร เขาแหวกม่านเถาวัลย์ออกพร้อมลอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่

"ฮือ... อึก ฮึก!"

ร่างอันสั่นเทานั่งหันหลังให้เขาในท่ากอดเข่า ชุดนอนตัวยาวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเป็นดวง ยิ่งเขาเดินเข้าไปใกล้มากเท่าไร เสียงร้องไห้ก็ยิ่งดังขึ้นเหมือนเด็กคนนั้นรู้ตัวแล้วว่าเขามา

"คุณ... คุณครับ?" เขาไม่กล้าเข้าไปจับไหล่จึงยืนเรียกอยู่ข้างหลัง เพราะดูจากสภาพแล้วคงไม่เป็นการดีเท่าไรหากจะสัมผัสตัวอีกฝ่าย 

ทันใดนั้นเสียงสะอื้นก็หยุดลง ร่างสีขาวเปื้อนเลือดค่อยๆลุกขึ้นและหันมาหาเขา ชายชุดนอนทิ้งตัวลงมาเกือบกรอมเท้า เมื่อจองกุกได้เห็นใบหน้าเด็กหนุ่มคนนั้นก็แทบหยุดหายใจ ผมสีบลอนด์ทองเป็นประกายยามต้องแสงอาทิตย์ ใบหน้าสวยหวานราวกับสตรีอาบเปียกไปด้วยน้ำตา จมูกเชิดดื้อรั้น ปากอิ่มสีแดงง้ำคว่ำเหมือนคนขี้งอนแต่ก็น่าเอ็นดู และที่สำคัญยิ่ง คือดวงตาเรียวมนสีฟ้าดั่งเม็ดไพลิน


สีฟ้า... เหมือนเสือตัวนั้น




​To be continued

​_____________________________

เขาเจอกันแล้ว~~อันนี้คือจองกุกตกหลุมรักจริงๆแล้วนะ5555 นุ้งวีโผล่มาในร่างนี้ต้องมีแผนอะไรแน่ๆเลย มาลุ้นกันว่าใครจะโดนขย้ำเป็นคนแรก คริคริ😁


ความคิดเห็น