facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คริสต์มาสครั้งสุดท้าย 6/6 End

ชื่อตอน : คริสต์มาสครั้งสุดท้าย 6/6 End

คำค้น : คริสต์มาสครั้งสุดท้าย 6/6 End

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 148

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2562 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คริสต์มาสครั้งสุดท้าย 6/6 End
แบบอักษร

"ตื่นแล้วงั้นหรอ"

"ถ้ัาเธอว่าฉันหลับ ฉันว่าเธอต้องไปตรวจสมองหน่อยแล้วมั้ง"

"งั้นไปกันเถอะ ใกล้ถึงคริสต์มาสแล้ว"

"อืม"

"ว้าว สวยกว่าตอนกลางวันอีกน่ะเนี่ย"

"นั้นสินะ ก็เพราะมันมีหิมะไงละ ถึงสวยขนานนี้น่ะ...ต้องขอบคุณเธอละนะ"

"ขอบคุณฉันทำไมหรอ"

"ถ้าไม่ได้เจอเธอก็คงไม่ได้เห็นคริสต์มาสสวยๆแบบนี้่หรอก"

"ฉันเองก็เหมือนกัน ขอบคุณนะมาโคโตะถ้าไม่เจอนายฉันคงไม่ได้เห็นคริสต์มาสแบบนี้แน่"

ชิโระหันมายิ้มให้กับผม 

เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วหรอเนี่ย เป็นแบบเมื่อก่อน

"อ้าวใส่นี่ไว้นะจะได้ไม่หนาวแล้ว"

"แล้วนายละ"

"ไม่เป็นไรหรอก"

ผมเอาผ้าพันคอที่พึ่งซื้อมาผันที่คอของชิโระ

"นี่มาโคโตะย่อตัวมาใกล้ๆหน่อยสิ"

ผมได้ย่อได้ไปใกล้ๆกับชิโระ ในตอนนัั้นเธอก็ได้ก็ได้เอาผ้าพันคอที่ตัวเธอมาพันที่คอผมแล้วก็ทำให้ผ้าพันคอนั้นตึงเพราะว่าพันทั้งคอผมกับชิโระเข้าด้วยกัน

"แบบนีั้ก็เรียบร้อย นายจะได้ไม่หนาว"

"ขอบคุณน่ะ"

"วันนี้สนุกมาเลยได้กินของฟรีแถมยังอร่อยอีก"

"ก็งั้นเงินฉันนิ มันก็ต้องอร่อยอยู่แล้วสิฟะ"

"ครั้งหน้านายต้องเลี้ยงฉันอีกหน้า ถ้่หากเป็นไปได้อ่ะนะ"

"เมื่อกี้เธอพูดอะไรรึป่าว"

"ไม่ได้พูดอะไรน่ะ"

"งั้นไปกันเถอะ"

"ถึงสักทีนะ"

"อืม"

"นี่...มาโคโตะ ขอบคุณนะที่มาอยู่ข้างฉันในตอนนี้...ได้มายืนท่ามกลางแสงไฟ ดวงดาว ดวงจันทร์และใต้หิมะพร้อมกับนาย...นี่น่ะ....นี่น่ะ...เป็นของขวัญที่วิเศษที่สุดเลยนะ มีค่ามากกว่าสิ่งอื่นใดๆ เพราะนายฉันถึงมาเห็นอะไรแบบนี้ ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ทำตามสัญญานะ"

"อืม...ขอบคุณที่เธออุสาห์รอฉันน่ะ ขอโทษนะที่ฉันลืมเธอน่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันเองก็ลืมเหมือนกันเพราะงั้นขอโทษเหมือนกันน่ะ"

ผมกับชิโระได้เดินไปจนถึงสถานที่จัดงานคริสต์มาสและได้ไปเจอกับร้านขายพวงกุญแจ

"เอาพวกกุญแจมั้ย"

"เอาๆ"

"ขอพวงกุญแจกระต่ายครับ2พวงครับ"

"ได้แล้วครับ"

"ขอบคุณครับ"

ผมได้ให้พวงกุญแจกับชิโระ เธอทำหน้ามีความสุขมาก เธอยิ้มอย่างจริงใจแต่ต่างจากยิ้มอื่นๆที่ผมเคยเห็นมา

"นี่มาโคโตะ...ขอเดินจับมือได้รึป่าว"

"ก้ได้...แต่ทำไมละ"

"ก็....คนมันเยอะนี่นา"

"ค้าบๆ"

24/12/2018

23.50 PM

"นี่มาโคโตะวันนี้สนุกมาเลยนะ ได้เจอนายในตอนเช้า ได้เที่ยวกับนายตอนบ่ายแถมยังทะเลาะกับอื่นด้วย และยังจำได้นายอีกด้วย ได้มาเที่ยวด้วยกันในตอนเย็น...เราสนุกมากจริงๆนะ"

"ฉันก็เหมือนกัน"

24/12/2018

23.51 PM

ผมได้ชิโระอย่างไม่ละลายตายพยายามจดจำเรื่องนี้ไว้ในหัวใจแลชะจะไม่มีวันลืมเด็ดขาด

24/12/2018

23.52 PM

"ฉันน่ะ ชอบชิโระน่ะ"

"ฉันก็ชอบนายนะ มาโคโตะชอบที่สุดเลยยยยยยยยย"

24/12/2018

23.53 PM

"เข้าใจความหมายของคำว่าชอบรึยังละ"

"อืมเข้าใจแล้วละ"

24/12/2018

23.54 PM

ผมเสมองไปทางอื่นส่วนชิโระก้หน้าแดงฉ่าจนทำให้เธอไม่มองหน้าผม จนทำให้ผมดันหลุดหัวเราะออกมา

24/12/2018

23.55 PM

"หัวเราะอะไรของนายกันย่ะ

"โทษทีๆ"

"เหลืออีก5นาทีสินะ"

"อืม"

24/12/2018

23.57 PM

"นี่มาโคโตะช่วยกอดฉันหน่อยจะได้มั้ย"

"อืม...ได้สิ"

ผมได้เดินเข้าไปใกล้ชิโระเพื่อที่จะกอดเธอ

"อุ่นจัง ขออยู่แบบนี้อีกสักพักนะ"

"อืมได้สิ เธอเนี่ยขี้เหงาจังน่ะ"

ชิโระได้แต่ซบหน้าลงแล้วร้องไห้ออกมา

24/12/2018

23.59 PM

"นี่น่ะ เป็นครั้่งสุดท้ายแล้วน่ะ"

"ครั้งสุดท้าย...เธอหมายถึงอะไร"

ผมทำสีหน้าที่งงแล้วถามชิโระ

"เมื่อคริสต์มาสเมื่อไหร่ฉันจะหายไปทันที"

"ไม่จริงน่า"

25/12/2018

00.00 PM

Merry Christmas

เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นมา รอบข้างเต็มไปด้วยคำอวยพร เสียงเพลงเฉลิมฉลองได้ถูกเปิดขึ้ันอีกครั้งพร้อมกับ

ชิโระที่ยืนอยู่ข้างๆผมได้ล้มลงไป

"นี่...ไม่เป็นไรน่ะชิโระ!"

"หมดเวลาแล้วสิน่ะ"

ชิโระฝืนยิ้ม ร่างของชิโระได้ค่อยๆกลายเป็ฺนสีขาว แสงสีขาวทอประกายอันอบอุ่น ชิโระมองร่างกายของตัวเองด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

"นี่มาโคโตะขออีกอย่างได้มั้ยนี่เป็นคำขอสุดท้ายแล้ว ช่วยจูบฉันหน่อยได้มั้ย"

ผมลงไปจูบชิโระอย่างไม่ลังเล

"นี่...ชิโระวันนี้่น่ะขอบคุณนะ"

"นี่....มาโคโตะอย่าร้องไห้สิ"

น้ำตาของผมไหลตลอด มันไม่ยอมหยุดไหลเลย 

"อย่าร้องไห้เลยน่ะ มาโคโตะ...แต่ว่านายอยู่ไหนกันน่ะ...ฉันมองไม่เห็นเลย"

ชิโระกวาดสายตามองผม และยังคงเรียกชื่อผมอยู่ตลอดและยังคงยิ้มอยู่

"ตรงนี้ ฉันอยู่ตรงนี้"

"อื้อ..."

ผมกอดร่างของชิโระที่กำลังจะหายไป เอาไว้แน่น ชิโระพยายามจะเอามือขึ้นมา

"ไว้คริสต์มาสปีหน้า มาเที่ยวกันใหม่นะ"

"อืม...ฉันสัญญา"

"ขะ...ขอบ...คุณ...นะ..."

ชิโระทิ้งน้ำหนักเอาเบาหวิวที่แขนของผม และค่อยๆหลับตาทั้ง2ข้างลง และทันใดนั้นร่างของเธอก็แตกกระจาย

*****

ชิโระได้ยืนอยู่ใต้ต้นซากุระ แต่ว่าเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

"นี่ชิโระ"

เสียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา

"นี่นายมาโคโตะงั้นหรือ"

"อืม ใช่แล้ว"

ตัวผมตอนเด็กได้เริ่มพูดกับชิโระ

"แบบนี้น่ะ ดีแล้วหรอ"

"ดีแล้วละ ที่เหลือปล่อยให้สองคนนั้นจัดการเองเถอะน่ะ"

"นั้นสิน่ะ งั้นไปเถอะ"

และหลังจากนั้นเด็กนั้นสองคนนั้นก็เดินหายไปจากต้นซากุระ

"นี่ชิโระขอเวลาหน่อยนะ"

*****

ตัวผมที่ร้องไห้อยู่และก็ได้พบกับตัวผมเมื่อสิบปีก่อนอีกครั้ง

"นี่ไม่ต้องเสียใจหรอกน่ะ แล้วมีอะไรจะบอกด้วยฉันเจอชิโระแล้วนะ"

"อืม งั้นหรอ"

ผมฝืนทำสีหน้ายิ้มพร้อมน้ำตาให้กับตัวผมตอนเด็ก

"พอได้แล้วละ ฉันฝากที่เหลือด้วยนะตัวฉันในอนาคต"

"อืม ไว้ใจได้เลย"

จากนั้นตัวผมตอนเด็กก็หายไป

"บอกแล้วงั้นหรอ"

"อืม แต่ไม่ได้บอกเรื่องเธอหรอกน่ะ เรื่องในอนาคตน่ะหมอนั้นตั้งจัดการเอง"

"งั้นไปกันเถอะ"

สองวันผ่านไป

ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่ได้เห็นภาพตัวผมตอนเด็กอีกเลย

"วันนี้มานักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาสองคนน่ะ เข้ามาได้"

"ผมมิโยชิ มาโคโตะครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ"

"เชิญนั่งเลยจ้า"

"นักเรียนอีกคนเข้ามาได้เลย"

เห้ย สวยว่ะ สวยมากเลย

"เสียงดังทำไมกัน"

สิ่งทีี่ผมเห็นมันคือเรื่องจริงช่ายมั้ย

"ฉันชื่อ ชิโระ อายาเสะ ชิโระ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ"

"งั้นที่นั่งของเธอข้างๆมาโคโตะน่ะ"

"ได้ค่ะ"

เธอเดินมาทางผม

"คือว่า...คุณชื่อ..."

"มาโคโตะครับ มิโยชิ มาโคโตะ"

"ฝากตัวด้วยนะ มาโคโตะ"

"ครับ"

"คือว่า...เราเคยเจอกันที่ไหนรึป่าวค่ะ"

"คงเคยเจอกันที่ไหนสักที่ละมั้งครับ เพราะงั้น"

"ช่วยเป็นเพื่อนกับ ผม/ฉัน ได้รึป่าว ครับ/ค่ะ "

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว