facebook-icon

ต้นฉบับนิยายของ 'Love Alert' ซีรีส์เกาหลีเรื่องล่าสุดของ 'ยุนอึนฮเย'

ตอนที่ 9-2 ฉันกำลังคิดอยู่ว่า นางสาวย. ของนักข่าวจูน่ะ จะเป็นฉัน...ดีไหม

ชื่อตอน : ตอนที่ 9-2 ฉันกำลังคิดอยู่ว่า นางสาวย. ของนักข่าวจูน่ะ จะเป็นฉัน...ดีไหม

คำค้น : ระวังหัวใจจะไหวหวั่น นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 07:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9-2 ฉันกำลังคิดอยู่ว่า นางสาวย. ของนักข่าวจูน่ะ จะเป็นฉัน...ดีไหม
แบบอักษร

​ยูจองนั่งแต่งหน้าอยู่ในห้องรับรองวีไอพีของบิวตี้ช็อปเหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เธอรู้ข่าวจากผู้จัดการแล้วว่าแชกยองจับได้เรื่องที่เธอค้างนอกบ้าน จึงคิดว่าเตรียมตัวถ่ายทำที่ร้านคงจะดีกว่าการกลับบ้าน แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดี๋ยวก็คงหายเอง แต่ทิศทางมันผิดกะทันหัน เมื่อจีฮุนก็เข้ามาในร้านเช่นกัน วันนี้พวกเขาถึงกองถ่ายเวลาเดียวกันแล้วยังมาร้านนี้เหมือนกันอีก แต่ก็ไม่ได้ถูกสงสัยอะไร

สมัยเรียนยูจองเป็นคนที่เรียนเก่งมาก เป็นหญิงสาวที่มีความสามารถโดดเด่นจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง แต่กลับมีสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอจึงต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยในรอบที่สาม แต่ก็ติดในรอบนั้นทันที ซึ่งยูจองก็ภูมิใจเป็นอย่างมาก ที่นานๆ ทีความฉลาดหลักแหลมของตัวเองจะได้ส่องประกาย ไม่ได้หมายถึงหัวสมองที่สามารถวิเคราะห์และจดจำบทได้ เพราะปกติแล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องใช้สมองมากนัก แพทเทิร์นชีวิตนักแสดงในแต่ละวันมันน่าเบื่อและวกวนกว่าที่คิด รัศมีการใช้ชีวิตก็แคบ ขอบเขตของผู้คนที่ได้พบเจอก็แคบ มันเป็นงานที่ดีเลยได้เริ่มทำ แต่ก็ต้องหมั่นขบฟันทนอยู่แบบนี้ ถ้าไม่มีพี่แชกยองอยู่ข้างๆ เธอก็คงทนไม่ได้ไปแล้ว

สำหรับยูจองแล้วพี่แชกยองเป็นทั้งตัวแทนของแม่ เป็นเพื่อน เป็นพี่สาว เป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ และเป็นคนที่เซนส์ดีจนน่ากลัว ซึ่งโดดเด่นเรื่องพลังแห่งลางสังหรณ์ก็เลยต้องพึ่งพาเธอ พ่อของพี่แชกยองและพ่อของเธอ ทั้งสองท่านเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็ก เธอกับพี่แชกยองจึงเป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งแต่เกิดใช้ชีวิตเหมือนพี่น้องที่สนิทกัน แม้จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานขนาดนั้น ถ้าเธอได้สบตากับพี่แชกยองสักนิดเดียว ถึงจะไม่ได้ทำอะไรมาก็ตาม แต่จังหวะของหัวใจจะเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ไม่ว่าจะเป็นอะไรแชกยองก็ก้าวข้ามเธอไปหนึ่งขั้น สายตาของแชกยองแข็งแกร่งเหมือนมองเห็นทะลุเข้าไปในใจคน ลองพูดออกมาแค่ไม่กี่คำ เธอก็จะรู้โดยไม่จำเป็นต้องถามด้วยซ้ำ จากนั้นก็จะเขย่ามันออกมาทั้งหมด

“ถ้าทำผิดมาเหมือนวันนี้ อย่างมากก็ห้ามสบตา เลี่ยงได้ก็เลี่ยง... เนี่ยพอเลิกกอง ก็หิวข้าวมากเลยไปกินข้าวแถวใกล้ๆ กองถ่าย แต่ดันเจอเพื่อนเก่าพอดีก็เลยพูดคุยกัน...”

ยูจองกำลังฝึกซ้อมคำตอบหากถูกแชกยองถามเหมือนซ้อมบทละคร จีฮุนถือผลไม้และชาสมุนไพรเดินเข้ามาหา

“คงไม่ใช่ความแตกไปถึงประธานคังแล้วหรอกนะ”

“ยังไม่ทั้งหมดหน่า แค่ครึ่งเดียว เธอจับได้ว่าฉันไปนอนค้างนอกบ้านมา แต่กับใครก็ยังนะ... อีกเดี๋ยวก็คงมาแล้ว น่ากลัวจะตาย จริงๆ นะ”

“ประธานคังจะต้องกังวลมากแน่ๆ ถ้าเกิดยอดเจดีย์ที่ทุ่มเทสร้างมาสิบห้าปีเกิดตำหนิแล้วพังครืนลงมา จะทำยังไงแล้วจะวิตกแค่ไหน”

“ผู้หญิงอายุเกินสามสิบมีคนรัก มันจะตำหนิอะไรกันล่ะ ตอนนี้ฉันทิ้งภาพลักษณ์รักแรกแห่งชาติไปแล้วนะ เดี๋ยวแฟนๆ ก็ค่อยๆ ตื่นจากความฝันเองนั่นแหละ”

“งั้นลองคิดว่าโรแมนติกคอมเมดีควีนเปิดเผยเรื่องคนรักดูสิ ไม่ว่าจะดูหนังเรื่องไหนก็คงจดจ่อกันแต่เรื่องโรแมนติกนั้นหรือเปล่า อาชีพของพวกเรา...เป็นอาชีพที่อยู่ได้ด้วยภาพลักษณ์นะ”

“ถ้าคาดหวังกับภาพลักษณ์ก็คงไม่มีความมั่นใจในการแสดงสิ มีความสามารถในการแสดงอยู่แล้ว ทำไมต้องใช้ภาพลักษณ์เป็นตัวช่วยด้วยล่ะ”

“งั้นจะยังไง จะให้เรื่องของเรามันปล่อยออกไปก่อนแล้วค่อยบอกประธานคังเหรอ”

“เปล่า ก็แค่เรียกนักข่าวที่สนิทมาแล้วฉันจะปล่อยข่าวเดทของพวกเราก่อนเอง”

“ยุนยูจอง! ไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาด! นี่มันรีบร้อนเกินไป ใจเย็นๆ ก่อนสิ”

จีฮุนเริ่มรู้สึกกลัว จึงป้อนผลไม้ให้ยูจอง ลูบผมเธออย่างอ่อนโยน เพื่อเกลี้ยกล่อมให้สงบลง ยูจองมีความสุขและรู้สึกหอมหวานมากกับช่วงเวลาแบบนี้ รู้สึกเหมือน...นี่มันคือการได้รับความรักจริงๆ …นี่มันคือความสุข

ต่างคนต่างคิด

จีฮุนกำลังกลัว เพราะเขาคิดจะจัดการกับยูจองในไม่ช้า แต่ถ้าประธานคังรู้เข้าเรื่องนี้ก็คงจะวุ่นวาย ดังนั้นจึงเตรียมชาสมุนไพรกับผลไม้ที่ยูจองชอบเข้ามา เพื่อจะลองยืนยันด้วยตัวเองว่าประธานคังจะรับรู้แล้วหรือเปล่า คงต้องพลีชีพตัวเองแล้วล่ะ...พระเจ้า

“เขียนเป็นข่าวพิเศษแล้วปล่อยมันให้ตรงกับวันคริสมาสต์ไง แสดงหนังเรื่องเดียวกันมาอย่างต่อเนื่อง จึงค่อยๆ กลายเป็นความใกล้ชิด เดี๋ยวฉันบอกว่าฉันเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเอง”

“ผมยังไม่เหมาะสมที่เป็นผู้ชายที่ยืนข้างๆ ที่รักเลยนะ”

“ก็รักกันอะ ต้องมีอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ”

“กับผู้ชายแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นไง”

“คุณจีฮุน ตอนนี้หัวใจเราตรงกันแล้ว มันจะไม่เปลี่ยนแปลงเด็ดขาดใช่ไหม สัญญาสิ หืม”

“คือ… ก็ได้ เอ่อ สัญญา...”

ยูจองมัวเมากับบรรยากาศและคำพูดแสนหวานของจีฮุน เลยคิดว่าตอนนี้ถึงเวลาจูบกันแล้วจึงหลับตาและยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ

แต่ก็ต่างคนต่างความคิดอีกครั้ง

จีฮุนมองดูยูจองที่กำลังหลับตา เขาอึดอัดจริงๆ ถึงจะไม่มีเซนส์ แต่มันจะไม่มีอะไรขนาดนั้นได้ยังไงกัน ถ้าไม่รับรู้แล้วยังใส่ซื่อขนาดนี้ก็ต้องป่วยแล้วล่ะ วันนี้เขาจะต้องจบกับผู้หญิงที่ชอบสร้างเรื่องใหญ่ให้ได้ แต่...แต่ถึงอย่างนั้น... เธอก็สวยจริงๆ จีฮุนเข้าไปใกล้ยูจองเหมือนโดนดึงดูดด้วยแม่เหล็ก แต่เสียงของแชกยองก็ดังสนั่นลั่นร้าน

“นักแสดงยุนอยู่ไหน คุณยุนยูจอง!”

ยูจองตกอกตกใจและลุกพรวดด้วยเสียงของแชกยอง เธอรีบหาบทละครแล้วทำเป็นนั่งอ่านทันที โบกมือให้จีฮุนออกไป

“ที่รักรีบกลับไปที่ห้องตัวเองเดี๋ยวนี้เลย”

จีฮุนกำลังจะเดินออกจากห้องเหมือนหลบหนี แต่แชกยองกลับเปิดประตูพรวดเข้ามา พวกเขาจึงเผชิญหน้ากันโดยตรง จีฮุนโค้งศรีษะด้วยสีหน้าที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วรีบออกจากห้องของยูจองไป ด้วยสัญชาตญาณความรอบคอบทำให้แชกยองรู้สึกไม่พอใจ พลางมองดูจีฮุนเดินจากไปด้วยสีหน้าแบบนั้นครู่หนึ่ง ส่วนยูจองจดจ่ออยู่กับบทละครและทำเป็นฝึกซ้อมการแสดง จับความรู้สึกแม้กระทั่งน้ำตาคลอหน่วย ใช้แค่หางตาชำเลืองมองและพิจารณาอารมณ์ของแชกยอง

“วันนี้มีเซ็ทฉากถ่ายกลางแจ้งทั้งวันใช่ไหม”

ยูจองรู้สึกกลัวและกังวลกว่าเดิม เมื่อเห็นแชกยองที่ควรจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟและตำหนิเธอดูใจเย็น

“อือ ก็เลยต้องรีบมาเตรียมตัว นี่ฉันมาที่ร้านตั้งแต่เช้าตรู่แล้วก็หลับไป”

“ผู้มีพระคุณของเธอน่ะ เจ้าของผ้าพันคอ... ฉันไปขอรูปจากนักข่าวพัคที่บันเทิงรายวันมาแล้ว แต่เขาไปทำข่าวที่ต่างจังหวัดอยู่ ถ้าขึ้นมาเมื่อไหร่เดี๋ยวจะหาแล้วรีบส่งให้เลย”

แต่ยูจองก็คลายความกังวลไปได้ช่วงหนึ่ง แชกยองก็กลับมาพุ่งชนอีกครั้ง

“เธอมีแฟนใช่ไหม เมื่อวานก็ไปอยู่กับเขามาน่ะเหรอ”

“พี่”

“คง...ไม่ใช่ชเวจีฮุนหรอกใช่ไหม”

“พี่พูดอะไรแบบนั้น ฉันโปรแล้วนะ เวลาทำงานก็คือทำแต่งานหน่า”

ยูจองรู้สึกกลัว แต่ก็ทำเป็นบิดขี้เกียจแล้วมองดูบทต่อเพื่อหลบสายตาของแชกยอง

“เธอจะคบกับผู้ชายคนไหนก็ได้ แต่กับคนอย่างชเวจีฮุนน่ะไม่ได้เด็ดขาดนะ คบกับไอดอลบริษัทเรายังดีกว่า”

“พี่! นั่นวินาศกรรมเลยนะ เดี๋ยวแฟนคลับฉันก็หันไปเป็นแอนตี้แฟนแล้วจุดเทียนประท้วงที่ควังฮวามุนหรอก ฉันต้องออกจากวงการเลยนะ จะคบพวกเด็กที่อายุห่างกันเป็นรอบได้ไง...”

“ก็เดี๋ยวฉันปิดให้ แค่จะบอกว่าชเวจีฮุนน่ะแย่ที่สุดขนาดนั้นเลยต่างหาก”

“แล้วทำไมพี่ถึงไม่ชอบคุณจีฮุนขนาดนั้นล่ะ”

“ดูตาเขาสิ ไม่รู้สึกถึงความจริงใจเลยสักนิด ดูใจเสาะ แบดๆ อะ คำพูด การกระทำ ก็ดูเสแสร้งทั้งนั้น ข่าวลือไม่ดีก็เยอะ ถูกพูดถึงแต่เรื่องแย่ๆ”

“ข่าวลืออะไรอะ ให้ฉันรู้ด้วยสิ ถ้าฉันรู้แล้วเดี๋ยวจะเงียบไว้เลย นะ นะ พี่~”

“ข้างนอกสุกใสข้างในเป็นโพรงไง เลือกเข้าหาแต่ผู้หญิงที่มีเงินมีกำลัง เกาะหลังคนอื่นกิน หลอกใช้จนขึ้นมาถึงตรงนี้ได้ไง มีเรื่องแจ้งเกิดก่อนหน้าที่โฮสต์บาร์ด้วยนะ”

พระเจ้า นี่มันอะไรกัน...ยูจองหัวใจตกลงไปดังโครมแต่ก็ไม่เชื่อนัก เพราะรัก ถ้ารักก็จะต้องเชื่อใจกันสิ มันน่าจะมีข่าวลือว่าคุณจีฮุนอ่อนโยนกับพวกผู้หญิงและเซอร์วิสดีมากออกมานี่หน่า…

“ข่าวลือก็เป็นแค่ข่าวลือใช่ไหมล่ะ ฉันเห็นอยู่ข้างๆ กันมาตั้งหลายเดือน ทั้งตั้งใจแสดง แล้วก็เป็นคนที่โอเคเลยนะ”

ยูจองรู้สึกว่าการโน้มน้าวแชกยองให้ยอมรับข่าวเดทของเธอกับจีฮุน และเปิดเผยออกไปว่าคบกันนั้นคงเป็นเรื่องยากจึงเริ่มปวดประสาทขึ้นมา ตอนนั้นผู้จัดการฮยอนซูก็วิ่งหน้าซีดเข้ามา เขาสังเกตอาการของยูจองแล้วกระซิบข้างหูพูดอะไรสักอย่างกับแชกยอง และเมื่อได้ฟังสิ่งที่ฮยอนซูพูด สีหน้าของแชกยองก็ค่อยๆ ซีดเผือดและเคร่งเครียดขึ้น แชกยองเปิดโทรศัพท์มือถือทันทีพร้อมกับเสิร์ชดูอะไรบางอย่างด้วยปลายนิ้วที่ฉับไว

ยูจองเห็นรีแอคชั่นของแชกยองเริ่มรุนแรงขึ้นก็กังวลแล้วว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นที่บริษัท สีหน้าของแชกยองที่เสิร์ชอินเทอร์เน็ตถูกปกคลุมด้วยเงาของความฉลาดและความงาม แชกยองค่อยๆ เข้ามาใกล้ๆ ยูจองแล้วยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ดู

“นี่คือเธอกับชเวจีฮุนใช่ไหม”

บนหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความสปอยข่าวที่นักข่าวจูอัพโหลดลงโซเชียลมีเดีย

“ฉันถามว่านางสาวย. นายช. คือพวกเธอสองคนใช่ไหม”

ในตอนนั้นความคิดมากมายว่าจะตอบอย่างไรดีของยุนจองถูกตัดไปจนหมด เพราะไม่ว่าจะคิดยังไงก็นึกคำตอบได้แค่อย่างเดียว

‘โอกาสแบบนี้จะมาอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก็ได้ ฉันจะเล่นไปตามข่าวของนักข่าวจูมินอา นักข่าวจูกำลังจะเปิดเผยนางสาวย. กับนายช. ซึ่งถึงจะไม่ใช่ฉันกับคุณจีฮุน ฉันก็ต้องชิงตัดหน้าว่าใช่ก่อน เท่านี้นางสาวย. ของนักข่าวจูก็จะกลายเป็นฉันแล้ว แต่ก่อนอื่นจะต้องบอกพี่แชกยองว่าไม่ใช่ก่อน’

“พี่ ไม่ใช่ ไม่ใช่เด็ดขาด สาบานเลย”

แชกยองจ้องตาของยูจองแล้วออกคำสั่งกับฮยอนซู

“ฮยอนซู นายรู้เบอร์มือถือของนักข่าวจูใช่ไหม โทรหาให้หน่อย บอกไปว่าไม่ใช่ว่าเชื่อนะ แต่เพราะอักษรตัวแรกมันทำให้นึกถึงชื่อยูจองออกมาได้ชื่อแรกในหัวเลยน่ะสิ”

“ครับ ท่านประธาน”

แชกยองไม่รู้คิดอะไรอยู่ถึงได้เดินออกจากห้องไป ยูจองมองทำเป็นดูสภาพผิวตัวเองอยู่หน้ากระจก แต่เมื่อแชกยองเดินออกไปแล้ว ขาของเธอก็หมดแรงจนพับลง  ฮยอนซูจะตามแชกยองออกไป แต่พอเห็นยูจองขาทรุดลงไปเสียก่อนเลยตกใจหันตัวมาประคองยูจองไว้แล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้

“พี่โอเคไหมครับ”

ยูจองพยักหน้าแล้วยื่นโทรศัพท์ไปให้ฮยอนซุ

“ฮยอนซู ส่งเบอร์มือถือนักข่าวจูมาให้ฉันด้วยสิ”

ฮยอนซูหน้าซีดจนตัวแข็งทื่อ แล้วควานหาคำพูด

“พ...พี่ หรือว่า นางสาวย. นั่น คือ พ..พะ.. พี่จริงๆ เหรอครับ”

“ยังไม่ใช่... แต่ฉันกำลังคิดอยู่ว่า นางสาวย. ของนักข่าวจูน่ะ จะเป็นฉัน...ดีไหม”

ความคิดเห็น