ภาคสองนี้เราจะพยายามแต่งให้ดีกว่าเดิมนะคะ ขอคำชี้แนะด้วยนะ ><

บทที่ 4 ใต้ดวงดาว (Suga x Jimin)

ชื่อตอน : บทที่ 4 ใต้ดวงดาว (Suga x Jimin)

คำค้น : BTS kookv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2562 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ใต้ดวงดาว (Suga x Jimin)
แบบอักษร

​IV

​ใต้ดวงดาว



"ขอบคุณที่มาส่งนะ"

ยุนกิยิ้มรับคำขอบคุณของคนตัวเล็กขณะถอดหมวกกันน็อคสีชมพูหวานให้ แต่เพราะยังเห็นภายในบ้านที่มืดตึ๊ดตื๋อราวกับบ้านร้างหรือบ้านผีสิงอะไรทำนองนั้น ทำให้เขาตัดสินใจรั้งข้อมือบางไว้

"พ่อกับแม่ล่ะ ยังไม่กลับเหรอ?"

จีมินส่ายหน้า "ยังเลย พวกเขาไปทำธุระต่างจังหวัด กว่าจะกลับมาคงเกือบตีสอง"

ยุนกินิ่งเงียบไปสักพักเหมือนคิดอะไรบางอย่าง "งั้นให้กิอยู่เป็นเพื่อนไหม"

ร่างเล็กแก้มแดงซ่าน เขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงจึงอาสามาอยู่เป็นเพื่อน แต่ถ้าพ่อกับแม่เจอยุนกิเข้าล่ะจะทำยังไง เขาคงไม่มีเหตุผลที่แนบเนียนพอนอกจากบอกว่า พาเพื่อนมาเล่นที่บ้านครับ แต่พวกเขาคงไม่พอใจเป็นแน่ถ้าเขาไม่ขออนุญาตก่อน -- ถึงจะเห็นแบบนี้ แต่ครอบครัวเขาก็เข้มงวดเอาเรื่องอยู่นะ โดยเฉพาะพาเพื่อนมาค้างที่บ้าน

"งั้นเดี๋ยวจีมโทรบอกพ่อแม่ก่อนนะ" มือป้อมล้วงหยิบโทรศัพท์ทำท่าจะกดโทร แต่โดนยุนกิแทรกบทซะก่อน

"กิไม่ได้จะมาค้างหรอก แค่ขออยู่เป็นเพื่อนสักพักเฉยๆ"

อ้าว ไอ้เขาก็นึกว่าคืนนี้จะได้นอนกับยุน--- เดี๋ยวสิ! นี่เขาคิดบ้าอะไรเนี่ย 

"อะไร คิดอะไรทะลึ่งๆอยู่รึไง" ยุนกิว่าพลางยักคิ้วกวนประสาท ทำเอาจีมินทั้งเขินทั้งฉุน

"อย่าคิดเองเออเองได้ป่ะ" 

พูดจบ คนตัวเล็กก็รีบหันไปเปิดประตูบ้านทันที มันน่ารักจริงๆนะ เขินแล้วแก้มแดงแบบนี้มันน่ารังแกมากเลยล่ะสำหรับยุนกิ แต่นอกจากจะได้เห็นแก้มแดงเป็นแครอทนั่นแล้ว ยังมีอาการน่ารักอีกอย่างที่เขาจะได้เป็นของแถมด้วย

"อ๊ะ!" 

นั่นไงอาการน่ารักที่ว่า จีมินเวลาเขินน่ะจะชอบทำตัวซุ่มซ่ามมากๆ ถึงได้เผลอทำกุญแจตกแบบนี้ไง

"ให้กิช่วยหานะ"

แต่ด้วยความมืดเพราะฟืนไฟหน้าบ้านยังไม่ทันเปิด ทำให้จีมินที่ก้มหากุญแจอยู่เผลอไปแตะมือของยุนกิเข้า 

ทั้งสองเงยหน้าขึ้นสบตา โมเม้นต์ในซีรี่ย์ก็พลันเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว จีมินใจกระตุกวาบเมื่อเห็นสีตาของอีกฝ่ายทอแสงเป็นสีฟ้าประกาย เขานึกว่ามือขาวซีดนั้นจะเย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็งเสียอีก แต่ไม่เลย มันอบอุ่นเอามากๆ อบอุ่นพอๆกับสายตาคู่นั้นที่กำลังจ้องเขาเหมือนอยากจะกลืนกิน

"ตัวเล็ก"

"....."

"ปล่อยมือพี่ได้ยัง"

จีมินกระชากสติกลับมาก่อนรีบลุกขึ้นยืน เขาพยายามก้มหน้าเพื่อซ่อนแก้มกับใบหูแดงก่ำ แต่ก็ยังไม่พ้นสายตาของยุนกิอยู่ดี

คนตัวขาวยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างพอใจ เพราะเขารู้แล้วว่าจุดอ่อนของจีมินคืออะไร "อ่ะ กุญแจ"

ยัยตัวเล็กยื่นมือสั่นเทาหวังไปหยิบกุญแจ แต่มือซีดกลับชักออกซะก่อน

"ไม่เอาดีกว่า กิไขเอง เดี๋ยวจีมทำกุญแจตก"

จีมินหันหน้าหนีพร้อมกับสูดหายใจลึกๆ พยายามทำใจให้สงบเมื่อเห็นสายตากับรอยยิ้มยียวนนั้น 

"แล้วแต่เถอะ..."




"กิเอาน้ำอะไรป่ะ?" หลังจากเปิดไฟไล่ความมืดในบ้าน จีมินก็เดินไปถามอีกฝ่ายที่กำลังเดินสำรวจภายในห้องนั่งเล่นอยู่ "ในบ้านจีมก็มีแค่นี้แหละ ไม่มีอะไรให้ดูหรอก ตกลงจะเอาน้ำอะไรไหม น้ำส้มหรือน้ำเปล่า หรือชา?"

ยุนกิไม่ตอบ กลับยื่นมือไปคว้ากรอบรูปที่มีภาพถ่ายครอบครัวปาร์คอยู่ในนั้น มุมปากยกตัวขึ้นเมื่อเห็นใบหน้ายิ้มแฉ่งของเด็กตัวจ่ำม่ำ "ไม่เป็นไร กิไม่หิว"

ร่างเล็กเขินนิดหน่อยที่คนตัวขาวเจอภาพในสมัยเด็ก แต่ก็ไม่อยากเข้าไปขัด "งั้น... เอาขนมไหม"

คนถูกถามส่ายหน้าเบาๆ "อยากดูห้องจีม"

จีมินเบิกตาโตก่อนกลอกตาซ้ายขวาด้วยความกังวล นั่นมันเป็นคำสั่งตายจากนรกชัดๆ เขายังไม่ทันเก็บห้องตัวเองเลย เพราะไม่นึกว่าอีกคนจะมาที่บ้าน ห้องนอนของเขาจึงกลายเป็นที่อยู่สำหรับสัตว์หลายชนิดด้วยกัน อย่างมดเอย แมลงสาบเอย และเอ่อ... ไม่น่าจะมีหนูหรอกนะ คิดว่า

"อ่า... ไปดูห้องอื่นดีกว่านะ ห้องนั้นก็เคยเป็นห้องของจีมเหมือนกัน"




บันไดห้องใต้หลังคาถูกดึงลงมาโดยมือเล็ก จีมินยิ้มพลางผายมือให้ยุนกิขึ้นไปก่อน

"จีมขึ้นก่อนเลย กิตามไปทีหลังเอง" รอยยิ้มอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกวนๆ "เดี๋ยวจะคอยดันก้นให้"

"ย่าห์! ยุนกิ! จีมก็ไม่ได้หนักขนาดนั้นสักหน่อย"

"อ่าๆ ขอโทษ หยอกๆนะครับ" 

"ชิ" จีมินส่งเสียงชิชะพร้อมสะบัดหน้าประชด แต่ก็ยอมปีนขึ้นบันไดตามที่บอกอยู่ดี 

ทั้งสองย้ายตัวขึ้นมาบนห้องใต้หลังคาอันมืดอับและเย็นเยียบ กลุ่มฝุ่นละอองลอยผ่านแสงไฟฉายราวกับกองทัพแมลง ร่างเล็กจึงเดินไปเปิดสวิตช์ไฟและกดปิดไฟฉายในโทรศัพท์ 

"ห้องนี้เคยเป็นห้องนอนของจีมมาก่อน เพราะตอนเด็กๆจีมชอบดูดาวและก็หลงใหลพวกอวกาศมากเลย" เขาเล่าเรื่องอดีตพลางเดินไปหากล้องดูดาวฟุ่นจับที่ตั้งอยู่ตรงหน้าต่าง

ยุนกิหันมาขมวดคิ้วสงสัยหลังจากกวาดมองไปรอบห้อง "แล้วทำไมถึงย้ายลงไปข้างล่างล่ะ"

รอยยิ้มบางค่อยๆจางลง "ไม่รู้สิ แต่ตอนนั้นจีมจำได้ว่าตัวเองเหงามากๆ ก็เลยย้ายลงไปข้างล่างล่ะมั้ง และตอนนั้นจีมก็เริ่มเป็นวัยรุ่นด้วยแหละ"

คนตัวขาวเดินไปดูเหล่าภาพวาดสีเทียนที่แปะอยู่บนผนังเหนือหัวเตียง ในภาพส่วนมากจะเกี่ยวกับนักบินอวกาศ จรวด เอเลี่ยน ยูเอฟโอ และก็กลุ่มดาวในราศีต่างๆ แต่ดูท่าคนตัวเล็กจะชอบกลุ่มดาวหงส์เป็นพิเศษ เพราะมีสามสี่แผ่นได้ที่มีดวงดาวและมีเส้นลากเป็นรูปหงส์

"ตอนเด็กจีมคงจินตนาการสูงน่าดู"

จีมินยิ้มรับ เขาถือคำพูดนั้นเป็นคำชม "ขอบคุณ..."

"โตขึ้นอยากเป็นนักบินอวกาศเหรอ?"

"ก็... คงงั้นมั้ง ไม่รู้สิ ก็นั่นมันความฝันตอนเด็กหนิ ตอนนี้กับตอนนั้นมันไม่เหมือนกันสักหน่อย" เขายักไหล่อย่างไม่สนสักเท่าไร แต่มันกลับทำให้ยุนกิยิ่งไม่เข้าใจ "แล้วยุนกิเคยมีความฝันกับเขารึเปล่า"

คำถามนั้นทำเอาคนตัวขาวเงียบไปพักใหญ่ ก็เขาไม่เคยนึกถึงเรื่องทำนองนั้นเลยนี่ อมนุษย์อย่างเขาไม่มีความคิดไร้เดียงสาแบบนั้นหรอก

"ไม่รู้..."

จีมินย่นคิ้วแปลกใจ "ไม่เคยมีอาชีพในใจ หรือเป้าหมายในใจเลยเหรอ?"

ยุนกิส่ายหน้า และนั่นทำให้ร่างเล็กรู้สึกเอ็นดู

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เงยมองท้องฟ้าหากลุ่มดาวเหมือนตอนเด็กๆ "จีมกลัวเรื่องแบบนั้นที่สุดเลยรู้ไหม เพราะจีมคิดว่าถ้าคนเราไม่มีเป้าหมายหรือปณิธานในใจ ชีวิตมันก็โคตรว่างเปล่าและน่าเบื่อสุดๆ เหมือนเดินไปตามทางเรื่อยๆแต่ไม่รู้ว่าจุดหมายของตัวเองอยู่ตรงไหน"

"....."

"มันต้องมีความฝันอยู่ในใจยุนกิอยู่แล้วล่ะ เพียงแต่ยุนกิอาจจะยังไม่รู้หรือความฝันนั้นถูกจำกัดให้ทำไม่ได้เท่านั้นเอง"

จู่ๆยุนกิก็ระบายยิ้ม เดินไปหาร่างเล็กแล้วเฝ้ามองใบหน้าด้านข้าง "ความจริง... กิก็มีความฝันอยู่หนึ่งอย่างนะ"

คนฟังหันมาสบตา "คืออะไรเหรอ?"

"แต่... มันก็ต้องขึ้นอยู่กับจีมน่ะสิ"

"?" ร่างเล็กเอียงคอสงสัย "ยังไง"

ความเงียบเข้าครอบคลุมทั้งสองเมื่อไม่มีใครเอ่ยอะไร ก่อนที่จีมินจะเบิกตากว้างเมื่อใบหน้าหล่อเคลื่อนตัวเข้ามาช้าๆ

เขาหลับตาปี๋เพื่อรอรับสัมผัสนั้น แต่เป็นต้องกระวนกระวายเมื่อมันไม่ลงมาแตะปากสักที


​จูบสิ จูบฉันสิ ไอ้บ้าเอ๊ย!

"จีม"

เสียงเรียกของยุนกิทำให้ร่างเล็กค่อยๆปรือตาขึ้นมา และรู้สึกผิดหวังทันทีที่รู้ว่าอีกฝ่ายชะงักใบหน้าไว้ 

"เป็นแฟนกับกินะ"

ไม่รู้ว่าควรดีใจหรืองอนก่อนดี จีมินจึงตอบไปอย่างส่งๆ "อืม"

ร่างเล็กหมุนตัวหนีไปอีกทางเพราะหงุดหงิดที่ตัวเองเข้าใจผิด และดูเหมือนยุนกิจะเข้าใจดี ก็เขาตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นเองนี่นา

"ตัวเล็ก"

"อะไร" เสียงของจีมินกระด้างกระเดื่องขึ้น ยิ่งทำให้คนฟังชอบใจ

"ลืมอะไรรึเปล่า"

"ก็ไม่หนิ" 

ทุกอย่างเงียบลงอีกครั้ง จีมินไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำหน้าแบบไหนหรือกำลังคิดอะไรอยู่ ทว่าแขนบางที่กอดอกอยู่ก็ถูกมือหนาจับให้คลายออก ยุนกิกุมมือบางทั้งสองและหมุนให้ร่างเล็กหันกลับมา 

"อะไรอีก..."

แต่เพราะใบหน้าที่อยู่ใกล้กันไม่กี่เซนฯทำให้ปากทั้งคู่สัมผัสกันพอดี จีมินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นแท่งน้ำแข็ง สัมผัสหยุ่นนุ่มนั้นค่อยๆขยับบนริมฝีปากอวบของเขา ทั้งบดลงมา และดูดดึงเบาๆ ถึงจะไม่ได้รุนแรงหรือสอดอะไรเข้ามา แต่จีมินก็คิดว่าปากของตัวเองจะละลายแทบแย่แล้ว ไม่ใช่แค่ปากสิ ทั้งกายเลยต่างหาก ทั้งที่เคยจูบกับแทแทมาก่อน แต่พอเป็นยุนกิ เขากลับไม่ประสีประสาเหมือนเด็กที่เพิ่งรู้ว่าจูบแรกเป็นยังไงเลย มันรู้สึกดีจนเหมือนร่างเขาจะลอยขึ้นไปบนอากาศให้ได้

"อื้ม"

จูบใต้แสงดาวอันเนิ่นนานทำให้เขาขาดอากาศ มือเล็กจึงเริ่มดันแผ่นอกกว้างของอีกคนให้ถอยออกไป แต่ยิ่งเขาทำแบบนั้น รสจูบก็มีแต่จะหนักหน่วงขึ้น ร้อนแรงขึ้น ทำเอาสติของเขาชักจะพร่าเบลอเข้าไปทุกที เหมือนกับว่าการกระทำของเขาไปกระตุ้นอารมณ์ดิบของเจ้างูขาวยังไงยังงั้น

จีมินใจเต้นแรงและเริ่มปวดมวนท้อง เพราะมีบางอย่างที่ชื้นๆอุ่นๆแตะลงบนกลีบปากล่าง แต่ยุนกิกลับผละออกไปก่อน และคนที่เสียดายก็น่าจะมีแค่เขาคนเดียว

เขาหอบโกยอากาศให้เข้าไปได้มากที่สุด "ฮ่าห์... จีมดันให้ถอยก็ไม่ถอย..."

ยุนกิไม่นึกขอโทษกลับเอาแต่ยิ้ม จนร่างเล็กต้องเป็นฝ่ายหลบตา

"แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ชอบนะ"




​To be continued

​_____________________________

รู้สึกอยากมีโมเม้นต์แบบยัยตัวเล็กบ้าง... แต่ประโยคสุดท้ายนี่ จีม หนูแอบเป็นมาโซเหรอลูก!😂😳


ความคิดเห็น