ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 หาดสวรรค์ I

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 หาดสวรรค์ I

คำค้น : คิมทัณฑ์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 91

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2562 23:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 หาดสวรรค์ I
แบบอักษร

"น้องๆที่เพิ่งมา ให้ไปเช็คชื่อกับพี่สต๊าฟก่อนนะครับ เช็คเสร็จแล้วก็ขึ้นรถได้เลย"

รุ่นพี่อดีตเดือนเภสัชปีที่แล้วพูดใส่โทรโข่งให้รุ่นน้องดาวเดือนปีนี้ได้ยิน วันนี้เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายเป็นพิเศษ เพราะเป็นวันที่เดินทางไปเก็บตัวดาวเดือนก่อนการประกวด ถึงจะบอกว่าไปเก็บตัวเพื่อเตรียมพร้อมต่อการประกวด แต่จุดประสงค์หลักที่จัดกิจกรรมนี้ขึ้น ก็เพื่อให้น้องๆได้พักผ่อน ไปเที่ยวผ่อนคลายก่อนที่จะเจออะไรเครียดๆบนเวที

"ไอ้คิมกับไอ้ทัณฑ์แม่งเมื่อไหร่จะมาวะ" เสียงเพิร์ธถามขึ้นพลางยืดคอเขย่งเท้าให้สูงกว่าหัวคนอื่นเพื่อมองหาเพื่อน

"เดี๋ยวก็มา" คุณชายมีนบอกอย่างใจเย็น แต่ก็ไม่ได้ทำให้เพิร์ธเลิกมองหา จนในที่สุดเขาก็มองเห็นชายหนุ่มร่างสูงสองคนเดินเคียงกันมา เพิร์ธเลยโบกมือหยอยๆและตะโกนเรียก

"เฮ้ยๆ ไอ้คิมโว้ย!! ไอ้ทัณฑ์!! ทางนี้ๆๆ"

ทั้งสองหนุ่มมองเห็นเพิร์ธที่กระโดดโบกมือให้พวกเขา เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ ท่าทางเหมือนเด็กดีใจที่เจอเพื่อน

"ไอ้เพิร์ธแม่งตลก" ทัณฑ์ว่าอย่างขำๆ ส่วนคิม ก็ยิ้มตาม และเมื่อพวกเขาเดินไปหาหนุ่มเดือนแพทย์และเดือนเภสัช ก็โดนเทศน์ไปหนึ่งบท

"พวกมึงไม่มีนาฬิกาปลุกไงวะ มาสายสัส รถบัสแม่งจะหนีมึงอยู่แล้วเนี่ย"

"ไอ้สัสเวอร์ พึ่งจะเจ็ดโมง" ทัณฑ์สวนกลับ

"แต่พี่เค้านัดหกโมงครึ่งโว้ย ไปเช็คชื่อ!" พูดพลางดุนหลังคิมกับทัณฑ์ให้ไปหาพี่สต๊าฟ พอทั้งคู่เช็คชื่อเสร็จแล้ว ก็พากันขึ้นไปบนรถ ซึ่งมีคนจับจองที่นั่งไปเยอะพอสมควร

"ข้างหลังว่าง" คิมบอกเมื่อมองไปข้างหลังรถแล้วยังเหลือที่ว่างสี่เบาะพอดี

"เออ วิวดีว่ะ นั่งนี่แหละ" คนที่ยืนข้างกันอย่างทัณฑ์ก็เดินดิ่งตรงไปนั่งริมหน้าต่างทันที ส่วนคนอื่นๆก็ตามไป ก่อนที่เพิร์ธจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆทัณฑ์ตัดหน้าคิมที่เดินไปกำลังจะถึง

"มึงมานั่งอะไรตรงนี้เนี่ย" ทัณฑ์หันมาถามอย่างงงๆ

"เอ้า กูนั่งตรงนี้ไม่ได้เหรอวะ?" เพิร์ธก็ถามกลับหน้างงพอกัน

"มานั่งนี่" คนที่รู้ทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องเอ่ยปากบอกสักนิดดึงเสื้อเพิร์ธให้ลุกขึ้นไปนั่งกับตนที่เบาะถัดไป คิมหันไปยิ้มมุมปากให้มีนทีนึงอย่างรู้กัน ก่อนจะนั่งลงที่ที่เป็นของตัวเองตั้งแต่แรก

"มึงเมารถรึเปล่า" คิมหันไปถามทัณฑ์ที่มัวแต่มองบรรยากาศนอกหน้าต่าง เพราะปกติเขาไม่เคยมามหาลัยเช้าขนาดนี้ มหาวิทยาลัยที่ไม่มีคนพลุกพล่านเหมือนอย่างเคย ลมพัดโกรกต้นไม้ใบหญ้าก็สวยดีเหมือนกัน

"ห๊ะ? ไม่เมา กูไม่ใช่เด็กนะเว้ยจะได้เมารถ"

"มึงกับเด็กก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่" ตอบกลับเสียงนิ่ง

"ไม่ต่างกันยังไง ห๊ะ?" คนไม่เคยยอมต่อให้อีกฝ่ายถูก ก็ไม่เคยยอม

"มึงมองเด็กเป็นยังไงล่ะ" พอโดนถาม ทัณฑ์เลยคิดตาม

"เด็กสำหรับกูทั้งดื้อ ซน งอแง เอาแต่ใจ แหกปากเอานู่นเอานี่..เดี๋ยว นี่มึงหลอกด่ากูป่ะเนี่ย?"

"หึ เหรอ...แต่กูมองเด็กว่าน่ารัก"

ไอ้เชี้ย...

ทัณฑ์สบถคำหยาบในใจ มองหน้าคนพูดด้วยอาการอึ้งค้าง ไม่กี่วันมันก็พัฒนาสกิลถึงขั้นนี้แล้วเชียวหรือ..


"กูหิวแล้วอะ มีอะไรกินป่ะ" หลังจากที่เสียอาการไปสักพัก ทัณฑ์ก็กลับมาเป็นปกติ และถามหาของกินทันที คิมคว้ากระเป๋าเป้ลงมาจากชั้นวางเหนือศีรษะ ก่อนจะเปิดเอาขนมปังกับนมกล่องที่ตัวเองซื้อตุนไว้ให้อีกคนออกมา

"จริงๆกูอยากซื้อข้าว แต่บนรถคงไม่สะดวก" คิมก็ยังคงเป็นคิมที่ไม่ว่าสิ่งๆนั้นจะมีสารอาหรมากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีอะไรมาแทนข้าวได้

"เอาหน่า กินขนมปังแทนข้าวมื้อนึงไม่เป็นไรหรอก" ทัณฑ์หยิบขนมปังมาจากมือคนข้างๆ ก่อนจะฉีกซองแล้วบิขนมปังออกเป็นสองชิ้น

"อะ" ยื่นให้คนข้างๆ

"กูรอกินข้าวทีเดียว" ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

"กว่าจะถึงร้านอาหารก็เก้าโมงกว่า เอาไปกิน" คนไม่ยอมยัดขนมปังครึ่งชิ้นใส่มือคิม ก่อนที่ตัวเองจะกินเองบ้าง

"ไอ้เชี้ย กินไม่แบ่ง มีอีกป่ะ" เพิร์ธที่หูดี ได้ยินเสียงถุงขนมกร๊อบแกร๊บก็โผล่หน้ามาถามเหนือเบาะ คิมเลยล่วงเอาขนมปังอีกสองห่อให้เผื่อมีนด้วย

"แต๊งกิ้ว" คนได้ของกินแล้วบอกน้ำเสียงร่าเริง แล้วหดหัวกลับไปที่เดิม

"ซื้อมากี่ห่อวะ" ถามขึ้นอย่างอยากรู้ เพราะดูเหมือนมันจะพอสำหรับทุกคน

"สี่ เหลืออีกห่อนึง ถ้าไม่อิ่มก็กินอีกนะ"

"แล้วอีกห่อมึงไม่ได้ซื้อให้ตัวเองเหรอวะ ก็ครบสี่คนพอดี" เคี้ยวขนมไปด้วยพลางถามไปด้วย

"กูเอามาให้มึงสองห่อ เพราะรู้ว่ามึงไม่มีทางอิ่มแค่ห่อเดียว" ประโยคหวังดีที่แอบแฝงมาด้วยคำแซะเล็กน้อย

"ขอบคุณ -_-" ทัณฑ์ทำหน้าเอือม

เมื่อกินนมกินขนมจนอิ่มท้อง ทัณฑ์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสียบหูฟัง ก่อนจะยัดใส่หูตัวเอง ข้างหนึ่ง แล้วหันมายัดใส่หูคิมอีกข้างหนึ่ง

~คอยห้ามใจทีไรมันก็ยาก ทนไม่ไหว~

~ทุกครั้งที่เราใกล้ชิดกัน ฉันเพ้อฝันไปถึงไหน~

เสียงเพลงดังคลอเบาๆอยู่ในโสตประสาทของทั้งคู่ ทัณฑ์ทิ้งน้ำหนักมาพิงไหล่ของคิม ก่อนจะวางแขนข้างที่ถือโทรศัพท์ลงแขนของคิม

~แล้วฉันจะฝืน ฝืนหัวใจตัวเองได้ไหม~

~แล้วฉันจะฝืนความรู้สึกของฉันได้ยังไง~

"ไม่กลัวคนเห็นรึไง" คิมถามด้วยรอยยิ้มมุมปาก

"มึงกลัวรึไง?" เอียงหน้าถามกลับ จากนั้นทัณฑ์ก็ได้รับรอยยิ้มมุมปากมาจากคนข้างกาย มือหนาที่วางคว่ำอยู่ของคิมพลิกหงายขึ้นมารองมือของทัณฑ์ที่ถือโทรศัพท์อยู่

ทั้งคู่มองตากันนิ่งเหมือนต้องมนต์สะกด คิมคิดว่าถ้าตอนนี้พวกเขาอยู่ด้วยกันแค่สองคน มันคงจะดีกว่านี้มาก

การกระทำที่เหมือนจะธรรมดาสำหรับคนทั่วไป แต่มันพิเศษ..สำหรับพวกเขาสองคน


Sun Beach

"น้องๆคะ! ลงจากรถแล้วไปรวมกันหน้าชายหาดก่อนนะ พี่จะแจกกุญแจห้อง!!" เสียงจากโทรโข่งเหมือนเดิมดังต้อนฝูงชนของดาวเดือนทั้งหลายที่กำลังตื่นเต้นกับทะเลและวิวสวยๆอย่างไม่สนใจเสียงพี่ๆ

"น้องๆโว้ย!!!" จนพี่สต๊าฟทนไม่ไหวเลยตะโกนใส่โทรโข่งที่พูดปกติมันก็ดังอยู่แล้ว คราวนี้เพิ่มเลเวลตะโกนใส่เข้าไป แต่ละคนก็หยุดชะงักสิ่งที่ตัวเองกำลังทำหันมาสนใจทันที

"ไป อย่าเพิ่งถ่าย" คิมดึงแขนทัณฑ์ที่มัวแต่ถือโทรศัพท์ถ่ายวิวของทะเลลงไอจีสตอรี่ แต่คนชอบรั้นก็ยังเป็นคนชอบรั้นอยู่วันยังค่ำ ทัณฑ์ไม่หยุดถ่ายไม่พอ ยังหันกล้องมาถ่ายคิมด้วย มือขาวยกโทรศัพท์ขึ้นลงเพื่อให้เห็นการแต่งตัวที่มีเสื้อฮาวายสีน้ำเงิน กางเกงขาสั้น หมวกเดินป่าและกระเป๋าอีนุงตุงนังที่คิมหอบอยู่

"ฉันมาทะเล แต่ฉันจะไปเข้าป่าาา" กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์อย่างขำขัน คิมเก็กหน้านิ่งถึงจะอยากยิ้มมากก็ตาม

"ค่อยถ่าย ไปก่อน" ยื่นมือไปปิดกล้อง พร้อมกับรวบมือทัณฑ์แล้วจูงให้เดินตามมา ทัณฑ์มองคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าแล้วหลุดยิ้ม

"จะเอาโทรศัพท์" กระตุกมือที่ถูกกุมอยู่ คิม หันมามองแล้วคลายมือออกเพียงแค่นั้น ไม่ได้ปล่อยออกแต่อย่างใด ทัณฑ์เอามืออีกข้างไปหยิบโทรศัพท์ ก่อนจะกดเข้ากล้อง แล้วถ่ายแผ่นหลังของคนข้างหน้าที่เดินดุ่มๆจูงมือเขาไป

รูปนี้เขาไม่ลงหรอก..จะไม่ให้มันดูด้วย เพราะเขาจะเก็บไว้ดูคนเดียว


หลังจากรับกุญแจแล้ว แต่ละคนก็แยกย้ายกันเข้าห้อง คิมกับทัณฑ์นอนด้วยกันอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนมีนกับเพิร์ธนอนด้วยกันในห้องถัดไป

พี่สต๊าฟจะนัดรวมกันอีกทีตอนหกโมงเย็น ระหว่างนี้ก็มีเวลาว่างยาวๆไปสามชั่วโมง ใครจะนอนพักอยู่ในห้อง ใครจะออกไปหาอะไรกิน ออกไปเดินเล่นก็ได้ตามสบาย กิจกรรมนี้ปล่อยให้ทุกคนเป็นอิสระ อยากไปไหนก็ได้ เพราะโตๆกันแล้ว แต่ก็ต้องรับผิดชอบตัวเองด้วย

"มึงถ่ายอะไรนักหนาเนี่ย" คิมที่เพิ่งวางของไว้บนโต๊ะเสร็จก็หันมามองทัณฑ์ที่เดินถ่ายวีดีโอไปทั่วห้อง

"ต้องถ่ายดิวะ กูไม่ได้มาทะเลได้บ่อยๆนะเว้ย" ตอบกลับแต่สายตาก็ยังมองแต่หน้าจอ ไม่รู้ล่ะ วันนี้สตอรี่ของเขาต้องเป็นจุดไข่ปลา!

"หยุดถ่ายก่อน" บอกเสียงเรียบ แต่มีหรือที่ทัณฑ์จะฟัง ไม่ฟังไม่พอแถมยังท้าทายอำนาจมืดด้วยการเดินเข้าไปถ่ายคนพูดใกล้ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโหมดซุปเปอร์ซูม ซูมหน้าของคิมจนกระทั่งเห็นขนจมูก มันช่างเหมาะกับสีหน้านิ่งๆของคิมตอนนี้ซะเหลือเกิน

"มองกล้องหน่อยเร็ว" ทัณฑ์บอก เพราะคิมเอาแต่มองคนถือกล้อง ไม่ปรายตามองกล้องเลยแม้แต่นิด

"หยุดถ่าย.." เสียงเข้มเอ่ยขึ้นเรียบนิ่ง ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหาทัณฑ์เรื่อยๆ ส่วนทัณฑ์ก็ก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆเช่นกัน สายตามองคิมผ่านเลนส์กล้องแต่ไม่ได้กดถ่ายอะไร

"มึงเดินมาทำไมเนี่ย"

กึก

ทัณฑ์เดินถอยหลังจนไปชนกับขอบเตียงแล้ว ส่วนคิมหยุดอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด ก่อนมือหนาจะคว้าโทรศัพท์ออกจากมือทัณฑ์

"เอ้า!" มองตามโทรศัพท์ที่ถูกฉกไปตาละห้อย

"หยุดถ่าย..แล้วสนใจกูเดี๋ยวนี้"

สายตาที่มองตามแต่มือถือเลื่อนมาหยุดที่คนตรงหน้า ก่อนที่ทัณฑ์จะตกใจเพราะไม่คิดว่าคิมจะเข้ามาใกล้ขนาดนี้

เอือก..

สายตาวาววับดั่งสิงโตผู้หิวโหย ทำเอาทัณฑ์เผลอกลืนน้ำลายลงคอดังเอือก คิมโยนโทรศัพท์ของทัณฑ์ลงบนเตียงอย่างไม่ใยดี ยิ้มมุมปาก ก่อนจะรวบเอวของทัณฑ์เข้าหาตัว แล้วโน้มหน้าเข้าไปจูบที่ริมฝีปากอิ่มตรงหน้าอย่างรวดเร็ว 

"อืออ"

ทัณฑ์ปรือตาลงและจูบตอบกลับไปอย่างไม่ขัดขืนใดๆ ริมฝีปากทั้งสองดูดดุนกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร บางครั้งก็ขบเม้มแรงๆจนห้อเลือด คนเริ่มก่อนคิดอยากจะปราบพยศของคนดื้อรั้น เลยขบเม้มลงไปแรงๆจนทัณฑ์เสียจังหวะไป ทำให้คิมเป็นคนรุกจูบอยู่ฝ่ายเดียว

พรึ่บ..

คิมดันร่างของทัณฑ์ให้นอนราบลงไปบนเตียง ริมฝีปากก็ตามไปประกบจูบอย่างทันท่วงที เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับพื้นเตียงเด้งๆ ก็ยากที่จะมีอะไรมาหยุดได้

"อื้ออ..อืมมม"

จุ๊บบบ...จ๊วบบบบ

เสียงครางแผ่วประสานกับเสียงจูบดังออกมาแผ่วเบาจากคนสองคน ลิ้นร้อนสอดเข้าไปเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นข้างในไม่หยุดหย่อน ส่วนทัณฑ์ก็อ้าปากรับ คอยเอาลิ้นเกี่ยวตอบปรนเปรออย่างเต็มที่

ไฟร้อนโหมกระพือขึ้นเรื่อยๆอย่างยากที่จะดับ คนสองคนที่ตกหลุมพลางของกันและกัน ต่างก็โหยหาและต้องการเป็นหนึ่งเดียวกัน ความร้อนรุ่มในกาย เสียงหอบหายใจสั่นสะท้าน และเสียงครางพร่าบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าทั้งสองต้องการกันและกันมากแค่ไหน

"อืออ..ไอ้คิม..แฮ่กๆ.." พอริมฝีปากเป็นอิสระ สิ่งแรกที่หลุดออกจากปากทัณฑ์คือชื่อของคนบนร่างที่ตอนนี้ไม่สามารถยับยั้งความต้องการของตัวเองได้แล้ว

ทัณฑ์รับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดต้นคอขณะที่คิมกำลังไซ้ซอกคอขาวไปมา ความหอมหวานของคนใต้ร่างทำให้เขาลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น และอดใจไม่ไหวที่จะทิ้งร่องรอยไว้บนร่างกายคนของตัวเอง

"อึก...อย่าทำรอยดิวะ.."

คิมไม่ฟังเสียงของทัณฑ์แม้แต่นิด ริมฝีปากอุ่นร้อนดูดซอกคอของคนใต้ร่างแรงๆจนเกิดรอยแดงชัดเจน และเขาก็กำลังจะทำรอยต่อไป แต่ทว่า...

ก๊อกๆๆๆ

กึก

ทัณฑ์สะดุ้งตกใจ ก่อนจะผลักคิมออกจากร่างไปเต็มแรง ร่างหนาที่ไม่ทันตั้งตัวโดนผลักออกจนกลิ้งตกลงไปข้างเตียง

ก๊อกๆๆๆ

"ไอ้คิม ไอ้ทัณฑ์โว้ยยยย!!!" เสียงของเพิร์ธดังอยู่หน้าประตู ทัณฑ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้ด้วยท่าทางที่เป็นปกติสุดๆ

"มีอะไรวะ"

"ล็อคประตูหาพ่อง" เพิร์ธด่าปนบ่นทันที ที่เพื่อนมาเปิดประตูให้

"กูชินนี่หว่า แล้วพวกมึงมีอะไร" ถามชายหนุ่มรูปงามทั้งสอง ทัณฑ์พยายามหลบสายตาของมีนที่จ้องมาเหมือนรู้อะไร

"ไปหาอะไรกินกัน ตั้งสามชั่วโมง มึงจะนอนเล่นอยู่ในห้องอย่างเดียวไง?"

"เออๆ เดี๋ยวกูไปตามไอ้คิมก่อน"

"เออดี" เพิร์ธรับคำ ทัณฑ์เกือบจะโล่งใจแล้วที่เพิร์ธไม่จับพิรุธอะไรได้ ร่างสูงกำลังจะเดินกลับเข้าไปในห้อง...

"เดี๋ยวไอ้ทัณฑ์"

กึก

"อะไร" หันกลับไปด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึกสุดๆ

"มีแว่นกันได้ป่ะ ยืมหน่อยดิ กูขี้เกียจกลับไปเอาในห้อง"

ไอ้เชี้ย!  ตกใจหมด

"เออมี รอแป๊บ"

ทัณฑ์หมุนตัวกลับเข้ามาในห้อง มองไปที่คิมที่กลับขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วส่งยิ้มกวนบาทามาให้ ทัณฑ์ยกมือชี้หน้าทำปากขมุบขมิบประมาณว่า...

เกือบแล้วมึง!

NP restaurant

สี่หนุ่มมาถึงที่ร้านในเวลาไม่นาน เพราะร้านนี้อยู่ใกล้โรงแรมที่พวกเขาพัก เดินแป๊บเดียวก็ถึง ภายในร้านก็มีพวกรุ่นพี่และเพื่อนปีเดียวกันมานั่งกินกันหลายคน

"พวกมึงสั่งเลย เดี๋ยวไอ้คิมเลี้ยง" ทัณฑ์บอกเสียงกลั้วหัวเราะ ทำให้คนข้างๆต้องยกมือขึ้นมาผลักหัวอย่างหมั่นเขี้ยว

"งั้นกูสั่งไม่อั้นนะมึง ไอ้มีนมึงกินอะไรสั่ง" เพิร์ธพูดเสียงทีเล่นทีจริง แต่สายตาจ้องเมนูในมืออย่างจริงจัง มีพนักงานยืนรอจดอาหารอยู่

"อืมม..ฉันอยากกินทอดมันปลากราย" มีนดูเมนูไปพลางพูดออกมาพลาง

"กูก็อยากกิน มึงกินมั้ย" คิมเห็นด้วยกับมีนก่อนจะหันมาถามคนที่จ้องเมนูอย่างเครียดๆ เพราะไม่รู้ว่าจะสั่งอะไรดี ทุกอย่างในนี้มีแต่อาหารทะเล ซึ่งถ้าเขากิน ได้แอดมิดเข้าโรงบาลแน่

"กินมั้ย" คิมถามย้ำอีกเมื่อทัณฑ์ไม่ตอบอะไร

"ได้" ตอบไปงั้นแหละ เขายังไม่รู้เลยว่าปลา กรายหน้าตาเป็นยังไง เป็นปลาทะเลหรือปลาน้ำจืด กินได้หรือไม่ได้ก็ไม่รู้

"กินปลากรายเป็นเหรอ"

"กูไม่รู้ มึงก็สั่งให้กูดิ" ทัณฑ์ปิดเมนูแล้ววางไว้บนโต๊ะ

"ทอดมันปลากรายนี่เผ็ดมั้ยครับ" คิมหันไปถามพนักงาน

"อ๋อ สั่งได้ค่ะว่าจะเอาเผ็ดมากเผ็ดน้อย"

"งั้นเอาแบบไม่เผ็ดมาจานนึง แล้วก็แบบธรรมดาจานนึง" คิมวกกลับมาเปิดดูเมนูอีกครั้ง หาอาหารที่คนกินยากและแพ้ของทะเล พอจะกินได้

"แต่มึง..ปลากรายมันเป็นปลา.." ทัณฑ์ท้วงขึ้นเพราะกลัวว่าคิมจะลืมว่าตัวเขาแพ้อาหารทะเล 

"มันเป็นปลาน้ำจืด...กูไม่ลืมหรอกหน่า" ว่าพลางหันกลับมาดูเมนูต่อ 

"เอาผัดยอดมะละใส่ไก่ครับ...ไข่เจียวหมูสับ แล้วก็หมูทอดกระเทียม..พอมั้ย" หันไปบอกเมูพนักงานเพิ่มเติมแล้วหันกลับมาถามคนข้างๆ 

"พอ" รับคำเสียงเบา เขารู้สึกแปลกนิดๆที่ เหมือนว่าคิมจะดูแลเขาไปหมดซะทุกอย่าง ปกตินอกจากพ่อแม่ ก็ไม่มีใครมาเอาใจใส่เขามากขนาดนี้หรอก

"มาทะเลทั้งทีแต่เสือกแดกหมูแดกไก่ มึงไม่คิดจะสั่งพวกกุ้งหอยปูปลามั่งไง?" เพิร์ธแย้งขึ้นมาเมื่อฟังแต่ละเมนูที่คิมสั่ง

"มันแพ้อาหารทะเล" คิมตอบหน้าตาย ก่อนจะหันไปสั่งอาหารของตัวเองบ้าง 

"อ๋อ..แล้วมึงเป็นง่อยรึไง? สั่งเองไม่เป็นงี้"

"มันสั่งให้กูเองเหอะ"

"แต่เมื่อกี้นายบอกให้คิมสั่งให้" มีนที่ปกติจะไม่แซวใครเท่าไหร่ แต่คราวนี้ร่วมวงแซวกับเพิร์ธซะงั้น

"พวกมึงจะสั่งกันมั้ยอาหารน่ะ เค้ารอนาน" คิมพูดแทรกขึ้น โดยอ้างว่าพนักงานจะรอนาน แต่จริงๆมันเป็นการช่วยชีวิตทัณฑ์ต่างหาก

"แฮะๆ ขอโทษครับ" เพิร์ธหันไปยิ้มตาหยีให้พี่พนักงานจนเขินม้วน จากนั้นก็ร่ายรายการอาหารที่ตัวเองอยากกินให้พนักงานจดตามแทบไม่ทัน


หลังจากอาหารมาเสิร์ฟ แต่ละคนก็กินกันอย่างไม่ลืมหูลืมตา เพราะความหิวโหย ทัณฑ์ดูจะเอ็นจอยกับอาหารที่คิมสั่งให้มากจนกินหมดคนเดียวไปหลายเมนู

"ไอ้ทัณฑ์" เสียงเพิร์ธเรียกขึ้นท่ามกลางการรับประทานอาหาร

"หื้อ?" เจ้าของชื่อเพียงแค่ขานรับแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคนเรียก

"คอมึง ไปโดนใครดูดมา?"

พรวด!!!

"แค่กๆๆๆๆๆๆๆ"

ทัณฑ์สำลักข้าวอย่างหนักหน่วงเพราะคำถามที่ไม่คาดคิดว่าจะโดนถาม คิมเห็นแบบนั้นก็ตบหลังให้พร้อมกับส่งแก้วน้ำให้ดื่ม

"ตกใจอะไรมึง กูถามแค่เนี้ย" เพิร์ธขมวดคิ้วสีหน้างงงวย เขาไม่คิดว่าเพื่อนจะตกใจขนาดนั้น

"นายก็ไปถามอะไรตอนกินข้าว" มีนว่าอย่างขำๆ ไม่ต้องถามเขาก็พอจะรู้ว่าทัณฑ์ไปได้รอยนี้มาจากใคร

"เอ้า แล้วจะให้กูถามตอนมันขี้เหรอ" ตอบกลับอย่างกวนๆ

"แค่กๆๆๆ"

"โอเคยัง" คิมถามคนที่ยังไอค่อกแค่กไม่หาย ทัณฑ์ส่ายหน้าไปมา น้ำหูน้ำตาไหล

"หึหึ" คิมมองคนข้างกายอย่างขำๆปนสงสาร จริงๆมันจะบอกว่ายุงกัด มดกัดก็ได้ แต่มาสำลักทันทีที่โดนถาม โคตรจะมีพิรุธเลย

"หัวเราะหาพ่อง" ทัณฑ์ว่าเคืองๆ

"เอ้า สรุปว่าไง ไปให้สาวดูดคอมาตอนไหนตอนลงรถยังไม่มีเลย ไวจังนะมึง ไม่มีชวน" เพิร์ธยังคงไม่ละความพยายามในการถาม ถึงแม้จะทำให้ทัณฑ์สำลักอาหารไปรอบนึงแล้วก็ตาม

"..." ทัณฑ์ปิดปากเงียบ

"เอ้าเงียบไอ้ห่า มึงไม่ต้องตอบก็ได้ ไอ้คิม..มึงรู้ใช่ป่ะ บอกกูหน่อยดิ" เมื่อไม่ได้คำตอบจากทัณฑ์ เลยหันไปถามคนที่นั่งข้างๆแทน

"กูก็ไม่รู้" คิมแกล้งตีเนียน ตอบหน้าตาย ซึ่งมันดูน่าเชื่อถือมากเวลาเจ้าตัวทำ

"ทำไมนายต้องไปอยากรู้เรื่องของคนที่เค้าไม่อยากให้รู้ด้วยล่ะ" มีนถามด้วยโทนเสียงนุ่มๆตามปกติ เพิร์ธเหล่ตามองเพื่อนข้างกาย

"ไอ้มีน ด่ากูว่าเสือกก็ได้ทีหลัง กูขี้เกียจแปลไทยให้เป็นไทยอีกที -_-"

"ฉันไม่พูดคำหยาบ"

"เหอะ ไอ้คุณชายโลกสวย"


ทั้งสี่กินข้าวเสร็จก็ไปเดินเล่นที่ริมชายหาย มีน กับคิมน่ะเดินชมวิวอย่างเดียว ส่วนเพิร์ธกับทัณฑ์นั้นถือโทรศัพท์ถ่ายรูป ถ่ายวีดีโออัพลงอินสตาแกรมไปหลายต่อหลายรูป

"เมมเต็มแล้วมั้ง" คิมไม่วายเอ่ยแซะคนที่เดินไม่ดูทางของจริง เพราะเอาแต่ดูทางผ่านกล้องในโทรศัพท์

"เมมกูร้อยยี่สิบแปดโว้ย" หันหน้ามาเถียง ก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้าจอต่อ ทัณฑ์กดออกจากกล้องมือถือ แล้วกดเข้าไปในอินสตาแกรมเพื่อจะถ่ายสตอรี่ ทัณฑ์รอจังหวะที่คิมเผลอ ก่อนจะหันกล้องไปถ่ายคนหน้านิ่งทีเผลอ เสียงหัวเราะคิกคักของทัณฑ์ทำให้คนถูกแอบถ่ายหันไปมอง

"ถ่ายอะไร"

"เปล่า ลงสตอรี่เฉยๆ" ทำเสียงเรียบกลบเกลื่อน ทั้งๆที่ตอนนี้ทัณฑ์กำลังตกแต่งใส่ สติ๊กเกอร์ตลกๆให้คิมอยู่

"ลงทำไมเยอะแยะวะถามจริง?" คนที่ไม่ค่อยได้เล่นโซเชียลเพราะชอบเล่นเกมส์มากกว่าถามอย่างไม่เข้าใจ

"มึงนี่มันโบราณจริง ที่คนเขาชอบอัพสตอรี่กันเนี่ยสาเหตุหนึ่งก็เพราะจะอวดว่าทำอะไร ไปที่ไหน ส่วนอีกสาเหตุก็เพราะอยากให้คนที่ชอบมาส่องสตอรี่เราไง" ทัณฑ์ตอบพลางกดอัพสตอรี่ที่เป็นรูปของคิมเสร็จสรรพ

"เพื่ออะไรวะ โทรคุยกันหรือทักหากันก็จบ"

"เฮ้อ มึงคงไม่เข้าใจสินะว่าเวลามีชื่อแอคของคนที่ชอบมองดูสตอรี่ของเรามันดีต่อใจแค่ไหน" ทัณฑ์ส่ายหน้าไปมาอย่างหน่ายๆกับคนที่ไม่เชิงว่าอยู่หลังเขา เพราะมันก็รู้จักเกมส์ที่เขาฮิตๆกัน

"งั้นกูคงต้องไปดูสตอรี่มึงบ้างแล้วแหละ"

กึก!

ทัณฑ์ชะงักทันที ก่อนจะคิดตามคำพูดของ คิมอย่างละเอียด เผื่อเมื่อกี้เขาหูฝาดหรือเข้าใจผิดไป...จากนั้นไม่นานทัณฑ์ก็หูแดง

"หลงตัวเองสัส...กูยังไม่ได้บอกว่าชอบมึงสักคำ"

"ก็บอกสิ กูรอฟังอยู่"

"พ่อง" ทำอะไรไม่ได้ก็ด่ากลบเกลื่อนไป เป็นวิธีที่ดีที่สุดของทัณฑ์ คิมยิ้มมุมปากกับการพยายามปิดบังอาการเขินของคนตรงหน้า

"ไหน เอาโทรศัพท์มึงมาดิ" เพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ ทัณฑ์เลยแบมือไปตรงหน้าเพื่อจะเอาโทรศัพท์ของคิม เจ้าตัวก็ล้วงให้อย่างไม่อิดออด

"โทรศัพท์มึงไม่ใส่พาสเวิร์ดเหรอวะ" ถามขึ้นทันทีที่เลื่อนนิ้วเปิดหน้าจอได้อย่างง่ายดาย

"ไม่มีใครกล้าเล่นโทรศัพท์กูอยู่แล้ว"

"เออ กูลืมไปว่ามึงมันโหด" แซะเจ้าของเครื่องพลางเลื่อนหาแอพพลิเคชั่นที่เขาต้องการ

"มึงมีไอจีมั้ยเนี่ย"

"เคยมี แต่กูลบแอพทิ้งไปแล้ว รกเครื่อง" แล้วแอคเค้าท์ที่เคยมี เขาก็ไม่ได้เป็นคนสมัครเอง เพื่อนเขาสมัครให้ คิมอัพรูปไม่ถึงสิบ หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยได้เล่นอีกจนลบแอพไปในที่สุด

แต่ตอนนี้เขาคิดว่าตัวเองควรจะกลับมาเล่นแล้วล่ะ

"เดี๋ยวกูโหลดให้ใหม่" ทัณฑ์ใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีในการโหลดอินสตาแกรมขึ้นมาใหม่ ข้อดีที่แอพมันยังจดจำบัญชีเดิมอยู่ เลยไม่ต้องสมัครใหม่ทัณฑ์กดเข้าบัญชีเดิมของคิม รูปโปรไฟล์น่าจะสมัยยังเรียนอยู่มอปลาย

"จำได้มั้ยว่าครั้งสุดท้ายตัวเองมีคนติดตามเท่าไหร่" ทัณฑ์เงยหน้าขึ้นมาถาม หลังจากเห็นยอดผู้ติดตามในไอจีของคิม

"ไม่แน่ใจว่ะ ห้าร้อยมั้ง"

"หึ ดูดิ" ว่าแล้วก็หันหน้าจอไปให้เจ้าของเครื่องดู พอคิมเห็นยอดผู้ติดตามที่มากขึ้นกว่าเดิมเจ็ดแปดเท่าก็ทำให้เขางง ใช่..เขางง ไม่ได้อึ้งขนาดนั้น

"ผู้ติดตามเป็นหมื่นแล้วนะมึง อัพรูปบ้างดิ แฟนคลับคิดถึง"

"มาจากไหนเยอะแยะวะ"

"เอ้า ก็มึงเป็นถึงเดือนคณะ คนจะตามก็ไม่แปลกป่ะวะ มา..กูถ่ายรูปให้" พูดพลางสลับเข้ากล้อง แล้วยกขึ้นไปจับภาพคนหน้าคมตรงหน้า

"กูไม่ชอบเป็นคนถูกถ่าย"

"มึงชอบถ่ายมากกว่าเหรอ" ทัณฑ์พูดคุยกับคนตรงหน้าผ่านกล้อง ซึ่งสายตาของคิมไม่ได้มองมาที่กล้อง แต่มองมาที่เขา

"เออ"

"งั้นกูถ่ายให้มึงเสร็จ มึงก็ถ่ายให้กู โอเคนะ"

"..." ได้รับเพียงสายตานิ่งๆที่มองมา

"มึงไม่ชอบเก็กใช่ป่ะ..อืมมม" ทัณฑ์ทำท่าคิด ก่อนจะพูดต่อ

"มึงจะเดิน จะยืน จะทำท่าอะไรก็เรื่องของมึง เดี๋ยวกูจัดการเอง เร็วๆดิ" ต้องให้เร่ง ร่างสูงถึงจะกระดิกตัว 

ถึงคิมจะไม่เข้าใจมากนักว่าทำไมตัวเองถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่เพราะไอ้คนที่ถือโทรศัพท์เล็งมาทางเขาอยู่ตอนนี้กำลังยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุข มันเลยทำให้เขาเลือกที่จะไม่สนใจเหตุผลตรงนั้นมากนัก

แชะ 

แชะ 

แชะ

"เออ หล่อๆ ฝีมือกูนี่เทพจริงๆ" เมื่อถ่ายไปได้สองสามรูป ทัณฑ์ก็จัดแจงใส่ฟิลเตอร์นิดหน่อยให้รูปพอมีมิติ ก่อนจะอัพลงไอจีของคิมและตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ให้พร้อมเสร็จสรรพ

"อะ..คืน" ยื่นโทรศัพท์ให้เจ้าของ คิมหยิบคืนไปก่อนจะก้มดูผลงานของช่างภาพจำเป็น 

เป็นภาพเผลอด้านข้างที่คิมทอดสายตามองไปในทะเล เส้นผมที่โดนลมพัดทำให้ภาพมันดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา เสื้อฮาวายที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ดทำให้คนในภาพดูเท่และเซ็กซี่ และไม่ต้องบรรยายถึงความหล่อ บอกแค่ว่าลงรูปไปแค่สามนาที ก็มีคนมากดถูกใจกว่าสามร้อยคน

"เป็นไงฝีมือกู"

"เก่ง" คิมชมด้วยรอยยิ้ม คนถูกชมเกาหัวอย่างเก้อเขิน เพราะนานๆทีมันจะชม

"ถ่ายให้กูมั่งดิ เอาสวยๆนะมึง" ว่าพลางเดินไปตรงจุดที่คิมเคยยืนตอนที่เขาถ่ายให้ มือหนายกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา แล้วกดไปตรงกล้องของสตอรี่ ก่อนจะกดค้างให้เป็นวีดีโอ จับภาพทัณฑ์ที่กำลังเดินเรียบชายหาดไป

"ไอ้ทัณฑ์ หันมา"

ไม่ต้องสั่งเยอะ  คนที่เปลี่ยนสถานะไปเป็นนายแบบก็หันหน้ามาหากล้องทันที ก่อนจะยิ้มกว้างให้คนถ่าย..

และเมื่อสิ้นสุดความยาวที่กำหนด คิมก็กดอัพ โดยที่ไม่ได้เติมสีหรือใส่ข้อความอะไรลงไปทั้งนั้น มีแค่ทัณฑ์ที่เดินอยู่และหันมายิ้มให้

สตอรี่แรกของเขา มีทัณฑ์เป็นคนแรกที่อยู่ในนั้น...

++++++++++++++++++++++++++++++

ขอโทษที่หายไปนานมากๆนะคะ ตั้งใจจะปั่นเจมส์อาร์ตให้จบเลยไม่ได้มาอัพเรื่องนี้เลย ฮืออ แต่เรื่องนั้นก็ใกล้จะจบแล้วแหละ เดี๋ยวได้ลุยเรื่องนี้ยาวไป 😆

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว