facebook-icon Twitter-icon

เชียร์ไอรีนด้วยน้า

U N L O V E 🌼 Ep.8 ค่าจ้างมูลค่าราคาแพง

ชื่อตอน : U N L O V E 🌼 Ep.8 ค่าจ้างมูลค่าราคาแพง

คำค้น : unlove,อาร์เธอร์,ไอรีน,ชิงชัง,ริษยา,มรดก,ดราม่า,แม่เลี้ยง,ลูกเลี้ยง,ไม่รัก,รัก,18+,20+,รุนแรง

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 561

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 19:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
U N L O V E 🌼 Ep.8 ค่าจ้างมูลค่าราคาแพง
แบบอักษร

 

 

เสียงของอาร์เธอร์เอ่ยถามผู้หญิงที่มายืนลับๆล่อตรงหน้าประตูจนเขาขับรถเข้าไปจอดไม่ได้ ไอรีนได้ยินเสียงจึงหันมามองต้นเสียงด้วยความยากลำบากเพราะเธอไม่ได้ทานข้าวเที่ยงประกอบและใช้แรงในการวิ่งหนีเทิดศักดิ์ไปมากประกอบกับอากาศที่ร้อนจัดในเวลานี้ จึงมีอาการหน้ามืดตาลายจนมองไม่ออกว่าใครเรียกเธอ 

"มาสมัครงานค่ะ" 

ใบหน้าสวยของไอรีนทำให้อาร์เธอร์จำเธอได้เพราะเขาเคยเจอไอรีนเมื่อหลายวันก่อน เธอคือ 'ชนัญชิดา ศิริวรรณธนานุกุล' ทายาทคนเดียวของตระกูลศิริวรรณธนานุกุลที่ตกเป็นข่าวยาวนานนับสัปดาห์และยังเป็นหลานสาวของวรรณลภาผู้มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของเขา 

"ที่นี่ไม่รับคนเพิ่ม" อาร์เธอร์กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ กดแตรเรียกคนรับใช้ในคฤหาสน์ให้มาเปิดประตูให้ ไม่นาน 'บัวตอง' ลูกสาวของป้าศรีก็รีบวิ่งมาเปิดประตูให้คุณชายอย่างรู้งาน รถของอาร์เธอร์แล่นเข้าไปในคฤหาสน์อย่างรวดเร็วไม่สนใจไอรีนที่เวียนหัวจนจะลงกับพื้น 

"น้องๆ เป็นอะไรรึเปล่า" บัวตองตกใจรีบวิ่งมาพยุงไอรีนที่เป็นลมไม่ได้สติ ใบหน้าสวยบอบช้ำจากการโดนตบ มุมปากแตกอย่างเห็นได้ชัด ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารเหลือเกิน 

เสียงรถขับมาจอดดูเหตุการณ์อีกคัน สมหมายคนขับรถเลื่อนกระจกให้ 'คุณผู้หญิง' มองดูเหตุการณ์หน้าคฤหาสน์ของตระกูลพิบูลย์พิพัฒนพงษ์ วรรณลภามองร่างเด็กสาวที่เป็นลมไม่ได้สติพินิจพิเคราะห์ไม่นานก็รีบลงจากรถยนต์หรู 

"ไอรีนลูก!" วรรณลภาเรียกไอรีนด้วยสีหน้าตกใจที่เห็นหลานสาวคนเดียวของเธอเป็นลมหมดสติอยู่ บัวตองพัดให้ไอรีนแอบมองคุณผู้หญิงวรรณลภาที่ดูเป็นห่วงเป็นใยเด็กสาวหน้าสวยคนนี้เหลือเกิน 

ในสายตาของเด็กรับใช้ทุกคน วรรณลภาคือคุณผู้หญิงที่เพียบพร้อมและแสนดีเหมาะสมกับตำแหน่งคุณผู้หญิงของตระกูลพิบูลย์พิพัฒนพงษ์โดยแท้จริงเพราะวรรณลภาใจเป็นคนใจดีมีเมตตากับคนรอบข้างจนน่ายกย่อง 

"น้าวรรณ" ไอรีนมองใบหน้าวรรณลภา น้ำใสๆไหลออกจากดวงตาสวย เธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุกยืนและดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นหน้าวรรณลภาอีกครั้ง เพราะไอรีนกลัว...กลัวว่าเธอจะถูกทอดทิ้งอีก 

"โธ่เด็กน้อย" วรรณลภาปาดน้ำตาบนใบหน้าอันบอบช้ำของหลานสาวก่อนจะหันไปเรียกบัวตอง 

"บัวตองจ๊ะ ช่วยพยุงไอรีนให้ฉันหน่อย" บัวตองรับคำสั่งคุณผู้หญิง ช่วยพยุงไอรีนลุกขึ้นแล้วพาไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่ 

สายตาของอาร์เธอร์เหลือบมองเหตุการณ์หน้าคฤหาสน์พลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายที่วันนี้วรรณลภากลับคฤหาสน์อีกแล้ว และทุกครั้งที่วรรณลภากลับมาก็มักพาเด็กรับใช้คนใหม่มาด้วยเสมอ 

และวันนี้ก็ด้วย 

รถยนต์คันหรูของวรรณลภาเคลื่อนเข้ามาจอดโดยมีสมหมายเปิดประตูรถให้คุณผู้หญิงวรรณลภาผู้สูงสง่า ป้าศรีและมดแดงคนรับใช้ที่เหลืออยู่เดินมาต้อนรับคุณผู้หญิงวรรณลภาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มต่างจากอาร์เธอร์ที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างเดินไปเรือนหลังเล็กไปไม่สนใจจะมาต้อนรับวรรณลภาด้วย 

"พยุงดีๆนะบัวตอง" วรรณลภาเตือนบัวตองที่พยุงไอรีนลงจากรถจนป้าศรีและมดแดงต้องเหลียวมองว่าเด็กสาวที่มากับวรรณลภาด้วยความอยากรู้อยากเห็น 

"เด็กรับใช้คนใหม่เหรอคะคุณผู้หญิง" มดแดงเอ่ยถามวรรณลภาอย่างประจบประแจงทันทีจนถูกป้าศรีบิดแขนเตือนจนมดแดงนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ 

"ใช่จ๊ะ" วรรณลภาตอบด้วยรอยยิ้มแสนใจดีเดินนำทุกคนไปที่ห้องโถงใหญ่ โดยมีป้าศรี มดแดง และบัวตองที่พยุงไอรีนเดินตามมาติดๆ 

"ทุกคนออกไปก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับไอรีน" วรรณลภานั่งตรงโซฟาหรูดั่งพญาหงส์ สั่งคนรับใช้ทั้งหมดให้ออกไปเหลือเพียงไอรีนที่นั่งกับพื้นพร้อมกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว 

"น้าวรรณทำไมบอกคนอื่นว่าหนูเป็นเด็กรับใช้ล่ะคะ" ไอรีนถามผู้เป็นน้าด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจว่าวรรณลภาคิดอะไรถึงตอบมดแดงไปอย่างนั้น 

"ไอรีนจ๋า ถ้าหนูอยากทำงานที่นี่หนูจะต้องเก็บเรื่องที่หนูเป็นหลานสาวของน้าไว้ น้าไม่อยากให้คนพวกนี้หาว่าน้าลำเอียงน่ะ เข้าใจน้าใช่ไหมจ๊ะ" วรรณลภากล่าวพลางเดินมานั่งพื้นตรงหน้าไอรีนจับมือทั้งสองข้างของเธอไว้ 

"น้ารับหนูเข้าทำงานแล้วใช่ไหมคะ" ไอรีนเอ่ยถามวรรณลภา ผู้เป็นน้าหยิบกระดาษเช็คที่เธอเซนต์แล้วมอบให้ไอรีน เด็กสาวมองมูลค่าในเช็คจำนวนหนึ่งร้อยล้านบาทสลับกับใบหน้าของวรรณลภา 

"น้ารับหนูเข้ามาทำงานด้วยแล้วนี่น้าให้หนูเอาไปใช้หนี้ที่เหลือนะลูก" วรรณลภาลูบผมไอรีนด้วยความเอ็นดู ไอรีนมองเช็คมูลค่าร้อยล้านในมือที่ชาตินี้เด็กอย่างเธอคงไม่มีวันหาได้ถึงขนาดนี้ เธออยากจะโผกอดวรรณลภาแต่ก็เก็บอาการไว้ 

"หนูขอบคุณน้าวรรณมากนะคะ ซักวันที่หนูหาเงินเองได้หนูจะคืนให้นะคะ" ไอรีนพนมมือไหว้วรรณลภาทั้งน้ำตา 

"โธ่ไอรีนจ๋า อย่าคิดมากเลยนะลูก น้าขออย่างเดียวแค่หนูช่วยดูแลอาร์เธอร์แทนน้าก็พอจ๊ะ หนูทำได้ไหมคะ" วรรณลภาสวมกอดหลานสาวเพียงคนเดียวก่อนจะยื่นข้อเสนอให้ไอรีนแม้จะไม่แน่ใจว่าไอรีนจะทำได้หรือไม่ก็ตาม 

"อาร์เธอร์?" ไอรีนทวนชื่อที่เหมือนเธอจะเคยได้ยินชื่อนี้บ่อยๆจากวรรณลภา 

"อาร์เธอร์เป็นลูกชายของลุงพชรกับภรรยาคนก่อนน่ะจ๊ะ ลุงพชรค่อนข้างห่วงอาร์เธอร์ น้าเองก็ห่วงเขาเหมือนลูกชายแท้ๆ เพราะเราทั้งคู่ต้องบินไปบริหารงานที่สาขาใหญ่ในอเมริกา รายนั้นไม่ยอมตามไปด้วย น้าเลยอยากจะขออะไรจากไอรีนได้รึเปล่าจ๊ะ" วรรณลภากุมมือไอรีนทั้งสองข้างมองไอรีนด้วยสีหน้าหนักใจ 

"คะ" 

"น้าอยากให้ไอรีนดูแลอาร์เธอร์ ให้เขาเรียนพิเศษบ้างเพราะผลการเรียนเขาค่อนข้างต่ำและยังชอบหนีเรียนบ่อยๆ อาร์เธอร์ไม่ชอบน้า ถ้าหากเขารู้ว่าหนูเป็นหลานสาวของน้าคงไม่ดีแน่ๆ แล้วอีกอย่างอาร์เธอร์อารมณ์ร้ายไม่ยอมบำบัดหมอจึงสั่งยาให้ระงับอารมณ์ไว้ในน้ำดื่ม เด็กคนนั้นน่าสงสารมากๆ เขาโหยหาความรักจากแม่ที่เสียไปจนทำร้ายร่างกายตัวเองบ่อยๆ ไอรีนช่วยน้านะลูก น้าอยากเห็นอาร์เธอร์เติบโตเป็นทายาทตระกูลพิบูลย์พิพัฒนพงษ์ให้สมภาคภูมิ" ใบหน้าของวรรณลภาเศร้าลงทันทีที่เล่าเรื่องราวของลูกเลี้ยงเพียงคนเดียวของเธอ น้ำตารื้นขอบตาแดงด้วยความเป็นห่วงจับใจ 

"น้าคะ อาร์เธอร์จะดีขึ้นค่ะ" ไอรีนปลอบวรรณลภาโดยไม่รู้ว่าอะไรรอเธออยู่มากมาย มีเพียงวรรณลภาที่รู้ว่าอาร์เธอร์ปฏิบัติกับเด็กรับใช้คนใหม่อย่างไรและเธอได้แต่หวังว่าไอรีนจะผ่านบททดสอบสุดหินนี้ไปได้ 

"แลกกับเงินร้อยล้านและไอรีนมีที่อยู่ มีที่เรียนใหม่ น้าจะส่งหนูเรียนเอง" 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว