facebook-icon

ต้นฉบับนิยายของ 'Love Alert' ซีรีส์เกาหลีเรื่องล่าสุดของ 'ยุนอึนฮเย'

​ตอนที่ 6-1 สตอล์กเกอร์?! ใครกัน ฉันเหรอ โจรขโมยรถ?! ใครกัน ฉันเนี่่ยนะ?

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 6-1 สตอล์กเกอร์?! ใครกัน ฉันเหรอ โจรขโมยรถ?! ใครกัน ฉันเนี่่ยนะ?

คำค้น : ระวังหัวใจจะไหวหวั่น นิยายเกาหลี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 14:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ตอนที่ 6-1 สตอล์กเกอร์?! ใครกัน ฉันเหรอ โจรขโมยรถ?! ใครกัน ฉันเนี่่ยนะ?
แบบอักษร

ตอนที่ 6 สตอล์กเกอร์​?! ใครกัน ฉันเหรอ โจรขโมยรถ?! ใครกัน ฉันเนี่่ยนะ?


เมื่อนาฬิกาบอกเวลาหกโมงเช้า เสียงนาฬิกาปลุกก็ดังที่บ้านนู้น บ้านนี้ทั่วทุกที่ ผู้คนลืมตาในเวลาเดียวกันแล้วเริ่มต้นเช้าวันใหม่เฉกเช่นเดียวกัน

ยูจองลุกพรวดขึ้นจากเตียงเมื่อได้ยินเสียงปลุกจากโทรศัพท์ ภาพลักษณ์เธอเละเทะเหมือนไปทะเลาะตบตีมาหนึ่งยก สภาพยับเยินด้วยเมคอัพที่เปรอะเปื้อนไปหมด ขนตาปลอมร่วงมาแปะอยู่บนแก้มและผมที่สร้างรังนกได้หลายรัง แต่ท่ามกลางความมวุ่นวายนั้นก็ยังคงมีใบหน้าสวยเกลี้ยงเกลาอยู่ แต่ใครๆ ก็คงมองเห็นเป็นหน้าอัปลักษณ์

ยูจองหันมองนู้นนี่โดยรอบกับห้องที่ไม่คุ้นเคย รูปขนาดใหญ่ของจีฮุนที่ติดอยู่บนฝาผนังทำให้เธอตกใจจนดีดตัวก้าวลงจากเตียงเหมือนจะเดินออกไป ในตอนนั้นเสียงโทรศัพท์ที่ถืออยู่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยูจองเช็กเวลาแล้วกรีดร้องก่อนจะวิ่งไปที่ห้องน้ำ

เมื่อคืน สุดท้ายแล้ว ข่าวเรื่องเธอคบกับจีฮุนก็ถูกเปิดเผยงั้นเหรอ… อารมณ์ของยูจองค่อยๆ เพิ่มขึ้นจากการเธอดื่มเหล้าทั้งๆ ที่ดื่มไม่เก่งไปหลายแก้วจนเมาแล้วหมดสติไปแบบนั้น แล้วลืมตาตื่นมาในตอนนี้ ยูจองวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ มองดูหน้าตัวเองในกระจกแล้วก็ตกใจเหมือนเห็นผี มันดูไม่ได้เอาซะเลย

เมื่อคืนไม่น่าจะใช่แบบนี้นะ… ดื่มเหล้าเมาหลับไปในสภาพนี้เหรอ... แต่เธอไม่มีทางที่จะโชว์หน้าตาแบบนี้ให้คุณจีฮุนดูได้หรอก... มันไม่ใช่ภาพลักษณ์ของนักแสดงสาวแห่งชาติระดับเวิลด์สตาร์แบบนี้สิ…

มันเป็นแบบนี้ไม่ได้ ยูจองทำหน้าเเหยเกฝืนยิ้มเหมือนคนไม่สมประกอบสักพัก จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาว่าหรือเพราะฤทธิ์เหล้าก็เลย ...กับคุณจีฮุนเหรอ ก้มหน้าพิจารณาการแต่งตัว เสื้อผ้าชุดชั้นในหรืออะไร แบบนั้น… ระหว่างเมื่อคืนคงไม่มีอะไรที่รักใคร่ชอบพอกันจนถึงขั้นนั้นหรอกใช่ไหมนะ... ถึงจะคาดหวังครึ่งหนึ่ง กังวลครึ่งหนึ่ง แต่พอตอนนี้การแต่งกายของเธอครบสมบูรณ์เหมือนเดิมก็รู้สึกโล่งอก แต่จู่ๆ ก็รู้สึกโมโหและอับอาย คุณจีฮุนจะทำอย่างนี้ได้อย่างไรกัน ใช้เวลาทั้งคืนใต้ชายคาบ้านหลังเดียวกันกับผู้หญิงที่มีเสน่ห์ไปทั้งตัวอย่างเธอ จะไม่ทำอะไรเลยได้อย่างไรกัน นี่ไม่ได้เจ็บตรงไหนจริงๆ น่ะเหรอ

ยูจองยู่ปาก ล้างหน้าแปรงฟันแรงๆ เหมือนระบายความโกรธ ชายหญิงที่เลยวัยแต่งงาน เมาเหล้าแล้วใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งคืน แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น… แบบนี้มันไม่ได้เป็นเรื่องโชคดีเลยสักนิด ไม่ใช่คนแปลกหน้ากันด้วย พวกเราเป็นคนรักกันนะ… ยูจองลงความเห็นว่ามันช่างน่าอัยอายขายขี้หน้า

ฉันไม่มีเสน่ห์งั้นเหรอ ไม่เซ็กซี่อย่างนั้นใช่ไหม ไม่ใช่สิเนอะ ทำไมต้องคิดในแง่ลบแบบนี้ด้วยเนี้ย นี่นะ เป็นเพราะคุณจีฮุนเป็นสุภาพบุรุษต่างหาก… ที่ปกป้องและไม่แตะต้องยูจองที่อยู่ในสภาพเมามายไม่พร้อมป้องกันตัวเองแม้แต่ปลายนิ้ว ขนาดเป็นผู้หญิงที่เซ็กซี่บริสุทธิ์น่ารักงดงามอย่างเธอเนี่ย เขาก็ยังบังคับใจ นิสัยและจิตสำนึกของตัวเองได้เป็นที่หนึ่งเลยนะ ใช่แล้ว เธอกำลังคบกับผู้ชายแบบนั้นอยู่ นั่นแหละ มันเป็นหลักฐานได้ว่าผู้ชายคนนี้โอเคจนเป็นผู้ชายที่เธอเลือก และยอมเอารักแรกเมื่อสิบห้าปีก่อนไว้ข้างหลัง โอเค คิดในแง่บวกแบบนี้ดีกว่า ก็ใช่ มันเป็นแบบนั้นแหละ

ยูจองมองกระจกด้วยใบหน้าที่เปียกชื้นด้วยน้ำและยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ


* * *


ช่วงเวลาที่ทรายเม็ดสุดท้ายของนาฬิกาทรายที่ประดับวางไว้บนชั้นของห้องนอนกำลังหมดไป อย่าว่าแต่ใช้ผ้าขนหนูคาดเอวเลย อูฮยอนเผยรูปร่างที่ใกล้เคียงกับประติมากรรม ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำออกมาและทาครีมบำรุงผิวหน้ากระจก สายตาก็มองเห็นเข็มกลัดที่วางไว้ข้างๆ นาฬิกาทรายจึงหยิบมาขึ้นมาดูสักพัก หากล่องเล็กๆ ในลิ้นชักเพื่อเอาเข็มกลัดนั้นใส่ลงไป เขาไม่มีความรู้เฉพาะด้านเรื่องเพชรพลอยเป็นพิเศษ แล้วก็ไม่ได้มีความสามารถในการวิเคราะห์ด้วย แต่อูฮยอนก็รู้ว่าพลอยที่อยู่ในเข็มกลัดนั้น มันไม่ได้แพงมากมายอะไร เขากลับคิดว่ามันเป็นเหมือนสิ่งของซึ่งมีร่องรอยที่นับว่ามีคุณค่ามากมาเป็นเวลายาวนานของใครสักคน แล้วก็รู้สึกว่าต้องหาเจ้าของให้เจอให้ได้ ยิ่งเป็นสิ่งของที่ตกทอดมานานเท่าไหร่ ก็ยิ่งสร้างพลังให้กับหัวใจของคนคนนั้น อูฮยอนสัมผัสรอบๆ ลำคอและอุทานออกมา เขาเดินเข้ามาในห้องน้ำอีกครั้ง

อูฮยอนหันดูรอบๆ ห้องน้ำ ก็พบกับสร้อยคอที่มีแหวนคล้องอยู่วางไว้ข้างอ่างล้างหน้า เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้หยิบสร้อยคอขึ้นมาใส่ มือกำแหวนที่คล้องอยู่กับสร้อยคอไว้แน่น แล้วหลับตาพึมพำไม่กี่คำเหมือนกำลังขอพรอะไรสักอย่าง

“ฮเยจู สักวันเธอจะปรากฎตัวตรงหน้าฉันใช่ไหม ฉันยังรอเธออยู่นะ ยุนฮเยจู”


* * *


 ภายในรถของมินอาที่จอดอยู่บริเวณใกล้เคียงกับบ้านของจีฮุน อยู่ๆ ดีมินอาก็ลุกพรวดขึ้นนั่งที่เบาะหลังรถ แล้วปลุกนักข่าวนัมที่หลับไหลอยู่ให้ตื่นขึ้น

“นักข่าวนัม ตื่น! นางสาวย. กับนายช. ออกมาแล้ว ตื่นมาตั้งกล้อง เดี๋ยวนี้ เราต้องถ่ายนางสาวย. นักแสดงแห่งชาติของพวกเราใช้เวลาด้วยกันทั้งคืนที่บ้านนายช. แล้วจบสตอรี่ความรักอันร้อนแรงในห้องเดียวกัน แล้วทำให้เธอยอมรับอย่างไม่มีทางเลือก ถ่ายจุดสำคัญที่สุดของข่าวเด็ดพวกเรา เดี๋ยวนี้เลย ตื่นเร็ว”


* * *


อาคารส่วนกลางของยูจองเอนเตอร์เทนเมนท์

แชกยองหน้าซีดเผือดพร้อมกับถือโทรศัพท์มือถือแล้ววิ่งขึ้นบันไดไป ฮยอนซูทำหน้าเสียวิ่งตามหลังแชกยองขึ้นไป และกำลังส่งข้อความไม่หยุดหย่อน

“ยุนยูจองทำไมไม่รับโทรศัพท์นะ”

แชกยองกดรหัสประตูบ้านของยูจองแล้วเปิดประตูเข้าไปเหมือนกับบุกรุก ส่วนฮยอนซูที่ไม่กล้าจะตามขึ้นไป ได้แต่กระทืบเท้าปึงปังอยู่ข้างนอก

“พี่นะพี่...ไหนบอกว่าแค่สองชั่วโมงแล้วจะกลับไง แถมยังไม่ยอมรับโทรศัพท์อีกด้วย...”

แชกยองเรียกชื่อยูจองอยู่ข้างใน ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูตรงนั้น ตรงนี้ เสียงของแชกยองที่เรียกชื่อยูจองเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ปนกับความโมโห ฮยอนซูตกใจกลัวจนปิดหูไว้พร้อมกับนั่งคุดคู้


* * *


หน้าบ้านของจีฮุน นักข่าวนัมและมินอาปรับโฟกัสของเลนส์ แล้วกำลังรอคอยอยู่ด้านหลังประตูบ้านของจีฮุนเหมือนเป็นนักแม่นปืน หลังจากนั้นไม่นาน ยูจองก็ปรากฎตัวขึ้นในจุดโฟกัส แล้วก็เปิดประตูทางหลังบ้านออกมา พวกเขากดปุ่มถ่ายชัดเตอร์รัวเสียงดังๆ แชะ แชะ กล้องเริ่มซูมเข้าไป พอเห็นยูจองใกล้ๆ ก็เหมือนกับภาพที่เธอลงจากรถเมื่อวานเลย ยูจองก้มหน้าก้มตาสำรวจรอบๆ แล้วมายืนอยู่หน้ารถของจีฮุน และเมื่อยูจองขึ้นรถไป รถของจีฮุนก็ออกตัวเคลื่อนที่โดยทันที


* * *


“นักข่าวนัม ตามไปติดๆ เลย ยังไงก็ปล่อยสปอยข่าวไปแล้ว ก็ทุ่มให้ถึงที่สุดเท่าที่จะทุ่มได้ไปเลย”

เพราะเป็นเวลาเช้าตรู่ ด้านหลังรถของจีฮุนที่วิ่งอยู่บนถนนอันคว้างคว้างและยังมืดสนิท มีรถที่มินอาและนักข่าวนัมนั่งอยู่กำลังขับตามไป


* * *


“ยูจอง! ยุนยูจอง!”

เพนท์เฮาส์บนชั้นสูงสุด ของอาคารส่วนกลางยูจองเอนเตอร์เทนเมนท์ ที่มีชั้นใต้ดินสามชั้น บนดินอีกถึงหกชั้น

เป็นที่อยู่อาศัยที่แยกเป็นส่วนตัวของยูจอง เสียงของแชกยองที่เรียกยูจองเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลแล้วในตอนนี้ แชกยองลองเปิดประตูตามหาทุกๆ ที่ตั้งแต่พื้นที่ที่เป็นบ้านของครอบครัวแชกยองที่อยู่ชั้นล่างบ้านของยูจอง ห้องซ้อม ฟิตเนส สตูดิโอ ห้องแต่งตัวขนาดเล็กไปจนถึงห้องน้ำ แต่ยูจองก็ไม่ได้อยู่ที่ไหนสักที่เลย ฮยอนซูหน้าเริ่มซีดเผือดวิ่งตามหลังแชกยองไปเรื่อยๆ แล้วเช็กดูโทรศัพท์อยู่เป็นเนืองๆ เมื่อเสียงเตือนโทรศัพท์ของฮยอนซูดังขึ้นก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา ชื่อผู้ส่ง ‘นักแสดงแห่งชาติ ยุนยูจอง’ ในตอนที่ฮยอนซูเช็กข้อความนั้น แชกยองก็มาอยู่ตรงหน้าฮยอนซูแล้วถามออกมา

“รายงานว่าถึงตอนตีสองครึ่งนี่ นายส่งเธอไปถึงหน้าประตูเลยใช่ไหม”

ฮยอนซูไม่กล้ามองหน้าแชกยองและเอาแต่ก้มหน้างุด

“ท่านประธาน คือว่า… พี่ยูจองเขา...”

น้ำเสียงของแชกยองเริ่มดังขึ้น

“พอเห็นว่าเปิดประตูเข้าไปแล้วนายก็กลับใช่ไหม ไอเหตุการณ์นั้นมันผ่านมากี่เดือนแล้วนะ สองเหรอ หรือสาม”

เหตุการณ์ที่มีสตอล์กเกอร์​แอบเข้ามาถึงหน้าบ้าน เพื่อข่มขู่เอาชีวิตของยูจองนั้นเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน และฮยอนซูก็เข้าใจดีว่าทำไมแชกยองถึงกระวนกระวายแบบนี้ เขาจึงยิ่งรู้สึกอับอายยิ่งกว่าเดิม แชกยองนึกถึงตอนนั้นความดันก็ขึ้นจนหัวใจแทบจะระเบิด เธอวิ่งไปจนถึงอาคารย่อยที่ประกบคู่กับอาคารกลางซึ่งอยู่ระหว่างลานจอดรถ วุ่นวายไปจนถึงหอพักของวงไอดอลในสังกัด หอพักเด็กฝึกและห้องซ้อม ร้านอาหาร แชกยองพยายามใจเย็น และหายใจด้วยสีหน้าอันสุขุมก่อนจะเดินเข้าห้องประธาน ฮยอนซูตั้งใจจะเดินตามแชกยองเข้าไป แต่ก็ได้รับข้อความของยูจองเพิ่มอีกหนึ่งข้อความ พอเช็กเนื้อหาข้อความของยูจองแล้ว แชกยองก็ประกาศโทษจากศาลเตี้ยให้ฮยอนซูทันที

“อีฮยอนซู นาย โดนไล่ออกตั้งแต่ตอนนี้”

“ท่านประธานครับ พี่เขายังปลอดภัยนะครับ ยังอยู่ดีแต่...”

“แต่ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบสักข้อความเลยล่ะ กำลังอยู่ดีกับใครที่ไหนเหรอ ถ้านายรู้แล้วก็ไปเอาตัวมาหาฉันเดี๋ยวนี้เลย!”

ฮยอนซูไม่ได้ตอบอะไรทั้งนั้นและวิ่งออกไปทันที


* * *

ความคิดเห็น