ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปฐมบท (Rev.)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ปฐมบท (Rev.)
แบบอักษร

 

#แคว้นอิ้งเทียน 

"อุ๊แว้ ๆ ๆ ๆ " 

เสียงร้องของทารกที่เพิ่งกำเนิดดังจากห้องด้านในห้องของหญิงผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดแห่งวังหลัง เสียงดังกังวานไปทั่วทั้งตำหนัก เหล่าข้ารับใช้ด้านในต่างวุ่นวายเพื่อให้การประสูติครั้งนี้เรียบร้อยและปลอดภัยที่สุด ความโกลาหลของการให้กำเนิดของฮองเฮาราวกับว่าเป็นครั้งแรก แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เมื่อการถือกำเนิดในครั้งนี้เป็นการการถือกำเนิดของเชื้อสายมังกรเป็นครั้งที่สาม และการให้กำเนิดครั้งนี้คือ 

"ทูลฝ่าบาท ฮองเฮาประสูติองค์ชาย พ่ะย่ะค่ะ" กงกงประจำตัวฮ่องเต้อิ้งเทียนรายงานต่อผู้เป็นเจ้าเหนือหัว 

"ดี ดีมาก ดีมาก ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ"  เสียงหัวเราะแสดงถึงความยินดีของฮ่องเต้ดังไปทั่วบริเวณ 

"ข้าเข้าไปพบฮองเฮาและองค์ชายได้หรือยัง" องค์ฮ่องเต้ถามกงกง เพราะความที่ตนเองนั้นอยากพบหน้าเมียอันเป็นที่รักยิ่ง และบุตรชายคนที่ล่าสุดของพระองค์ 

"ทูลฝ่าบาท เข้าพบได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ" 

"ฮ่องเต้ เสด็จ!!!" เสียงกงกง ดังนำเข้ามาจนฮ่องเต้นั้นเข้าถึงที่พักของฮองเฮา 

"อ่า เจ้าไม่ต้องขยับตัวฮองเฮา เจ้านอนพักเสียเถิด ข้าแค่อยากมาเยี่ยมเจ้าและพบหน้าลูกของเราเป็นคนแรก" ฮ่องเต้ทรงตรัสด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเป็นห่วงยิ่ง พร้อมทั้งจุมพิตลงบนหน้าผากของฮองเฮา 

"เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันดีใจยิ่งนัก" 

"ไหน ๆ ดูสิ องค์ชายข้าหน้าตาน่ารักน่าชังหรือไม่" เมื่อทรงปลอบฮองเฮาเสร็จก็ทรงถามหาโอรสของตน 

"ฮ่า ๆ ๆ เจ้าดูสิฮองเฮา เจ้าลูกคนนี้หน้าตาชั่งเหมือนเจ้ายิ่งนัก นี่เจ้าคงจะออดอ้อนเก่งเหมือนมารดาของเจ้าแน่ ฮ่า ๆ ๆ " ทันทีที่ได้อุ้มองค์ชายน้อยประโยคแรกทรงตรัสกับฮองเฮา ประโยคหลังทรงตรัสหยอกล้อกับองค์ชาย 

"เจ้าคิดชื่อไว้รึยังฮองเฮา"  

"ยังเพคะ หม่อมฉันทรงอยากให้พระองค์ประทานนามใช้เพคะ ฝ่าบาท" 

"เจ้าเป็นผู้ให้กำเนิด อีกอย่างองค์ชายใหญ่ และองค์หญิงสามข้าก็ตั้งให้แล้ว คนนี้ข้ายกให้เจ้าเป็นตั้งชื่อให้" 

"ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาเพคะ หม่อมฉันเองยังนึกไม่ออกเลยเพคะว่าจะให้องค์ชายชื่ออะไรดี เมื่อตอนที่ยังตั้งครรภ์ก็ไม่ได้นึกเตรียมไว้ แต่หม่อมฉันชอบฝันถึงพยัคฆ์ขาวเพคะ ฝ่าบาท" 

"เจ้าว่าอะไรนะ เจ้าฝันเห็นเสือขาวอย่างนั้นหรือ เอ้..... ไป๋หู่ ...ชื่อขององค์ชาย คือ ไป๋หู่" 

"ขอบพระทัยเพคะ ฝ่าบาท " 

"เจ้าคือ .... ไป๋หู่..... ของแม่" 

 

#แคว้นต้าเหยี๋ยน 

แค๊ก ๆ ๆ ๆ  เสียงไอที่เกิดจากร่างกายที่ทรุดลงด้วยอาการเจ็บป่วยของผู้ที่เป็นประมุขปัจจุบันแห่งต้าเหยี๋ยน 

"องค์รัชทายาท พ่อจะยกบัลลังก์ให้เจ้าตอนนี้ เจ้าสัญญากับพ่อได้หรือไม่ว่าเจ้าจะปกครองแผ่นดินนี้ให้ดีที่สุด" พระองค์ทรงตรัสกับผู้ที่มีสิทธิ์สืบทอดบัลลังก์จากตน 

"ฮึก เสด็จพ่อ อย่าทรงตรัสเช่นนั้นสิพ่ะย่ะค่ะ ฮึก เสด็จพ่อทรงยังต้องอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ลูกอีกนาน พ่ะย่ะค่ะ" เด็กชายที่เพิ่งย่างเข้าวัยเพียง 9 ชันษาพูดปลอบใจผู้เป็นบิดาและตนเอง 

"พ่ออยากให้เจ้ามองเห็นความเป็นจริง ตอนนี้พ่อไม่ไหวแล้ว พ่อขอโทษที่ยกภาระอันแสนยิ่งใหญ่ให้เจ้า ทั้งที่เจ้าอายุเพียงแค่นี้ " บิดาทรงมองเด็กหนุ่มด้วยความเป็นห่วง เขาเองก็ไม่ได้อยากจะจากไปเร็วแบบนี้ แต่เพราะตอนนี้รู้ดีว่าตนอาจจะมีลมหายใจได้ไม่พ้นคืนนี้ 

"เสด็จพ่อ ฮือออ อย่าทรงตรัสแบบนี้พ่ะย่ะค่ะ ฮืออ" เด็กหนุ่มกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ด้วยความที่เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ มีสติปัญหาเฉียบแหลม มีไหวพริบที่น่าตกใจ บรรดาราชครูทั้งหลายต่างยกย่องว่าฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก ทำไมจะไม่รู้ว่าบิดาของตนนั้น ไม่น่าจะพ้นคืนนี้ 

"เกาจง ฟังพ่อให้ดี วันนี้เจ้าร้องไห้เสียให้พอ พ่อจะปลอบเจ้าได้แค่วันนี้ หลังจากพระอาทิตย์ขึ้นพรุ่งนี้ เจ้าคือเจ้าผู้ปกครองแคว้นต้าเหยี๋ยน เจ้าจะอ่อนแอไม่ได้ ใครจะเห็นความอ่อนแอของเจ้าไม่ได้ หากเจ้าผู้เป็นประมุขอ่อนแอให้ราษฎรเห็น แล้วพวกเขาจะพึ่งพาใครกัน เกาจงวันนี้พ่อจะปลอบเจ้า ในฐานะเจ้าเป็นแค่ลูกชายของพ่อ แต่พรุ่งนี้เจ้าสัญญากับพ่อได้หรือไม่ว่าเจ้าจะเป็นฮ่องเต้ที่เข้มแข็งต่อไป" ฮ่องเต้เองทรงเข้าใจสิ่งที่ตนมอบให้ลูกชายนั้น จะทำให้ลูกชายด้วยวัยเพียงเท่านี้เจอะเจอกับอะไรบ้าง เพียงขอแค่เวลาที่ยังเหลือนี้ได้ปลอบประโลมลูกชายในฐานะบิดาเท่านั้น 

"ฮึก เสด็จพ่อ ฮืออ ลูกสัญญา พ่ะย่ะค่ะ ว่าลูกจะดูแลรักษา ฮึก ปกป้องแผ่นดินและราษฎรต้าเหยี๋ยนไว้อย่างสุดกำลัง ฮืออ พ่ะย่ะค่ะ" เมื่อตระหนักได้ว่าไม่ว่าเร็วหรือช้า ยังไงผู้เป็นบิดาก็ต้องจากไป เกาจงจึงต้องให้คำมั่นสัญญาเพื่อบิดาจะได้ไปพบมารดาที่รออยู่อย่างสงบ 

"ดี พ่อเชื่อว่าเจ้าทำได้ดีแน่นอน เกาจง พ่อรู้เจ้าทำได้ พ่อรู้ ลูกพ่อ... พ่อกับแม่ของเจ้ารักเจ้ามาก เกาจง .. พ่อรักเจ้า...." เมื่อได้คำมั่นสัญญาจากลูกชายผู้เป็นที่รัก ผู้เป็นบิดาก็ทรงเหมือนวางใจได้ แต่ยังมีเพียงความรู้สึกผิดที่ตนเองนั้นด่วนจากไปพร้อมทิ้งทุกอย่างให้ลูกชาย 

"เสด็จพ่อ ฮืออ ทรงไปหาเสด็จแม่แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ฮืออ ฝากบอกเสด็จแม่ด้วยลูกรักและคิดถึงท่านมาก เสด็จพ่อ ฮือออ ลูกจะไม่ร้องไห้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ลูกจะเป็นฮ่องเต้ที่ดูแลแผ่นดินนี้ต่อไปเอง ฮึก พ่ะย่ะค่ะ เสด็จไปอยู่กับเสด็จแม่อย่างสบายพระทัยเถิด ฮึก ลูกก็รักเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ" เมื่อบิดาสิ้นลม องค์รัชทายาทก็ทรงกล่าวร่ำลาครั้งสุดท้าย แล้วยืนตรงเช็ดน้ำตาจนแห้ง แล้วเดินออกจากห้องบรรทมของอดีตองค์ฮ่องเต้ 

"องค์รัชชะ.../ต่อไปนี้เจ้าต้องเรียกข้าว่าฝ่าบาท กงกง" ยังไม่ทันที่กงกงคนสนิทจะเรียกนามจบ เกาจงก็พูดขึ้นตัดหน้าเสียก่อน 

"พะ ฮึก พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" กงกงกล่าวทั้งที่น้ำตานองหน้าพร้อมประกาศก้องกังวานไปทั่วว่า 

"อดีตฮ่องเต้ทรงสวรรคตแล้ว!!! ฮ่องเต้เกาจงทรงขึ้นครองราชย์นับแต่นี้ต่อไป!!!" 

"อดีตฮ่องเต้ทรงสวรรคตแล้ว!!! ฮ่องเต้เกาจงทรงขึ้นครองราชย์นับแต่นี้ต่อไป!!!" 

"อดีตฮ่องเต้ทรงสวรรคตแล้ว!!! ฮ่องเต้เกาจงทรงขึ้นครองราชย์นับแต่นี้ต่อไป!!!" 

"ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" 

"ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" 

"ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" 

ความคิดเห็น