facebook-icon

เมื่อรู้ว่าคนรักที่คบกันมาถึงสามปีเป็น 'มาเฟีย' ลีนาจึงเลือกจะหนีจากเขา แต่หนีอย่างไร ก็หนีไม่พ้นเสียที...

ชื่อตอน : 04-6 เสพติด

คำค้น : หนีรักทวงใจ นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04-6 เสพติด
แบบอักษร

​“อ๊า… ดีมาก เบ็น ดีมากเลย!”

“พูดออกมาตรงๆ อย่างนั้นแหละ”

มันไม่ได้จบภายในครั้งเดียว อยู่ดีๆ เบ็นก็เร่งความเร็วขึ้น ร่างกายของลีนาสั่นไหวอย่างรุนแรงจากความเร็วที่เพิ่มขึ้น เรียวแขนอ่อนแรงอยู่บนที่นอนกำแน่นอย่างทนไม่ไหว เขาส่ายหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมร้องครางออกมาราวกับท่อนเนื้อร้อนที่อยู่ภายในร่างกายนั้นจะฆ่าเขาให้ตาย

ไม่ได้ ไม่ได้แล้วจริงๆ ทางเลือกสุดท้ายของลีนาคือโอบกอดเบ็นเข้ามา แม้ว่าจะเป็นเรื่องน่าเสียดายที่เบ็นจะไม่เห็นสีหน้าของคนที่แอบอยู่ตรงซอกคอของเขา แต่หากเป็นลีนา เขาก็ยินดี เบ็นเร่งความเร็วมากขึ้นอีก

“มันดี...เพราะว่าเป็นคุณ ฮึก อื้อ ผม ไม่รู้ว่า มันจะ ดี ฮึก ทำอย่างไรดี เบ็น”

“…อ่า ลีนา”

“อ๊า! อึก... ต่อให้ตรงนั้นฉีก อ๊ะ ก็ดี เร็ว เบ็น เร็ว...”

ลีนาขอให้อีกคนปลดปล่อยในตัวเขา ความต้องการนั้นทำให้เขาไม่มีสติ ลีนาร้องออกมาภายใต้อ้อมกอดเบ็น ร่างกายชื้นเหงื่อของพวกเขาบดเบียดและกอดกันแน่น เขาอาจจะเสร็จไปทั้งสภาพนี้ก็ได้ มันเป็นอะไรที่สามารถเป็นไปได้

เบ็นปลดปล่อยออกมาขณะกำลังสอดใส่อยู่ ลีนาหลับตาแน่นในตอนที่รู้สึกถึงความอุ่นร้อนภายใน เขาไม่ได้ไม่ชอบมัน เขาอยากจะกักเก็บทุกๆ สิ่งที่เบ็นให้ไว้ ช่องทางอ่อนนุ่มของลีนาเกร็งแน่น

เขาตอดรัดส่วนแข็งขืนอีกคนแน่นอย่างมีความสุข ต้องการให้ทั้งหมดนั้นอยู่ภายในตัวเขา และเขาไม่เห็นแม้แต่หนทางที่เบ็นจะผ่อนความเร็วลงเลยสักนิด

ลีนาดีดดิ้นอย่างไร้สติ หลังจากรู้ตัวตนที่แท้จริงของเบ็นแล้ว เขาก็ทำลายสถิติใหม่จากเซ็กซ์ในทุกๆ ครั้ง แม้ว่าครั้งก่อนจะเป็นเซ็กซ์ที่เขาพอใจแล้ว แต่มันก็แตกต่างจากตอนนี้ การถึงจุดสุดยอดแบบนี้ทำให้เขาคลายความสงสัยว่าเซ็กซ์ครั้งต่อไปจะเป็นอย่างไร และรู้สึกราวกับเป็นของขวัญชิ้นใหญ่กว่าเดิม

ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นได้เพราะเบ็นเพียงเท่านั้น ลีนามั่นใจที่จะใช้ชีวิตที่เหลือกับคนๆ นี้

“…อ อย่าหยุด อย่า...หยุด เบ็น”

เขาปล่อยไปไม่ได้ และไม่อยากจะปล่อยมือไป

ลีนาพูดคำเดิมซ้ำๆ พลางกอดอีกคนแน่นขึ้นอีก

 

* * *

 

เมื่อคืน เกิดอะไรขึ้นกันนะ

ลีนากำลังนึกถึงในมุมของบุคคลที่สามอยู่ ตอนนี้เขาตื่นมาประมาณสามชั่วโมงแล้ว

หลังจากตื่นมาแล้วก็เช็กดูด้านข้างจนเป็นนิสัยแล้วพบว่าเบ็นไม่อยู่ เขาพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ก็พ่ายแพ้ให้กับความปวดเมื่อย พร้อมส่งเสียงร้องออกมาและนอนลงไปอีกครั้ง ความทรงจำทั้งหลายค่อยๆ ไหลเข้ามาในหัว

ทำไมเขาไม่ลืมความทรงจำแย่ๆ ไปนะ ลีนาจำเรื่องราวของเมื่อคืนได้ดีกว่าใคร ยิ่งผ่านไปก็ยิ่งน่ารังเกียจ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เกาะเบ็นไว้เหมือนกับว่าหากตกลงไปก็คงจะตาย หรือตอนที่บอกว่าจะทำแบบนี้ไปจนตายแล้วบอกว่าชอบ แถมยังขอให้อีกคนสอดใส่เข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง...

…บ้า บ้าไปแล้ว เขาพูดอะไรแบบนั้นออกไปงั้นเหรอ ลีนาอยากจะแก้ความทรงจำของตัวเองทั้งหมด แต่น่าเศร้าที่ความทรงจำนั้นเป็นอะไรที่พวกเขาทำร่วมกัน ต่อให้ลบของเขาไปคนเดียวก็ไม่ใช่ทางแก้ปัญหา หมายความว่าต่อให้เขาอยากลืม ก็ลืมไม่ได้

ลีนาคงไม่ลืมเหตุการณ์อันน่าตกใจนี้ไปจนวันตาย ตอนนี้เขาก็อยากตาย แต่หากนึกถึงวันนี้ในปีหน้าแล้วเขาจะอยากตายอีกไหมนะ เสียงแหบแห้งหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง

ประตูห้องเปิดขึ้นลีนาจึงยกหัวขึ้นมา คนที่อยู่ด้านหลังประตูแน่นอนว่าต้องเป็นเบ็น สีหน้าสดใสของคนที่ถือถาดเข้ามาทำให้ลีนายิ่งขัดใจ อีกฝ่ายดูเป็นปกติตลอดเลย ดูสบายๆ แล้วก็พึงพอใจอยู่ฝ่ายเดียว...

จริงๆ แล้วไม่ใช่สิ ลีนาเองก็ไม่ได้ไม่ชอบนี่นา โดยเฉพาะเซ็กซ์น่ะนะ แม้จะนึกถึงในตอนนี้ก็รู้สึกวูบวาบๆ ที่ปลายนิ้วเท้า หากเลิกกับเป็นไปทั้งแบบนี้ ความทรงจำเมื่อคืนก็คงเป็นเหมือนการปลอบใจตัวเองสินะ

แม้ว่าจะขนลุกเมื่อคิดว่าอีกยี่สิบปีเขาอาจจะอยากทำอะไรแบบนี้อีกก็ได้ ต่อให้เป็นแบบนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เกลียดอะไรที่เคยคิดว่าดี

บนถาดที่เบ็นถือเข้ามามีนมและสลัดอยู่ อาหารเช้าที่เรียบง่ายสำหรับลีนาผู้ไม่กินขนมปัง มุมที่ไม่ต่างจากปกติแม้สักนิดของอีกฝ่ายทำให้ลีนาขนลุก เบ็นทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

ในทุกๆ ด้านก็เหมือนกัน ไม่เพียงแค่รอทานมือเช้าเสมอเท่านั้น อย่างที่พูดไปว่าในทุกๆ ด้าน เบ็นที่มีสีหน้าตรงไปตรงมาอย่างไม่สามารถจิตนาการถึงเซ็กซ์เมื่อคืนได้ หยิบส้อมขึ้นมาถือแทนลีนาที่ไม่แม้แต่จะสัมผัสอาหาร

เป็นความจริงที่น่าหมั่นไส้ และลีนาไม่สามารถปฏิเสธอาหารที่อีกคนป้อนใส่ปากมาจ่ออยู่ตรงหน้าได้เลย แค่หนีออกไปแล้วโดนจับกลับมาก็รู้สึกไม่ยุติธรรมจะแย่แล้ว แถมยังต้องมากินอาหารจากคนที่ลักพาตัวเขามาอีก

หลังจากทานแล้ววางถาดไว้ข้างๆ เบ็นก็ไม่ได้ไถ่ถามอะไรกับลีนาแล้วอุ้มไปห้องน้ำ ทั้งยังอาบน้ำให้แล้วแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ด้วยความเอาใจใส่ ทั้งหมดเป็นเรื่องที่เบ็นทำมาตลอดจนเป็นเรื่องธรรมชาติ หากมันจะมีปัญหาคงเป็นปัญหาที่ตัวเขาเอง เบ็นกลายเป็นชีวิตประจำวันของลีนาไปแล้ว

และในตอนนี้ลีนานั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับจมลงกับความคิดของตัวเอง เบ็นกำลังประชุมกับชายแปลกหน้าอยู่ด้านนอกทำให้ไม่สามารถมาสนใจเขาได้ แน่นอนว่ามันไม่มีโอกาสที่จะหนีออกไป แม้ว่าจะไม่ได้ใส่กุญแจมือ และจะเปิดประตูออกไปตอนไหนก็ได้ แต่มีมาเฟียมากกว่าเดิมถึงสองเท่าที่กำลังเฝ้าประตูอยู่

แบบนี้เขาคงจะหนีไปไม่ได้จริงๆ สินะ ตอนนี้เขาก็เหนื่อยที่จะถามแล้วด้วย แล้วก็ถามไม่ได้ ในซิซีเลียนี้นั้นไม่มีทางที่จะหนีสายตาและหูของเบ็นไปได้

อ่า ไม่รู้ล่ะ ก่อนที่หัวของลีนาจะระเบิดออกมา

ทว่าขณะนั้นประตูก็เปิดขึ้นอีกครั้ง เป็นเบ็นกลับมาเร็วกว่าที่เขาคิดไว้ เขาไม่รู้ว่าที่อีกคนไปเจอมาเฟียทำไมจะต้องใส่แว่น ลีนาจับผิดและพึมพำอยู่ภายในใจโดยที่ไม่มีทางให้เบ็นได้รู้

“ตอนนี้มีแรงขึ้นมาบ้างไหมครับ”

“…สดชื่นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วต่างหากครับ”

“ก็เลยทำหน้าเหมือนจะตายเลยสินะ”

ก็เป็นอย่างที่เบ็นพูด ลีนาหมดแรงไปทั้งครึ่งเช้า แม้แต่จะโกรธก็ไม่มีแรง ในตอนที่ลีนาอ้าปากค้างอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี เบ็นอยากจะป้อนเนื้อเข้าไปในปากเล็กอย่างไม่สนว่าลีนาจะชอบกินหรือไม่มากๆ

“ถ้า ถ้าไม่มีแรงแล้วทำไมล่ะครับ ทั้งหมดก็ความผิดคุณนั่นแหละ”

ลีนาตอบกลับอย่างไม่พอใจ เบ็นยิ้มอย่างสนุกและตรงไปยังตู้เสื้อผ้า อีกสองชั่วโมงเขาจะมีนัดทานมื้อเที่ยงและจะต้องเตรียมตัวแล้ว

“ตอนนี้ต่อให้โคลอสเซียมถล่มลงมาก็เป็นความผิดของผมสินะ”

“ห้ามพูดแบบนั้นนะครับ มันเป็นลางไม่ดี”

ดูสิ เหมือนจะไปเรื่อยเลยในตอนนี้ เบ็นที่กำลังเลือกเสื้อทีละตัวหันกลับมามองลีนา ใบหน้าที่เหมือนจะไม่พอใจในอะไรสักอย่าง แม้ว่าจะเป็นใบหน้าที่เขาคุ้นชินไปแล้วแต่ถ้าหากไม่ขีดเส้นไว้ให้พอดีก็คงมีปัญหา เบ็นก็คงต้องขีดเส้นที่ตัวเองจะพอยอมได้เหมือนกัน

“ลางไม่ดีงั้นเหรอ ถ้าชอบผู้ชายดวงไม่ดีแล้วจะโวยวายทำไม”

“อะไร...”

การพุ่งเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวของเบ็นทำให้ลีนาตอบกลับไปในทันที ทำไมเขาถึงไม่พูดเรื่องนั้นออกมา หากเป็นเบ็นก็คงทำเป็นผู้ชายที่สามารถจะทำเรื่องแบบเมื่อคืนได้ไปจนถึงอายุห้าสิบเลยทีเดียว ลีนาขบกัดริมฝีปากจนรู้สึกเจ็บ

“พูดชัดๆ เลยละกันนะครับ เรื่องเมื่อคืนถือเป็นโมฆะไปใช่ไหม”

“โมฆะเหรอ”

“ใช่ ตั้งแต่ตอนที่ให้ผมกินยานั่นมันก็เป็นเรื่องที่ไร้สามัญสำนึกมากพอแล้ว มันไม่มีผลข้างเคียงใช่ไหมครับ ถ้ามีผมก็คงต้องแจ้งความ”

แจ้งความเหรอ เบ็นยิ้มออกมาอีกครั้ง สำหรับผู้ชายที่มีอำนาจควบคุมทั้งกรมตำรวจและสื่อมวลชนแบบเขา นี่มันก็เป็นเพียงเสียงบ่นน่ารักๆ เท่านั้น ถ้าจะส่งเขาไปพิจารณาคดีจริงๆ อย่างน้อยคงจะต้องไปถึงยูเอ็นเลยล่ะ หรือไม่ก็ไปหาประธานาธิปดีของประเทศบ้านเกิดลีนา

แต่เบ็นก็ไม่ใช่คนใจแคบที่จะมาต่อล้อต่อเถียงกับคนรักที่เด็กกว่าถึงสิบปี ก่อนที่ลีนาจะพูดออกมาแบบไม่ทันได้คิด

“แต่ว่าผมก็คาดไม่ถึงจริงๆ นะครับ ว่าคุณจะเป็นผู้ชายที่หน้าไม่อายขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะยา คุณคิดจะทำอะไรกับผมงั้นเหรอครับ”

…อืม เบ็นที่ทำเพียงแค่ฟังอย่างเดียว แล้วก็หันหลังกลับไปเลือกชุดที่จะใส่วันนี้เรียบร้อยราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น คนรักที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้จ้องมายังเขาอย่างเกลียดชังด้วยสีหน้าที่มาดมั่น

ความคิดเห็น