facebook-icon Twitter-icon

เชียร์ไอรีนด้วยน้า

U N L O V E 🌼 Ep.2 ชนัญชิดา

ชื่อตอน : U N L O V E 🌼 Ep.2 ชนัญชิดา

คำค้น : unlove,อาร์เธอร์,ไอรีน,รัก,โรแมนติก,โหด,หื่น,เซ็กส์

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 746

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 12:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
U N L O V E 🌼 Ep.2 ชนัญชิดา
แบบอักษร

 

 

 

เครื่องบินแลนดิ้ง​แตะพื้นแผ่นดินประเทศอังกฤษ ประเทศที่สวยงาม มีความเจริญทางด้านวัฒนธรรม การอุตสาหกรรม การศึกษา และ การเป็นศูนย์รวมแหล่งวัฒนธรรมที่มีความหลากหลาย​ 

ไอรีนตื่นขึ้นมาด้วยความง่วงนอนจากการเดินทางหลายชั่วโมง เธอเปิดโทรศัพท์มือถือทันทีที่ลงจากเครื่อง มือเรียวสวยกดโทรหาแม่ของเธอเพื่อจะแจ้งท่านว่าถึงแล้ว 

"หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาทำรายการใหม่ในอีกสักครู่ค่ะ" 

หญิงสาวกระวนกระวายเดินไป กดโทรศัพท์ไปเพื่อโทรหาคุณแม่อีกครั้งด้วยความรู้สึกบางอย่างบอกที่ไม่ถูก ข้อความมากมายถูกส่งมาให้เธอระหว่างที่เธออยู่บนเครื่องบิน 

'Jammie : เสียใจด้วยนะชนัญชิดา' 

'Alin : เสียใจด้วยนะเพื่อน' 

'Nara : เสียใจด้วยนะไอรีน' 

ทำไมข้อความของเพื่อนๆที่เมืองไทยถึงส่งแค่คำว่า 'เสียใจ' มาให้เธอ เสียใจอะไร? ทำไมต้องเสียใจ 

'Wanwan : ฉันแทบไม่เชื่อเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่คุณลุงใช่มั้ย' 

ไอรีนเปิดรูปภาพที่เพื่อนส่งมาให้ เธอถึงกับทรุดลงนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง หยดน้ำตาไหลริน ร่างกายของเธอชาไปทั้งตัวไม่ได้ยินชาวต่างชาติคนหนึ่งที่ถามว่าคุณโอเคไหม 

"พะ...พ่อขา แม่ขา" ไอรีนร้องไห้โดยไม่อายสายตาชาวต่างชาติที่มองมาว่าเด็กเอเชียคนนั้นเป็นอะไรถึงร้องไห้ขณะที่เดินออกมาจากเกต 

มือของไอรีนกำโทรศัพท์แน่น เธอไม่อยากเชื่อสายตาเลยว่าพ่อกับแม่ของเธอจะเสียชีวิตหลังจากที่บอกลากันก่อนจากมา น้ำตาของผู้เป็นลูกไหลไม่ขาดสายกับการสูญเสียพ่อแม่ผู้เป็นที่รักและเป็นโลกทั้งใบของเด็กสาว 

สิ่งที่ไอรีนทำได้ตอนนี้คือรีบกลับเมืองไทย เธอลุกขึ้นอย่างยากลำบากและล้มลงอีกครั้ง แม้มันจะเจ็บที่ร่างกายของเธอ แต่ความเจ็บนั้นมันน้อยนิดเมื่อเทียบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิตของเด็กสาวคนหนึ่ง 

"คุณหนูไอรีน" เสียงของเจมส์ บอร์ดี้การ์ดที่พ่อกับแม่จ้างวานให้ดูแลลูกสาวคนเดียวของพวกเขาเรียกคุณหนูแสนสวยให้หันไปมอง เขายื่นมือให้หญิงสาวจับพยุงตัวลุกขึ้น 

"ฉันจะกลับไทย ตอนนี้ ช่วยฉันหน่อยได้มั้ยเจมส์" ไอรีนปาดน้ำตากัดฟันแน่นเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลจนตัวสั่นไปทั้งตัว 

"ครับคุณหนู" เจมส์รับคำสั่งผู้เป็นนาย เขาเดินไปติดต่อเจ้าหน้าที่ในขณะที่ไอรีนยืนนิ่งควบคุมอารมณ์ของตัวเองจนเริ่มปวดหัว 

ไอรีนกดโทรหาวรรณลภาผู้เป็นน้าซึ่งเป็นญาติคนเดียวของเธอในเวลานี้ หญิงสาวภาวนาให้คุณน้าของเธอรับสายอย่างมีความหวัง ไม่นานนักวรรณลภาก็รับสายของไอรีน 

"น้าวรรณคะ คุณพ่อกับคุณแม่หนูเสียจริงๆเหรอคะ" ไอรีนถามวรรณลภาเพื่อยืนยันในสิ่งที่เธอได้เห็น ปลายสายร้องไห้อย่างหนักจนได้ยินเสียชัดเจน ไอรีนรู้สึกใจสั่นเพราะกลัวว่ามันจะเป็นจริง 

"ไอรีนลูก พี่ศาลกับพี่สะใภ้เสียแล้วจริงๆ ฮึก...ตอนนี้หนูถึงอังกฤษรึยังลูก" ปลายสายแจ้งข่าวร้ายให้หลานสาวแสนสวยทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลศิริวรรณธนานุกุล 

ชื่อของเธอคือ ชนัญชิดา ศิริวรรณธนานุกุล ทายาทผู้ถูกวางตัวให้สืบทอดมรดกต่อจากพิศาล ศิริวรรณธนานุกุล เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีอนาคตไกลและเป็นที่จับตามองในข่าวสังคมชั้นสูง 

"ถึงแล้วค่ะน้าวรรณ หนูจะรีบกลับไทยนะคะ" เธอบอกผู้เป็นน้าที่ร้องไห้อย่างหนักจนทำให้เธอร้องไห้ตามอย่างง่ายดาย 

"จ้ะ น้าจะรีบไปรับหนูนะลูก ฮึก ตอนนี้น้าต้องจัดงานศพให้พ่อกับแม่เรา รีบกลับมานะไอรีน" วรรณลภาร้องไห้อย่างหนักจนแทบไม่มีเสียง 

"ค่ะน้าวรรณ สวัสดีค่ะ" ไอรีนเงยหน้าขึ้นบนฟ้ากลั้นน้ำตาอีกครั้ง ภายในใจของเด็กสาวอยากกลับไปหาคุณพ่อคุณแม่แค่นั้น 

งานศพของพิศาลและชลาลัยถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมกับฐานะมหาเศรษฐีอสังหาริมทรัพย์ มีผู้มาร่วมแสดงความเสียใจจำนวนมาก วรรณลภาสั่งปิดบริษัทให้พนักงานได้มาร่วมไว้อาลัยให้กับผู้บริหาร แขกผู้ใหญ่ในแวดวงธุรกิจ ดารา ไฮโซ คนดังในวงการต่างๆ มาร่วมงานกันไม่ขาดสาย 

วรรณลภายืนรับแขกด้วยความโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของพี่ชาย สร้างความสลดใจให้กับแขกที่มาร่วมงานเพราะวรรณลภารักพี่ชายมากและข้อนี้ทุกคนรู้ดี 

"คุณอย่าหักโหมเลย พักบ้างเถอะนะ" พชรผู้เป็นสามีมองภรรยาของเขาด้วยแววตาแสนสงสารวรรณลภา เขาประคองวรรณลภาไปนั่งที่เก้าอี้เพราะเห็นว่าเธอไม่สู้ดีและทำใจไม่ได้กับข่าวที่เกิดขึ้น 

"พรุ่งนี้ไอรีนจะกลับถึงไทย ฉันเป็นห่วงหลานจังเลยค่ะคุณ แกยังเด็กต้องมาเจอเรื่องหนักแบบนี้ โธ่ ไอรีนหลานน้า" วรรณลภาร้องไห้เจ็บปวดใจน้ำตาไหลรินครั้งแล้วครั้งเล่า พชรยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ภรรยาเช็ดน้ำตา 

"ทำใจดีๆเข้าไว้นะคุณ ถ้าคุณอ่อนแอ ไอรีนจะยิ่งอ่อนแอตามเพราะไร้ที่พึ่ง" พชรปลอบภรรยาของเขา 

พชรแต่งงานใหม่กับวรรณลภามาสามปี หลังจากที่เขาเป็นพ่อหม้ายมาสิบกว่าปี ทั้งคู่ไม่มีลูกด้วยกัน เขาไม่เคยเห็นไอรีนแค่เพียงได้ยินคำบอกเล่าของวรรณลภาว่าเธอเป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของวรรณลภาและวรรณลภารักเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง 

วรรณลภาเป็นไข้ในวันรุ่งขึ้น ใบหน้าซีดเซียวเพราะพิษไข้ ใบหน้าร้อนผ่าวจนพชรอดห่วงไม่ได้ วรรณลภาอ้อนวอนให้พชรช่วยไปรับหลานสาวที่สนามบินให้หน่อยแต่พชรมีประชุมผู้บริหารกับบริษัทในเครือพิบูลย์พิพัฒนพงษ์จึงไม่สามารถไปรับไอรีนได้ เขาจึงโทรหาลูกชายคนเดียวของเขาที่พอจะไปรับไอรีนได้ 

"ว่าไงครับพ่อ" อาเธอร์ทักทายผู้เป็นพ่อที่นานๆจะติดต่อมาหาเขาที่เป็นลูกชาย หรืออาจจะลืมไปว่าเขาคือลูกชาย เพราะพชรแทบไม่กลับไปที่บ้านตระกูลพิบูลย์พัฒนพงษ์แม้ว่าพชรจะกลับมาประชุมที่บริษัทหลายครั้งก็ตาม 

"พ่อจะวานลูกไปรับหลานสาวน้าวรรณลภาให้หน่อย" คำว่าวรรณลภาแล่นเข้าหูลูกชายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พชรรู้ดีว่าลูกชายของเขาไม่ลงรอยกับแม่เลี้ยงอย่างวรรณลภา 

"แล้วทำไมต้องเป็นผม" อาร์เธอร์ถามผู้เป็นพ่อที่ถูกเลขาเรียกให้เซนต์เอกสารระหว่างทางเดินไปห้องประชุม 

"เธอชื่อชนัญชิดา ศิริวรรณธนานุกุล ไปรับเธอที่สนามบินสุวรรณภูมิ แค่นี้นะ พ่อต้องเข้าประชุมแล้ว" พชรไม่เปิดโอกาสให้ลูกชายของเขาถามต่อเพราะรู้ว่าคุยอาร์เธอร์คงยาวแน่ 

"ชนัญชิดา หลานยัยแม่มดวรรณลภา เหอะ! เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน" อาร์เธอร์ถึงกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย กระดกไวน์ราคาแพงรวดเดียวเพื่อระงับอารมณ์ 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว