ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่4 ก็ข้าไม่ผิด!!!!!

ชื่อตอน : บทที่4 ก็ข้าไม่ผิด!!!!!

คำค้น : บทที่4, ก็ข้าไม่ผิด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 727

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 10:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่4 ก็ข้าไม่ผิด!!!!!
แบบอักษร

​บทที่4 ก็ข้าไม่ผิด!!!!!


ในระหว่างที่รอหลิงหลิงข้ารู้สึกเบื่อๆ เลยแอบย่องออกนอกห้อง และรู้สึกว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด!.......    

สวนที่ส่งกลิ่นหอมละมุนละไม สีสันสวยงามของดอกไม้ที่มันกำลังแข่งกันผลิออกดูสวยงาม แต่ที่ดึงดูดข้าคือ*ต้นเหมย (ต้นบ๊วย) ต้นมหึมาแผ่กิ่งทำให้บริเวณนั้นร่มรื่นขึ้นมาอีกระดับ แสงอาทิตย์อ่อนๆรำไรแทรกผ่านใบและดอกเหมยดูตระการตา   

ข้ายิ้มอย่างดีใจก่อนจะวิ่งลงไปที่สวนนั่น 

  "กริยามารยาทแบบนี้....มารดาเจ้าไม่ได้สอนรึ..."     

เสียงแหลมจี๊ดดด ฟังดูจีบปากจีบคอพูดนั่นทำให้ข้าที่กำลังวิ่งชะงักกึก 

ก่อนจะดึงใบหน้าหันมามองหญิงสาวช่วงอายุกลางคนที่แต่งตัวดูเยอะไปหมด กลีบปากแดงเหมือนไปกินเลือดที่ไหนมา   

"เจ้าเป็นใครมาว่าแม่ข้า!!" ข้าตะโกนออกไป หญิงสาวคนนั้นทำหน้าตกใจเหมือนเจออะไรแปลกๆ ก่อนจะปรับสีหน้าแล้วตวาดเสียงแหลมมาหาข้า   

"บังอาจ!!! หึ... เพราะแม่เจ้าตายไปล่ะสินะ สันดานถึงได้หยาบช้าเช่นนี้!"     

คำพูดของนางทำให้เขาอารมณ์พุ่งปรี๊ดดดดดดดดดด   ข้าสับเท้าเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ตกใจจะถอยหลัง ข้าง้างมือขึ้นก่อนจะ....    

"คุณชายเจ้าคะ!!!!!!! " 

เสียงหลิงหลิงที่ตะโกนสุดเสียงหยุดการกระทำของข้า      หญิงคนสาวคนที่ยืนอยู่หน้าข้าทำหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธจนมองหาความสวยงามจากเจ้าหล่อนไม่เจออีกแล้ว     

"ฮูหยินรองเจ้าคะ!  ได้โปรดยกโทษให้คุณชายด้วยเจ้าค่ะ!! คุณชายท่านความจำเสื่อมสติฟั่นเฟือนเจ้าค่ะ!!"  

หลิงหลิงวิ่งมาเอาหัวโขกพื้นข้างๆ ข้าที่ลดมือลงเหลือแต่สีหน้าโกรธเคือง     

"แก........... แก!!!!  ไอ้เด็กเลว!!!!!...."      

นางกำมือแน่น คาดว่าเล็บสวยๆของนาง บัดนี้ คงกำลังจิกเข้าที่มือตัวเอง นางกำลังจะถลาเข้ามาตบข้าในจังหวะที่ข้าไม่ทันตั้งตัว     

"หยุดเดี๋ยวนี้ลู่ เซียงชิง!!!!!!!"     

 อุ๊ยยยย~~  ท่านพ่อข้ามาแล้ว มาได้ถูกเวลาที่ข้าตั้งตัวไม่ทันจริงๆ เก๋กู๊ดมากขอรับ!      

"ท่านพี่เจ้าขา~~ เฟินฉางลบหลู่ข้าก่อนนะเจ้าคะ...."  

หลังจากนางลดมือทำความเคารพท่านพ่อ นางก็เริ่มส่งเสียงออดอ้อนออเซาะพ่อข้าซะจนข้าหมั่นไส้!!      

"ไม่จริง!!  ท่านต่างหากที่ว่าแม่ข้าก่อน!" 

ข้าตะคอกออกไป      

"เฟินฉาง!!....." 

พ่อข้าตวาดจนข้าสะดุ้งเงียบไป    

"เซียงเหมย... ข้าว่าเจ้าตะโกนเสียงโหวกเหวกว่าเฟินฉางก่อนมิใช่หรือ....." 

จากที่เคืองๆ ข้าก็อมยิ้มเชิดหน้านิดๆอย่างเหนือกว่า    

 "แต่ท่านพี่......" 

เมื่อนางกำลังจะเถียง พ่อข้าก็มองหน้านางนิ่งซะจนขนลุก จนนางเงียบไปแล้วกล่าวว่า     

"ข้าขอลานะเจ้าคะ..." 

นางทำความเคารพก่อนจะถอยจากไป แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาจิกกัดมาหาข้า     

"คิกคิกคิกคิก~~~"  

ข้าหัวเราะคิกคักจนได้รับสายตาจ้องเขม็งจากท่านพ่อ    

"อะไรเล่า.... ข้าไม่ผิดนะท่านพ่อ..."  

ข้าเถียงออกไป     

"แต่ที่เจ้าตะคอกนางก็ไม่ควรเช่นกัน... จงกลับไปที่จวนของเจ้า และสำนึกผิดอยู่ในนั้นจนกว่าจะรุ่งสางเดี๋ยวนี้!..."  

ท่านพ่อข้าพูดเสียงนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกดดัน     

"ตะ...แต่ว่า!"      

"กลับจวนเถอะเจ้าค่ะคุณชาย....."  

เสียงหลิงหลิงเอ่ยกับข้าอย่างอ้อนวอน จนข้าที่คิดจะเถียงก็ก้มหน้า ซ่อนใบหน้างุ้มงอ ก่อนจะทำความเคารพ ก่อนจะรีบเดินกลับไปที่จวนของตัวเอง

.      

.      

.      

.      

.      

"ข้าไม่เข้าใจเลย!!  ข้าไม่ผิดนะหลิงหลิง ทำไมท่านพ่อต้องดุข้าด้วย!"  

ข้าหน้าง้ำหน้างอพูดบอกหลิงหลิง กอดอกนั่งลงบนเตียงหลังจากเดินเข้ามาในห้องแล้ว     

"ที่ท่านขุนนางพูดเป็นสิ่งถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ......อุ้ย!.... "  

หลิงหลิงพูดเสียงเอื่อย     ข้าสะบัดหน้ามามองหลิงหลิงจนนางร้องอุ้ยยิ้มแหยๆมาให้ ข้าก็เหนื่อยที่จะดื้อดึงแล้วจึงหันไปถามหลิงหลิง     

"ถังน้ำล่ะ.."       

"ตอนนี้คงเย็นหมดแล้ว... เดี๋ยวจะให้คนไปยกมาใหม่นะเจ้าคะ"  

แล้วนางก็เดินออกไป      สักพักก็มีถังไม้ที่มีน้ำร้อนพอดีถูกยกเข้ามาอีกห้องหนึ่ง ตอนแรกหลิงหลิงจะเข้ามาช่วยข้าอาบน้ำ แต่ข้าได้ห้ามนางเด็ดขาด เพราะต่อไปนี้ข้าจะอาบเอง ใครจะยอมให้ผู้หญิงมาเห็นหนอนน้อยตัวเองกันล่ะโถ่!       

ข้าเดินเข้ามาพร้อมผ้าขาวสะอาด ชุดใหม่หนึ่งชุดและชุดคลุมสีเหลืองอ่อนลายดอกไม้อะไรสักอย่างซึ่งข้าก็ไม่รู้จัก(?) สีขาวลาดไปตามชายผ้า

       ข้ามองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีคนแล้วก็ถอดเสื้อผ้าอาภรณ์แล้ว เดินลงไปแช่ในน้ำที่ร้อนกำลังพอดีสำหรับอากาศหนาวเย็นแบบนี้      

"ฮ้าาาา~...  สบายที่สุด~~"  

ข้าสามารถอาบน้ำได้อย่างสบายใจเพราะไม่ต้องสงวนกิริยามารยาทต่อหน้าผู้ใดทั้งสิ้น     

 เมื่ออาบขัดถูตัวเสร็จแล้ว ข้าก็ขึ้นมาแล้วเอาผ้าที่วางอยู่ขึ้นมาเช็ดเนื้อตัวอย่างรีบร้อน เพราะเริ่มหนาวแล้ว เริ่มใส่ชุดอย่างเก้ๆกังๆ แต่ด้วยความที่เห็นคนนู้นคนนี้ใส่ ก็สามารถเดาวิธีการใส่ได้ไม่ยาก      

.       

.      

"หลิงหลิง...."       

"เจ้าคะ????"       

"นี่ไม่มีอะไรให้ข้ากินเลยหรอ... "       

"ข้าว่าแล้ว!!  คุณชายต้องหิวแน่ๆเจ้าค่ะ!.... ข้าเลยตั้งสำรับรอคุณชายแล้วเจ้าค่าาาา~~"       

ข้ายิ้มอย่างพอใจ เดินเข้าไปในห้องเห็นสำรับข้าววางอยู่ก็รีบเดินไปนั่งแล้วเริ่มกินทันทีด้วยความหิวโหย      หลังกินข้าวเสร็จหลิงหลิงก็บอกให้ข้าบ้วนปากหลังรับประทานเป็นประจำ       

'แหม่ หลิงหลิงคิดว่าข้าเป็นเด็กอายุ3ขวบหรือยังไงนะ.........'        

ข้าคิดในใจก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงเมื่อทำกิจเสร็จทุกอย่าง แล้วความง่วงงุนนั้นก็ดึงข้าให้เข้าสู่ห้วงของความฝัน........



#-#

แหะ ๆ หายไปเลยใช่มั้ยเจ้าคะ 555555 ที่จริงจะมาอัพตั้งแต่2วันที่แล้ว แต่มีโครงงานห้องที่ต้องจัดแสดง เลยไม่มีเวลาตรวจและมาอัพเลย ขอโทษนะค้าาาาา 

เหมือนเดิมนะคะ เม้นแลกตอน เห็นแล้วชื่นใจ๊ชื่นใจจจจ~~~



ความคิดเห็น