facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 12 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 00:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 NC
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 12


อีกราวๆสัปดาห์หนึ่งหลังจากนั้น จอมภพก็ได้รับโทรศัพท์จากทีมงานของทีมจัดหานักแสดงซีรี่ส์


“น้องจอม ข่าวดีจ้า น้องจอมผ่านแล้วนะ ได้รับบทพระเอกของเรื่อง แต่ต้องมาเวิร์คช็อปเรียนการแสดงเพิ่มเติม จะเริ่มสัปดาห์หน้า แต่น้องจอมจะต้องเข้ามาฟิตติ้งกับทำสัญญาก่อน เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ”


สร้างความประหลาดใจเป็นอย่างมากเพราะจอมภพรู้ดีว่าการแสดงของเขาเข้าขั้นห่วยก็ว่าได้ แต่ทำไมถึงผ่านและได้รับบทพระเอกของเรื่อง


“จอมเก่งจัง”


คนดีใจคือปาณัท คนแรกที่จอมภพบอกเรื่องนี้ ปาณัทตื่นเต้นในขณะที่เขาเองนั่งอมยิ้มกับท่าทางราวกับเด็กของเสี่ยหนุ่ม


“ชื่อเรื่องอะไรนะ รักแต่เธอ โห แค่ชื่อก็โรแมนติกแล้ว”


จอมภพไม่ได้บอกปาณัทว่า เรื่องนี้มีบทเลิฟซีนอยู่หลายบท เขาไม่อยากให้คนนั่งข้างๆรู้ เพราะเหตุใดก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน


“แล้วใครเล่นคู่กับจอมล่ะ”


“ไม่รู้เลยครับ มัวแต่อึ้งจนลืมถาม”


ใครก็ได้สำหรับจอมภพ เขาสนใจแค่เรื่องรายได้ ไม่ใช่ว่าเห็นแก่เงินแต่อยากได้ให้พอกับหนี้ให้เร็วที่สุด หลังจากนั้นจะมีงานเข้ามาอีกหรือเปล่าเขาก็ยังไม่ได้คิดไปถึง


“จอม จะเข้าวงการบันเทิงแล้ว จอมควรจะต้องลบอดีตทิ้งไป”


ปาณัทเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง


“อย่างทวิตเตอร์ หรือเฟซบุ๊ค ที่เคยใช้อยู่ก็ควรจะลบทิ้งแล้วสร้างใหม่”


“ทำไมล่ะครับพี่เปา”


ถามเพราะไม่เข้าใจ ทำไมจะต้องทำเช่นที่ปาณัทบอกด้วย


“จอมอย่าลืมว่า จอมเคยใช้มันทำงาน “เพื่อนคุย” ถ้าหากเข้าวงการบันเทิงแล้วมีคนมาขุดคุ้ยอดีต มันจะไม่ดีสำหรับจอมนะ”


พูดเสียงอ่อนโยนพลางกุมมือของจอมภพไว้เมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งงัน ใช่สินะ เขาเคยต้องขายศักดิ์ศรีแลกกับเงินเพื่อความอยู่รอด มันกลายเป็นตราบาปติดตัวไปตลอดชีวิตของเขา


“ไม่เอา อย่าทำหน้าแบบนั้น อดีตก็คืออดีต ตอนนี้จอมกำลังจะเดินไปในเส้นทางใหม่ ที่ผมเตือนเพราะผมแค่ไม่อยากให้ใครมาทำลายอนาคตของจอมเท่านั้นเอง”


จอมภพยิ้มออกเมื่อเห็นปาณัทหน้าเสีย เขาเข้าใจความหวังดีของปาณัท มันยิ่งทำให้ความประทับใจเพิ่มพูนขึ้นไปอีก ร่างโปร่งถูกดึงไปกอดไว้แน่นและหอมแก้มดังฟอด


“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่ได้เสียใจอะไรแล้ว เดี๋ยวจะลบแอคเคาน์ทั้งเฟซทั้งทวิตตามที่พี่เปาเตือน ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ”


จมูกโด่งฝังลึกลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่นหลังอาบน้ำ จอมภพดอมดมสูดกลิ่นไม่หยุดหย่อนจนปาณัทเริ่มจะหายใจขัด มือเรียวได้แต่โอบกอดกระชับร่างแกร่งที่อุ้มเขาไปนั่งบนตัก


“พรุ่งนี้พี่เปาไปกับผมได้ไหม ต้องเซ็นสัญญา ผมไม่รู้ว่ามันมีรายละเอียดอะไรที่ต้องดูเป็นพิเศษบ้าง”


“ได้สิ พรุ่งนี้โรงงานไม่ยุ่งเท่าไหร่ อือ จอม”


ชุดคลุมอาบน้ำถูกถอดออก เหลือเพียงร่างชุ่มชื้น จอมภพจ้องมองด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย


“ผมชอบขี้แมลงวันตรงนี้จัง”


นิ้วชี้แตะต้องจุดดำเล็กๆเหนือราวนม ต่ำลงไปอีกเล็กน้อยเป็นลานสีกุหลาบระเรื่อล้อมรอบยอดอกสีเดียวกันไว้ จอมภพโน้มกายลงไปจูบที่จุดดำขบเม้มด้วยริมฝีปาก ก่อนจะคลายออกแล้วเลื่อนต่ำมาที่ความงดงามราวกับเมล็ดทับทิมสีสวย


“น่าเกลียดจะตาย เดี๋ยวผมจะไปคลินิกกำจัดขี้แมลงวัน”


ปาณัทส่งเสียงกลั้วหัวเราะ จอมภพส่งเสียงขู่เบาๆมาจากยอดอกที่ชูชันสู้ปากของเขา


“ไม่ได้ ผมหวงของผม”


“แต่นี่มันขี้แมลงวันของผมนี่นา อา จอม เสียวครับ”


ต้นขาทั้งสองถูกท่อนขาแกร่งของวัยหนุ่มแยกออกให้ห่างกัน  ร่องลึกของปาณัทบดเบียดอยู่กับท่อนเนื้อด้วยความจงใจของจอมภพ เขาได้แต่เม้มเรียวปากเป็นระยะกับความเสียดสีที่มีมากขึ้น ได้ยินเสียงฉีกซองถุงยางอนามัยดังแว่วเข้าหู เสี่ยหนุ่มหัวเราะเบาๆ


“เหมือนถุงยางอยู่รอบตัวจอมเลย จะนั่งตรงไหน นอนตรงไหนก็สามารถเสกมันขึ้นมาตลอดเวลา”


คราวนี้จอมภพหัวเราะบ้าง วันนี้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ


“ก็ผมพร้อมจะจัดการกับพี่เปาได้ทุกที่ วันนี้อย่าลืมทิปหนักๆหน่อยนะครับ”


มือสากจัดการสวมเครื่องป้องกันเข้ากับอาวุธหนัก เรียบร้อยแล้วก็หันไปวอแวอยู่กับปากทางของปาณัท นิ้วยาวนวดเฟ้นก่อนสอดลึกตามกันเข้าไปเปิดทาง ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ไปทั่วแผนอกและต้นแขน ร่างโปร่งที่นั่งคร่อมอยู่บนตักกระสันกายเบียดเข้าหาพลางครางผะแผ่ว


“เมื่อไหร่จอมจะ อื้อ เข้ามาเถอะ”


จอมยิ้มอยู่ตรงลาดไหล่เนียน เขาเม้มปากลงงับพร้อมกับดันกายเข้าไปช้าๆ จงใจจะให้สัมผัสโดยรอบตั้งแต่ปากทางไปถึงโถงลึก ความคับแน่นทำให้เขายิ่งเม้มปากแรงยิ่งขึ้น ได้ยินเสียงไม่เป็นภาษายาวนานจากปาณัทกว่าเขาจะบุกทะลวงเข้าไปสำเร็จ


“พี่เปาทำให้ผมตื่นเต้นได้ทุกครั้ง”


เขากระซิบเสียงสั่นพร่า เลือดลมวัยหนุ่มแล่นไปมาจนร้อนไปทุกส่วน โดยเฉพาะความแข็งขันที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างของปาณัทไปแล้วมิดลำ


“ผมมันคนแก่ อีกหน่อยจอมก็จะเบื่อ”


บังคับเสียงตัวเองไม่ได้เลย ปาณัทสั่นระริกไปหมดทั้งตัวเมื่อมือใหญ่ของจอมภพที่วางแนบอยู่ตรงเอวบังคับให้เขาโยกย้ายสะโพกซ้ายทีขวาที จอมภพชิงปิดปากของเขาด้วยจุมพิตเร่าร้อนและสะโพกหนาหนักที่เริ่มขยันรุกอยู่กับช่องทางเบียดรัด


“พี่เปายังไม่แก่ครับ ยังร้อนพอจะให้ผมรับใช้ไปอีกนาน”


แม้จะอับอายขัดเขินกับเสียงเข้าจังหวะที่เกิดขึ้นระหว่างกัน แต่ปาณัทก็ต้องยอมรับว่ามันทำให้เขาวาบหวามใจเต้น ในบางคราวที่จอมภพหยุดพักเขากลับเป็นฝ่ายโยกรั้งกระแทกกระทั้นเข้าหา สองแขนวางทิ้งน้ำหนักอยู่บนบ่ากว้างยามที่เขาเคลื่อนไหวคล้ายกำลังขี่ม้าพ่วงพี ใบหน้าแดงก่ำชื้นไปด้วยเหงื่อ จอมภพมองภาพตรงหน้าอย่างพึงใจ


“พี่เปาเซ็กซี่นะครับ รู้ตัวบ้างไหม”


มือร้อนกอบกุมจุดอ่อนไหวที่แกว่งไกวของปาณัท จอมภพบีบเฟ้นด้วยนิ้วมือแค่พอกระตุ้น จังหวะนั้นเองที่ปาณัทส่งเสียงรัญจวนยาวนานจนจอมภพฮึกเหิม เขาออกแรงแข่งกับปาณัทพร้อมกับโยกรั้งมือคล่องแคล่ว


“จอม จอมครับ อา ดีเหลือเกิน อีกนิดเดียว มันมาแล้ว”


พูดยังไม่ทันจบประโยคปาณัทก็เกร็งหน้าท้อง แค่จังหวะกลั้นใจหยาดน้ำอุ่นก็ทะลักใส่มือจอมภพที่ยังรูดรั้งไม่หยุด จวบจนไม่เหลืออะไรออกมาแล้วจอมภพจึงยอมหยุดมือ เขารีบดึงเอวออกแล้ววางร่างโปร่งของปาณัทลงกับพื้น ปราการป้องกันถูกดึงจนเหลือแต่ความเป็นชายแสนแข็งขัน ชายหนุ่มกัดฟันโยกตนเองอีกไม่กี่ครั้ง น้ำอุ่นเป็นสายก็พุ่งเข้าหาใบหน้าของปาณัทที่ไม่ได้หลบเลี่ยง


ปลายลิ้นตวัดส่วนที่อยู่รอบปากเข้าไปอย่างไม่รังเกียจ ดวงตาหวานที่ไม่ได้มีแว่นตาบดบังฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อเลี้ยงเมื่อเงยหน้าสบตา จอมภพส่งเสียงทุ้มต่ำระบายความรู้สึกก่อนที่เขาจะลุกขึ้นตวัดอุ้มปาณัทไปโยนบนเตียงแล้วโถมกายตามไปกอดรัดแน่นหนา


“ถ้าว่างเราไปเจาะเลือดตรวจเอชไอวีกันนะครับพี่เปา”


เสียงชายหนุ่มพึมพำขณะคลอเคลียใกล้ชิด


“แล้วอีกสามเดือนก็ไปตรวจซ้ำระยะฟักตัว เพื่อให้พี่เปามั่นใจในตัวผม”


“ถ้ามั่นใจแล้ว ต่อจากนั้นจะเป็นยังไงเหรอจอม”


จอมภพมองคนที่เขากอดด้วยนัยน์ตาพราวระยับ


“ผมก็อยากจะเสร็จพร้อมกับพี่เปาข้างในบ้างไงครับ”


พูดจบจอมภพก็ซุกหน้าเข้าหาขี้แมลงวันเหนือราวนมของปาณัทอีกครั้ง






ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้นปาณัทก็ไปที่บริษัทของเจริญพร้อมกับปาณัท


“ผมเป็นผู้จัดการชั่วคราวของจอมภพครับ”


แนะนำตัวเองกับทีมงานก่อนจะอ่านสัญญาโดยละเอียดตามประสานักธุรกิจ รายได้เป็นตอนคูณกับจำนวนตอนที่วางแผนไว้ รวมๆแล้วก็เป็นเงินแสนสำหรับจอมภพ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องแก้ไขเขาก็ส่งให้จอมภพเซ็น โดยมีเขาเซ็นเป็นพยานให้


“ยินดีด้วยค่ะน้องจอมคุณเปา ที่ได้ร่วมงานกัน อ้าวพี่เจริญ พี่สุ สวัสดีค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ กำลังเซ็นสัญญากับนักแสดงหน้าใหม่”


จอมภพและปาณัทหันไปมองผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่ เป็นชายหญิงในวัยสี่สิบต้นๆ ทั้งคู่มีชื่อเสียงในฐานะผู้ผลิตละคร ปาณัทและจอมภพลุกขึ้นยกมือไหว้ทักทาย


“สวัสดีครับ ตามสบายนะ”


คิ้วของจอมภพขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นใบหน้าภรรยาเจ้าของบริษัทชัดๆ สาวใหญ่ที่เคยทักเขาเมื่อหลายวันก่อนหน้านั่นเอง สาวใหญ่ที่เคยเป็นลูกค้าของเขามาก่อน แต่สุมาลีก็ไม่ได้แสดงพิรุธอะไรออกมา หล่อนยังคงยิ้มแย้มเวลาเจรจากับปาณัท

“คุณเป็นคนดูแลน้องจอมหรือคะ ขอบคุณนะคะที่ส่งน้องจอมมาเล่นซีรีส์เรื่องนี้ น้องหล่อสมกับบทมากคะ เอ๊ะ คุ้นหน้าจัง คล้ายกับใครนะ นึกไม่ออก”


“เออ นั่นสิ กำลังจะถาม” เจริญเองก็มองปาณัทอย่างคลับคล้ายคลับคลา “เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ”


“อาจจะคล้ายพี่สาวผมครับ ผมเป็นน้องชายของพี่ปลา ปาริชาติ”


สามีภรรยาแทบจะร้องอ๋อพร้อมกัน ถึงแม้จะไม่ได้สนิทสนมแต่ก็คุ้นหน้าเพราะธุรกิจของปาริชาติ


“ถึงว่า ไม่ใกล้ไม่ไกลนี่เอง ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ ได้ข่าวว่าคุณปลาจะสร้างสตูดิโอให้เช่าเพิ่มอีกนี่ครับ”


ระหว่างที่เจริญคุยกับปาณัท สุมาลีค่อยๆเลี่ยงแล้วขยับเข้าใกล้จอมภพ


“ไม่นึกว่าจะกลายเป็นดาราแล้วนะน้องจอม แล้วนี่...”


หันไปตวัดสายตามองปาณัท บางอย่างบอกสุมาลีให้รู้ว่า ทั้งคู่มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นต่อกัน


“มีคนดูแลถาวรแล้วหรือ อย่างนี้ก็ไม่รับงานเพื่อนคุยแล้วสินะ”


จอมภพเจ็บจี๊ด เขารู้ความหมายแฝงที่อยู่ในวาจาของสุมาลี นึกอยากจะถอนตัวจากการแสดงแต่ก็ไม่ทันแล้ว สัญญาเซ็นไปแล้วเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี่เอง จอมภพฝืนยิ้มและตอบคำถามด้วยน้ำเสียงที่บังคับให้ราบเรียบที่สุด


“ครับ ผมเลิกทำไปหลายเดือนแล้วครับ”


“นั่นสินะ ในเมื่อมีคนดูแลร่ำรวยขนาดเสี่ยปาณัท จะต้องไปทำงานอื่นให้เปลืองตัวอีกทำไม พี่เข้าใจจ้ะ แต่ว่านะ ที่น้องจอมได้แสดงนำในเรื่องนี้ ก็มีหลายปัจจัย หนึ่งในนั้นก็คือพี่ที่เป็นเจ้าของทุนตัดสินใจมอบโอกาสนี้ให้ จอมก็ต้องคำนึงถึงเรื่องนี้ด้วย”


เกิดอาการคอแข็งขึ้นมาทันที จอมภพเริ่มปวดหัวเมื่อคิดถึงการทำงานในอนาคตอันใกล้ เส้นทางชีวิตของเขาไม่เคยราบเรียบตัวเองก็รู้ดี นี่แค่ยังไม่เริ่มก็เหมือนมองเห็นความยุ่งยากแล้ว


“คงต้องขอตัวกลับก่อนครับ”


เสียงของปาณัทเรียกเขาให้ตื่นจากภวังค์ ปาณัทยกมือไหว้เจริญกับสุมาลีและหันมายิ้มให้เขา จอมภพฝืนยิ้มพลางยกมือไหว้ทั้งคู่ก่อนจะเดินตามหลังปาณัทออกไปที่รถ


“ไปมหาวิทยาลัยต่อหรือเปล่าจอม”


“เอ่อ ครับ ต้องไปแข่งกีฬา”


ปาณัทพยักหน้ารับ เขาขับรถยนต์ไปส่งจอมภพที่มหาวิทยาลัยโดยไม่ทันสังเกตว่า สีหน้าของจอมภพไม่ดีนัก เขาได้แต่คิดในแง่ดีว่าความยุ่งยากที่คิดไว้อาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้ จอมภพได้แต่ภาวนาเช่นนั้น






อีกไม่กี่วันจอมภพก็ต้องไปที่บริษัทของเจริญเมื่อต้องไปลองแบบเสื้อผ้าและเปิดตัวกับผู้สื่อข่าว เขาตื่นเต้นอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้แสดงออกมากนัก วันนี้เองที่เขาเพิ่งรู้ว่านักแสดงในเรื่องมีใครบ้าง และเขาต้องแสดงคู่กับใคร


“จอม”


เสียงคุ้นหูดังขึ้น ชานนท์ปรี่เข้าหาเมื่อเห็นจอมภพปรากฏตัวขึ้น


“ดีใจจังได้แสดงคู่กับจอม แสดงกับคนสนิทกันจะได้เข้าถึงบทง่ายๆ”


อยากจะถอนหายใจก็เกรงจะเสียมารยาท เขาได้แต่ยิ้มบางๆให้ชานนท์ท่ามกลางนักข่าวจากหลายช่อง ผู้กำกับการแสดงชื่อบิ๊กเป็นผู้แถลงข่าวอย่างไม่เป็นทางการ จอมภพและชานนท์รวมถึงกลุ่มนักแสดงวัยรุ่นอีกหลายคนมายืนรวมกันเพื่อให้ผู้สื่อข่าวถ่ายรูป


“หลังจากฟิตติ้งกันวันนี้แล้ว เราก็จะมีเวิร์คช็อปให้เด็กๆไปฝึกการแสดงก่อนเพราะมีเด็กใหม่หลายคน ต้นเดือนหน้าถึงจะถ่ายทำ คิดว่าไม่น่าจะนานเพราะเป็นละครไม่ยาวนัก”


จอมภพกลายเป็นจุดสนใจเพราะรูปร่างหน้าตา เขากับชานนท์ถูกเรียกให้มายืนถ่ายรูปคู่กัน ชานนท์ยิ้มกว้างในขณะที่จอมภพได้แค่ยกยิ้มที่มุมปาก แต่แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับบทพระเอกมาดขรึมแล้ว


“เหมาะกันดีนะคู่นี้” เสียงของนักข่าวแว่วมาให้ได้ยิน “ไอ้หนุ่มบทพระเอกมันหล่อจริง รูปร่างสูงมีกล้าม ไอ้ตัวนายเอกก็แม่งหน้าหวานเหมือนผู้หญิง ดันให้ดังได้ไม่ยาก พี่เจริญได้ของดีมาอีกแล้ว คราวนี้ได้เยอะแน่เพราะกระแสวายมาแรง”


ชานนท์ยิ้มจนหุบไม่ลง ระหว่างเปลี่ยนเสื้อผ้าลองชุดที่จะใส่ถ่ายทำเขาก็โพสท่ากอดจอมภพอย่างไม่ขัดเขิน


“ต้องใกล้กันขนาดนี้เลยหรือนิค”


จอมภพถามเมื่ออึดอัดกับการกระทำของชานนท์


“ก็ต้องขนาดนี้สิจอม เราต้องสนิทกัน ใกล้ชิดกัน ไม่งั้นจะถ่ายทำบทเลิฟซีนยังไง ไม่รู้เหรอว่าเรื่องนี้สิบแปดบวกนะจอม”


ชานนท์หัวเราะเบาๆ กรีดลึกทรวงอกของจอมภพ เขาพลาดที่ไม่ทันได้ศึกษาว่าบทละครเรื่องนี้เป็นอย่างไรบ้าง


สายเกินไปแล้วหากจะยกเลิกทุกอย่าง มาถึงขั้นนี้จอมภพต้องลุยไปข้างหน้า เขาจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวายเด็ดขาด แสดงให้จบแล้วแยกย้าย รับเงินเข้ากระเป๋า จอมภพตั้งใจแค่นี้จริงๆ


TBC

ยังไม่ทันเริ่ม แวววุ่นวายก็มาแล้วน้อ

​อย่าลืมกดไลก์ กดดาวกันน้า

ความคิดเห็น