facebook-icon

ติดตามข่าวสารได้ทาง เพจ นามว่าคุณ

#Ronel(14) รู้มากขึ้น

ชื่อตอน : #Ronel(14) รู้มากขึ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2563 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#Ronel(14) รู้มากขึ้น
แบบอักษร

Ronel 14 

..เย็นวันนั้น.. 

โรเนลเดินลงมาจากตึกพร้อมออกัสและแบลคฌาค.. 

กรี๊ด ด ดดดด !!! 

'ออกัสสส !!! 

'แบลคฌาค !!!!!! 

สาวๆในมหาลัยกรี๊ดให้กับความหล่อของออกัสและแบลคฌาค.. 

ยกเว้นโรเนล..!! 

'แปลกจริงๆ ออกัสและแบลคฌาคหล่อจะตายทำไมถึงมาคบกับโรเนลที่ทั้งเชยทั้งติ๋มได้..' 

'ใช่ๆๆ คิดเหมือนกันเลย เห็นเขาว่าเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆนะ..' 

'ใช่หรอ เพื่อนกันมาก็ต้องรวยเหมือนกันสิ ทุกวันนี้ฉันเห็นโรเนลนั่งวินมอเตอร์ไซค์มาอยู่เลย..' 

'จนก็จน หน้าตาก็ไม่ดี ไม่มีใครเอาหรอก..!!! 

'คิดเหมือนกันเลย..' 

โรเนลฟังสาวๆในมหาลัยพูดถึงเขา.. 

สาวๆที่หน้าตาดีหลายคนกับมองคนแค่เปลือกนอก.. 

'หึหึ.. เป็นคนจนก็ดีเหมือนกันจะได้รู้ว่าผู้หญิงคนไหนมองคนแค่เปลือกนอก..' 

'ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่หน้าเงินเลยสักคน !! 

โรเนลนึกในใจขำๆ เพราะที่ผ่านมาเขาก็ใช้เงินซื้อผู้หญิงและเลี้ยงดูผู้หญิงในสต็อกอยู่แล้วจึงทำให้เขามองว่าผู้หญิงก็เหมือนกันทุกคน.. 

'กลับกับพวกกูไหม? แบลคฌาคถามโรเนล 

'ไม่หรอก..กูมีนัด' 

'มีนัด ???!!!! 

'โรเนล !!!! 

เสียงของเรเน่เรียกเขามาแต่ไกล.. 

'เธอจะเป็นผู้หญิงหน้าเงินอีกคนรึป่าว ? โรเนลคิดในใจ 

'โรเนลลลลลล !!!! 

'อ่อ คะ ครับ !! 

'เหม่ออะไรอยู่..พี่วินมารอแล้วนะ' 

'ครับๆ...' 

'ช้าชะมัดเลย..' 

เรเน่บ่นโรเนลเบาๆ..และจูงแขนโรเนลไปที่ลานจอดรถ.. 

'ไปกันเถอะพี่..' เรเน่หันไปคุยกับวินมอเตอร์ไซค์ท่าทางเป็นมิตร.. 

'เดี๋ยวพี่ขับรถนำ น้องขับรถยนต์ตามมาแล้วกัน..' 

'ไม่ๆ.. ซ้อนสามไปเลย ฉันให้เพื่อนเอารถกลับแล้ว' 

'ห้ะ ?!!!!! โรเนลเบิกตากว้างทันทีเมื่อรู้ว่าต้องซ้อนสาม 

'พอดีเพื่อนต้องรีบไปทำธุระเลยให้ยืมรถไป ทำไมหรอ? 

'ป่าวครับเรเน่..แต่เรเน่ใส่กระโปรงนะครับอาจจะโป๊ได้..' โรเนลแสดงท่าทางสุภาพบุรุษออกมา 

'นายนี่นะ สุภาพบุรุษจังเลย..' เรเน่ส่ายหัวยิ้มและหยิบกางเกงขายาวออกจากกระเป๋า 

'เรเน่จะทำอะไรหรอครับ..' 

'ขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ ฉันพกไว้ประจำเพราะกลัวว่าจะต้องใช้เวลาจำเป็น..' 

เรเน่รีบวิ่งไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำทันที.. 

'ha ha ha.. น้องสาวนั่นแมนกว่าเอ็งอีกนะ..' พี่วินหันมาพูดกับโรเนล 

เรเน่ที่ภายนอกดูเป็นสาวน่ารัก ไม่อยากจะเชื่อว่านิสัยแมนขนาดนี้ การกระทำของเรเน่ทำเอาโรเนลเผลอยิ้มตาม.. 

ไม่นานเธอก็เดินออกมาพร้อมกับชุดธรรมดา เสื้อยืดกางเกงขายาว.. 

'ไปกันเลยพี่ !!! 

'เอ่ออ.. จะนั่งกันยังไงครับ? โรเนลถาม 

'นายขึ้นก่อน เดี๋ยวฉันนั่งต่อจากนายเอง..' 

'ไม่ได้หรอกครับ มันอันตรายเผื่อเรเน่ตก..' 

'ไม่เป็นไรหน่า นั่งไปเลย..' 

โรเนลที่ปฏิเสธไม่ได้ก็ทำตามที่เธอบอก.. 

'จับไว้แน่นๆนะไอ้หนูๆ...' 

'ครับ..' 

'ค่ะ...' 

แว๊น นน น น น น !!! 

แว๊นน น นนนน !!!!! 

แว๊นนนน น นน!!!! 

'เบาๆครับพี่ โว๊ยยย พี่!!! 

'พี่ช้ากว่านี้ครับ พี่ !!!!!!!! 

โรเนลพยายามไม่หลุดคำหยาบคายออกมา เพราะมากับเรเน่.. 

'ha ha ha .. โรเนลนั่งวินทุกวันยังไม่ชินอีกหรอ? เรเน่ถามขำๆ 

'ประมาณนั้นครับ..' โรเนลหันไปยิ้มแห้งๆให้กับเรเน่ 

'ไอ้น้องกอดเอวพี่ไว้ให้แน่นๆนะ..' 

'ได้ค่ะพี่..' 

'เอ่อ.. เรเน่ครับ กอดเอวโรเนลก็ได้ครับ' โรเนลหันไปยิ้มให้เรเน่ท่าทางสุภาพบุรุษ ทำให้เรเน่ไม่คิดอะไร.. 

'โอเค..' 

หมับบ บ บ บบบบ !!! 

เรเน่กอดเอวโรเนลทันที.. 

'ขอโทษนะครับเรเน่ที่ต้องกอดเอวผม แต่เพื่อความปลอดภัยของเรเน่นะครับ..' 

'ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันเข้าใจ..' 

'เรเน่กอดเอวกู เอวนี้แหล่ะจะกระแทกใส่เธอในอีกไม่นาน..' 

'กอดแน่นๆนะแม่สาวน้อย..' โรเนลคิดในใจ 

ในระหว่างที่พี่วินขับรถไปบ้านของเขานั้น.. 

เอี๊ยด ดดดดดดด !!!!!! 

'หมาตัดหน้าหว่ะน้อง ดีที่หลบทัน..' 

ย้อนกลับไประหว่างที่หมาตัดหน้า.. 

ดึ๋ง ดึ๋ง ดึ๋ง... 

'นมชน !!!!!!!! 

โรเนลแทบบ้าเมื่อหน้าอกเรเน่ชนเข้ากับแผ่นหลังของเขา.. 

'นมใหญ่จังวะ..' 

'น่าดูด น่าคั้น ให้ตายเถอะ..' 

โรเนลคิดในใจ.. 

ในหัวของโรเนลมีแต่เรื่องอกุศลทั้งนั้น ความหื่นกามที่ต้องปิดบังเอาไว้จะปะทุออกมาเมื่อไหร่.. 

'กูจะปิดบังได้นานเท่าไหร่วะ !! 

'โทษทีนะ.. หน้าอกของชั้นไปโดนหลังนาย..' 

'ผมสิครับต้องขอโทษเรเน่..' 

'นายอยู่เฉยๆจะมาขอโทษฉันทำไมหล่ะ..' 

โรเนลยิ้มสุภาพบุรุษให้กับเธอ.. 

'ไอ้น้องจับไว้แน่นๆนะ ลูกระนาดเต็มเลยทางนี้..' 

โรเนลเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นลูกระนาดตรงหน้านับสิบ..!!! 

'จับแน่นๆนะ..' 

'ค่ะพี่..' 

เรเน่กอดโรเนลเอาไว้แน่น.. 

ดึ๋งๆๆๆๆ 

ดึ๋งๆๆ 

ดึ๋งๆๆๆๅ 

'ให้ตายเถอะ นมชนเป็นว่าเล่น..' 

'ตายแน่กู ..!! 

'แข็งแล้วๆ..' 

'ชิบหายแล้วกู..!! 

'นมเรเน่.. พากูหลงใหลชิบหาย..!!! 

'โอ้ววว ฟิน !!! 

'ฟินชิบหาย.. แตกแน่กู คืนนี้แตกแน่ๆ..' โรเนลคิดในใจกับความหื่นกามของเขา 

'โอ๊ยๆๆ...' 

เรเน่ร้องขึ้นมาทุกครั้งเมื่อนมเธอชนหลังโรเนล.. 

'โทษทีนะโรเนล...' 

'ไม่เป็นไรครับ..มันคงใหญ่ไป' 

'อะไรนะ..' 

'เอ่ออ.. ลูกระนาดหน่ะครับใหญ่ไป' 

'อ่อออ..ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหล่ะ' 

'ครับเรเน่..' 

'เกือบซวยละกู..' 

'ชนอีก แรงอีก เอาอีก!!! ในใจโรเนลตอนนี้คิดเพียงเท่านี้ 

จนกระทั่งมอเตอร์ไซค์จอดลงที่บ้านสังกะสีเก่าๆที่มีรูรั่วเต็มไปหมดหลังนึง.. 

'ถึงแล้ว นี่แหล่ะบ้านพี่..' 

'เอ่ออ พี่ครับห้องน้ำอยู่ทางไหนครับ..' โรเนลที่ผงาดแล้วรีบถามทันที 

'หลังบ้านเลยน้องเดินเข้าไป..' 

'ขอบคุณครับ...' โรเนลวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที เพราะกลัวเรเน่จะสังเกตเห็น 

โรเนลเสร็จไปสองน้ำติดๆด้วยมือตัวเอง.. 

เขาแต่งตัวตามปกติและออกมาในสภาพติ๋มๆเรียบร้อยและดูสุภาพบุรุษเหมือนเดิม.. 

โรเนลเดินออกมาจากห้องน้ำ เจอกับเล้าไก่ที่ติดกับห้องน้ำ.. 

ทำให้โรเนลตกใจสุดขีด..แต่ต้องนิ่งๆไว้.. 

'ท้องเสียหรอวะน้อง เข้าห้องน้ำนานเลย..' พี่วินถาม 

(พี่วิน ย่อมาจากพี่วินมอเตอร์ไซค์นะคะ) 

'เอ่ออ.. ครับ..' โรเนลตอบ 

'ชอบไก่ไหมวะ อุ้มได้นะ..' พี่วินจะอุ้มไก่มาให้โรเนล 

'เอ่ออ ไม่เป็นไรครับพี่..' 

'ลองอุ้มหน่อยหน่าา..' 

กะตั๊กๆๆๆๆ 

'โว๊ยย ยย ย ยย !!!!! 

โรเนลวิ่งหนีออกมาด้วยความตกในสุดขีด!!! 

'กลัวไก่หรอวะไอ้น้อง.. ha ha ha..' 

'เอาไงดีวะกู ปฏิเสธไปตอนนี้คงไม่มีใครเชื่อ..' 

'ใช่ครับ..' 

'ha ha ha...ว่าแล้ววิ่งเร็วเชียว' พี่วินยังคงแซวโรเนล 

'เอ่อ.. ครับ' โรเนลเขินอายทันที 

'แปลกดีนะ ผู้ชายกลัวไก่ คิก คิก คิก..' เรเน่พูดขึ้นมาเบาๆ 

'อายชิบหาย.. ไอ้ไก่บ้า จับกินให้หมดเลย' โรเนลบ่นในใจ 

จากนั้นโรเนลไปสะดุดกับเด็กทั้งสามคน 

คนหนึ่งยังเป็นทารก ส่วนอีกคนน่าจะหนึ่งปีกว่าๆ และคนโตที่ยังดูเด็กมาก.. 

โรเนลอึ้งกับภาพตรงหน้า เสื้อผ้าที่บางพร้อมจะขาด ถือขันเงินที่ใส่น้ำเดินมาให้เขาดื่ม.. 

'สวัสดีครับ น้ำครับ..' ลูกคนโตของพี่วินเอาน้ำมาให้โรเนลดื่ม 

'พวกเขาน่าสงสารจัง..' โรเนลคิดในใจ 

'พี่วินคะ คนเล็กนี่กี่เดือนคะ..? 

'ห้าเดือนหน่ะหนู..' 

'น่ารักน่าชังจังเลย..' 

เสียงของเรเน่ทำให้โรเนลหันมองไปยังเธอ.. 

เรเน่ที่อุ้มลูกคนเล็กและป้อนขวดนมให้เด็กทารกอยู่..ภาพตรงหน้าทำให้โรเนลเผลอยิ้มออกมาในความเป็นกันเองและไม่ถือตัวของเรเน่.. 

'บ้านพี่แคบไปหน่อย ขอโทษด้วยนะ พวกน้องอาจไม่สบายตัวได้..' 

'ไม่เป็นไรเลยครับพี่..' โรเนลเข้าไปนั่งลงกับพื้น ในบ้านไม่มีแม้แต่โต๊ะหรือโซฟา บ้านทั้งหลังโล่งมาก มีเพียงพื้นที่พวกเขานั่งกัน.. 

'พี่ก็อยากให้ลูกของพี่มีอนาคตนะ แต่พี่ให้ลูกได้เท่านี้จริงๆ..' 

อยู่ดีๆพี่วินก็พูดขึ้นมาทั้งน้ำตา ในความอัดอั้นที่เขาต้องแบกเอาไว้.. 

'ไม่เป็นไรครับพี่..ผมช่วยพี่เอง' 

'น้องจะช่วยอะไรพี่ได้ น้องยังเป็นลูกคนใช้อยู่เลย พวกเรามันหัวอกเดียวกัน หาเช้ากินค่ำ..' พี่วินพูดขึ้นทั้งน้ำตา 

'พี่เหนื่อยมามากแล้ว พักผ่อนเถอะนะคะ..' เรเน่พูดขึ้นมายิ้มๆ 

'ใช่ครับ.. ส่วนเรื่องเด็กๆผมว่าต้องมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยแน่ๆ..' 

'พี่ก็หวังให้เป็นแบบนั้นนะน้อง.. แต่มันเป็นแค่ความฝัน คนรวยก็รวยขึ้นเรื่อยๆ คนจนก็แทบจะไม่มีกิน..' พี่วินเอามือปาดน้ำตา 

โรเนลและเรเน่เล่นอยู่ที่บ้านของพี่วินสักพักก็พากันกลับ.. 

'เรเน่จะกลับยังไงครับ..? 

'นั่งรถเมล์กันไหม เกิดมาฉันยังไม่เคยนั่งเลย..' 

'รถเมล์ !!!!! 

ไรท์ : พี่เนลผู้ไม่กลัวลูกปืน แต่กลัวไก่ 55555555555555555555 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว